Veel mensen over de hele wereld kijken met ontzag naar Israël, een natie van slechts 60 jaar oud, opgebouwd door een volk dat eeuwenlang werd vervolgd en die beschikt over een van de meest geavanceerde legers ter wereld. Israël is er sinds het begin in geslaagd om zijn buurlanden in vier oorlogen te verslaan, ook al is de bevolking die van een klein eiland. Het zijn dergelijke realiteiten die ertoe hebben geleid dat velen geloven dat het Israël is dat de touwtjes in de wereldhand trekt en zelfs het Amerikaanse buitenlandse beleid controleert. Wat onderzocht moet worden, is wie wie controleert en in welke mate?

Many people around the world look in awe towards Israel, a nation only 60 years old, built by a people who were persecuted for centuries and have one of the most advanced militaries in the world. Israel has managed, from its inception, to defeat its neighbouring nations in four wars, even though its population is that of a small island. It is such realities that have led to many believing it is Israel that pulls the strings around the world even controlling US foreign policy. What needs to be explored is who controls who and to what extent?

De nauwe relatie tussen de VS en Israël is gedurende bijna drieënhalf decennium een van de meest opvallende kenmerken van het Amerikaanse buitenlandse beleid geweest. De 3 miljard dollar aan militaire en economische hulp die Washington jaarlijks aan Israël stuurt, wordt in het Congres zelden in twijfel getrokken, zelfs niet door liberalen die normaal gesproken de Amerikaanse hulp aan regeringen die op grote schaal mensenrechten schenden uitdagen, of door conservatieven die gewoonlijk algemene buitenlandse hulp afwijzen. Vrijwel alle westerse landen delen de sterke steun van de Verenigde Staten voor het recht van Israël om in vrede en veiligheid te bestaan. De VS staat bij de Verenigde Naties en andere internationale fora vaak alleen met Israël wanneer er bezwaren worden geuit tegen voortdurende Israëlische schendingen van het internationaal recht en aanverwante zorgen.

The close relationship between the US and Israel has been one of the most salient features in US foreign policy for nearly three and a half decades. The $3 billion in military and economic aid sent annually to Israel by Washington is rarely questioned in Congress, even by liberals who normally challenge US aid to governments that engage in widespread violations of human rights, or by conservatives who usually oppose foreign aid in general. Virtually all Western countries share the United States strong support for Israel’s right to exist in peace and security. The US often stands alone with Israel at the United Nations and other international forums when objections are raised over ongoing Israeli violations of international law and related concerns.

De VS toonde interesse in het Midden-Oosten na de Tweede Wereldoorlog, toen zij de voordelen van de olie uit de Golf proefde en besloot dat zij niet langer geïsoleerd kon blijven en begon te manoeuvreren in de regio. In 1944 beschreef het State Department het Arabisch Schiereiland als bestaande uit: ‘Een kolossale bron van strategische macht en de grootste materiële prijs in de geschiedenis van de wereld.’ De Verenigde Staten waren zich ervan bewust dat de controle over de olievoorziening van de regio een hefboom was om de wereld te beheersen. Zoals George Kennan, de invloedrijke planner van de indamming van de Sovjet-Unie, het in 1949 verwoordde: ‘Als de VS de olie controleert, zouden zij een vetorecht hebben over de potentiële toekomstige acties van rivalen zoals Duitsland en Japan.’ Door het potentieel van het Midden-Oosten te beseffen, stelde de VS meerdere plannen en strategieën op om de regio te controleren.

The US took an interest in the Middle East after World War 2 when it tasted the benefits of Gulf oil and decided that it could no longer remain isolated and began manoeuvring in the region. In 1944 the State Department described the Arabian Peninsula as constituting: ‘A stupendous source of strategic power and the greatest material prize in the world’s history.’ The United States was aware that control of the region’s oil supply was a lever to control the world. As George Kennan, the influential planner of the containment of the Soviet Union put it in 1949: ‘If the US controlled the oil, it would have veto power over the potential actions in the future of rivals like Germany and Japan’ Realising the potential of the Middle East, the US set forward multiple plans and strategies to control the region.

