De strijd om wereldwijde suprematie tussen Duitsland en Groot-Brittannië aan het begin van de 20e eeuw dreef hen ertoe op zoek te gaan naar alternatieve brandstoffen om hun omvangrijke, op kolen gebaseerde oorlogsmachines aan te drijven.

The struggle for global supremacy between Germany and Britain at the beginning of the 20th century drove them to search for alternative fuels to power their bulky coal based war machines.

De ontdekking van olievelden in het Midden-Oosten in het begin van de 20e eeuw stimuleerde een eeuw van nieuwe technologieën, creëerde nieuwe patronen van samenleving en consumptie en veranderde het wereldwijde machtsevenwicht.

The discovery of oil fields in the Middle East in the early 20th century spurred a century of new technologies, created new patterns of society and consumption and changed the global balance of power.

Fossiele brandstoffen zijn van nature beperkt en zullen uiteindelijk opraken. Gedurende het grootste deel van de 20e eeuw was dit nooit een onderwerp van discussie, aangezien het grootste deel van de olie in de wereld nog niet was ontdekt. Met technologieën zoals gevechtsvliegtuigen, tanks en automobielen, die allemaal zijn ontworpen om op olie te draaien, zouden dergelijke technologieën, indien de olie opraakt, naast het exploderen van de olieprijzen ook overbodig worden.

Fossil fuels by their nature are limited and will eventually diminish. For most of the 20th century this was never a discussion as most of the world’s oil was still undiscovered. With technologies such as the fighter jet, tanks and automobiles all designed to run on oil, if oil is drying up then apart from oil prices exploding, such technologies would also become redundant.

‘Peak oil’ werd voor het eerst geïntroduceerd in de jaren 1970; het is een theorie die het punt berekent waarop de helft van de bekende olievoorraden ter wereld is opgepompt.

‘Peak oil’ was first introduced in the 1970’s; it is a theory which calculates the point where half of the worlds known oil reserves have been pumped.

Er zijn drie cruciale getallen die nodig zijn om de toekomstige olieproductie te voorspellen. Ten eerste de telling van hoeveel olie er tot op heden is gewonnen, een cijfer dat bekendstaat als de cumulatieve productie. Het tweede is een schatting van de reserves; de hoeveelheid die bedrijven uit bekende velden kunnen pompen voordat ze deze moeten verlaten. Ten slotte moet men een onderbouwde schatting maken van de hoeveelheid conventionele olie die nog ontdekt en geëxploiteerd moet worden. Samen vormen zij de uiteindelijke recoverable (de totale winning), oftewel het totale aantal vaten dat zal zijn gewonnen wanneer de productie vele decennia van nu zal zijn gestaakt.

There are three vital numbers that are needed to project future oil production. Firstly, the tally of how much oil has been extracted to date, a figure known as the cumulative production. The second is an estimate of reserves; the amount that companies can pump out of known fields before having to abandon them. Finally, one must make an educated guess at the quantity of conventional oil that remains to be discovered and exploited. Together they add up to the ultimate recovery i.e. the total number of barrels that will have been extracted when production ceases many decades from now.

De gemakkelijkste manier om een begrip te krijgen van piekdato's is door te kijken of de olieproductie de olieontdekkingen heeft ingehaald. Het meest onomstotelijke bewijs hiervoor is dat de olieontdekkingen feitelijk hun piek bereikten in de jaren 60. Het meest recente grote olieveld werd in 1985 in Mexico ontdekt, terwijl de meerderheid van de huidige producenten beschikt over volwassen velden die in de jaren 50 zijn ontdekt. De wereld verbruikt nu vier keer de hoeveelheid olie die wordt gevonden. De oliemaatschappijen geven een fortuin uit aan het proberen vinden van nieuwe olievoorraden, maar de voorraden die zij vinden worden steeds kleiner, en produceren daarom minder olie. Door de afnemende ontdekkingen put de huidige olieproductie de laatste reserves van het zwarte goud uit.

The easiest way to comprehend an understanding of peaking dates is to see if production of oil has outstripped oil discoveries. The most damning evidence for this is that oil discoveries actually peaked in the 1960’s. The most recent large oil field was discovered in Mexico in 1985, while the majority of today’s producers have mature fields that were discovered in the 1950’s. The world now consumes four times the quantity of oil as is found. The oil companies are spending a fortune on trying to find new oil reserves, but the ones that they find are getting smaller and smaller, and therefore produce less oil. With diminishing discoveries the current production of oil is depleting the last reserves of the black gold.

Sommige overdreven optimistische voorspellingen geven piekdato's aan tot in het jaar 2060, maar de meest betrouwbare schattingen voor wanneer de wereldwijde olieproductie een piek zal bereiken, variëren van nu tot 2012. Als de productie wereldwijd zeer binnenkort zou moeten beginnen af te nemen, dan zouden we nu al landen moeten zien die hun piek hebben bereikt of op het punt staan hun piek te bereiken. Van de zeven grootste olieproducenten zijn er zes in verval of naderen hun piekproductie. De VS bereikte een piek in 1971, Noorwegen in 2001, en het VK in 1998. Voor Rusland, Mexico en China wordt voorspeld dat zij in 2008 een piek zullen bereiken. Het is ook mogelijk dat Saoedi-Arabië in 2005 een piek bereikte. De enige van de zeven grootste producenten die duidelijk de capaciteit heeft om de productie te verhogen, is Iran.

Some overly optimistic predictions give peaking dates up to the year 2060, but the most reliable estimates for when global oil production will peak vary from between now and 2012. If production is meant to start diminishing worldwide very soon, then we should already see countries that have reached their peaks or are just about to reach their peak. Of the top seven oil producers, six are in decline or near peak production. USA peaked 1971, Norway peaked 2001, and the UK peaked in 1998. Russia, Mexico and China are forecast to peak in 2008. It is also possible that Saudi Arabia peaked in 2005. The only one of the top seven producers that has clear capability to increase production is Iran.

