De koloniale naties blijven de opvatting aanhouden dat zij voordelen brachten waar zij ook kwamen. In Afrika hebben historici die beïnvloed zijn door de koloniale mentaliteit de neiging om de zogenaamde positieve aspecten van het kolonialisme te beschrijven, zoals de ontwikkeling van infrastructuur en onderwijs. Het racisme, de exploitatie en de genocide die door de kolonialisten werden gepleegd, blijven worden overgeslagen. Kolonialisten beschouwden het als een feit dat zowel Afrika als andere gekoloniseerde volkeren niet in staat waren om te overleven zonder de hulp van de Europeanen.

The Colonial nations continue to hold the view that they brought benefits wherever they went. In Africa, historians affected by the colonial mentality tend to describe the so called positive aspects of colonialism such as the development of infrastructure and education. The racism, exploitation, and, genocide committed by the colonialists continues to be glossed over. Colonialists view that Africa as well as other colonised people were incapable of surviving without the help of the Europeans.

De enorme hulpbronnen en rijke mineralen in Afrika trokken veel westerse naties aan om het continent te koloniseren. Europese naties concurreerden met elkaar om de buit. Daarom mag er geen twijfel bestaan dat de hevige concurrentie tussen Europa over de kolonisatie van Afrika bedoeld was om de mensen uit te buiten voor slavernij en de natuurlijke rijkdommen van het continent te stelen. De verspreiding van democratie en westerse waarden was nauwelijks aanwezig.

The immense resources and rich minerals in Africa attracted many Western nations to colonise the continent. European nations competed with each other over the spoils. Hence there should be no doubt that the severity of competition between Europe over the colonisation of Africa was in order to exploit the people for slavery and steal the continents natural wealth. The propagation of democracy and Western values hardly existed.

Europese naties koloniseerden met hun legers rechtstreeks hele delen van Afrika. Delen van wat nu Burundi, Rwanda, Tanzania en Namibië zijn, werden geregeerd door Duitsland. Italië verdeelde delen van Eritrea en Somalië. Spanje vestigde een voet aan de grond in West-Afrika. De Portugezen hielden vast aan Angola, Mozambique en andere kleinere gebieden. België heerste bruut over Congo en Groot-Brittannië creëerde zijn mandaatgebieden door heel Oost-Afrika en in wat vandaag de dag Soedan, Ghana, Zambia, Zimbabwe, Malawi en Nigeria is. Frankrijk vestigde zich in een dozijn West-Afrikaanse landen, waaronder Senegal en de Ivoorkust, evenals in Tsjaad, Madagaskar en de Comoren.

European nations directly colonised whole swathes of Africa using their armies. Parts of what are now Burundi, Rwanda, Tanzania, and Namibia were ruled by Germany. Italy carved up parts of Eritrea and Somalia. Spain established a foothold in Western Africa. The Portuguese held onto Angola, Mozambique, and other smaller territories. Belgium brutally ruled over the Congo and Britain created its mandates throughout East Africa and in what is today Sudan, Ghana, Zambia, Zimbabwe, Malawi and Nigeria. France set itself up in a dozen West African nations, including Senegal and the Ivory Coast, as well as in Chad, Madagascar and the Comoros.

Decennialang bood Afrika hen open markten voor goederen. Belangrijker nog, Afrika leverde de Europeanen ook goedkope of in veel gevallen gratis grondstoffen zoals katoen, rubber, thee en tin, en natuurlijk gratis menselijke arbeid via de slavenhandel. Dit alles werd ondersteund door ongehinderde missionaire inspanningen om te helpen bij het pacificeren van de aanwezigheid van Europese kolonisten onder de ‘inheemse bevolking’. Het continent werd getroffen door bloedige militaire geschillen vanwege de concurrentie tussen de westerse naties. De strijd resulteerde in diverse staten die dictators steunden, staatsgrepen uitvoerden en leningen verstrekten in ruil voor loyaliteit. Dergelijke concurrentie heeft ertoe geleid dat de schulden van het continent de $370 miljard zijn gepasseerd, wat 65% van het totale nationale inkomen van het gehele continent vertegenwoordigt.

For decades, Africa provided them with open markets for goods. More importantly Africa also supplied the Europeans with cheap or in many cases free raw materials such as cotton, rubber, tea, and tin and of course free human labour through the slave trade. All of this was aided by unhindered missionary efforts to help pacify the presence of European colonisers among the ‘natives.’ The continent was afflicted with bloody military disputes because of the competition between the Western nations. The struggle resulted in various states supporting dictators, carrying out coup d’états and giving loans for loyalty. Such competition has resulted in the continents debts surpassing $370 billion, which represent 65% of the total national income of the entire continent.

