Dubai is geprezen als een economisch succesverhaal en een nieuw model voor economische ontwikkeling voor de islamitische wereld. Dubai heeft met zijn economie van 46 miljard dollar wereldwijd de aandacht getrokken door innovatieve vastgoedprojecten en sportevenementen in een relatief korte periode van tijd. Veel economen hebben benadrukt dat de diversificatie van Dubai weg van de olie het op een pad van ontwikkeling heeft geplaatst dat een nieuwe formule biedt voor economische ontwikkeling voor de regio en een uitgesproken islamitische benadering van economische ontwikkeling.

Dubai has been heralded as an economic success story and a new model for economic development for the Muslim world. Dubai with its $46 billion economy has attracted world-wide attention through innovative real estate projects and sports events in a relatively short period of time. Many economists have emphasized that Dubai’s diversification away from oil has placed it upon a path of development which presents a new formula for economic development for the region and a distinctly Islamic approach to economic development.

De olie-inkomsten na de Golfoorlog moedigden Dubai aan om zich te concentreren op vrijhandel en toerisme. Het succes van de Jebel Ali vrije zone stelde de stad in staat om dit model te repliceren voor de ontwikkeling van clusters van nieuwe vrije zones, waaronder Dubai Internet City, Dubai Media City en Dubai Maritime City. De bouw van Burj Al Arab, het hoogste vrijstaande hotel ter wereld, evenals de creatie van nieuwe residentiële ontwikkelingen, werden gebruikt om Dubai te vermarkten voor toeristische doeleinden. Sinds 2002 heeft de stad een toename gezien in private vastgoedinvesteringen om de skyline van Dubai te hercreëren met projecten zoals The Palm Islands, The World Islands en Burj Dubai. In essentie is de maatstaf voor het succes van Dubai gebaseerd op ontwikkelingen zoals wolkenkrabbers en enorme winkelcentra.

Oil revenues after the Persian Gulf War encouraged Dubai to focus on free trade and tourism. The success of the Jebel Ali free zone allowed the city to replicate its model to develop clusters of new free zones, including Dubai Internet City, Dubai Media City and Dubai Maritime City. The constructions of Burj Al Arab, the world’s tallest freestanding hotel, as well as the creation of new residential developments, were used to market Dubai for purposes of tourism. Since 2002, the city has seen an increase in private real estate investment in recreating Dubai’s skyline with such projects as The Palm Islands, The World Islands and Burj Dubai. In essence the measure of success of Dubai has been on developments such as skyscrapers and vast shopping malls.

Vanwege dit is Dubai uniek binnen de moslimwereld, aangezien het de afgelopen 20 jaar een fenomenale ontwikkeling heeft doorgemaakt. Het is vandaag de dag een moderne stad, met veel rijkdom die tot uiting komt in de vorm van hoge gebouwen en unieke ontwikkelingen. Het is een stad waar niet alleen moslims uit islamitische landen in grote aantallen naartoe trekken, maar mensen van alle soorten en maten van over de hele wereld. Dubai biedt een westerse levensstijl met een oosterse flair voor iedereen. De inheemse bevolking is een minderheid; 85% van de bevolking van Dubai bestaat uit expats. Voor velen zou dit als een succesverhaal worden beschouwd, aangezien Dubai de wereld naar zijn kleine eiland heeft getrokken, maar in dit schijnbare succes ligt de mythe van economische ontwikkeling.

Due to this, Dubai is unique amongst the Muslim world in that it has witnessed phenomenal development over the last 20 years. It is today a modern city, with much wealth on display in the form of tall buildings and unique developments. It is a city that not only Muslims from Islamic countries head towards in large numbers, but people of all kinds from all over the world. Dubai offers a western lifestyle with an Eastern flavour for all. The native population is a minority, 85% of Dubai’s population is composed of expatriates. For many this would be considered a success story as Dubai has attracted the world to its tiny island, but in this apparent success lays the myth of economic development.

Dubai is gezegend met een enorme hoeveelheid olie, waarvan de inkomsten de ontwikkeling van een moderne stad uit een voorheen klein vissersdorp hebben mogelijk gemaakt. In recente jaren heeft Dubai zich ook gericht op het oriënteren van zijn economie op de toerisme- en dienstensectoren. Dit heeft ertoe geleid dat Dubai een knooppunt van toerisme is geworden, niet alleen in het Midden-Oosten, maar in de hele wereld. Het streeft er ook naar om een financieel centrum te worden dat kan concurreren met steden als Londen en New York.

