Gedurende bijna 1400 jaar bestond er geen debat over de vraag of de Islam een systeem van bestuur had. De vernietiging van het kalifaat in 1924 was het moment waarop een dergelijk vraagstuk naar boven kwam. Het was de periode waarin veel individuen bezweken voor de aanval van de westerse cultuur en ontkenden dat de Islam een enig systeem van bestuur had. ‘Ali Abd ar-Raaziq deed in zijn boek ‘al-Islam wa Usul al-Hukm’, gepubliceerd in 1925, een jaar na de vernietiging van het kalifaat, grote moeite om te bewijzen dat er in de Islam geen bewijs was voor welk type regering dan ook. Veel orientalisten, zoals Sir Thomas Arnold, speelden ook hun rol door islamitische bewijzen te onderzoeken en veel literatuur te produceren waarin werd betoogd dat de Islam geen systeem van bestuur heeft.

For nearly 1400 years no debate existed on whether Islam had a system of governance. The destruction of the Khilafah in 1924 was when such an issue raised its head. It was when many individuals succumbed to the onslaught of western culture and denied Islam had any system of government. ‘Ali Abd ar-Raaziq went to great lengths in his book ‘al-Islam wa Usul al-Hukm,’ published in 1925 a year after the destruction of the Khilafah to prove there was no evidence in Islam for any type of government. Many orientalist’s such as Sir Thomas Arnold also played their part by scrutinizing Islamic evidences and producing much literature arguing Islam has no system of governance.

Vandaag de dag zijn veel moslims, die helaas gegrepen zijn door de oproep tot de modernisering van de Islam, grote moeite gaan doen om te bewijzen dat de Islam geen regeringssysteem heeft. Zij pleiten ervoor dat moslims kunnen leven volgens welk regeringssysteem van deze tijd dan ook en het meest geschikte kunnen kiezen. De Universiteit van Cambridge, in Engeland, organiseerde in juni 2007 een dergelijk evenement over ‘Islam en moslims in de wereld van vandaag’. De Grand Mufti van Egypte, Ali Gomaa, werd samen met vele ‘gematigde’ moslims uitgenodigd om te bespreken hoe de Islam kan worden veranderd om aan de behoeften van het Westen te voldoen. Ali Gomaa reageerde door te schetsen hoe de Islam geen politiek systeem had:

Today many Muslims unfortunately smitten by the call to modernise Islam have gone to great lengths to prove Islam has no system of government. They advocate that Muslims can live according to any system of government of the day and choose the most appropriate. Cambridge University, in England organised one such event in June 2007 on ‘Islam and Muslims in the world today. The grand Mufti of Egypt, Ali Gomaa, alongside many ‘moderate’ Muslims were invited to discuss how Islam can be changed to meet the needs of the West. Ali Gomaa responded by outlining how Islam had no political system:

‘Velen gaan ervan uit dat een islamitische regering een kalifaat moet zijn, en dat de kalief op een vastgestelde en specifieke manier moet regeren. Er is geen basis voor deze visie binnen de islamitische traditie. Het kalifaat is één politieke oplossing die moslims adopteerden tijdens een bepaalde historische periode, maar dit betekent niet dat het de enige mogelijke keuze is voor moslims wanneer het gaat om het beslissen over hoe zij bestuurd moeten worden. De ervaring die Egypte doormaakte kan hiervan als voorbeeld worden genomen. De periode van ontwikkeling die werd begonnen door Muhammad Ali Pasha en werd voortgezet door Khedive Ismail was een poging om een moderne staat op te bouwen. Dit betekende een herformulering van de islamitische wet. Dit proces leidde ertoe dat Egypte een liberale staat werd, bestuurd door een systeem van democratie, zonder enige bezwaren van islamitische geleerden.

‘Many assume that an Islamic government must be a caliphate, and that the caliph must rule in a set and specific way. There is no basis for this vision within the Islamic tradition. The caliphate is one political solution that Muslims adopted during a certain historical period, but this does not mean that it is the only possible choice for Muslims when it comes to deciding how they should be governed. The experience that Egypt went through can be taken as an example of this. The period of development begun by Muhammad Ali Pasha and continued by the Khedive Ismail was an attempt to build a modern state. This meant a reformulation of Islamic law. This process led Egypt to become a liberal state run by a system of democracy without any objections from Muslim scholars.

Moslims zijn vrij om te kiezen welk regeringssysteem zij het meest passend voor hen achten.

Muslims are free to choose whichever system of government they deem most appropriate for them.