Er zijn een aantal andere factoren die het argument van de vroege piek ondersteunen. Grote oliemaatschappijen (bijv. Shell) vinden het moeilijk om reserves aan te vullen en eerdere overschattingen van reserves te compenseren.

There are a number of other factors that support the early peak argument. Major oil companies (e.g. Shell) are finding it difficult to replace reserves and to backfill previous reserve over-estimates.

Consolidatie in de olie-industrie verbergt tekorten aan reserves door bestaande reserves te combineren. Oliebedrijven zoals BP hebben er de voorkeur aan gegeven om reserves te vervangen via productieovereenkomsten op oude velden (bijv. Rusland) in plaats van door middel van pure exploratie. Investeringen in exploratie nemen af. Technische feedback over de staat van grote Saoedische olievelden wijst op een hoog niveau van uitputting. Het Amerikaanse buitenlandse beleid ten opzichte van het Midden-Oosten, Afghanistan, de GOS, India, China en Aziatische staten duidt op een koortsachtige zoektocht naar olie en gas.

Oil industry consolidation hides reserve shortages by combining existing reserves. Oil companies such as BP have resorted to replacing reserves through production agreements on old fields (e.g. Russia) rather than pure exploration. Investment in exploration is falling. Technical feedback from the state of major Saudi Arabian oil fields indicates a high level of depletion. US foreign policy visà-vis the Middle East, Afghanistan, CIS, India, China and Asian states indicates frantic scouring for oil and gas.

Het zijn deze redenen die ervoor hebben gezorgd dat 'peak oil' de mainstream heeft bereikt, en het standpunt dat de wereld door olie heen raakt, wordt beschouwd als een geopolitiek hoofdpijndossier voor de wereldmachten. In werkelijkheid maskeert dit argument echter een aantal diepere politieke kwesties.

It is these reasons that have allowed peak oil to enter the mainstream and the view that the world is running out of oil is considered a geopolitical headache for the world’s powers. However in reality this argument masks a number of deeper political issues.

Dat de wereld door de olie heen raakt, is een handig excuus voor de overconsumptie van het Westen, aangezien het verminderen van consumptie als het ultieme taboe wordt beschouwd. Terwijl steeds meer naties strijden om de steeds kleiner wordende olievoorraad, heeft dit het Westen blootgesteld. De westerse wereld consumeert 50% van de belangrijkste grondstof van de 21e eeuw, maar produceerde minder dan een kwart ervan. Het is overconsumptie, en niet het feit dat de olie opraakt, die de energiecrisis veroorzaakt.

The world is running out of oil is a convenient excuse for the West’s over consumption, since to reduce consumption is considered the ultimate taboo. As more and more nations scramble for the ever dwindling supply of oil, this has exposed the West. The Western world consumes 50% of the 21st century’s most important resource but produced less then a quarter of it. It is over consumption rather than the fact that oil is depleting that is causing the energy crisis.

De VS produceert specifiek slechts 8% van de olie ter wereld, maar verbruikt 25% daarvan. Een dergelijk enorm verbruik door het Westen is nooit duurzaam; dit komt doordat het Westen in essentie heeft vertrouwd op een relatief klein aantal gigantische velden voor het grootste deel van hun dagelijkse verbruik. Hoewel de wereld tienduizenden actieve velden bezit, produceren er slechts 116 meer dan 100.000 vaten per dag, en zij zijn verantwoordelijk voor 50% van de wereldwijde productie. Hiervan zijn er, op een handvol na, ontdekt voor meer dan een kwart eeuw geleden, en de meeste vertonen tekenen van verminderde capaciteit. Inderdaad, sommige van de grootste velden ter wereld – waaronder Ghawar in Saudi-Arabië, Burgan in Koeweit, Cantarell in Mexico en Samotlor in Rusland – lijken nu in verval te zijn of op het punt te staan dat te zijn. De achteruitgang van deze reusachtige velden is van groot belang. Het compenseren van hun verloren productie zal een verhoogde opbrengst op duizenden kleinere velden vereisen, en er is geen enkel bewijs dat dit zelfs maar enigszins mogelijk is.

The US specifically produced only 8% of the world’s oil but consumes 25% of it. Such huge consumption by the West is never sustainable; this is because the West essentially has relied on a relatively small number of mammoth fields for the lion’s share of their daily intake. Though the world possesses tens of thousands of operating fields, only 116 of them produce more than 100,000 barrels per day and they account for 50% of global output. Of these, all but a handful were discovered more than a quarter of a century ago, and most are showing signs of diminished capacity. Indeed, some of the world’s largest fields – including Ghawar in Saudi Arabia, Burgan in Kuwait, Cantarell in Mexico, and Samotlor in Russia – appear to be now in decline or about to become so. The decline of these giant fields matters greatly. Compensating for their lost output will take increased yield at thousands of smaller fields, and there is no evidence that this is even remotely possible.

Naarmate het Amerikaanse verbruik blijft stijgen, zal de concurrentie om de afnemende energiebronnen intensiveren.

As US consumption continues to rise, the competition for dwindling energy sources will intensify.

Dit zal de moslimlanden nog belangrijker maken en, net als bij Irak, kan bezetting goed verdedigbaar zijn voor een stabiele aanvoer van het zwarte goud. Hoewel de olie opraakt, komt dit door de westerse consumptiepatronen in plaats van dat er simpelweg te weinig olie is.

This will make the Muslim lands even more important and as with Iraq, occupation may well be justified for stable supplies of the black gold. Although oil is running out, it is due to Western consumption patterns rather then there merely being too little oil.