اصل مفهوم آزادی برای همهٔ بشریت این است که ضد بردگی یا به بندگی کشیده شدن است. این همان معنای حقیقی واژه‌ای است که از زمانی که این واژه برای نخستین بار به کار رفت، در میراث زبانی بشریت آمده است. سپس با گذشت زمان، دامنهٔ معنای آن به امور دیگر گسترش یافت. بنابراین این واژه برای بیان معانی مجازی به کار رفت که وضعیت متضاد بردگی را، بر حسب زبان‌ها، فرهنگ‌ها و تمدن‌های ملت‌ها، بیان می‌کند.

The original concept of freedom for all of humankind is that it is the opposite to slavery or enslavement. This is the real meaning of the term that has been mentioned in the linguistic heritage of humankind, since the term was first used. Then, over time, its connotation extended to other matters. So the term was used to express metaphorical meanings that express the paradox state of slavery according to the languages, cultures and civilizations of the nations.

در فرهنگ‌لغت‌های غربی، واژهٔ «آزادی» (freedom) به معنای نقطهٔ مقابل بردگی آمده است. ژاکلین روس در کتاب روش‌ها در فلسفه (به فرانسوی: Les méthodes en philosophie) می‌گوید: «فهرست مربوط به واژهٔ آزادی حتی پرمعناتر و غنی‌تر است: وابستگی، بردگی، بندگی، انقیاد، اجبار، مانع، ستم، جبرگرایی، سرنوشت، سرنوشت‌باوری و غیره، همگی واژه‌ها یا مفاهیمی هستند که باید تعریف شوند.» (به فرانسوی: La liste concernant le terme liberté est encore plus significative et plus riche : dépendance, esclavage, servitude, assujettissement, contrainte, entrave, oppression, déterminisme, destin, fatalité, etc., sont autant de termes ou concepts à cerner). این واژه به معنای نبودِ محدودیت‌های بیرونی است. غربیان در آن معنای نبودِ محدودیت، ضرورت یا اجبار در برابر یک انتخاب یا عمل را دیده‌اند. همچنین در میان غربیان، این واژه به معنای استقلال و حاکمیت نیز به کار می‌رود. بنابراین انسان آزاد کسی است که مشمول محدودیت‌های بیرونی یا زور اجباری از بیرون خود نباشد و از هیچ ارباب و سروری پیروی نکند.

In the dictionaries of the West, the word freedom comes with the meaning of opposite to slavery. Jacqueline Russ states in Methods in Philosophy (French: Les methodes en philosophie), states, “The list concerning the term freedom is even more significant and richer: dependence, slavery, servitude, subjugation, constraint, hindrance, oppression, determinism, fate, fatalism, etc., are all terms or concepts to be defined.” (French: La liste concernant le terme liberte est encore plus significative et plus riche: dependance, esclavage, servitude, assujettissement, contrainte, entrave, oppression, determinisme, destin, fatalite, etc., sont autant de termes ou concepts a cerner). It has the meaning of the absence of external constraints. Westerners have noticed in it the meaning that gives the absence of constraints or necessity or coercion, over a choice or action. It is also used amongst Westerners with the meaning of independence and sovereignty. Thus a free man is the one who is not subjected to external constraints or coercive force from outside of him. He follows no master.

از کاربرد زبانی این واژه، در میان تقریباً تمام نوع بشر آشکار است که معنای مورد اتفاق واژه آزادی، رهایی از قیدها و بندهاست، خواه مادی باشند یا اخلاقی. از دیرباز، مفهوم آن با ویژگی‌های تمدن و فرهنگ حاکم بر هر جامعه پیوند داشته است. با این حال، این اصطلاح تنها با ضد خود، یعنی بردگی، تعریف می‌شد. معانی مشتق‌شده، تولیدشده یا معانی جدید آن، صرفاً از راه مشاهده معنای رهایی در برابر بردگی ساخته شدند. چنان‌که ارسطو در کتاب سیاست خود می‌گوید: «آیا این جز آن است که آزادی و بردگی، و تولد نجیب و فرومایه را با دو اصل خیر و شر از یکدیگر جدا می‌کنند؟»

