Op de vooravond van de 21ste eeuw was de VS de voornaamste macht ter wereld. Met de ineenstorting van de Sovjet-Unie tien jaar eerder, kreeg de VS nauwelijks uitdaging van andere naties en werd het beschouwd als een land dat volledige dominantie op alle vlakken had bereikt. Er was niet langer een betekenisvol geschil tussen het marxisme en de markt. Het leek erop dat de westerse liberale democratie de ‘eindvorm van het menselijk bestuur’ werd. Dit leidde ertoe dat de arrogante neoconservatieven beleid ontwikkelden om te waarborgen dat een dergelijk scenario zich in de voorzienbare toekomst zou voortzetten. Het was dit klimaat dat veel waarnemers ertoe bracht de ongeëvenaarde suprematie en onoverwinnelijkheid van de VS te accepteren. Echter, een decennium later kon dit niet verder van de waarheid afliggen. Een scherpe observatie van het wereldwijde machtsevenwicht en het Amerikaanse buitenlandse beleid suggereert een wankelende VS.

On the eve of the 21st century the US was the world’s foremost power. With the collapse of the Soviet Union 10 years earlier the US faced very little challenge from any other nation and was considered to have achieved full spectrum dominance. There was no longer any meaningful dispute between Marxism and the market. It looked as though Western liberal democracy was becoming ‘the final form of human government.’ This led to the arrogant Neoconservatives developing policies to ensure such a scenario continued into the foreseeable future. It was this climate that led many observers to accept unrivalled US supremacy and invincibility. However a decade on, this could not be further from the truth. An astute observation of the global balance of power and US foreign policy suggests a faltering US.

Amerika sterft langzaam een dood door twee open wonden in Irak en Afghanistan die geen tekenen van afname vertonen. Beide oorlogen hebben inmiddels langer geduurd dan de Tweede Wereldoorlog. Het Amerikaanse leger, het technologisch meest geavanceerde in de geschiedenis, is er niet in geslaagd om groepen ongetrainde verzetsstrijders te verslaan die gebruikmaken van wapens die in de jaren 1960 zijn ontwikkeld. Als gevolg hiervan moet de VS vertrouwen op regionale naties om schande te voorkomen. De VS heeft via achterdeurkanaaltjes hulp ingeroepen van Syrië en Iran om de stabiliteit te handhaven. Het is via Iran dat stabiliteit naar het zuiden van Irak is gekomen, en dit is bereikt door twee Ayatollahs uit Iran – Ayatollah Sistani en Abdul Aziz al-Hakim, de leider van de Supreme Council for Islamic Revolution (SCIR). Abdul al-Aziz Hakim heeft 10.000 soldaten tot zijn beschikking en heeft agressief gepleit voor federalisme voor de zuidelijke regio's, waarbij hij opriep tot de fusie van negen provincies. Hakims verklaring voor grotere sjiietische autonomie valt samen met het Amerikaanse plan voor de ontbinding van Irak. Dit was de voornaamste reden waarom het Baker-Hamilton-rapport opriep tot de betrokkenheid van Iran en Syrië, omdat Iran specifiek de thuisbasis is van de loyaliteit in Zuid-Irak.

America is slowly bleeding to death from two open wounds in Iraq and Afghanistan that show no signs of abating. Both wars have now lasted longer than World War 2. The US army, the most technologically advanced in history has been unable to defeat groups of untrained resistance fighters using weapons developed in the 1960’s. As a result the US has to rely on regional nations to avoid embarrassment. The US has enlisted Syrian and Iranian assistance via back door channels to maintain stability. It is through Iran that stability has come to the South of Iraq and this has been achieved through two Ayatollahs from Iran - Ayatollah Sistani and Abdul Aziz al-Hakim the leader of the Supreme Council for Islamic Revolution (SCIR). Abdul al-Aziz Hakim has 10,000 soldiers at his disposal and has aggressively pushed for federalism for the southern regions, calling for nine provinces to merge. Hakim’s declaration for greater Shi’ite autonomy coincides with the US plan of the dissolution of Iraq. This was the primary reason the Baker-Hamilton report called for the engagement of Iran and Syria because Iran specifically is the home for Southern Iraqi loyalty.

Het is Iran dat de stabiliteit in Noord- en West-Afghanistan, dat aan Iran grenst, heeft gehandhaafd en heeft voorkomen dat het Pasjtoense verzet zich uitbreidde naar dergelijke gebieden, wat de VS heeft geholpen.

It is Iran who has maintained stability in Northern and Western Afghanistan which borders Iran and has prevented the Pushtun resistance from expanding into such areas which has helped the US.

