Nadat hij deze overwinning had behaald, probeerde Mustafa Kemal opnieuw de macht te grijpen via legitieme weg door middel van het parlement. Voorbereidingen voor de nieuwe parlementsverkiezingen werden in gang gezet, maar deze waren gebaseerd op de oude wijze, namelijk een Ottomaans parlement dat ondergeschikt was aan de regering van de kalief. De premier Ali Ridha was echter zwak en hij voelde de neiging van het volk naar Mustafa Kemal aan. Daarom achtte hij het verstandig om met hem tot een overeenkomst te komen. Dienovereenkomstig stuurde hij Salih Pasha, de minister van Marine, naar Anatolië, waar hij op 18 oktober 1919 met de parlementaire commissie een vergadering hield die later bekend zou worden als de "Amasia Conferentie". De conferentie duurde enkele dagen en Salih Pasha slaagde erin om bemiddeling te plegen tussen de afgevaardigden en de regering. Het eerste voorstel dat tijdens de conferentie werd ingediend en waarover onmiddellijk overeenstemming werd bereikt tussen de twee partijen, was de "niet-inbreuk op het Sultanaat en het kalifaat".

Having achieved this victory, Mustafa Kemal attempted once again to seize power through legitimate means through parliament. Preparations for the new parliamentary elections were set in motion, but they were on the old basis, namely an Ottoman parliament subordinate to the Khaleefah’s government. However, the Prime Minister Ali Ridha was weak and he sensed people’s drift towards Mustafa Kemal. Thus he deemed it wise to come to terms with him. Accordingly he sent Salih Pasha, the Navy minister to Anatolia, where on 18th October 1919, he held with the Parliamentary Committee a meeting which became later known as the “Amasia Conference”. The conference lasted several days and Salih Pasha succeeded in reconciling between the deputies and the government. The first motion to be proposed at the conference and to be instantly agreed upon by the two parties was the “non infringement of the Sultanate and the Khilafah”.

De delegatie uit Istanbul bekrachtigde vervolgens alle resoluties die waren aangenomen tijdens de “Ardh-Rum”-conferentie en de Sivas-conferentie. Er ontstond een verhitte discussie over de kwestie van het ontbinden van de Parlementaire Commissie, en nadat het debat was geïntensiveerd, bleef de kwestie onopgelost en werd besloten dat deze opgeschort zou blijven totdat de leden van het nieuwe parlement bijeen konden komen om het af te handelen.

The Istanbul delegate then endorsed all the resolutions adopted at the “Ardh-Rum” conference and the Sivas conference. A heated argument broke out pertaining the issue of dissolving the Parliamentary Committee, and after the debate intensified, the issue was left unsettled and it was decided that it would remain suspended until the members of the new parliament could meet to settle it.

Toen verhuisde Mustafa Kemal naar Ankara om zich daar te vestigen en het als zijn centrum te gebruiken. Er werden voorbereidingen getroffen om hem te verwelkomen, en op de ochtend van zijn geplande aankomst waren de lokale bewoners vroeg op en wachtte de hele stad in verwachting. De boeren verlieten hun boerderijen om deel te nemen aan zijn verwelkoming en de dervishen kwamen in een grote processie naar buiten, met grote groene vaandels waarop de verheven Koranische verzen stonden. Toen hij arriveerde, juichten de mensen, gilden de vrouwen en galmden de kreten van Takbir en lofzangen door de stad; hij betrad de stad als een held en vestigde zich daar.

Then Mustafa Kemal moved to Ankara to take up residence there and to use it as his centre. Arrangements were made to greet him and on the morning of his scheduled arrival, the local residents were up early and the whole city waited in anticipation. The farmers left their farms to take part in greeting him and the dervish came out in a large procession, carrying large green banners bearing the exalted Qur’anic Verses. When he arrived people cheered, women shrilled, and chants of Takbir and acclaim reverberated; he entered the city as a hero and took up residence.

Er vonden nieuwe verkiezingen plaats en Mustafa Kemal werd gekozen als parlementslid voor Ankara. Verschillende afgevaardigden trokken vervolgens naar Ankara en hielden een voorlopige vergadering om hun zaken te bespreken. Tijdens de vergadering werd een voorstel ingediend om het parlement in de hoofdstad bijeen te roepen en de conferentie op te heffen, nu de leden ervan officiële afgevaardigden waren geworden.

Fresh elections took place and Mustafa Kemal was elected as a member of parliament for Ankara. Several deputies then flocked to Ankara and held a preliminary meeting to discuss their affairs. During the meeting, a proposal was put forward to convene parliament in the capital and to dissolve the conference now that its members had become official deputies.

Mustafa Kemal verzette zich echter fel en volhardend tegen beide ideeën door te zeggen: "De conferentie moet worden voortgezet totdat de mate waarin het parlement zich aan de rechtvaardigheid houdt duidelijk is geworden en totdat het beleid ervan helder is."

However, Mustafa Kemal opposed both ideas vehemently and persistently by saying : “The conference must continue until the extent of parliament’s adherence to justice becomes manifest and until its policy becomes clear.

Wat betreft de verhuizing naar de hoofdstad, dit kon slechts worden beschouwd als pure dwaasheid.