From the linguistic usage of the word, amongst almost all of humankind, it is apparent that the consensus meaning of the word freedom is the emancipation from constraints, whether they are material or moral. Since ancient times, its concept has been associated with the specifics of the civilization and culture prevalent in any society. Despite that, the term was defined only with its opposite i.e. slavery. Its derivative or generated or modern meanings were only built by observing the meaning of emancipation, as opposed to slavery. As Aristotle states in his Politics, by saying, “What does this mean but that they distinguish freedom and slavery, noble and humble birth, by the two principles of good and evil?”.

بر اساس دیدگاه برخی فیلسوفان، بشریت معنای آزادی را تنها پس از مشاهده معنای بردگی و دیگر مفاهیم مشابهی که با آن پیوند دارند، مانند ستم، اجبار، جبر و زور، درک کرده است. فیلسوفان غربی و اندیشمندان عصر روشنگری در این روش تفاوتی نکردند، آنگاه که در قرن هجدهم میلادی مفهوم آزادی را با مفاهیم فکری و سیاسی جدید آن پذیرفتند. آنان زندگی خود در قرون وسطا را زندگی بردگانی تصویر کردند که اراده و توانی ندارند. کلیسا با اقتدار دینی‌اش و پادشاهان با قدرت سیاسی‌شان را به‌عنوان ارباب‌هایی ترسیم کردند که مردم را به بردگی می‌کشند و اراده آنان را برای اندیشیدن، بیان کردن، داشتن و بهره‌مندی از زندگی غصب می‌کنند.

Humanity has perceived the meaning of freedom only after observing the meaning of slavery or other similar meanings attached to it such as oppression, coercion, compulsion and force, according to some of the philosophers. Western philosophers and thinkers of the Enlightenment era did not deviate from this method when they adopted the idea of freedom, with its modern intellectual and political concepts, in the eighteen century CE. They depicted their life in the Middle Ages as the life of slaves who have no will or power. They depicted the Church, with its religious authority, and kings, with their political authorities, as masters who enslave people, usurping the people’s will to think, express, possess and enjoy life.

بنابراین، مبارزه آنان برای اراده و حاکمیت بود. آنان در پی رهایی بودند؛ یعنی رهایی از قیدوبندهای کلیسا و تعالیم آن، و نیز رهایی از زنجیرهای حاکمان و ستم‌هایشان. پس واژه «آزادی» همه این معانی را در خود داشت. آزادی به یکی از ستون‌های تمدن غربی بدل شد. اندرو هیوود در کتاب خود، *Key Concepts in Politics and International Relations* [مفاهیم کلیدی در سیاست و روابط بین‌الملل]، می‌گوید: «آزادی اغلب والاترین ارزش سیاسی در جوامع لیبرال غربی به شمار می‌رود. فضیلت آن در این است که، با این اندیشه پیوند خورده که انسان‌ها موجوداتی عقلانی و دارای اراده‌ی خودند، وعده‌ی برآورده شدن منافع انسانی یا تحقق استعدادهای بشری را می‌دهد. به بیان کوتاه، آزادی پایه‌ی سعادت و رفاه است.»

Thus, their struggle was for the sake of will and sovereignty. They sought liberation i.e. the emancipation from the constraints of the Church and its teachings, as well as the emancipation from the shackles of the rulers and their tyranny. So the word freedom encapsulated all of this. Freedom became one of the pillars of the Western civilization. Andrew Heywood states in his book, Key Concepts in Politics and International Relations, that, “Freedom is often considered to be the supreme political value in Western liberal societies. Its virtue is that, attached to the idea that human beings are rationally self- willed creatures, it promises the satisfaction of human interests or the realization of human potential. In short, freedom is the basis for happiness and well-being.”.