Teheran heeft dit bereikt door een aantal reconstructieprojecten uit te voeren, waardoor de NAVO op een veel kleiner gebied van verzet heeft moeten werken. Iran was een cruciale factor bij de omverwerping van de Taliban en heeft, naast andere infrastructuurprojecten, wegen, elektriciteitsleidingen en grensposten aangelegd. Kolonel Christopher Langton, hoofd van de afdeling Defense Analysis aan het International Institute for Strategic Studies in Londen, zei dat Iran een belangrijk land is voor de toekomstige wederopbouw en ontwikkeling van Afghanistan: ‘Ze zijn nauw met elkaar verbonden door de inspanningen tegen de Taliban in het verleden, maar ook vanwege de invloed die Iran kan uitoefenen daar met de Hazara-bevolking [die, net als Iraniërs, sjiitische moslims zijn]. En in de ontwikkelingssector zijn er al projecten waarbij Iran betrokken is -- bijvoorbeeld de weg van Bandar Abbas aan de Perzische Golf door Afghanistan naar Centraal-Azië is een zeer, zeer belangrijk project voor de toekomst van Afghanistan... Er is een hele lijst van politieke, economische en veiligheidskwesties die Afghanistan en Iran met elkaar verbinden.’

Tehran has achieved this by carrying out a number of reconstruction projects which has allowed NATO to work on a much smaller area of resistance. Iran was a key factor in the overthrow of the Taliban and has built roads, power transmission lines, and border stations, among other infrastructure projects. Colonel Christopher Langton, who heads the Defense Analysis Department at the International Institute for Strategic Studies in London, said Iran is an important country in the future reconstruction and development of Afghanistan, ‘They are being closely linked by efforts against the Taliban in the past, but also because of the influence that Iran can bring there with the Hazara population [who, like Iranians, are Shi'a Muslims]. And in the development sector, there are already projects which Iran is involved in -- for instance, the road from Bandar Abbas on the Persian Gulf up through Afghanistan to Central Asia is a very, very important project for the future of Afghanistan…There is a whole list of political, economic, and security issues which connect Afghanistan and Iran.

Dit heeft Richard Hass, het hoofd van de machtigste Amerikaanse denktank, aangezet tot het volgende commentaar: ‘het tijdperk van Amerikaanse dominantie in het Midden-Oosten is voorbij en een nieuw tijdperk in de moderne geschiedenis van de regio is aangebroken. Het zal worden gevormd door nieuwe actoren en nieuwe krachten die strijden om invloed, en om dit te beheersen, zal Washington meer moeten vertrouwen op diplomatie dan op militaire macht. De VS staat voor talrijke uitdagingen in regio's van de wereld die slechts een decennium geleden nog volledig door hen werden gedomineerd. In het Midden-Oosten verschuift de regio, naast de noodzaak om hulp te krijgen van regionale plaatsvervangers, geleidelijk van een unipolaire regio waarin de VS onbetwist heerschappij geniet naar een multipolaire regio. De VS krijgt te maken met meer concurrentie van China en Rusland om toegang tot de olie in het Midden-Oosten. De VS concurreert nu steeds meer met India en Japan, evenals met de Europese Unie, om het grootste deel van het zwarte goud van de regio. Groot-Brittannië is er ook in geslaagd om Amerikaanse projecten te dwarsbomen onder het mom van partnerschap en samenwerking. Graham Fuller, voormalig vicevoorzitter van de National Intelligence Council, beschreef de precaire situatie van Amerika toen hij schreef in de editie van de National Interest: ‘diverse landen hebben een veelheid aan strategieën en tactieken ingezet die ontworpen zijn om de Bush-agenda te verzwakken, af te leiden, te veranderen, te compliceren, te beperken, te vertragen of te blokkeren door middel van de dood door duizend sneden.’

This has prompted Richard Hass the head of the most powerful US think tank to comment: ‘the age of US dominance in the Middle East has ended and a new era in the modern history of the region has begun. It will be shaped by new actors and new forces competing for influence, and to master it, Washington will have to rely more on diplomacy than on military might. The US is facing numerous challenges in regions of the world which only a decade ago it completely dominated. In the Middle East apart from needing the help of regional surrogates, the Middle East is gradually shifting from being a uni-polar region in which the US enjoys uncontested hegemony to a multi-polar region. The US is facing more competition from China and Russia over access to Middle East oil. The US is now increasingly competing with India and Japan as well as the European Union for the lion's share of the regions black gold. Britain has also managed to foil American projects under the guise of partnership and co-operation. Graham Fuller former vice chairman of the National Intelligence Council described America’s predicament when he wrote in the issue of the National Interest, ‘diverse countries have deployed a multiplicity of strategies and tactics designed to weaken, divert, alter, complicate, limit delay or block the Bush agenda through death by a thousand cuts.