Dubai has been blessed with a vast amount of oil, the revenues of which have allowed a modern city to develop out of a once small fishing village. In recent years Dubai has also taken to orienting its economy towards the tourism and service sectors. This has led to Dubai becoming a hub of tourism in not only the Middle East but the world. It is also aspiring to become a financial centre to rival the likes of London and New York.

Het probleem met Dubai is dat het geen model is voor anderen om te volgen, maar een uniek geval van ontwikkeling. Het heeft zich op een zodanige manier ontwikkeld dat het in feite in een economische bubbel bestaat.

The problem with Dubai is that it’s not a model for others to follow, but a unique case of development. It has developed in such a manner that it is in fact existing in an economic bubble.

De drijvende kracht achter de groei van Dubai is grotendeels de olie-rijkdom geweest, gevolgd door bedrijven die worden gerund door buitenlandse werknemers. De positie als handelsstadhub heeft het ook rijkdom gebracht. Het probleem hiermee is dat de olie niet onbeperkt is en al opraakt. De geschoolde werknemers die helpen bij de ontwikkeling van de dienstensector komen voornamelijk uit het buitenland, waarbij slechts een klein deel van de bevolking van Dubai nu als inheemse Arabieren wordt beschouwd.

The driving force behind Dubai’s growth has been largely its oil wealth, followed by companies that are run by foreign workers. Its position as a trading hub has also brought it wealth. The problem with this is that the oil is not unlimited, and is already running out. The skilled workers that are helping to develop the service sector are mostly from overseas, with only a tiny part of Dubai’s population now considered to be native Arabs.

Deze factoren laten zien waarom Dubai geen voorbeeld is van ware economische ontwikkeling. Het heeft louter beperkte natuurlijke hulpbronnen geëxploiteerd en heeft talent uit het buitenland geïmporteerd, met weinig overdracht van vaardigheden en kennis om de economie aan te drijven. Dit gaat samen met het feit dat Dubai geen enkele gefabriceerde producten produceert die de mensen in de stad kopen. Het is een natie die niet zelfvoorzienend is, aangezien het niet over de infrastructuur of de natuurlijke hulpbronnen beschikt om de producten die het consumeert te ontwikkelen.

These factors show why Dubai is not an example of true economic development. It has merely exploited limited natural resources and has been importing talent from abroad with little skills and knowledge transfer to drive its economy. This is coupled with the fact that Dubai does not produce any manufactured products that the people in the city buy. It is a nation that is not self-sufficient, as it does not have the infrastructure or natural resources in place to develop the products it consumes.

De groei ervan is een direct gevolg van het feit dat het in essentie een belastingvrije zone is geworden voor buitenlandse onderdanen en bedrijven. Deze bedrijven bieden weliswaar werkgelegenheid en inkomen aan de mensen in het land, maar dragen geen technische vaardigheden over aan de bevolking. De vastgoedprijzen stijgen grotendeels door speculatie dat de prijzen zullen blijven stijgen en dat er winst kan worden gemaakt door het onroerend goed door te verkopen.

Its growth has been a direct result of it becoming an essentially tax free zone for foreign nationals and companies. These companies, whilst providing jobs and income to people in the country, are not transferring any technical skills to the people. Its real estate prices are rising in large part due to speculation that the prices will continue to rise, and a profit can be made from selling the property on.

Dubai heeft zichzelf gemodelleerd als een op diensten gebaseerde economie waarbij de overheid alle noodzakelijke diensten zal verlenen, zoals infrastructuur, communicatie, luxe appartementen, parken, winkels en toerisme, zodat de bedrijven ter wereld er hun activiteiten kunnen ontplooien. Het probleem met dit type ontwikkeling is dat bedrijven niet noodzakelijkerwijs gebonden zijn aan slechts één locatie; ze kunnen verhuizen indien nodig, en enige instabiliteit zal hier meestal toe leiden. Een dergelijke ontwikkeling maakt de natie afhankelijk van buitenlanders om voortdurend te willen werken vanuit Dubai. Gezien het Midden-Oosten de meest instabiele regio ter wereld is en de vooruitzichten op oorlog, zou dit op elk moment tot het vertrek van dergelijke bedrijven kunnen leiden.

Dubai has modelled itself as a service based economy where the government will provide all the necessary services such as infrastructure, communications, flash apartments, parks, retail outlets and tourism for the worlds companies to operate from. The problem with this type of development is companies do not necessarily need to operate from only one location, they can move around if needed and any instability will usually lead to this. Such a development makes the nation reliant on foreigners to continually want to work from Dubai. With the Middle East being the most unstable region in the world and prospects of war this could lead to a departure of such companies at any time.