اما غرب، در عصر روشنگری خود، بر آزادی مطلق تمرکز نکرد. در عوض، بر آزادی فردی در هماهنگی با ایدهٔ فردگرایی تمرکز کرد؛ ایده‌ای که بر این پایه استوار شد که نقطهٔ آغاز انسان در زندگی دنیوی، با جدا ساختن او از آخرت است، زیرا او ارباب جهان است. بر این اساس، آزادی‌ای که به آزادی طبیعی یا آزادی فردی معروف است و در قرن‌های هجدهم و نوزدهم میلادی خواسته می‌شد، با معانی آزادی‌های پیشین، مانند آزادی‌ای که یونانیان می‌شناختند، متفاوت است. این امر، برای نمونه، در نوشته‌های هابز، لاک، میل، آدام اسمیت و بنتام آشکار است. بنژامن کنستان در سخنرانی معروف خود با عنوان «آزادی باستانیان در مقایسه با آزادی مدرنان» در سال ۱۸۱۹ بر این موضوع به‌شدت تأکید کرده و تفاوت آشکار میان آزادی باستان و آزادی مدرن را برجسته ساخته است.

However, the West, in its era of Enlightenment, did not focus on absolute freedom. Instead, it focused on a personal freedom in harmony with the idea of individualism, which settled upon the launching point of man in this worldly life is through isolating him from the Hereafter, as he is the master of the universe. Accordingly, the freedom known to be natural liberty or personal freedom that was sought in the eighteenth and nineteenth centuries CE, is distinct from the connotations of previous freedoms, such as freedom known by the Greeks. It is apparent, for example, in the writings of Hobbes, Locke, Mill, Adam Smith and Bentham. This is strongly emphasized by Benjamin Constant in his famous speech, “The Liberty of Ancients Compared with that of Moderns” of 1819, highlighting the stark difference between ancient and modern freedom.

بر این اساس، طبق مفهوم غربی قرن هجدهم و نوزدهم میلادی، آزادی عبارت است از رفع محدودیت‌ها از فرد، با واگذاردن امور او به خودش، تا حقوق طبیعی‌اش را اعمال کند و منافع شخصی‌اش را به شیوه‌ای که می‌خواهد محقق سازد. این امر تنها در صورتی ممکن است که سلطه‌ی دولت مهار شود و مداخله‌ی آن در امور فکری، اقتصادی، اجتماعی و سیاسی او محدود گردد. اگر لازم باشد قوانینی وجود داشته باشد که انسان را از وضعیت طبیعی به وضعیت مدنی منتقل کند و رفتارش را در جامعه‌ی مدنی تنظیم نماید، آنگاه این قوانین باید تنها تا حدی باشد که کاملاً ضروری است. بر پایه‌ی این مفهوم، حقوق فرد پس از انقلاب فرانسه در منشورها و قانون‌های اساسی غربی به گونه‌ای تثبیت شد که آزادی فرد (liberty) را حفظ کند، به شکلی که به آزادی مطلق نزدیک‌تر باشد. نمونه‌ی آن، «اعلامیه‌ی حقوق بشر و شهروند» فرانسه در سال ۱۷۸۹ میلادی (به فرانسوی: Declaration des droits de I'homme et du citoyen de 1789) است که می‌گوید: «ماده‌ی چهارم - آزادی عبارت است از انجام هر کاری که به دیگران آسیب نرساند؛ بنابراین، اعمال حقوق طبیعی هر انسان تنها مرزهایی دارد که تضمین‌کننده‌ی برخورداری سایر اعضای جامعه از همین حقوق باشد. این مرزها تنها به وسیله‌ی قانون قابل تعیین‌اند.»