Groot-Brittannië heeft onder het bewind van Tony Blair de poging van Amerika om president Kabbah van Sierra Leone af te zetten dwarsgezeten en heeft er ijverig aan gewerkt om de regering van Gaddafi te redden uit de greep van Amerikaanse neoconservatieven die na 9/11 regimeverandering in Libië wilden. In Soedan is de VS er niet in geslaagd om Zuid-Soedan af te scheiden vanwege de Darfur-crisis, die door Frankrijk en Groot-Brittannië is gebruikt om zich met Soedan te bemoeien. In Zuid-Afrika concurreerde Blair onvermoeibaar met de VS om de Britse invloed te beschermen en maakte hij het land de spil van anti-regeringsactiviteiten in naburige Afrikaanse landen.

Britain under Tony Blair’s tenure thwarted America’s bid to oust President Kabbah of Sierra Leone and worked diligently to rescue Gaddafi’s government from the clutches of American neoconservatives who after 9/11 wanted regime change in Libya. In Sudan the US has been unable to separate Southern Sudan due to the Darfur crisis which has been used by France and Britain to interfere in Sudan. In South Africa Blair competed tirelessly with the US to protect British influence and made the country the mainstay of anti-government activities in neighbouring African countries.

De VS staat ook voor het vooruitzicht om aan zijn lot overgelaten te worden, aangezien China het leiderschap heeft genomen op het gebied van Afrikaanse ontwikkeling door meer dan 100 deals, ter waarde van meer dan $20 miljard, te voltooien om een stabiele olievoorziening veilig te stellen.

The US is also facing the prospect of being left out to dry as China has taken leadership on African development by completing over 100 deals, worth over $20 billion, to secure a stable supply of oil.

Op het Indiase subcontinent is de dominantie van de VS gesmoord, aangezien Groot-Brittannië zijn invloed over India herstelde door de opkomst van de Congress Party in 2004. De nederlaag van de pro-Amerikaanse Bharatiya Janata Party (BJP) was een zware slag voor de Amerikaanse belangen. In Pakistan werd de VS gedwongen om de macht te delen met Groot-Brittannië om de dalende populariteit van generaal Musharraf te redden.

In the Indian Subcontinent US dominance has been stifled as Britain reasserted its influence over India through the ascendancy of the Congress Party in 2004. The defeat of the pro-American Bharatiya Janata Party (BJP) was a severe blow to American interests. In Pakistan the US was forced to share power with Britain to salvage the declining popularity of General Musharraf.

Rusland en China ontwikkelen zich snel zonder het voorbeeld van de westerse liberale democratie te volgen. Het is echter Rusland dat het afgelopen jaar heeft gekozen om het Westen en de VS bij vrijwel elke gelegenheid openlijk uit te dagen, of het nu gaat om het planten van een vlag op de zeebodem onder de Arctische ijskap, het testen van de massieve luchtexplosiebom of het betwisten van de plaatsing van Amerikaanse vroege-waarschuwingsverdedigingssystemen in Oost-Europa. Rusland is zichzelf opnieuw aan het uitvinden als een regionale macht, nadat het Kazachstan en Oezbekistan uit de greep van Amerika heeft teruggewonnen en erin is geslaagd de invloed van de drie revoluties in Centraal-Azië te stoppen. De VS, die bijna 20 jaar lang geen rivaal hadden, worden nu geconfronteerd met het sombere vooruitzicht van een uitdaging van een natie met de grootste gasreserves ter wereld en aanzienlijke olievoorraden.

Russia and China are rapidly developing without following the example of Western liberal democracy. However, it is Russia, which over the last year has opted to openly challenge the West as well as the US at practically every turn, whether by planting a flag on the seabed beneath the Arctic icecap, testing the massive ordnance air blast bomb or disputing the sitting of US earlywarning defence systems in eastern Europe. Russia has begun re-inventing itself as a regional power, after winning back Kazakhstan and Uzbekistan from America’s grip and managing to stop the influence of the three revolutions in central Asia. The US after nearly 20 years of having no rival is now facing the grim prospect of a challenge from a nation with the world’s largest gas reserves and substantial oil reserves.

De VS verliest ook haar grip op Latijns-Amerika, wat het in feite heeft veranderd in haar eigen achtertuin sinds de tijd van de Monroe-verklaring in 1823. Amerika voorkwam dat alle Europese staten zich bemoeiden met het Amerikaanse continent en de belangen van de VS bedreigden. Door de Amerikaanse hegemonie bleef Latijns-Amerika buiten de greep van het Europese imperialisme.

The US is also losing its grip on Latin America which it essentially turned into its back yard since the time of the Monroe declaration in 1823. America prevented all the European states from interfering in the American continent, and from threatening the interests of the US. Due to US hegemony, Latin America remained outside the grip of the European imperialism.

