De pogingen van de Europese landen, in het bijzonder Groot-Brittannië, Frankrijk en Rusland, om de staat van het kalifaat uit het bestaan weg te nemen, gingen voort. Hun pogingen waren echter voornamelijk gericht op het aanvallen van de staat van achteren, door middel van georganiseerde oorlogen, legers en veldslagen – maar deze mislukten. Deze mislukking was niet uitsluitend te wijten aan de defensieve capaciteiten van de kalief, maar primair aan de internationale situatie en aan verschillen over de verdeling van de buit tussen deze staten.

The attempts of the European countries, especially Britain, France and Russia to remove the Khilafah State from existence continued. However, their attempts were mainly focused at striking the State from the back, through organised wars, armies and battles - but these failed. This failure was not exclusively due to the defensive capabilities of the Khaleefah, but primarily due to the international situation and due to differences over the sharing of spoils amongst these states.

Wat betreft de pogingen die in Europa zijn ondernomen door de Europese staten, voornamelijk in Servië, Hongarije, Bulgarije, Griekenland en anderen, deze waren succesvol omdat de Europese landen te werk gingen door nationalistisch chauvinisme en separatistische tendensen aan te wakkeren, die zij 'onafhankelijkheid' noemden.

As for the attempts undertaken in Europe by the European states, mainly in Serbia, Hungary, Bulgaria, Greece and others, these were successful because the European countries proceeded by inciting nationalist chauvinism and separatist tendencies which they called ‘independence’.

Zo namen de Europese landen deze stijl (het aanwakkeren van nationalistisch chauvinisme en separatistische tendensen) over in alle gebieden die werden overschaduwd door de banier van de Islam en werden geregeerd door de kalief van de moslims. Zij richtten hun werk specifiek op de Arabieren en de Turken. De Britse en Franse ambassades in Istanbul, en die in de belangrijkste gebieden van de islamitische landen, begonnen deze opruiende activiteiten. Hun werk was vooral merkbaar in Baghdad, Damascus, Beirut, Cairo en Jeddah. Er werden twee belangrijke centra gevestigd om deze missie uit te voeren: Istanbul, om de staat in haar belangrijkste centrum aan te vallen, en Beirut, om haar in de provincies aan te vallen, in het bijzonder in de landen die werden bewoond door Arabisch sprekende moslims.

Thus, the European countries adopted this style (inciting nationalist chauvinism and separatist tendencies) all over the lands that were shaded by the banner of Islam and ruled by the Khaleefah of the Muslims. They specifically focused their work on the Arabs and the Turks. The British and French embassies in Istanbul, and those in the main areas of the Islamic lands started this incitement. Their work was notable mostly in Baghdad, Damascus, Beirut, Cairo and Jeddah. Two main centres were established to carry out this mission, Istanbul, to strike the state in her main centre, and Beirut, in order to strike her in the provinces, especially in the countries inhabited by Arabic speaking Muslims.

Wat betreft het centrum in Beirut, het werd opgezet als een centrum van ongeloof (Kufr) om de Islam en de Islamitische Staat aan te vallen, en het plan was ontworpen om op de lange termijn te werken, wat verreikende resultaten zou opleveren. Wat betreft het centrum in Istanbul, voor dat centrum was een kortetermijnplan ontworpen, zodat het snelle resultaten opleverde, maar ook met verreikende gevolgen. Daarom werd het centrum in Beirut gebruikt als een dodelijk gif, dat duizenden zonen van moslims veranderde in ongelovigen (Kuffar), en de islamitische relaties in het algemeen transformeerde naar relaties die werden gevoerd volgens de regels van het ongeloof (Kufr). Inderdaad, het effect van het centrum bij het aanvallen van de Islamitische Staat tijdens haar strijd met de ongelovigen (Kuffar) in de Eerste Wereldoorlog was verwoestend.

As for the Beirut centre, it was set up as a centre of Kufr to hit Islam and the Islamic State, and its plan was designed to work on a long term basis which would yield far reaching results. As for the Istanbul centre, a short term plan was designed for it, so that it yielded quick results, but also with far reaching consequences. Hence, the Beirut centre was used as a deadly poison, which converted thousands of Muslim sons into Kuffar, and transformed the Islamic relations in general to relations conducted according to the Kufr rules. Indeed, the centre’s effect in hitting the Islamic State during her clash with the Kuffar in the First world war was devastating.

