Mustafa Kemal onthield zich van elke andere activiteit behalve het verspreiden van zijn gedachten en het verzamelen van aanhangers tot mei 1919, toen zijn beurt kwam en de geallieerden begonnen te werken in een andere stijl om hun doel te bereiken, namelijk Turkije te scheiden van de andere delen van de Ottomaanse staat, het kalifaat te vernietigen en een Turkse republiek te stichten.

Mustafa Kemal refrained from undertaking any other activity apart from spreading his thoughts and gathering supporters until May 1919, when his turn came and the allies started working in a different style to achieve their objective, i.e that of separating Turkey from the other parts of the Ottoman State, destroying the Khilafah and establishing a Turkish republic.

Dit vond plaats nadat hun pogingen om een politieke crisis te veroorzaken en hun agenten aan de macht te brengen via legitieme en wettelijke weg waren mislukt. Hun acties waren politiek, internationaal en revolutionair. Wat hen aanzette, was de volharding van Italië om Cilicia als onderdeel van haar buit in te nemen. Daarom realiseerde Groot-Brittannië zich dat zolang zij niet vanuit het eigenlijke Turkije tegen de bondgenoten opereerde, zij haar plan in Turkije niet zou kunnen uitvoeren en haar tegenstanders, Frankrijk en Italië, uit de strategische posities van Turkije zou kunnen verdrijven. Nadat Italië in april 1919 de stad Antalia en de omliggende landgoederen had bezet, en nadat zij Fayum had bezet, wat deel uitmaakte van Joegoslavië, probeerde zij Izmir te bezetten namens de Bondgenoten.

This took place once their endeavours to cause a political crisis and place their agents in power through legitimate and legal means had failed. Their actions were political, international and revolutionary. What prompted them was Italy’s persistence to seize Cilicia as part of her spoils. Hence, Britain realised that as long as she does not operate from within Turkey proper against the allies, she would not be able to execute her plan in Turkey and chase her opponents, France and Italy, from Turkey’s strategic positions. Once Italy had occupied the city of Antalia and the surrounding estates in April 1919, and once she had occupied Fayum, which was part of Yugoslavia, she attempted to occupy Izmir on behalf of the Allies.

Groot-Brittannië en Frankrijk waren tegen haar beweging en besloten haar te confronteren en te voorkomen dat zij Izmir of de westelijke kustlijn van Anatolië zou bezetten.

Britain and France opposed her move and decided to confront her and prevent her from occupying Izmir or the western coastline of Anatolia.

Vervolgens begonnen zij bezwaar te maken tegen haar bezetting van Antalia, met het argument dat dit haar controle zou geven over de oostelijke zijde van de Middellandse Zee. Het verdrag dat was ondertekend tussen Groot-Brittannië, Frankrijk, Italië en Rusland, waarin de bezetting van Izmir en de westelijke kustlijn door Italië werd bekrachtigd, werd als nietig beschouwd omdat Rusland zich uit de oorlog had teruggetrokken en het nooit had ondertekend. Vervolgens legden zij hun plan op voor Griekenland om Izmir te bezetten.

Then they started objecting to her occupation of Antalia arguing that this would give her control over the eastern side of the Mediterranean. The treaty that had been signed between Britain, France, Italy and Russia, endorsing Italy’s occupation of Izmir and the western coastline, was considered null and void because Russia had withdrawn form the war and never signed it. They then laid their plan for Greece to occupy Izmir.

Enerzijds gingen zij van plan om dit plan uit te voeren. Anderzijds beweerde Groot-Brittannië tegelijkertijd dat er onlusten waren uitgebroken in Anatolië, binnen Klein-Azië, en dat overvallen, plunderingen en roofzucht wijdverspreid waren geraakt en dat deze in een alarmerende toename waren. Zij beweerde ook dat de veiligheidstroepen doelloos door het land dwaalden, waarbij zij benadrukte dat wet en orde moeten worden gehandhaafd en dat een harde aanpak vereist was om degenen aan te pakken die de veiligheid schonden. Daarom eiste Groot-Brittannië van de regering in Istanbul om een sterke man naar de oostelijke provincies te sturen en hem de taak te geven de wet en orde te herstellen en de autoriteit van de regering te herstellen.

