هر تمدنی مجموعهای از مفاهیم دربارهٔ زندگی است، از جمله مفاهیم بنیادین و اساسیای که مردمش آنها را معیارها، ارزشها و آرمانهایی میدانند که ایشان را از دیگران متمایز میسازد. این مجموعه همچنین شامل مفاهیم فرعی و شاخهای نیز میشود. از جملهٔ مفاهیم بنیادین و متمایزکنندهٔ تمدن غربی، همانطور که پیشتر ذکر شد، مفاهیم فردگرایی و آزادی (liberty) است. لودویگ فون میزس، اقتصاددان و فیلسوف، در کتاب خود، *آزادی و مالکیت*، میگوید: «اصل متمایزکنندهٔ فلسفهٔ اجتماعی غرب، فردگرایی است. این فلسفه هدفش ایجاد حوزهای است که در آن فرد بدون آنکه با دخالت دستگاه اجباری و سرکوبگر اجتماعی، یعنی دولت، محدود شود، آزاد است که بیندیشد، انتخاب کند و عمل نماید. تمام دستاوردهای معنوی و مادی تمدن غربی نتیجهٔ عملکرد این ایدهٔ آزادی بوده است.» [Ludwig von Mises, *Liberty and Property*]

Any civilization is a collection of concepts about life, including the foundational, fundamental concepts which its people consider as criteria, values and ideals that makes them distinct from others. This collection also includes secondary, branch concepts. Amongst the fundamental, distinctive concepts of the Western civilization, as mentioned earlier, are the concepts of individualism and freedom (liberty). Economist and philosopher, Ludwig Von Mises, says in his book, Liberty and Property, “The distinctive principle of Western social philosophy is individualism. It aims at the creation of a sphere in which the individual is free to think, to choose, and to act without being restrained by the interference of the social apparatus of coercion and oppression, the State. All the spiritual and material achievements of Western civilization were the result of the operation of this idea of liberty.”.

حقیقتِ مفهومِ فردگرایی این است که از سکولاریسم سرچشمه می‌گیرد. این مفهوم زمانی پدید آمد که انسانِ غربی خود را از قدرتِ کلیسا و پادشاهان رها کرد؛ قدرتی که همهٔ امورِ دنیوی و کردارهای او را به آخرت پیوند می‌داد. در چارچوبِ آن نظام، او خود را تحتِ فشار و ستم احساس می‌کرد و اراده و حقوقِ او در زندگی سرکوب می‌شد. در آن روزگار، هویتِ او بر پایهٔ سنت‌ها و باورهای جامعه شکل می‌گرفت. هنگامی که از این قدرت رها شد، پیوندش با آخرت گسسته شد. سپس تمامِ توجهِ خود را به امورِ دنیوی معطوف کرد. بنابراین، همان‌گونه که می‌گویند، او دیگر نه در بیرونِ این جهان، بلکه در همین دنیا زندگی کردن را آغاز کرد و به جای آن، آقای این جهان شد. محوریت و حاکمیتِ فرد با نظریهٔ حقوقِ طبیعی تقویت شد. این نظریه تأکید می‌کند که فرد حقوقش را از طبیعتِ خویش دارد، در حالی که جامعه چنین حقوقی را به او نمی‌بخشد. این حقوق برای او ثابت‌اند؛ جهان‌شمول، بنیادین، انتقال‌ناپذیر و قابلِ لغو نیستند.

The reality of the concept of individualism is that it emanates from secularism. The concept emanated when the Western man rid himself of the authority of the Church and kings, that connected all of his worldly affairs and actions to the Hereafter. Within the system, he felt coerced and oppressed, with his will and rights within life, crushed. In those times, his identity was shaped according to the traditions and beliefs of the society. When he rid himself of this authority, his connection with the Hereafter was severed. He then turned his full focus towards worldly affairs. So he started living in this world and not outside of this world, as they say. Instead, he became master of this world. The centrality and sovereignty of the individual was reinforced by the theory of natural rights. This theory asserts that the individual has his rights derived from his nature, whilst the society does not grant him such rights. These rights are fixed for him. They are universal, fundamental, inalienable and cannot be repealed.

بنابراین افراد با حقوق طبیعی خود متولد می‌شوند؛ یعنی وجودشان همراه با حقوقشان بر وجود جامعه، قوانین، قانون‌گذاری‌ها و محدودیت‌ها مقدم است. بر این اساس، آزادی بنیاد هستی انسان است. افراد در این حقوق با یکدیگر برابرند. هیچ‌یک از آنان حقوق دیگران را سلب یا لغو نمی‌کند. از آن‌جا که فرد از نظر منشأ و سرشت موجودی غیراجتماعی است، در صورت اجتماعی شدن در معرض نزاع، کشمکش و هرج‌ومرج قرار می‌گیرد. از این رو در چنین وضعیتی باید با گذشت‌هایی که جمعی از افراد انجام می‌دهند، سازمان‌دهی‌ای پدید آید. هدف این جمع، برقراری حق آزادی و برابری برای همه است؛ یعنی فرد از طریق قرارداد اجتماعی، حقوق خود را به اراده جمعی واگذار می‌کند که در قالب دولت تجسم می‌یابد. بدین ترتیب، از رهگذر قراردادی متقابل، قدرت حاکم به نهادی انسانی بدل شد که قوانین خود را از توافق تنظیم‌کنندهٔ میان مردم می‌گیرد. سپس دولت حقوق و آزادی‌ها را تنظیم می‌کند؛ یعنی دولت بر پایهٔ اراده انسانی حکم می‌راند، نه بر پایهٔ اراده الهی، و در آن، اراده افراد ریشه و مبنای اراده جمعی است.

Thus individuals are born with their natural rights i.e. their existence with their rights precedes the existence of the society, its laws, legislations and constraints. Accordingly, freedom is the foundation of human existence. Individuals are equal in these rights. None of them deprives or repeals the rights of others. Since the individual is a non-social entity in terms of origin and nature, he is subjected to quarrel, conflict and chaos in the event of socialization. So there must be an organization in such a situation by making concessions with a community of individuals. This community's objective is to establish the right to freedom and equality for all i.e. the individual concedes his rights to the collective will, embodied by the state through social contract. In this way, through mutual contract, the ruling authority became a human institution that derives its legislations from the regulatory agreement between the people. The state then regulates the rights and freedoms, i.e. the state executes upon the basis of human will and not upon the basis of divine will, where the will of individuals is the root and basis of collective will.