Het was de gruwel van de wreedheden en de genocide tijdens de Tweede Wereldoorlog die leidde tot een breed gedragen consensus dat een nieuwe organisatie moest werken om soortgelijke tragedies in de toekomst te voorkomen. De Verenigde Naties werden in 1945 opgericht, primair om het nobele doel te bereiken om 'de volgende generaties te redden van de plaag van oorlog'. Sindsdien zijn er wereldwijd meer dan 250 conflicten geweest. Het is overduidelijk dat de VN niet succesvol is geweest voor het doel waarvoor zij werd opgericht.

It was the horror of the atrocities and genocide during World War 2 that led to a ready consensus that a new organisation must work to prevent any similar tragedies in the future. The United Nations was founded in 1945 primarily to achieve the lofty aim of having to ‘save succeeding generations from the scourge of war.’ Since then there have been more than 250 conflicts worldwide. It is blatantly clear that the UN has been unsuccessful for the purpose it was created for.

Zowel het Westen als veel beleidsmakers uit de derde wereld beschouwen de VN als een onbevooroordeelde, internationaal vertegenwoordigde instelling met bijna 200 lidstaten, die fungeren als het baken voor de waarden van internationalisme, multilaterale actie, democratie, pluralisme, secularisme, compromis, mensenrechten en vrijheid. Dit zou niet verder van de waarheid af kunnen staan.

The West as well as many policymakers from the third world consider the UN a non-biased, internationally represented institution boasting nearly 200 member states, who uphold the beacon for the values of internationalism, multilateral action, democracy, pluralism, secularism, compromise, human rights and freedom. This could not be further from the truth.

De VN is in werkelijkheid een instrument van exploitatie, waarbij uit de inherente structuur van de organisatie duidelijk blijkt dat zij grootschalig misbruik door de koloniale en permanente leden van de Veiligheidsraad legitimeert.

The UN in reality is a tool of exploitation where it is manifestly apparent from the inherent structure of the organisation that it legitimises wholesale abuse by the colonialist and permanent members of the Security Council.

In 1994 slaagde de VN er niet in om genocide in Rwanda te voorkomen, wat resulteerde in de dood van bijna een miljoen mensen, vanwege de weigering van leden van de Veiligheidsraad om enige militaire actie goed te keuren. De Fransen (een permanent lid van de Veiligheidsraad) steunden het Hutu-regime tegen de Tutsi-rebellen in deze etnische burgeroorlog die teruggaat tot het koloniale tijdperk. Te midden van de crisis kregen VN-vredestroepen de instructie om zich uitsluitend te concentreren op de evacuatie van buitenlandse onderdanen uit Rwanda, in plaats van de Tutsi's te beschermen. Deze verandering leidde ertoe dat Belgische vredessoldaten een technische school vol met 2.000 vluchtelingen verlieten, terwijl Hutu-militanten buiten wachtten. Nadat de Belgen waren vertrokken, betraden de militanten de school en massacreerden de aanwezigen, waaronder honderden kinderen. Slechts vier dagen later stemde de Veiligheidsraad ervoor om de troepenmacht te verminderen tot slechts 260 mannen.

In 1994 the UN failed to prevent genocide in Rwanda, which resulted in the killing of nearly a million people, due to the refusal of Security Council members to approve any military action. The French (a permanent member of the Security Council) supported the Hutu regime against the Tutsi rebels, in this ethnic civil war that dates back to the colonial era. In the midst of the crisis, UN peace keeping troops were instructed to focus on only evacuating foreign nationals from Rwanda, rather then protecting the Tutsis. This change led Belgian peacekeepers to abandon a technical school filled with 2,000 refugees, while Hutu militants waited outside. After the Belgians left, the militants entered the school and massacred those inside, including hundreds of children. Just four days later, the Security Council voted to reduce its force to only 260 men.

