Modern onderzoek naar de genetische structuur van menselijke populaties suggereert dat de wereldbevolking bijna 15.000 jaar geleden 15 miljoen bedroeg (de huidige bevolking van Delhi, India). De bevolking was tegen de tijd van Jezus meer dan 2000 jaar geleden gegroeid naar 250 miljoen (ongeveer hetzelfde als het huidige Indonesië). Op de vooravond van de industriële revolutie in de 18e eeuw was de wereldbevolking verdrievoudigd naar ongeveer 700 miljoen (bijna de omvang van het huidige Europa). In de twee eeuwen die volgden, nam de wereldbevolking met een jaarlijks percentage van 6% toe, waardoor deze in 1950 2,5 miljard bereikte en in de daaropvolgende 50 jaar meer dan verdubbelde met een percentage van 18%, om op de vooravond van de 21e eeuw 6 miljard te bereiken. Hoewel de groeicijfers afnemen, zou de wereldbevolking, mits er geen demografische catastrofe plaatsvindt, tegen 2050 de 9 miljard moeten bereiken. De huidige wereldbevolking bedraagt per september 2008 6,72 miljard.

Modern research on the genetic structure of human populations suggests that nearly 15,000 years ago the world population was 15 million (the present population of Delhi, India). The population by the time of Jesus (Isa) over 2000 years ago had increased to 250 million (about the same as present day Indonesia). On the eve of the industrial revolution in the 18th century world population had tripled to about 700 million (nearly the size of current day Europe). In the two centuries that followed, the global population increased at an annual rate of 6% reaching 2.5 billion by 1950 and more than doubled in the next 50 years at a rate of 18% to reach 6 billion on the eve of the 21st century. Although growth rates are slowing, barring some demographic catastrophe the world population should reach 9 billion by 2050. The current population of the world stands as of September 2008 at 6.72 billion.

De snelheid van de bevolkingsgroei in het afgelopen eeuw is aangemerkt als de onderliggende oorzaak dat de wereld op de rand van een ramp staat; er wordt betoogd dat we voedsel tekortkomen om een dergelijk groeiende bevolking te onderhouden. Voorstanders van de theorie over overbevolking voeren aan dat de enorme groei van de wereldbevolking verantwoordelijk is voor armoede, milieuvernietiging en sociale onrust, en dat economische ontwikkeling in de derde wereld onmogelijk is zolang de bevolkingsgroei doorzet. Als gevolg hiervan hebben internationale instanties en overheden talrijke programma's in de derde wereld ontwikkeld en geïmplementeerd om de snelheid van de bevolkingsgroei in te perken.

The rate of population growth over the last century has been labelled as the underlying cause of the world standing on the brink of disaster; it is argued we are running out of food to sustain such a growing population. It is argued by the proponents of overpopulation that the huge growth in world population is responsible for poverty, environmental destruction and social unrest and that economic development in the third world is impossible as long as populations continue to grow. As a result international agencies and governments have developed and implemented numerous programmes in the third world to curtail the rate of population growth.

Deze vermeende overbevolking moet in relatie staan tot iets om te kunnen kwalificeren als 'over'. Dat iets is het gebruik van hulpbronnen. Het feit dat de verbruikte hulpbronnen leiden tot wereldwijde onbalans, wordt toegeschreven aan de omvang van de populatie.

This alleged overpopulation has to be in relation to something to qualify it being over. That something is the use of resources. The resources being consumed leading to global imbalances are attributed to population sizes.

Echter, wanneer alle aannames over de effecten van bevolkingsgroei nauwkeurig worden onderzocht, blijkt dat de bevolkingstoename op geen enkele wijze heeft bijgedragen aan de vele kwalen van de wereld van vandaag, en wat duidelijk wordt, is dat er een duidelijke politieke agenda achter zit om de groeiende wereldbevolking als de oorzaak van de potentiële rampen van de wereld aan te wijzen. Deze agenda is om de werkelijke oorzaak weg te schuiven van de levensstijlen, leefpatronen, de onhoudbaarheid van consumentisme, armoede en de flagrante uitbuiting van de derde wereld, zodat de westerse wereld kan leven van de derde wereld.

However, when all assumptions on the effects of population growth are scrutinised population increase in no way has ever contributed to the many ills of the world today and what becomes clear is that there is a clear political agenda in attributing the increasing global population as the cause of the worlds potential disaster. This agenda is to shift the real cause away from the lifestyles, living patterns, un-sustainability of consumerism, poverty and blatant abuse of the third world in order that the Western world can live off the third world.

De ontwikkelde wereld staat ook voor een zeer ernstig dilemma; Japan, Rusland, Duitsland, Zwitserland en een groot deel van Oost-Europa ervaren een bevolkingsafname, als gevolg van een enorme daling van het aantal geboorten.

The developed world also faces a very serious conundrum; Japan, Russia, Germany, Switzerland and much of Eastern Europe are experiencing population decline, due to a huge reduction in births.

De rest van de westerse wereld zou ook een krimpende bevolking hebben als het niet voor immigratie was. Naarmate de bevolkingsaantallen in het Westen afnemen ten opzichte van de derde wereld en moslimlanden, zullen dergelijke landen op basis van hun aantallen een legitiem recht hebben om een grotere stem te eisen in zogenaamde internationale instituten en vertegenwoordiging in internationale organen. Het vraagstuk van overbevolking is een zeer nuttig instrument om naties met groeiende bevolkingen te demoniseren en tegelijkertijd het potentiële verlies van toekomstige invloed te beschermen. Dit is duidelijk te zien bij de Turkse EU-toetreding; bij het toetreden tot de EU zou de bijna 70 miljoen inwoners van Turkije de EU het op één na grootste aantal Europarlementariërs in het Europees Parlement schenken. Daarnaast wijzen demografische projecties erop dat Turkije het aantal zetels in 2020 zou overtreffen van Duitsland. Het lidmaatschap van Turkije zou verstrekkende gevolgen hebben voor de toekomstige richting van de EU, inclusief het lastige vraagstuk van toekomstige uitbreidingsplannen, de gronden waarop Valéry Giscard d'Estaing uit Frankrijk de toelating van Turkije heeft tegengestaan.5 D’Estaing heeft gesuggereerd dat dit zou leiden tot eisen voor toetreding door Marokko.

The rest of the Western world would also have declining populations were it not for immigration. As population numbers decline in the West relative to the third world and Muslim nations, such countries will have a legitimate right based upon their numbers to demand greater say in so called international institutes and representation on international bodies. The issue of overpopulation is a very useful tool to vilify nations with rising populations and at the same time protecting its potential loss of future influence. This can be seen clearly with Turkish EU accession; upon joining the EU, Turkey's almost 70 million inhabitants would bestow it the second largest number of MEP’s in the European Parliament. In addition, demographic projections indicate Turkey would surpass Germany in the number of seats by 2020. Turkey's membership would have wide ranging consequences for the future direction of the EU including the thorny issue of future enlargement plans, grounds by which Valéry Giscard d'Estaing of France has opposed Turkey's admission.5 D’Estaing has suggested that it would lead to demands for accession by Morocco.