De vestiging van een Joods vaderland was in 1906 voorgesteld door de Britse premier Henry Bannerman: ‘Er zijn mensen (de moslims) die uitgestrekte gebieden beheersen die overstromen van duidelijke en verborgen rijkdommen. Zij domineren de kruispunten van de wereldroutes. Hun landen waren de bakermat van menselijke beschavingen en religies. Deze mensen hebben één geloof, één taal, één geschiedenis en dezelfde aspiraties. Geen natuurlijke barrières kunnen deze mensen van elkaar isoleren ... indien deze natie bij toeval tot één staat verenigd zou worden; dan zou zij het lot van de wereld in haar handen nemen en Europa van de rest van de wereld scheiden. Gezien deze overwegingen moet er een vreemd lichaam in het hart van deze natie worden geplant om de convergentie van haar vleugels te voorkomen, op een zodanige manier dat zij haar krachten zou kunnen uitputten in eindeloze oorlogen. Het zou ook kunnen dienen als springplank voor het Westen om zijn begeerde doelen te bereiken.’

The establishment of a Jewish homeland had been proposed by British Prime Minister Henry Bannerman in 1906: ‘There are people (the Muslims) who control spacious territories teeming with manifest and hidden resources. They dominate the intersections of world routes. Their lands were the cradles of human civilizations and religions. These people have one faith, one language, one history and the same aspirations. No natural barriers can isolate these people from one another ... if, per chance, this nation were to be unified into one state; it would then take the fate of the world into its hands and would separate Europe from the rest of the world. Taking these considerations seriously, a foreign body should be planted in the heart of this nation to prevent the convergence of its wings in such a way that it could exhaust its powers in never-ending wars. It could also serve as a springboard for the West to gain its coveted objects.

Israël werd opgericht op basis van het vervullen van een Brits belang door het in het midden van de islamitische wereld te plaatsen; de Britse zwakte na de Tweede Wereldoorlog leidde echter ertoe dat de VS de regio herorganiseerden.

Israel was created on the basis of fulfilling a British interest by being placed in the middle of the Muslim world; however British weakness after World War 2 led to the US reorganising the region.

De VS keek naar Israël binnen gedefinieerde en veilige grenzen, ook al werd het opgericht met de dromen van Eretz Israel (een groter Israël). Dit was het eerste verschil tussen de VS en Israël. De positie van Israël is zeer duidelijk, aangezien het weigert zijn grenzen te definiëren vanaf het allereerste begin. Dit legde het feit bloot dat Israël geen kolonie van de VS was en dat er conflicterende belangen tussen de twee bestonden.

The US looked towards Israel, within defined and secure boundaries, even though it was established with dreams of Eretz Israel (a greater Israel). This was the first difference between the US and Israel. The position of Israel is very clear since it has refused to define its borders from the very beginning. This exposed the fact that Israel was not a colony of the US and there were conflicting interests between the two.

Sinds de oprichting van de zionistische beweging streven de Joden ernaar om economische en politieke dominantie over de regio te verkrijgen. Amerika verwerpt het idee om Europese invloed te vervangen door Joodse invloed, en zij verwerpt ook het idee om de macht te delen met welk ander land dan ook. Amerika is toegewijd aan het beschermen van Israël, het garanderen van haar veiligheid en het verzekeren van een welvarende levensstandaard voor de Joden die daar wonen. Zij weigert echter Israël de invloed met haar te laten delen. Om Israëlische expansie en de verspreiding van Israëlische invloed in de regio te voorkomen, is het Amerikaanse beleid gebaseerd op het isoleren van Israël van de rest van de regio, in een poging haar in te perken en haar rol te minimaliseren in de zoektocht naar een oplossing voor de Palestijnse kwestie en de kwestie van het Midden-Oosten. Het Amerikaanse beleid is gericht op het vestigen van een Palestijnse staat om te fungeren als een instrument van indamming; door het instellen van een reeks internationale garanties en door multinationale strijdkrachten in te zetten langs de grenzen tussen Israël en de naburige Arabische landen – Jordanië, Syrië, Egypte en de toekomstige Palestijnse staat. Het Amerikaanse beleid is ook gebaseerd op het streven naar de internationalisering van Jeruzalem, aangezien Amerika deze internationalisering ziet als een oplossing voor de gevoelige crisis van Jeruzalem die de christenen zou plezieren en een sterke Amerikaanse aanwezigheid zou garanderen via de aanwezigheid van de Verenigde Naties.