Een vergelijkbaar scenario deed zich slechts een jaar later voor in wat bekend is geworden als de genocide in Srebrenica. Hoewel zowel Groot-Brittannië als de VS de uiteenvalling van de regio wilden, wilde de VS dat de NAVO de de facto veiligheidstroepen zou zijn. De VN bestempelde Srebrenica als een ‘veilige haven’ voor vluchtelingen en stelde 600 Nederlandse vredessoldaten aan om het te beschermen, die het kamp vervolgens overdroegen aan Servische strijdkrachten, die hen daarna hebben vermoord.

A similar scenario occurred just a year later in what has come to be known as the Srebrenica genocide. Although both Britain and the US wanted the break-up of the region, the US wanted NATO to be the de-facto security force. The UN designated Srebrenica a ‘safe haven’ for refugees assigning 600 Dutch peacekeepers to protect it, who handed over the camp to Serb forces, who then massacred them.

De Verenigde Naties faalden opnieuw om te interveniëren tijdens de tweede Congolese oorlog in de Democratische Republiek Congo. Een VN-vredesmacht werd in februari 2000 ingesteld door Resolutie 1291 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties om het vredesproces te monitoren. Het onvermogen van de vredesmacht om te interveniëren tijdens de burgeroorlog heeft echter het leven gekost van bijna vijf miljoen mensen.

The United Nations again failed to intervene during the second Congo war in the Democratic republic of Congo. A UN peacekeeping force was established in February 2000, by Resolution 1291 of the United Nations Security Council in order to monitor the peace process. However, failure by the peace keeping force to intervene during the civil war claimed the lives of nearly five million people.

De Verenigde Naties hebben het probleem van het Israëlisch-Palestijnse conflict gecreëerd, en zijn in hun falen om bepalingen van resoluties van de VN-Veiligheidsraad te implementeren, blijven voortgaan door het internationaal recht selectief toe te passen. De Verenigde Naties werden ontmaskerd als ineffectief en geleid door imperialisten toen ze in de aanloop naar de tweede oorlog in Irak in feite opzij werden geschoven. De VS verborgen dit feit niet. John Bolton, de waarnemend Amerikaanse ambassadeur bij de VN, deed verschillende kritische uitspraken over de VN, waarbij hij in 2004 zei: ‘De Verenigde Naties bestaan niet. Er is alleen de internationale gemeenschap, die alleen geleid kan worden door de enige resterende supermacht, namelijk de Verenigde Staten.’

The United Nations created the problem of the Israeli-Palestinian conflict, and has continued in its failure to implement provisions of United Nations Security Council Resolutions by selectively applying international law. The United Nations was exposed as being ineffective and run by imperialists when it was essentially thrown aside in the run up to the second Iraq war. The US didn’t hide this fact. John Bolton, acting US Ambassador to the UN, made several statements critical of the UN saying in 2004, ‘There is no such thing as the United Nations. There is only the international community, which can only be led by the only remaining superpower, which is the United States.

In werkelijkheid is de VN een internationale organisatie die de vijf permanente leden van de Veiligheidsraad (VS, Rusland, Groot-Brittannië, Frankrijk en China) hebben gebruikt als een verlengstuk van hun eigen buitenlandse politiek.

In reality the UN is an international organisation that the five permanent Security Council members (US, Russia, Britain, France and China) have used as an extension of their own foreign policies.

Het probleem ligt feitelijk in het concept van internationaal recht, dat in de werkelijkheid niet bestaat. Er kunnen in werkelijkheid alleen internationale normen en gebruiken zijn, geen internationaal recht. Om internationaal recht te laten bestaan, moet handhaving mogelijk zijn op een globaal, supranationaal niveau. Aangezien dit niet bestaat, moeten we verwachten dat natiestaten de regels van internationale instanties negeren wanneer het hen uitkomt – neorealisme (vergelijk Waltz. K. 1979. ‘A Theory of International Politics’).

The problem actually lies in the concept of international law, which in reality does not exist. There can only really be international norms and customs not international law. For international law to exist enforcement must be possible at a global, supranational level. As this does not exist we must expect nation-states to flout the regulations of the international agencies when it suits them – neorealism (cf. Waltz. K. 1979. ‘A Theory of International Politics’).