Echter, met de verkiezing van linkse regeringen in Venezuela, Brazilië, Argentinië, Uruguay, Bolivia, Chili en Nicaragua, wordt de VS voor het eerst geconfronteerd met de dreiging van onafhankelijke regeringen die een onafhankelijke agenda volgen die losstaat van Washington. Landen zoals Venezuela, Brazilië en Bolivia hebben cruciale nutsvoorzieningen genationaliseerd en hebben als alternatief voor door de VS gedomineerde instellingen zoals het IMF en de Wereldbank hun eigen versie ontwikkeld – de Bank van het Zuiden. Na bijna 200 jaar ziet de VS dat haar hegemonie openlijk wordt uitgedaagd door populaire onafhankelijke leiders op het Amerikaanse continent.

However, with the elections of left wing governments in Venezuela, Brazil, Argentina, Uruguay, Bolivia, Chile and Nicaragua, the US for the first time is facing the threat of independent governments who are following an independent agenda separate to Washington. Nations such as Venezuela, Brazil and Bolivia have nationalised key utilities and have developed an alternative to US dominated institutions such as the IMF and World Bank to their own version – Bank of the South. After nearly 200 years the US is finding its hegemony being openly challenged by popular independent leaders in the American continent.

De VS verliest ook de grip op haar economische hegemonie, die zij heeft opgebouwd sinds de dag dat zij deelnam aan de Tweede Wereldoorlog. De Amerikaanse economie was voorheen de motor van de wereld, maar tegenwoordig wordt zij ingehaald door opkomende economieën. Wat economische groei betreft, staat zij nu op de derde plaats, na China en India. Dit probleem wordt verder verergerd door de aanhoudende vraag van Amerika naar meer olie.

The US is also losing its grip on its economic hegemony which it developed from the day it entered World War 2. The American economy used to be the world’s powerhouse, but today it is being left behind by emerging economies. It stands in third place now behind China and India in economic growth. This problem is further compounded by America’s continued demand for greater oil.

De grootste economische dreiging voor Amerika komt uit China, en beide landen hebben al een complexe relatie. Amerikaanse bedrijven zijn erop uit om de Chinese populatie van 1,5 miljard mensen aan te boren, terwijl tegelijkertijd 70% van de Chinese goederen op Amerikaanse bodem terechtkomt. China heeft meer geprofiteerd van deze relatie dan de VS door meer dan $1,2 biljoen aan dollarreserves op te bouwen. Amerikaanse binnenlandse bedrijven zijn daarentegen niet in staat om de lage Chinese prijzen voor kwalitatief vakmanschap te evenaren, wat heeft geleid tot een enorme stijging van het Amerikaanse handelstekort naar bijna $1 biljoen. De VS financiert dit door het uitgeven van staatsobligaties, waarvan China na Japan de grootste koper ter wereld is met $502 miljard, zijnde 20% van de totale Amerikaanse buitenlandse schuld. Hiernaast komt nog dat de economische bloei waar Amerika van profiteert, de vraag naar olie vanuit China vergroot. De relatie tussen de twee is onderling afhankelijk, waarover de VS geen volledige controle heeft en niet gemakkelijk voorwaarden kan opleggen.

America’s biggest threat economically comes from China and already both nations have a complex relationship. US companies are eager to tap into the 1.5 billion Chinese population, whilst at the same time 70% of Chinese goods end up on US shores. China has benefited more from this relationship than the US by accumulating over $1.2 trillion in dollar reserves. Domestic US companies on the other hand are unable to match Chinese low prices for quality workmanship and this has led the US trade deficit to balloon to nearly $1 trillion. The US funds this by issuing treasury bonds, of which China is the world’s largest purchaser after Japan at $502 billion, 20% of total US foreign debt. Added to this is that the very economic boom America is benefiting from is increasing demand for oil by China. The relationship between the two is interdependent which the US does not have full control over and cannot easily dictate terms.

De debacle van de oorlogen in Irak en Afghanistan heeft de Amerikaanse macht in de wereld ernstig aangetast.

The debacle of the Iraq and Afghanistan wars has severely dented US prowess around the world.

In plaats van onoverwinnelijk te zijn, is de VS blootgesteld als steeds afhankelijker van anderen en verdrinkt het land in een zee van binnenlandse ellende. FBI-statistieken die in 2005 werden benadrukt, laten zien dat er in de VS elke 22 seconden een misdaad werd gepleegd, met een moord elke 31 minuten, een verkrachting elke 5 minuten en een beroving elke minuut.

The US rather than being invincible has been exposed as being ever more reliant upon others and is drowning in a sea of misery domestically. FBI statistics highlighted in 2005 show that a crime was committed every 22 seconds in the US, with a murder committed every 31 minutes, a rape every 5 minutes and a robbery every minute.

De VS is verre van onoverwinnelijk; het merkt dat de dagen van haar imperium snel aan het wegebben zijn.

The US is far from invincible; it is finding its days of empire are fast eroding.