Terwijl denktanks en regeringsministers in de hele westerse wereld de dreiging blijven benadrukken die uitgaat van de opkomst van een islamitische regering (waarbij impliciet wordt aanvaard dat de islam een regeringssysteem is), zijn het over het algemeen bepaalde moslims die beweren dat de islam geen enkele vorm van bestuur heeft geschetst. Zij gaan zo ver dat zij beweren dat wat in de islamitische geschiedenis te zien was, specifiek was voor die tijdsperiode en niet als basis kan dienen voor islamitisch bestuur vandaag de dag; oftewel, de eerdere vorm van bestuur die in de islamitische wereld werd gezien, was louter gewoonte, en daarom heeft de islam geen regeringssysteem. Om deze mythe te begrijpen, moeten de islamitische bewijzen worden onderzocht om te beoordelen of de islam een model voor bestuur heeft geboden.

Whilst think tanks and government minsters across the Western world continue to highlight the threat posed from the emergence of an Islamic government (implicitly accepting Islam has a system of government) it is generally certain Muslims who argue that Islam did not outline any form of government. They go as far as arguing that what was seen in Islamic history is specific to that time period and cannot be used as a basis for Islamic governance today, i.e. the previous form of ruling seen in the Islamic world was merely customary, and hence Islam has no system of government. To understand this myth the Islamic evidences need to be surveyed in order to asses if Islam has provided a model of government.

De Qur'an versterkt in vele verzen de noodzaak om te regeren met datgene wat Allah وتعالى سبحانه heeft geopenbaard; moslims worden bevolen te regeren met de Islam:

The Qur’an reinforces in many verses the need to rule by what Allah وتعالى سبحانه has revealed, Muslims are commanded to rule by Islam:

Hij en de Verhevene, Subhanahu, zegt ook:

He وتعالى سبحانه also says:

Bovendien is het vestigen van de religie (Deen) en het implementeren van de sharia in elk aspect van het leven een verplichting voor moslims, bewezen door bewijzen die definitief zijn in overlevering en in betekenis, en dit kan niet worden bereikt tenzij er een heerser is die de autoriteit bezit om dit te doen. Dit is de reden waarom er talrijke bewijzen zijn die de aanstelling van een heerser tot een verplichting maken.

Furthermore, establishing the Deen and implementing the Shariah in every single aspect of life is an obligation upon Muslims proven through evidences definite in report and in meaning, and this cannot be achieved unless there is a ruler who possesses the authority to do so. This is why there are numerous evidences that make the appointment of a ruler an obligation.

Het bewijs betreffende de verplichting om een kalief over alle moslims aan te stellen, wordt afgeleid uit de profetische traditie (Sunnah) en de consensus (Ijma’) van de metgezellen (Sahabah). Wat de profetische traditie (Sunnah) betreft, rapporteerde Nafi’a dat hij zei: “Abdullah ibn Umar zei tegen mij dat hij de Profeet ﷺ hoorde zeggen:

The evidence concerning the obligation of appointing a Khaleefah over all the Muslims is understood from the Sunnah and the Ijmaa’ of the Sahabah. As for the Sunnah, Nafi’a reported saying: “Abdullah ibn Umar said to me that he heard the Prophet وسلم وآله عليه الله صلى saying:

“Wie zijn hand terugtrekt van de eed van trouw (Bay’ah) aan Allah وتعالى سبحانه, zal Hem وتعالى سبحانه ontmoeten op de Dag der Opstanding zonder dat hij enig bewijs voor Hem heeft, en wie sterft terwijl er geen eed van trouw (Bay’ah) om zijn nek was (aan een kalief), dan sterft hij met de dood van de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah).” Overgeleverd door Muslim.

‘Whosoever takes off his hand from allegiance to Allah وتعالى سبحانه will meet Him وتعالى سبحانه on the Day of Resurrection without having any proof for him, and whoso dies whilst there was no Bai’ah (allegiance) on his neck (to a Khaleefah), he dies a death of Jahiliyyah (ignorance).’” Narrated by Muslim.

Dus de Boodschapper ﷺ heeft het voor elke moslim verplicht gesteld om een eed van trouw (Bay’ah) op zijn nek te hebben. Hij beschreef degene die sterft zonder een eed van trouw (Bay’ah) op zijn nek, alsof hij de dood van de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah) is gestorven. De uitdrukking 'een eed van trouw (Bay’ah) op zijn nek hebben' betekent dat de kalief aanwezig is. Het proces van het aanstellen van de heerser werd duidelijk omschreven door de Profeet ﷺ.

So the Messenger وسلم وآله عليه الله صلى made it obligatory upon every Muslim to have a Bai’ah on his neck. He described the one who dies without having a Bai’ah on his neck as if he died the death of Jahiliyyah. The phrase having ‘Bai’ah on his neck,’ means having the Khaleefah present. The process of appointing the ruler was clearly outlined by the Prophet وسلم وآله عليه الله صلى .