Thus, according to the Western concept of the eighteenth and nineteenth centuries CE, freedom is to lift restrictions upon an individual, by leaving his affairs to his self, to exercise his natural rights and to realize his personal interests in a way that he wishes. This can only be possible by curbing the hegemony of the state and limiting its interference in his intellectual, economic, social and political affairs. If there have to be laws to transform man from the state of nature into the civil state, regulating his behavior in a civil society, then they must be only to the extent that they are absolutely necessary. Based on this concept, the rights of the individual were established in the Western charters and constitutions, after the French revolution, in a manner that preserves individual freedom (liberty), in a form that is closer to absolute freedom. An example of this was France's Declaration of the Rights of Man and of the Citizen of 1789 (French: Declaration des droits de I'homme et du citoyen de 1789) which states, “Article IV - Liberty consists of doing anything which does not harm others: thus, the exercise of the natural rights of each man has only those borders which assure other members of the society the fruition of these same rights. These borders can be determined only by the law.”.

در حقیقت، این مفهومِ آزادیِ طبیعی یا فردی همانندِ اندیشهٔ فردگرایی است. این مفهوم تنها واکنشی بود به ستمی که افرادِ غربی تحمل می‌کردند. این یک برداشتِ عمیق و استوارِ فکری نبود که واقعیتِ انسان، جامعه و ماهیتِ روابطِ میان آن‌ها را در نظر بگیرد. انسان نمی‌تواند در درونِ جامعه و بدونِ محدودیت زندگی کند، وگرنه جامعه به جنگلی بدل می‌شد که در آن قویان بر ضعیفان چیره می‌شوند. غرب به این موضوع پی برد و از این رو مفهومِ آزادی را، آن‌گونه که در قرن‌های هجدهم و نوزدهم میلادی درک می‌شد، کنار گذاشت. غرب اصطلاحِ آزادیِ منفی را در برابرِ آزادیِ مثبتِ تازه نظریه‌پردازی‌شده وضع کرد. اندرو هیوود در کتابش، Key Concepts in Politics and International Relations، می‌گوید: «لیبرال‌ها و سوسیالیست‌های مدرن تمایل داشته‌اند که به دیدگاهی مثبت از آزادی گردن نهند که گسترشِ مسئولیت‌های دولت را، به‌ویژه در ارتباط با رفاه و مدیریتِ اقتصادی، موجه می‌داند. دولت زمانی دشمنِ آزادی تلقی می‌شود که همچون محدودیتی بیرونی بر فرد نگریسته شود، اما زمانی ضامنِ آزادی است که شرایطِ رشدِ شخصی و تحققِ خویشتن را فراهم آورد.» در قرن بیستم میلادی، پس از دگرگونیِ شرایطِ سیاسی، اجتماعی و اقتصادیِ جهان، با آغازِ جنگ جهانی اول و پیروزیِ انقلابِ بلشویکی در ۱۹۱۷ و نیز با پدیدار شدنِ بحران‌های گوناگون، غرب به بازنگریِ مفهومِ آزادی پرداخت. سرانجام به مفهوم دیگری به نام آزادیِ مدنی رسید که خود شاملِ آزادیِ شخصی، مذهبی، اقتصادی و سیاسی است.

In fact, this concept of natural or individual freedom is like the idea of individualism. It was only a reaction to the oppression suffered by the Western individuals. It was not a deep and crystallized intellectual perception that takes account of the reality of man, society and the nature of relationships between them. Man cannot live within society, without restrictions, otherwise, society would turn into a jungle, where the strong would dominate the weak. This matter was realized by the West and so it abandoned the concept of freedom as perceived during the eighteenth and nineteenth centuries CE. It coined the term negative liberty as opposed to a newly theorized positive liberty. Andrew Heywood states in his book, Key Concepts in Politics and International Relations, that, “modern liberals and socialists have tended to subscribe to a positive view of freedom that justifies widening the responsibilities of the state, particularly in relation to welfare and economic management. The state is regarded as the enemy of freedom when it is viewed as an external constraint on the individual, but as a guarantee of freedom when it lays down the conditions for personal development and self­ realization.” In the twentieth century CE, after the change of global political, societal and economic conditions, with the outbreak of the First World War and the success of Bolshevik Revolution in 1917, as well as the emergence of various crises, the West began to review the concept of freedom. It settled on another concept called civil liberty, which in turn includes personal, religious, economic and political freedom.

