Abu Rafi' ya ce: Abu Lu'lu'ah, bawan al-Mughirah, yana yin injinan niƙa. Al-Mughirah yana karɓar haraji daga gare shi dirhami huɗu a kowace rana. Ya haɗu da Umar ya ce: "Amir al-Muminin, al-Mughirah yana matsa mini sosai, don haka ka yi magana da shi." Sai ya ce: "Ka yi wa maigidanka biyayya da kyau." Umar ya yi niyyar yin magana da al-Mughirah game da hakan. Sai bawan ya yi fushi ya ce: "Adalcinsa ya shafi dukkan mutane sai ni kaɗai," ya kuma yanke shawarar kashe shi a asirce. Ya ɗauki wuka, ya ɗaga ta, ya sa mata guba. Umar yakan ce: "Ku daidaita safofinku," kafin ya faɗi takbiri. Sai ya zo ya tsaya gaban Umar a cikin safu, ya soka shi a kafaɗarsa da gefensa, sai Umar ya fadi. Sannan ya soki wasu mutum goma sha uku tare da shi, shida daga cikinsu suka mutu. An ɗauki Umar zuwa gidansa. Rana ta kusa fitowa, sai Abdur-Rahman ɗan Auf ya jagoranci mutane a sallah da surori biyu mafi gajarta. Aka kawo wa Umar nabidh (abin sha da aka yi daga dabino da aka jiƙa a ruwa), ya sha, sai ya fito ta cikin rauninsa, amma bai riga ya bambanta da jini ba. Sai suka ba shi madara ya sha, ta fito ta raunin, suka ce: "Babu wata babbar illa a gare ka." Ya ce: "Idan akwai wata illa a kisa, to an kashe ni." Mutane suka fara yabonsa, suna cewa: "Kai ka kasance kaza da kaza." Ya ce: "Na rantse da Allah, ina fatan da na fita daga cikinsa, ba tare da komai a kaina ba, ba kuma wani abu a gare ni ba, kuma zumunci da Manzon Allah ﷺ ya tabbata a gare ni." Ibn Abbas ya yabe shi, sai ya ce: "Ko da ina da zinariyar da za ta cika duniya, da zan fanshi kaina da ita daga firgicin tashin Alkiyama. Na sanya lamarin khilafah ya zama al'amari na shawara tsakanin Uthman, Ali, Talha, az-Zubair, Abdur-Rahman ɗan Auf da Sa'ad." Ya umarci Suhaib ya jagoranci mutane a sallah, ya kuma ba shida din wa'adin kwana uku (domin su yanke shawara). Al-Hakim ne ya ruwaito shi.
Abu Rafic said: Abu Lu’lu’ah, the slave of al-Mughirah, used to make mills. Al-Mughirah used to demand as revenue from him four dirhams a day. He met cUmar and said, "Amir al-Muminin, al-Mughirah is being very heavy on me, so speak to him.’ He said, ‘Behave well towards your master,’ — and cUmar’s intention was to speak to al-Mughirah about it - so he (the slave) became angry and said, ‘His justice encompasses all of the people except for me,’ and he secretly decided to kill him. He took a dagger, sharpened it and poisoned it. cUmar used to say, ‘Straighten your ranks,’ before he pronounced the takbir. He came and stood opposite him in the rank, stabbed him in his shoulder and side, and cUmar fell. Then he stabbed thirteen other men with him, of whom six died. cUmar was carried to his family. The sun was about to rise so cAbd ar-Rahman ibn cAwf led the people in prayer with the two shortest surahs. cUmar was brought some nabidh (a drink made from dates left to soak in water) and he drank it and it came out of his wound, but it wasn’t yet distinct (from the blood). So they gave him some milk to drink, >iikI it came out of his wound and they said, ‘There’s no great harm wii li you.’ He said, ‘If there is any harm in killing, then I have been killed.’ People began to praise him, saying, ‘You were such and such Unci you were such and such.’ He said, ‘By Allah, I wish that I had gone out of it, independent of others, with nothing against me and nothing for me, and that the companionship of the Messenger of Allah, may Allah bless him and his family and grant them peace, was secure for me.’ Ibn cAbbas praised him, so he said, ‘Even if I had that gold which would fill the earth, I would ransom myself by it from the terror of the rising. I have made it (the khilafah) a matter of consultation between cUthman, cAli, Talhah, az-Zubayr, Abd ar-Rahman ibn cAwf and Sacd.’ He ordered Suhayb to lead people in prayer, and gave the six a period of three (days in which to decide). Al-Hakim narrated it.