Ever since the establishment of the Zionist movement, the Jews have been aiming to achieve economic and political domination over the region. America rejects the idea of substituting European influence with Jewish influence, and she also rejects the idea of sharing power with any other country. America is committed to protecting Israel, guaranteeing her security and securing a prosperous standard of living for the Jews living there. However, she refuses to allow Israel to share the influence with her. In order to prevent Israeli expansion and the spread of Israeli influence in the region, American policy has been based on isolating Israel from the rest of the region in an attempt to curtail her and minimise her role in the quest to solve the Palestinian issue and the Middle Eastern issue. US policy is centred around establishing a Palestinian state to act as an instrument of containment; by establishing a host of international guarantees and by bringing multinational forces to be deployed along the borders between Israel and the neighbouring Arab countries - Jordan, Syria, Egypt and the future Palestinian State. The American policy has also been based on working towards the internationalisation of Jerusalem, as America sees this internationalisation as a solution to the sensitive crisis of Jerusalem that would please the Christians and guarantee a strong American presence through the presence of the United Nations.

Er zijn een hele reeks factoren die hebben geleid tot het punt waarop het Amerikaanse en Israëlische buitenlandse beleid zich vandaag de dag bevindt:

There are a whole host of factors which has led the US and Israeli foreign policies to reach the extent they have today:

- Veel Amerikaanse burgers delen een sentimentele band met Israël, vooral veel liberalen – in het bijzonder onder de naoorlogse generatie in leidinggevende posities binnen de overheid en de media. Veel Amerikanen identificeren zich met de historische strijd van Israël, de interne democratie, de relatief hoge levensstandaard en de rol van het land als een toevluchtsoord voor een onderdrukte minderheidsgroep die eeuwenlang in diaspora heeft geleefd.

- Many US citizens share a sentimental attachment with Israel especially many liberals - particularly among the post-war generation in leadership positions in government and the media. Many Americans identify with Israel’s historical struggle, internal democracy, relatively high standard of living and its role as a sanctuary for an oppressed minority group that spent centuries in diaspora.

De christelijke rechterzijde in de VS, met tientallen miljoenen volgers en een belangrijke steunbasis voor de Republikeinse Partij, heeft historisch gezien haar enorme media- en politieke invloed ingezet ter ondersteuning van Israël en andere rechtse Israëlische leiders. Gedeeltelijk gebaseerd op een theologie die de verzameling van Joden in het Heilige Land ziet als een voorbode van de wederkomst van Christus, is de strijd tussen Israëliërs en Palestijnen in hun ogen simpelweg een voortzetting van de strijd tussen de Israëlieten en de Filistijnen, waarbij God heeft bepaald dat het land uitsluitend aan Israël toebehoort.

- The Christian Right in the US, with tens of millions of followers and a major base of support for the Republican Party, historically has thrown its immense media and political clout in support of Israel and other right-wing Israeli leaders. Based in part on a theology that sees the ingathering of Jews to the Holy Land as a precursor for the second coming of Christ, the battle between Israelis and Palestinians is, in their eyes, simply a continuation of the battle between the Israelites and the Philistines, with God having deemed that the land belongs to Israel alone.

Mainstream en conservatieve Joodse organisaties hebben aanzienlijke lobby-middelen, financiële bijdragen uit de Joodse gemeenschap en burgerdruk op de nieuwsmedia en andere fora van het publieke debat gemobiliseerd ter ondersteuning van de Israëlische regering. De rol van de pro-Israël lobby is het creëren van een klimaat dat in lijn is met de Israëlische belangen en het helpen bij het creëren van een klimaat van intimidatie onder degenen die de Amerikaanse politiek willen matigen, waaronder een groeiend aantal progressieve Joden.

- Mainstream and conservative Jewish organisations have mobilised considerable lobbying resources, financial contributions from the Jewish community, and citizen pressure on the news media and other forums of public discourse in support of the Israeli government. The role of the pro-Israel lobby is to create a climate in line with Israeli interests and help in the creation of a climate of intimidation among those who seek to moderate US policy, including growing numbers of progressive Jews.