در کتاب خود، اصول علم سیاست، رابرت نیون گیلکرист درباره آزادی مدنی می‌گوید: «این اصطلاح ممکن است به معنای حاکمیت قانون باشد، یعنی محدود کردن قدرت دولت به وسیله قانونی که از پیش تثبیت شده است، چه در قالب قانون اساسی که اصول بنیادین را در بر دارد تا دولت را راهنمایی و محدود کند، یا، همان‌طور که در انگلستان است، این واقعیت که قانون به‌طور یکسان و بی‌طرفانه بر همه اعمال می‌شود، چه بر بزرگ‌ترین و چه بر فروتن‌ترین افراد. این معنای این اصطلاح را می‌توان آزادی مدنی نامید.» معنای این سخن آن است که غرب اندیشه آزادی را، آن‌گونه که در عصر روشنگری تصور می‌شد، کنار گذاشت. غرب ضرورت اعمال محدودیت از سوی دولت با قوانین نظارتی را دریافت، حتی اگر این قوانین بسیار زیاد شوند. رمزی میر در مقاله خود با عنوان «چشم‌انداز لیبرالیسم بریتانیایی» گفته است: «آزادی فرد برای زیستن زندگی خود به شیوه خویش، به وجود نظامی از قانون بستگی دارد که با اراده جمعی اجرا شود و بتواند نیرومندان را از سوءاستفاده از قدرتشان به زیان همسایگانشان بازدارد.»

In his book, Principles of Political Science, Robert Niven Gilchrist states of civil liberty that “it may mean the Rule of Law, that is, the limitation of the powers of government by established law, whether it be in the form of a constitution which contains fundamental principles to guide and limit the government, or, as in England, the fact that law applies equally and impartially, to all, to the greatest and humblest alike. This sense of the term may be, called Civil Liberty.” The meaning of this statement is that the West abandoned the idea of freedom, as conceived in the era of Enlightenment. The West began to see the necessity of imposing restrictions by the state with regulatory laws, even if they became many laws. Ramsay Muir said in his essay “The Prospect for British Liberalism” that “the freedom of the individual to live his own life in his own way depends upon the existence of a system of law, enforced by the common will, which can restrain the strong from abuse of their strength at the expense of their neighbors.”.

بدین ترتیب، آزادی در غرب تابع یک نظم اجتماعی شد که به افراد اجازه می‌داد اعمال و فعالیت‌های خود را در چارچوب محدودیت‌ها انجام دهند. این آزادی، آزادیی مشروط یا محدود شد که با پیوندش به قوانین و دولت مقید بود. هارولد ج. لاسکی در کتاب خود، «تأملی در انقلاب زمانۀ ما»، می‌گوید: «این است واقعیت برای توده‌ی عظیم بشریت که نظم اجتماعی کنونی ما به مردم عادی دستور می‌دهد آن را آزادی بپندارند؛ و حتی همین واقعیت باید با جنگ در برابر کابوسی که حتی زشت‌تر است، پاس داشته شود.» مونتسکیو نیز در کتاب خود، «روح القوانین»، اندیشۀ محدود کردن آزادی را مطرح کرد و گفت: «آزادی تجارت، قدرتی نیست که به بازرگانان داده شود تا هر چه بخواهند انجام دهند؛ این بیشتر به بردگی آن می‌ماند. محدودیت بازرگان، محدودیت تجارت نیست.»