They set about executing this plan on the one hand. On the other hand, Britain simultaneously claimed that disturbances had broken out in Anatolia, inside Asia Minor, and that robberies, looting and pillaging had become widespread and that it was on an alarming increase. She claimed also that the security forces had been roaming the country aimlessly, streesing that law and order must be observed and that a heavy handed approach was required to deal with those who breached security. Hence, Britain demanded from the government in Istanbul to send a strong man to the eastern provinces and assign to him the task of restoring law and order and re-establishing the government’s authority.

Zij adviseerde Mustafa Kemal ook informeel om deze rol op zich te nemen.

She also unofficially recommended Mustafa Kemal to assume this role.

Het ministerie van oorlog werd benaderd met betrekking tot deze kwestie en Jawad Pasha, de senior adviseur bij het ministerie van oorlog, gaf goedkeuring. Hij wist niets van Mustafa Kemal, maar de minister van oorlog was wantrouwig tegenover de bedoelingen van Kemal, aangezien hij op de hoogte was van zijn plannen. Desondanks stemde hij onmiddellijk in en bracht hij het nieuws over aan Mustafa Kemal, die antwoordde dat om een spoedig onderzoek uit te voeren en om de passende maatregelen te nemen terwijl de onrust in de oostelijke provincies heerste, dit onvermijdelijk vereiste dat hem vergaande bevoegdheden werden verleend en dat zijn beslissingen bindend zouden zijn. Het ministerie stemde in met al zijn eisen.

The war ministry was approached pertaining this issue and Jawad Pasha, the Senior Adviser at the war ministry, approved. He knew nothing of Mustafa Kemal, but the war minister was suspicious of Kemal’s intentions, for he was aware of his plans. Nevertheless, he immediately agreed and broke the news to Mustafa Kemal, who replied that for a speedy investigation to be carried out and for the appropriate measures to be executed while unrest was rampant in the eastern provinces, this would inevitably require that he be given wide powers and for his decisions to be binding. The ministry agreed to all his demands.

Mustafa Kemal was tot dan toe stil en kalm gebleven. Niemand wist dat hij gevoelens van vijandigheid koesterde jegens de Sultan en de regering, want hij verzamelde zijn aanhangers in totale geheimhouding. Zijn drang om uitgebreide mandaatbevoegdheden te verwerven, leidde ertoe dat hij de instructies die hem aanvankelijk werden overhandigd, weigerde. Hij bestudeerde ze en schreef ze opnieuw in een format dat ontworpen was om het doel te bereiken dat hij voor ogen had. Nadat hij de instructies had herzien, presenteerde hij zijn eigen format aan de premier, die deze ondertekende zonder ze te controleren. Vervolgens bracht hij ze naar de minister van oorlog, die eerst aarzelde en daarna tekende. Kopieën werden verzonden naar de Britse Hoge Commissaris, naar Harrington, de opperbevelhebber van de geallieerde strijdkrachten, en naar alle officieren van de geallieerde strijdkrachten.

Mustafa Kemal had been up until then silent and calm. No one knew that he harboured feelings of hostility towards the Sultan and the government, for he used to gather supporters in total secrecy. His eagerness to acquire wide mandatory powers led him to reject the instructions handed to him at first. He reviewed them and wrote them anew in a format designed to achieve the goal he was aiming for. Having reviewed the instructions, he then presented his own format to the Prime Minister who signed it without checking them. He then took them to the war minister who at first hesitated and then signed. Copies were dispatched to the British High Commissioner, to Harrington, the General Commander of the allied forces, and to all the officers of the allied forces.

Het is vermeldenswaard dat alleen Groot-Brittannië het enige land was dat buitensporige bezorgdheid en de wens toonde om de onrust te sussen. Wat Frankrijk betreft, zij verwachtte nooit het uitbreken van alarmerende onrusten in dit verslagen rijk, en daarom schonk zij er geen enkele aandacht aan.