Dergelijke strijd en competitie heeft er zelfs toe geleid dat er meer dan 30 miljoen landmijnen in Afrika zijn geplaatst, wat 25% is van alle landmijnen die in de hele wereld zijn geplaatst.

Such struggle and competition has even resulted in more than 30 million land mines being planted in Africa, which is 25% of all land mines planted in the entire world.

Bij de kolonisatie van Afrika gingen de Europese imperiale machten een grote territoriale strijd aan, waarbij zij grenzen creëerden om te waarborgen dat hun aanspraken niet werden toegeëigend door andere machten. Dit vasthouden aan het trekken van grenzen rond territoria om deze te isoleren van die van andere koloniale machten, had tot gevolg dat voorheen aaneengesloten politieke groepen van elkaar werden gescheiden, of dat traditionele vijanden werden gedwongen om zij aan zij te leven zonder enige buffer tussen hen. Vóór de wedloop om Afrika was de Congo-rivier de natuurlijke geografische grens; er leefden groepen aan beide zijden die een taal en cultuur deelden. De verdeling van het land tussen de Belgische en Franse bezetters langs de rivier isoleerde deze groepen van elkaar. Degenen die in de Sahara of Sub-Sahara Afrika leefden en eeuwenlang over het continent handelden, zagen zichzelf grenzen oversteken die alleen op Europese kaarten bestonden. Bij het beheersen van de inheemse bevolking en het waarborgen van voortdurende koloniale suprematie werden verschillende beleidsmaatregelen uitgevoerd. Op plaatsen met aanzienlijke Europese nederzettingen, zoals Rhodesia (nu Zimbabwe) en Zuid-Afrika, werden systemen van tweederangs burgerschap ingesteld om Europeanen een politieke macht te geven die ver boven hun aantal uitging. In de Congo werd de inheemse bevolking onderworpen aan onmenselijke behandeling en een status die grenst aan slavernij.

In colonising Africa the European imperial powers engaged in a major territorial scramble, creating borders ensuring their claim was not usurped by other powers. This insistence of drawing borders around territories to isolate them from those of other colonial powers had the effect of separating otherwise contiguous political groups, or forcing traditional enemies to live side by side with no buffer between them. Prior to the scramble for Africa the Congo River was the natural geographic boundary, there were groups living on both sides that shared a language and culture. The division of the land between Belgium and French occupiers along the river isolated these groups from each other. Those who lived in Saharan or Sub-Saharan Africa and traded across the continent for centuries found themselves crossing borders that existed only on European maps. In managing the natives and ensuring continued colonial supremacy a number of policies were carried out. Places that had substantial European settlements, such as Rhodesia (now Zimbabwe) and South Africa, systems of second-class citizenship were set up in order to give Europeans political power far in excess of their numbers. In the Congo the native population was submitted to inhumane treatment and a near slavery status.

Europeanen veranderden zelfs het lokale machtsevenwicht door etnische scheidslijnen te creëren waar die voorheen nooit hadden bestaan. In wat nu Rwanda en Burundi is, waren twee etnische groepen, de Hutu's en de Tutsi's, samengesmolten tot één cultuur tegen de tijd dat Duitse kolonisten in de 19e eeuw de controle over de regio hadden overgenomen. Ze waren niet langer verdeeld op basis van etniciteit, aangezien vermenging, huwelijken tussen de groepen en het samensmelten van culturele praktijken gedurende de eeuwen de zichtbare tekenen van een culturele kloof allang hadden uitgewist.

Europeans even altered the local balance of power by creating ethnic divisions where there had never been any. In what is now Rwanda and Burundi, two ethnic groups the Hutus and Tutsis had merged into one culture by the time German colonists had taken control of the region in the 19th century. They were no longer divided by ethnicity since intermingling, intermarriage, and merging of cultural practices over the centuries had long since erased visible signs of a culture divide.

België voerde echter een beleid van raciale segregatie in toen het de controle over de regio overnam, aangezien op ras gebaseerde segregatie een vast onderdeel was van de Europese cultuur van die tijd. De term Hutu verwees oorspronkelijk naar de op landbouw gebaseerde, Bantoe-sprekende volkeren die vanuit het westen naar het huidige Rwanda en Burundi trokken, en de term Tutsi verwees naar de noordoostelijke, op vee gebaseerde volkeren die later naar de regio migreerden. De termen beschreven de economische klasse van een persoon; individuen die ongeveer 10 of meer stuks vee bezaten, werden als Tutsi beschouwd, en degenen met minder werden als Hutu beschouwd, ongeacht hun voorouderlijke geschiedenis. De Belgen introduceerden een racistisch systeem, waarbij kenmerken zoals een lichtere huid, een aanzienlijke lengte en smalle neuzen werden gezien als meer ideaal Hamitisch, en toebehoorden aan degenen die qua afkomst het dichtst bij de Tutsi stonden; zij kregen vervolgens de macht over de gekoloniseerde volkeren.