In this way, the freedom in the West became subject to a social order, which allowed individuals to exercise their actions and activities within limitations. It became a conditional or restricted freedom, limited by its connection with the laws and the state. Harold J Laski in his book, Reflection on the Revolution of Our Time, states “This is the reality for the mass of humankind which our present social order bids the common people accept as freedom; and even this reality must be defended by war against a nightmare even more hideous.” Montesquieu advocated, in his book, The Spirit of the Laws, the idea of constraint upon freedom saying, “The freedom of commerce is not a power granted to the merchants to do what they please: This would be more properly its slavery. The constraint of the merchant is not the constraint of commerce.”.

در حقیقت، این تصور غربیِ مدرن از آزادی تنها بیزاری از تصور رسمیِ کهن نیست. بلکه در واقع بیزاری از خودِ آزادی است. این تصور کاملاً با ذاتِ آزادی در تضاد است، هرچند غرب این را انکار می‌کند. آزادی در واقع رهایی از قیود است. تنها به این معنا می‌توان آن را آزادی نامید. از این رو، هنگامی که برده از اربابش رها می‌شود، گفته می‌شود که آزاد شده است. وقتی سرزمینی از چنگ استعمارگران آزاد می‌شود، گفته می‌شود که آزاد شده است. این همان معنایی است که با شنیدن واژه‌ی آزادی به ذهن هر کسی می‌آید. این همان معنایی است که در فرهنگ‌لغت‌های غرب آورده شده است. همچنین این همان معنایی است که اندیشمندان و فیلسوفان اروپا قصد داشتند و برای آن در نبردشان با کلیسا و پادشاهان مبارزه کردند.

In fact, this modern Western conception of freedom is not just aversion to the old formal conception. Instead, it is in fact an aversion to freedom itself. It is completely contradicting the essence of freedom, even though the West denies that. Freedom is in fact the emancipation from constraints. Freedom can only be called such in this sense. Thus, when a slave is emancipated from his master, he is said to be free. When a land is liberated from colonialists, it is said to be free. This is the meaning that comes to every mind when the word freedom is uttered. It is the quoted meaning in the dictionaries of the West. It is also the meaning intended by the thinkers and philosophers of Europe, for which they fought during their conflict with the Church and kings.

از این رو، موضع کنونی غرب، که آزادی به معنای نبودِ محدودیت‌ها و رهایی از آن‌ها نیست، پایه‌ای را که تمدن غربی بر آن بنا شده ویران می‌کند و تاریخ آن را که بر مبارزه‌ای ارسطویی برای فرد غربی استوار بود محو می‌سازد؛ مبارزه‌ای که هدفش این بود که فرد هر آنچه را می‌خواهد انجام دهد و خود را از زنجیرهای قانونی که خواسته‌ها و آرزوهایش را مهار می‌کرد آزاد سازد. اگر آزادی کنونی در غرب، که آزادی مدنی نامیده می‌شود، همان‌گونه که در کتاب‌های علم سیاست غربی آمده، به‌عنوان قانونِ حاکم تعریف شود، یعنی اگر آزادی تابع قانون و مطابق با قانون باشد، پس تفاوت چنین آزادی‌ای با آزادیِ رومیان، برای نمونه، چیست؟

Hence, the current stance of the West, that freedom does not mean the absence of restrictions and emancipation from them, destroys the basis upon which the Western civilization was built, erasing its history based on an Aristotelian struggle for the Western individual to do whatever he wishes, liberating himself from the shackles of the law that restrained his desires and aspirations. If the current freedom in the West, called civil liberty, is defined as sovereign law, as mentioned in the books of Western political science, i.e. if freedom is subjected to the law and conformity with the law, then what is the difference between such a freedom and the freedom of the Romans for example?