As for moving to the capital, this could only be regarded as sheer idiocy.

"Als u dit zou doen, zou u onder de genade van de westerse vijand vallen, want de Britten hebben nog steeds de controle over het land en de autoriteiten zouden zich met uw zaken bemoeien, en u zou gearresteerd kunnen worden. Daarom zou het parlement hier in Ankara bijeen moeten komen, zodat het vrij en onafhankelijk blijft." Echter, alle afgevaardigden hielden vol dat de inhuldiging van het parlement in de hoofdstad Istanbul en in het parlementsgebouw moest plaatsvinden, zodat zij daar onder de vleugels van de rechtmatige heerser van het land konden zijn, Sultan Wahid-ud-Deen, de kalief van de moslims. Hierop bleef Mustafa Kemal stil en accepteerde hij het. Hij ging echter niet naar Istanbul, maar bleef in Ankara. Hiervoor had hij een parlementaire vergadering gehouden met de afgevaardigden van Ankara en had hij hen de nodige instructies gegeven. Hij verzocht hen om in zijn afwezigheid op hem te stemmen als voorzitter van het parlement.

If you did this, you would be under the mercy of the Western enemy, for the British are still in control of the country and the authority would interfere in your affairs, and you might be arrested. Therefore, parliament should be convened here in Ankara, so that it remains free and independent.” However, all the deputies insisted that the inauguration of parliament should take place in the capital Istanbul and in the house of parliament, so that they could be there under the wing of the legitimate ruler of the country, Sultan Wahid-ud-Deen, the Khaleefah of the Muslims. Upon this Mustafa Kemal kept silent and accepted it. However, he did not go to Istanbul but remained in Ankara. Prior to this, he had held a parliamentary meeting with the Ankara deputies and had given them the necessary instructions. He requested from them to vote for him as speaker of parliament in his absence.

Op 11 november 1919 werd het parlement ingehuldigd met een troonrede, waarna de verkiezing van een voorzitter plaatsvond. De afgevaardigden weigerden Mustafa Kemal als voorzitter te kiezen en kozen in plaats daarvan voor Ra'uf Beik.

On 11th November 1919, parliament was inaugurated by a speech of the throne then the election of a speaker took place. The deputies refused to elect Mustafa Kemal as speaker and they opted for Ra’uf Beik instead.

Vervolgens, op 28 januari 1920, ratificeerde het parlement het nationale handvest dat bekendstaat als het beroemde "Milli Charter", dat de resoluties van de "Ardh-Rum" en de Sivas-conferenties bevestigde. Het handvest riep op tot de totale onafhankelijkheid en vrijheid van alle provincies die bewoond werden door een Turkse meerderheid, inclusief Istanbul en de voorsteden, die zich langs de Zee van Marmara uitstrekken, op voorwaarde dat het lot van alle delen van het Rijk via een referendum zou worden beslist.

Then on 28th January 1920, parliament ratified the national charter known as the famous “Milli Charter”, which confirmed the resolutions of the “Ardh-Rum” and Sivas conferences. The charter called for the total independence and freedom of all the provinces inhabited by a Turkish majority, including Istanbul and its suburbs, stretching alongside the sea of Marmara, provided that the fate of all parts of the Empire would be decided through a referendum.

Ondertussen informeerden de Europese landen de Ottomaanse regering via een officieel memorandum dat Istanbul en de zeestraten onder het beschikking van de Sultan moesten blijven. De volgelingen van Mustafa Kemal interpreteerden dit als een overwinning voor hun beleid en dat het mogelijk zou zijn om met de Europeanen tot eerlijkere wapenstilstandsvoorwaarden te komen. Daarom begon Mustafa Kemal te werken aan de val van de regering van Ali Ridha Pasha en aan het vervangen ervan door een expliciet nationalistische regering. Hij hield vol en drong er met kracht op aan dat de afgevaardigden deze initiatief zouden nemen en putte al zijn krachten uit, maar de afgevaardigden schrokken terug en weigerden naar Mustafa Kemal te luisteren. Hierdoor raakte hij woedend en realiseerde hij zich dat zijn plan om de macht via legitieme weg te grijpen en het systeem van het kalifaat te vervangen door een republikeins systeem onvermijdelijk gedoemd was te mislukken. Daarom ging hij over tot het heraanwakkeren van de rebellie om de macht met geweld te grijpen.

Meanwhile, the European countries informed the Ottoman government through an official memorandum that Istanbul and the straits must remain under the disposal of the Sultan. The followers of Mustafa Kemal interpreted this as a victory to their policy and that it would be possible to come to terms with the Europeans over fairer truce terms. Therefore, Mustafa Kemal started to work towards bringing down the government of Ali Ridha Pasha and towards replacing it by an outright nationalist government. He persisted and pressed the deputies vehemently to undertake this initiative and exhausted all his efforts, but the deputies recoiled and refused to listen to Mustafa Kemal. Thus he became enraged and realised that his plan to seize power through legitimate means and to replace the Khilafah system by a republican system was inevitably doomed to failure. Therefore, he set about rekindling the rebellion in order to seize power by force.