De wapenindustrie draagt vijf keer zoveel geld bij aan congrescampagnes en lobbywerk als AIPAC (American Israel Public Affairs Committee) en andere pro-Israël groepen gecombineerd. De industrie heeft echter een aanzienlijk belang bij het ondersteunen van massale wapenleveringen aan Israël en andere bondgenoten van de Verenigde Staten in het Midden-Oosten. Het is voor een lid van het Congres bijvoorbeeld veel gemakkelijker om een wapendeal van 60 miljoen dollar aan Indonesië aan te vechten dan de 2 miljard dollar aan wapens aan Israël, vooral omdat zoveel kiesdistricten fabrieken bevatten die dergelijke militaire hardware produceren. Israël is er succesvol in geslaagd een staat op te bouwen en vervolgens zijn middelen te mobiliseren om vele van zijn langetermijndoelen te bereiken. Zonder westerse steun is het echter onmogelijk om te zien hoe Israël de positie zou kunnen bereiken waarin het zich vandaag de dag bevindt. Israël is echter gefaald in zijn uiteindelijke doel om een staat te stichten met vaste grenzen die de landen omvatten die het naar verluidt door God waren beloofd, en dit komt door slechts één reden – een dergelijk doel is niet in het belang van de VS.

- The arms industry, contributes five times more money to congressional campaigns and lobbying efforts than AIPAC (American Israel Public Affairs Committee) and other proIsrael groups combined. The industry however does have a considerable stake in supporting massive arms shipments to Israel and other Middle Eastern allies of the United States. It is far easier for a member of Congress to challenge a $60 million arms deal to Indonesia, for example, than the $2 billion of arms to Israel, particularly when so many congressional districts include factories that produce such military hardware. Israel has successfully managed to build a state and then mobilise its resources to achieve many of its long term aims. However, without Western support it is impossible to see how Israel could reach the position it is in today. Israel has however failed in its ultimate aim of establishing a state with fixed borders encompassing the lands it was supposedly promised by God and this is due only to one reason – such an aim is not in the interests of the US.

De Amerikaanse plannen definieerden Israëlische grenzen naast een Palestijnse staat. De Likud-partij, die gedurende het grootste deel van de Israëlische geschiedenis de machtspartij is geweest, heeft geprobeerd de grenzen eenzijdig te definiëren door het bouwen van nederzettingen en het verdrijven van moslims. Israël heeft echter nog steeds de VS nodig voor een definitieve regeling, en om deze redenen heeft het lobbywerk georganiseerd in de VS en in de wereldwijde media om een gunstige uitkomst te bereiken. De inspanning om Eretz Israel te bereiken wordt bemoeilijkt door het feit dat de Arbeiderspartij in Israël gelooft in het opgeven van land voor permanente, gedefinieerde grenzen. Zij gelooft dat dit een prijs is die het waard is om te betalen voor de veiligheid die zij nodig heeft.

The US plans defined Israeli borders alongside a Palestinian state. The Likud party which has been the party of power for most of Israel’s history attempted to unilaterally define the borders by building settlements and expelling Muslims. However, Israel still needs the US for any final settlement and for these reasons it has organised lobbying in the US and the world’s media in order to achieve a favourable outcome. The endeavour to achieve Eratz Israel is complicated by the fact that the Labour party in Israel believes in giving up land for permanent defined borders. It believes this is a price worth paying for the security it needs.

Vandaar dat Israël de VS niet controleert, maar wel zeer efficiënt is geweest in het beïnvloeden van het Amerikaanse beleid. De VS organiseert het Midden-Oosten. Het is de partij die dicteert, en in veel kwesties voeren de VS en Israël hetzelfde beleid; dit mag echter niet worden gezien als het opgeven van de eigen belangen van de VS ten gunste van Israël. De Amerikaanse steun aan de Israëlische regering, net als de Amerikaanse steun aan haar bondgenoten elders in de wereld, wordt niet gedreven door objectieve veiligheidsbehoeften of een sterke morele betrokkenheid bij het land. In plaats daarvan wordt het Amerikaanse buitenlandse beleid, net als elders, primair gedreven door het bevorderen van de eigen waargenomen strategische belangen.

Hence Israel does not control the US but has been very efficient in influencing US policy. The US is organising the Middle East. It is the one that dictates, and on many issues the US and Israel have the same policy, however this should not been seen as the US abandoning its interests for Israel. US support for the Israeli government, like US support for its allies elsewhere in the world, is not motivated by objective security needs or a strong moral commitment to the country. Rather, as elsewhere, US foreign policy is motivated primarily to advance its own perceived strategic interests.