آیا این همان آزادی رومی نیست که در «دیجست» ژوستینیان، در جلد ۱، کتاب ۱، زیر عنوان «وضعیت انسان»، تعریف شده است، آنجا که می‌گوید: «آزادی توانایی طبیعی انسان است برای انجام آنچه بخواهد، مگر آنجا که یا به‌زور یا به‌حکم قانون از آن منع شده باشد»؟ آیا این بدان معناست که تمدن روم تمدن آزادی است؟ آیا این بدان معناست که مردم اروپا پیش از آغاز انقلاب برای آزادی، از قبل آزاد بودند؟ آیا این نیز بدان معناست که پادشاهان و قیصرها از آزادی دفاع می‌کردند، با وادار کردن مردم به تسلیم در برابر قانون و جنگیدن با اندیشمندانی که با قانون به مخالفت برمی‌خاستند؟ اگر آزادی در سنت غربی مدرن قرار است به معنای حاکمیت قانون باشد، آنگاه همه مردم جهان آزادند و از آزادی بهره‌مندند. پس چرا جهان سرمایه‌داری به‌تنهایی با عنوان جهان آزاد آراسته می‌شود؟ در این صورت چه جای فخرفروشی است، در حالی که همه تمدن‌ها در این امر برابرند؟ افزون بر این، اصلاً چرا انقلاب‌های غربی برای روشنگری رخ دادند؟

Is it not the Roman freedom as defined in The Digest of Justinian, in its Volume 1, Book 1, under “Human Status,” which states that, “Freedom is one’s natural power of doing what one pleases, save insofar as it is ruled out either by coercion or by law.”? Does this mean that Roman civilization is the civilization of freedom? Does it mean that European people were already free, before the outbreak of the revolution for liberty? Does it also mean that kings and Caesar used to defend freedom, by making people submit to the law and fighting thinkers who challenged the law? If freedom in the modern Western tradition is to mean sovereignty of the law, then it means that all the people of the world are free and they enjoy freedom. So why adorn the capitalist world alone with the title of the free world? What is there to boast about, when all civilizations are equal in this? Moreover, why did the Western revolutions for Enlightenment take place in the first place?

واژه «آزادی»، در طول تاریخ کاربرد آن در میان بشر، در کنش‌های مخلوق دستیافتنی نیست، هرچه هم که دربارهٔ تعریف آن گفته شود. برای فرد ممکن نیست در جامعه‌ای زندگی کند بی‌آنکه بر رفتار او محدودیت‌هایی تحمیل شود که قانون، نظم، مقررات، عرف، مسئولیت یا چیزهای دیگر نامیده می‌شوند. همچنین برای فرد ممکن نیست در اجتماعی زندگی کند و در عین حال از محدودیت‌هایی که روابط را سامان می‌دهند رها باشد، مگر آنکه انزوا و تنهایی را برگزیند. بنابراین آزادی مطلق تنها به معنای یک حالت طبیعی خیالی وجود دارد.

The term freedom, within the history of its usage amongst humankind, is unachievable in the actions of the created, whatever is said about its definition. It is not possible for an individual to exist in a society without imposing restrictions upon his behavior called law, order, rules, customs, responsibility or others. It is not possible for an individual to exist in a community, whilst living in a state of emancipation from the restrictions that organize the relationships, unless he chooses isolation and living alone. As such, absolute freedom exists only in the sense of an imaginary natural state.

حقیقتِ واقعیِ انسان، چه در گذشته و چه در زمان حاضر، و چه در شرق و چه در غرب، همان حالتِ انضباط است، یعنی در حالتِ نبودِ آزادی. بر این اساس، مفهومِ آزادیِ غربی باورپذیر نیست. اعتبارِ معنایی آن را تنها با پیوند دادنِ خودِ اندیشهٔ غربی به آزادی می‌توان سنجید؛ یعنی آزادیِ غربی بر مبنای شرایطِ مطلقِ خودش تعریف نمی‌شود، بلکه در چارچوبی مشروط می‌گردد. در واقع، این ایده‌ای نسبی است که با بافتِ خاصِ خودش تعریف می‌شود، یعنی اندیشهٔ غرب و مفاهیمش، یا ایدئولوژیِ غربی و تمدنش. بنابراین، انسانِ آزاد در غرب کسی است که سکولاریسم را می‌پذیرد و مطابق الگوی غربی زندگی می‌کند، در حالی که توسط سرمایه‌داران مالی، رسانه‌ها و صنعتِ جنسی محدود و مقید است. توهمِ آزادی حتی در میانِ خودِ انسانِ غربی شناخته‌شده است؛ کسی که نه با صدها، بلکه با هزاران قانون محدود شده است. سخت‌ترین و سنگین‌ترینِ این قوانین، قوانینِ مالیاتی‌اند. از این رو، غرب پورنوگرافی را به‌عنوان وسیلهٔ سرگرمی رها کرده است تا تناقضِ درونیِ غرب را بپوشاند و مردم را از جست‌وجوی جایگزین بازدارد.