Deze redenen laten zien waarom Dubai niets meer is dan een fata morgana in de woestijn. De groei en het voortbestaan ervan zijn afhankelijk van het talent en de expertise van buitenlandse entiteiten. Het kan alleen gespecialiseerde diensten zoals bankwezen en financiën aanbieden als middel om zijn toekomst te garanderen, samen met toerisme. Omdat deze sectoren zwaar leunen op de welwillendheid en het vertrouwen van buitenlanders, is Dubai kwetsbaar voor een economische ineenstorting als deze machten besluiten zich terug te trekken. Dit zou door een verscheidenheid aan redenen kunnen worden veroorzaakt. Een regionale oorlog zou Dubai een onveilige plek kunnen maken voor werknemers, waarbij ook handelsroutes worden afgesneden. De huizenprijzen zouden instorten en het geld dat momenteel in vastgoed wordt gepompt, zou de stad uitstromen.

These reasons show why Dubai is nothing more than a mirage in the desert. Its growth and survival are dependent upon the talent and expertise of foreign entities. It can only offer specialist services such as banking and finance as a means to guarantee its future, along with tourism. As these sectors rely heavily on the goodwill and confidence of foreigners, Dubai is vulnerable to economic collapse if ever these powers decide to pull out. This could be caused for a variety of reasons. A regional war could render Dubai an unsafe place for workers, with trade routes also being cut off. Housing prices would collapse and money that is currently pouring into real estate would rush out of the city.

Hoewel dit een extreem scenario mag lijken, is het niet onwaarschijnlijk gezien de politieke realiteit van het Midden-Oosten. Zelfs terwijl deze welvaart voortduurt, gaat dit ten koste van de verwatering van islamitische waarden, aangezien alcohol en andere ondeugden zijn toegestaan om een westerse beroepsbevolking aan te trekken om de economie aan te drijven.

Though this may appear an extreme scenario, it is not an unlikely one given the political reality of the Middle East. Even while this prosperity continues, it comes at a cost in the dilution of Islamic values since alcohol and other vices are permitted in order to attract a western workforce to drive the economy.

De beperking voor iedereen die Dubai probeert na te bootsen, is dat er slechts één knooppunt van toerisme en financiën in de regio kan zijn. Per definitie kunnen er niet twee knooppunten op één plek zijn. Het voorbeeld van twee regionale luchtvaartmaatschappijen is voldoende om dit punt uit te leggen. Emirates is een luchtvaartmaatschappij die vanuit Dubai opereert, terwijl Etihad vanuit Abu Dhabi vliegt. Emirates is erin geslaagd zichzelf als merk te vestigen en is populair bij mensen die naar de regio reizen. Etihad heeft daarentegen moeite, aangezien er simpelweg niet genoeg verkeer is om twee luchtvaartmaatschappijen die zo dicht bij elkaar liggen even populair te maken als Emirates.

The limitation upon anyone trying to emulate Dubai is that there can only be one hub of tourism and finance in the region. By definition, there cannot be two hubs in one place. The example of two regional airlines is sufficient to explain this point. Emirates are an airline that runs out of Dubai, whilst Etihad runs from Abu Dhabi. Emirates have managed to establish itself as a brand and are popular with people travelling to the region. Etihad on the other hand struggles, as there simply is not enough traffic to make two airlines so close to each both as popular as Emirates.

In een post-industriële wereld wordt het hebben van een grote dienstensector beschouwd als een vereiste voor de economie van de 21e eeuw; zowel de VS als het VK hebben dienstensectoren die meer dan 70% van de economie uitmaken. Dubai, evenals de moslimwereld, heeft echter nooit industrialisatie doorgemaakt, waardoor het overstappen op dienstengebaseerde economieën geen duurzaam model is en in volledige tegenspraak staat met het pad dat de westerse wereld heeft bewandeld om onafhankelijke economieën te worden, die vandaag de dag beschikken over een productiebasis, grote legers en door de staat gefinancierde landbouwsectoren. Net als de kredietcrisis is het Dubai-model een opzwellende bubbel die wacht om te barsten.

In a post-industrial world having a large service sector is considered a prerequisite for the 21st century economy, both the US and the UK have service sectors that make-up more then 70% of the economy. However, Dubai as well as the Muslim world never went through industrialisation, thus becoming service based economies is not a sustainable model and is in complete contradiction to the path the Western world took to become independent economies, which today have a manufacturing base, large militaries and state funded agricultural sectors. Like the credit crunch the Dubai model is an inflating bubble waiting to burst.