De Westerse ongelovigen (Kafir) begonnen hun politieke activiteiten in Beirut onmiddellijk na de terugtrekking van Ibrahim Pasha uit Al-Sham. In 1842 werd een comité gevormd met als doel een wetenschappelijke vereniging op te richten onder de auspiciën van de American Mission en volgens haar programma. Het comité handelde vijf jaar lang volgens zijn programma, totdat het er in 1847 in slaagde een vereniging op te richten die bekend stond als "The Science and Arts Association". Deze vereniging werd geleid door twee christelijke medewerkers, die bekend stonden als de gevaarlijkste Britse collaborateurs. Het waren Butros Al-Bustani en Naseef Al-Yaziji, gesteund door kolonel Churchill onder de Britten en Eli Smith en Cornilos Van Dick. De doelen van de vereniging waren aanvankelijk vaag, het wekte echter de indruk dat het gericht was op het verspreiden van de diverse wetenschappen onder volwassenen, net zoals scholen dat met kinderen doen, en op het motiveren van volwassenen, net zoals kinderen gemotiveerd zouden worden, om zich te vormen naar de westerse cultuur, gevoed met westerse gedachten en gestuurd in een specifieke richting. Echter, ondanks de activiteit van de werkers van de vereniging en hun enorme inspanningen, sloten gedurende een periode van twee jaar slechts vijftig actieve leden in het hele Al-Sham zich aan.

The Western Kuffar started their political activities in Beirut immediately after Ibrahim Pasha’s withdrawal from Al-Sham. In 1842, a committee was formed with the aim of establishing a scientific association under the auspices of the American Mission and according to its programme. The committee proceeded according to its programme for five years, until it managed in 1847 to establish an association known as “The Science and Arts Association”. This association was run by two Christian collaborators, who were known as the most dangerous of British collaborators. They were Butros Al-Bustani and Naseef Al-Yaziji, backed by Colonel Churchill from among the British and Eli Smith and Cornilos Van Dick. The goals of the association were at first vague, it however gave the impression that it aimed at spreading the various sciences among adults, just as schools would do with children, and at motivating adults, just like children would be motivated, into being cultured with the western culture, given the western thoughts and steered towards a specific direction. However, despite the activity of the association’s workers and their huge efforts, over a period of two years only fifty active members in the whole of Al-Sham joined.

Dit was het geval voor het centrum in Beirut. Wat het centrum in Istanbul betreft, werd dit door de westerse ongelovigen (Kuffar) gebruikt om de Islamitische Staat in de hoofdstad aan te vallen en om de functionarissen van de staat aan te vallen. De ongelovigen (Kuffar) hadden verschillende acties ondernomen, waarvan de belangrijkste en meest verwoestende de oprichting was van de "Jonge Turken", wiens alias "Unie & Vooruitgang" was.

This was as far as the Beirut centre was concerned. As for the Istanbul centre, it was used by the Western Kuffar to strike the Islamic State in the capital and to strike at the state’s officials. The Kuffar had undertaken several actions, the most important and the most devastating of which was the establishment of the “Young Turks”, whose alias was “Union & Progress”.

Het Comité was aanvankelijk in Parijs opgericht door Turkse jongeren die doordrenkt waren van Franse ideeën en diepgaand geschoold waren over de Franse Revolutie. Het werd opgericht als een geheim revolutionair Comité. De leider van deze revolutionaire groep was Ahmed Redha Beik. Hij was een prominente persoonlijkheid onder het volk en zijn idee was om de westerse cultuur te importeren naar zijn vaderland Turkije. Het Comité richtte andere takken op in Berlijn, Slanik en Istanbul.

The Committee had been established at first in Paris by Turkish youth who had been saturated by French thoughts and deeply cultured about the French revolution. It was established as a secret revolutionary Committee. The leader of this revolutionary group was Ahmed Redha Beik. He was a prominent personality among people and his idea was to import the Western culture to his home country of Turkey. The Committee established other branches in Berlin, Slanik and Istanbul.