However, Belgium instituted a policy of racial segregation upon taking control of the region, as racially based segregation was a fixture of the European culture of the time. The term Hutu originally referred to the agricultural-based Bantu-speaking peoples that moved into present day Rwanda and Burundi from the West, and the term Tutsi referred to North-eastern cattle-based peoples that migrated into the region later. The terms described a person's economic class; individuals who owned roughly 10 or more cattle were considered Tutsi, and those with fewer were considered Hutu, regardless of ancestral history. The Belgians introduced a racist system, whereby features such as fairer skin, ample height, and narrow noses were seen as more ideally Hamitic, and belonged to those people closest to Tutsi in ancestry; they were then given power amongst the colonised peoples.

Hoewel sommige van de inheemse bevolking hoge ambten bekleedden, was dit in bijna alle gevallen een strategie van de Europeanen om wrijving tussen stammen te veroorzaken in plaats van het werven van bekwame individuen. Vincent Khapoya schetste dit in zijn boek waarin hij de Europese claims over de ontwikkeling van Afrika beoordeelde: ‘Het Belgisch koloniaal bestuur zag massale overdrachten van rijkdom van Zaire [het Belgisch Congo] naar België. Afrikanen kregen slechts beperkt onderwijs, wat hen in staat zou stellen de Bijbel te lezen, efficiënt bevelen op te volgen van de missionarissen, en hooguit te functioneren als klerken in de koloniale bureaucratie.’

Although some of the natives made high office, in almost all cases this was a strategy by the Europeans to cause friction between tribes rather then recruit skilled individuals. Vincent Khapoya outlined this in his book which assessed European claims of developing Africa: ‘Belgian colonial rule saw massive transfers of wealth from Zaire [the Belgian Congo] to Belgium. Africans received only limited education, which would allow them to read the Bible, take orders efficiently from the missionaries, and function, at best, as clerks in the colonial bureaucracy.

Khapoya legt ook de mythe uit van de Europese bijdrage aan de ontwikkeling van Afrika: ‘alle koloniale machten besteedden aanzienlijke aandacht aan de economie van de situatie. Dit omvatte: de verwerving van land, gedwongen arbeid, de introductie van cash crops, zelfs ten koste van voedselgewassen, het stilleggen van de inter-Afrikaanse handelspatronen uit de pre-koloniale tijd, de introductie van arbeiders uit India, enzovoort, en het voortzetten van Afrika als een bron van grondstoffen voor de Europese industrie, waardoor het een continent bleef dat niet geïndustrialiseerd mocht worden.’

Khapoya also explains the myth of European contribution to Africa’s development: ‘all colonial powers exercised significant attention to the economics of the situation. This included: acquisition of land, enforced labour, introduction of cash crops, even to the neglect of food crops, halting interAfrican trading patterns of pre-colonial times, introduction of labourers from India, etc. and the continuation of Africa as a source of raw materials for European industry, therefore a continent not to be industrialised.

Afrika blijft vandaag de dag bloeden door het beleid van de Europese kolonisten. Waar Groot-Brittannië de dominante macht was in de 19e eeuw, zijn zij in de 21e eeuw simpelweg vervangen door de VS.

Africa continues today to bleed from the policies of the European colonialists. Where Britain was the dominant force in the 19th century they have simply been replaced by the US in the 21st century.

Het vertrek van de kolonialisten van het continent sinds de jaren 1960 heeft slechts gezien dat het kolonialisme veranderde van directe controle naar controle via dictators, wapens, leningen en economische hegemonie. Het is niet het vertrek van de kolonisten dat instabiliteit in Afrika heeft veroorzaakt; het is de inmenging van de kolonialisten gedurende bijna 200 jaar die ervoor heeft gezorgd dat Afrika blijft bloeden vanwege de dorst naar de hulpbronnen van het continent.

The departure of the colonialists from the continent since the 1960’s has merely seen colonialism change from direct control to control through dictators, arms, loans and economic hegemony. It is not the departure of the colonists that has caused instability in Africa; it is the interference of the colonialists for nearly 200 years that has caused Africa to continue bleeding due to the thirst for the continents resources.