What is worth mentioning is that Britain alone was the only country to show excessive concern and desire to quell the unrest. As for France, she never expected the breakout of any alarming disturbances in this vanquished empire, hence she did not pay them any attention.

Desalniettemin, zodra Mustafa Kemal zijn instructies had ontvangen en hij alle noodzakelijke bevoegdheden die hij wenste had veiliggesteld, voer hij naar Anatolië en verliet hij Istanbul op 15 mei aan boord van het kleine schip Anipoli, in de hoop Samsun via de Zwarte Zee te bereiken.

Nevertheless, once Mustafa Kemal was given his instructions, and once he had secured all the mandatory powers he had wanted, he set sail for Anatolia and left Istanbul on 15th May aboard the small ship Anipoli, hoping to reach Samsun via the Black Sea.

Ondertussen, in de tweede week van april 1919, werd de Ottomaanse regering geïnformeerd dat de geallieerden, volgens het zevende artikel met betrekking tot de voorwaarden van de wapenstilstand, op het punt stonden hun bezetting van Izmir uit te voeren, en dat zij volgens dit artikel het recht voorbehielden om dit uit te voeren wanneer hun belangen werden bedreigd. Daarom gaf de premier Damad Farid Pasha zijn instructies aan de Wali van Izmir. Hij benadrukte de noodzaak om de legers binnen hun kazernes te houden en dwong hem om met geweld elke demonstratie die de lokale bevolking zou kunnen houden, te verbieden.

Meanwhile, in the second week of April 1919, the Ottoman government was briefed that according to the seventh article pertaining to the terms of the truce, the allies were about to carry out their occupation of Izmir, and that according to this article, they reserved the right to execute this whenever their interests were threatened. Therefore, the Prime Minister Damad Farid Pasha gave his instructions to the Wali of Izmir. He emphasised the need to keep the armies inside their barracks and forced him to ban by force any demonstration which the locals may hold.

Op 14 mei 1919 werd de Britse vloot nabij de kust van Izmir gezien. De bevelhebber van de vloot, admiraal Colthorpe, zei tegen de Wali dat hij klaar moest zijn voor de geallieerde strijdkrachten die op het punt stonden te landen. Daarna riep hij de Wali om hem te ontmoeten. Toen hij arriveerde, zei hij tegen hem: "Ik heb zojuist vernomen dat het de Grieken zullen zijn die zullen landen en Izmir zullen bezetten." De Wali was verbijsterd en keek de admiraal ongelovig aan. Hij kon zijn tranen niet in bedwang houden, dus ze begonnen overvloedig te stromen en hij zei met een brok in zijn keel en in een stem die vernedering en neerslachtigheid uitdrukte: "De Grieken! Zijn de Grieken gekomen om Izmir te bezetten?" De admiraal antwoordde: "Dit zijn de bevelen die ik uit Parijs heb ontvangen." De Wali zei: "Ik ben niet verantwoordelijk en ik kan niet voorspellen wat er zal gebeuren." De bevelhebber zei tegen hem: "Het is onmogelijk dat iemand anders dan de Grieken Izmir zal bezetten. Begrijpt u dat?" Hierop zei de Wali tegen hem: "Ik heb slechts driehonderd van uw soldaten nodig om de moslims gerust te stellen en hen te bewijzen dat de bezetting wordt uitgevoerd door de geallieerden en niet door de Grieken, en dat deze bezetting tijdelijk is in plaats van permanent." De bevelhebber antwoordde: "Onmogelijk." Daarna beëindigde hij het gesprek.