Het centrum in Parijs was nauwgezet georganiseerd, het programma was radicaal en de middelen van publiciteit waarop het vertrouwde waren solide. Het publiceerde een nieuwsbrief met de titel "The News". Deze werd samen met de Europese post naar Istanbul gesmokkeld en werd in ontvangst genomen door een groep Turken die beloofden deze in het geheim te verspreiden. De vereniging publiceerde ook politieke pamfletten die op dezelfde wijze werden gesmokkeld. Wat de tak in Berlijn betreft, deze werd gevormd door gematigden, voormalige ministers van staat, voormalige hooggeplaatste functionarissen en bekwame politici. Zij riepen op tot hervorming en het organiseren van de staatszaken volgens het Duitse regeringssysteem.

The Paris centre was meticulously organised, its programme was radical and the means of publicity it relied upon were solid. It published a newsletter entitled “The News”. It used to be smuggled into Istanbul along with the European mail and was taken by a group of Turks who promised to distribute it secretly. The association also published political leaflets which were smuggled in the same manner. As for the Berlin branch, this was formed by moderates, former ministers of state, former high ranking officials and skilful politicians. They used to call for reform and the organising of the state’s affairs according to the German ruling system.

Na aanleiding van deze gebeurtenissen werden de Europese ambassades actief in hun contacten met de Arabieren. Daarom richtten zij de "Decentralisation Party" op, met Cairo als centrum en Rafiq Al-Athim als voorzitter. Zij richtten tevens het "Reform Committee" in Beirut op en het "Literal Forum", onder andere. De Britten en de Fransen infiltreerden de gelederen van de Arabieren die de nationalistische tendens hadden gedragen en openden voor hen de schatkisten van hun landen. Zo hielden de Arabische jongeren op 18 juni 1913, onder auspiciën van de Fransen, een conferentie in Paris, en dit vertegenwoordigde de eerste verklaring van de Arabische nationalisten voor een uitlijning richting Groot-Brittannië en Frankrijk tegen hun Ottomaanse Staat.

In the wake of these events, the European embassies became active in their contacts with the Arabs. Hence, they established the “Decentralisation Party”, with Cairo as its centre and Rafiq Al-Athim as its president. They also established the “Reform Committee” in Beirut and the “Literal Forum” among others. The British and the French infiltrated the ranks of the Arabs who had carried the nationalist tendency and opened for them the coffers of their countries. So on 18th June 1913 and under the auspices of the French, the Arab youth held a conference in Paris, and this represented the Arab nationalists’ first declaration of alignment towards Britain and France against their Ottoman State.

Toen de mannen van de Unie & Vooruitgang dit voelden, richtten zij de "Turk Ojaghi Committee" op, wat de Turkse familie betekent. Het doel ervan was om de islam uit te wissen en de Ottomaanse elementen te veranderen in Turkse elementen. Vervolgens begonnen zij de publicatie van atheïstische boeken en tijdschriften aan te moedigen, zoals het boek geschreven door de beroemde Turkse auteur Jalal Nouri Beik onder de titel "The history of the future", waarin hij schreef: "Het is in het belang van de regering van Astana om de Syriërs te dwingen hun vaderland te verlaten. Arabische landen, in het bijzonder Irak en Jemen, moeten worden omgevormd tot Turkse koloniën, om de Turkse taal te verspreiden, die de taal van de religie (Deen) moet zijn. Om onze entiteit te beschermen, is het voor ons essentieel om alle Arabische landen in Turkse landen te veranderen, omdat de nieuwe Arabische generatie een rassenchauvinisme is gaan voelen en dit ons bedreigt met een grote ramp waartegen wij vanaf nu voorzorgsmaatregelen moeten nemen." Zo maakten de nationalistische neiging en het patriottische chauvinisme een indruk op de zielen, en loyaliteit aan de islam verschoof en werd vervangen door loyaliteit aan nationalisme en patriottisme. Dit leidde tot het verzetten tegen alles wat de islam met zich meebrengt in termen van wat als een bedreiging voor het patriottisme en nationalisme kon worden beschouwd. Het criterium van degenen die de macht binnen de staat overnamen, was dat van nationalisme en patriottisme in plaats van de islam, zelfs toen het ging om een oproep tot de eenheid van de gelederen tussen Arabieren en Turken.