As for the real state of man, whether it is ancient or modern, whether in the East or the West, it is the state of discipline i.e. in the state of non-freedom. Accordingly, the concept of Western freedom is not credible. It is possible to determine its semantic validity only by linking the Western thought itself to freedom, meaning that Western freedom is not defined on its own absolute terms but is qualified within a context. Indeed, it is a relative idea defined by its particular context, which is the idea of the West and its concepts or the Western ideology and its civilization. Thus the free man in the west is the one who adopts secularism and lives according to the Western model, as limited and restricted by the barons of finance, media and sex. The delusion of freedom is known even amongst the Western man himself who is restricted by not hundreds, but thousands of laws. The hardest and heaviest of them are the tax laws. Thus, the West has unleashed pornography as a distraction to cover the contradiction within the West, preventing people from searching for the alternative.

از آنجا که واقعیت انسان این است که او موجودی اجتماعی است که در جامعه زندگی می‌کند، از نظر عقلی و عملی برای او ممکن نیست که برای زیستن با دیگران از محدودیت‌های نظام یا قوانین تنظیم‌کننده رها شود. اسلام انسان را از پرداختن به آنچه ناممکن است منصرف کرده و به پذیرفتن آنچه ممکن است، یعنی بندگی خداوند (سبحانه و تعالی) تنها، سوق داده است. پس موضوع بررسی به امکان زیستن بدون محدودیت مربوط نمی‌شود، زیرا چنین امکانی وجود ندارد. بلکه به این مربوط است که چه کسی چنین محدودیت‌هایی را تعیین می‌کند. بر این اساس، اسلام انسان را از بندگی انسان‌ها رها می‌سازد و با اعطای تسلیم در برابر حاکمیت خداوند (سبحانه و تعالی) به او، وی را به بلندای بندگی آفریدگار انسان‌ها برمی‌کشد. پس بندگی تنها از آنِ آفریدگار است و نه آفریده‌ها. اسلام تسلیم انسان در برابر آفریدگار را تضمین می‌کند. اطاعت و فرمانبرداری از نظام آفریدگار بالاترین ارزش را دارد و انسان را به والاترین مراتب می‌رساند. تنها اسلام است که حکمت آفرینش انسان را تحقق می‌بخشد. خداوند (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

Since the reality of man is that he is a social being living in a community, it is impossible for him, both rationally and practically, to be liberated from the restrictions of the system, or regulatory laws, in order for him to live with others. Islam has diverted man from looking after the impossible into accepting the possible, which is servitude to Allah (swt) alone. So the subject of study is not related to the possibility of living without restrictions, as it is not possible. Instead, it is related to who places such restrictions. Accordingly, Islam liberates man from the servitude of humans, by granting him the submission to the Sovereignty of Allah (swt). Islam raises man to the sublimity of servitude to the Creator of humans. So servitude is only to the Creator and not to the creations. Islam ensures man’s submission to the Creator. Abidance and obedience to the system of the Creator are of the highest value and raises man to the highest ranks. Islam alone realizes the wisdom of why man was created. Allah (swt) says,

«وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ» [سورة الذاریات ۵۱:۵۶]

“And I did not create the jinn and mankind except to worship Me.” [TMQ Surah Adh-Dhariyat 51:56],