On 14th May 1919, the British fleet was seen inshore around Izmir. The commander of the fleet, Admiral Colthorpe, told the Wali to be ready for the allied forces who were about to disembark. Then he summoned the Wali to meet him. When he arrived he said to him : “I have just heard that it will be the Greeks who will be disembarking and occupying Izmir.” The Wali was devastated and looked at the Admiral in disbelief. He could not hold back the tears, so they started flowing profusely and he said with a lump in his throat and in a voice expressing humiliation and dejection : “The Greeks! The Greeks have come to occupy Izmir?” The Admiral replied : “These are the orders I received from Paris.” The Wali said : “I am not responsible and I cannot predict what will happen.” The commander said to him : “It is impossible for other than the Greeks to occupy Izmir. Do you understand?” Upon this the Wali said to him : “I only need three hundred of your soldiers to reassure the Muslims and to prove to them that the occupation is carried out by the allies and not the Greeks, and that this occupation is temporary rather than permanent.” The Commander replied : “Impossible.” Then he ended the conversation.

Als gevolg van dit telegram werd de Wali van Sinop uit zijn ambt ontheven en werden er telegrammen uitgewisseld tussen de premier, handelend namens de Sultan, en Mustafa Kemal, waarbij de Sultan erop stond dat Mustafa Kemal onmiddellijk moest terugkeren. Mustafa Kemal weigerde echter en stuurde een telegram waarin hij zei: "Ik zal in Anatolië blijven totdat de onafhankelijkheid van het land is bereikt." Deze flagrante weigering was de eerste stap naar de rebellie; en hij ging mensen verzamelen en trok door Anatolië totdat hij de rebellie had ontketend.

As a result of this telegram, the Wali of Sinop was dismissed from his post and telegrams were exchanged between the Prime Minister, acting on behalf of the Sultan, and Mustafa Kemal, with the Sultan insisting that Mustafa Kemal should return immediately. However, Mustafa Kemal refused and sent a telegram in which he said : “I shall remain in Anatolia until the country’s independence is achieved.” This flagrant refusal was the first step towards the rebellion; and he went on gathering people and roaming about Anatolia until he had flared up the rebellion.

Dit is hoe Mustafa Kemal zijn rebellie begon, die eindigde in de afschaffing van het kalifaat en de afscheiding van Turkije van de andere delen van de Ottomaanse Staat, of volgens de Westerlingen, de vernietiging van het Ottomaanse Rijk. Uit deze gebeurtenissen alleen al kan men zonder enige twijfel concluderen dat het de Britten waren die alles hadden geïnitieerd om deze rebellie te laten oplaaien, en dat zij het waren die Mustafa Kemal hadden gestuurd om deze uit te voeren. Want het waren zij die beweerden dat er onrust was in de oostelijke provincies, het waren zij die eisten dat Mustafa Kemal de onrust moest sussen, het waren zij die de Grieken inspireerden om Izmir te bezetten, onder het toezicht en de bescherming van hun vloot, en om dergelijke provocaties uit te voeren. Ook waren het de Britten die Mustafa Kemal naar Izmir hadden gebracht, ondanks de smeekbeden van de Ottomaanse autoriteiten dat hij zou terugkeren, en die de weg voor hem vrijmaakten om onmiddellijk van die provocaties gebruik te maken en mensen om zich heen te beginnen te verzamelen. Deze gebeurtenissen spreken boekdelen en wijzen zeer duidelijk op de onomstotelijke waarheid die iedereen kan vaststellen.

This is how Mustafa Kemal started his rebellion which ended in the abolishment of the Khilafah and the severance of Turkey from the other parts of the Ottoman State, or according to the Westerners, the destruction of the Ottoman Empire. From these events alone, one can conclude without any shade of a doubt that it was the British who had initiated everything to flare up this rebellion, and that it was they who had sent Mustafa Kemal to carry it out. For it was they who claimed that there had been disturbances in the eastern provinces, it was they who demanded that Mustafa Kemal should go to quell the disturbances, it was they who inspired the Greeks to occupy Izmir, under the guardianship and protection of their fleet, and to carry out such provocations. Also it was the British who had brought Mustafa Kemal to Izmir, despite the Ottoman authorities’ pleas for him to return, and who paved the way for him to immediately take advantage of those provocations and start gathering people around him. These events speak volumes and indicate most conspicuously the conclusive truth which everyone can put their finger on.