De hevige strijd tussen de islamitische denkwijzen en de denkwijzen van het ongeloof (Kufr), en tussen de moslims en de ongelovigen (Kafir), is intens geweest sinds het aanbreken van de islam. Toen de Boodschapper van Allah ﷺ werd gestuurd, was de strijd slechts een intellectuele strijd en was deze niet verbonden aan enige materiële strijd. Deze status quo hield aan totdat de islamitische staat in Madinah werd gevestigd, waarna het leger en de autoriteit werden gevestigd, en sindsdien, de Boodschapper van Allah ﷺ

The fierce struggle between the Islamic thoughts and the Kufr thoughts, and between the Muslims and the Kuffar, has been intense ever since the dawn of Islam. When the Messenger of Allah (saw) was sent, the struggle was only an intellectual one, and was not associated with any material struggle. This status quo continued until the Islamic State was established in Madinah, whereupon the army and the authority were established and since then, the Messenger of Allah (saw)

combineerde de materiële strijd met de intellectuele strijd. De verzen van jihad werden geopenbaard en de strijd ging door. Het zal op deze manier voortduren – een bloedige strijd naast de intellectuele strijd – totdat het Uur komt en Allah (SWT) de aarde en degenen die erop zijn erfgenaamt. Dit is waarom ongeloof (Kufr) een vijand van de Islam is, en dit is waarom de ongelovigen (Kuffar) de vijanden van de moslims zullen zijn zolang er Islam en ongeloof (Kufr) in deze wereld is, moslims en ongelovigen (Kuffar), totdat allen zullen worden opgewekt. Dit is een beslissende en een constante feit. Daarom moet het begrip ervan te allen tijde helder blijven voor de moslims gedurende hun hele leven, en het moet worden genomen als een criterium om de relaties tussen de Islam en ongeloof (Kufr) en tussen de moslims en de ongelovigen (Kuffar) te beoordelen.

combined the material struggle with the intellectual struggle. The verses of Jihad were revealed and the struggle went on. It will continue in this way - a bloody struggle alongside the intellectual struggle - until the Hour comes and Allah (swt) inherits the Earth and those on it. This is why Kufr is an enemy of Islam, and this is why the Kuffar will be the enemies of the Muslims as long as there is Islam and Kufr in this world, Muslims and Kuffar, until all are resurrected. This is a decisive and a constant fact. Hence the understanding of it should remain clear to the Muslims at all times throughout the whole of their life, and it should be taken as a criterion to judge the relationships between Islam and Kufr and between the Muslims and the Kuffar.

De zuivere intellectuele strijd ging dertien jaar voort. Het was de hardste en meest felle van alle strijden. Uiteindelijk overwonnen de islamitische gedachten de gedachten van het ongeloof (Kufr), en Allah (SWT) maakte de islam zegevierend. De Staat die de eer van de moslims beschermt, het schild van de islam is en de leiding verspreidt onder de mensen door middel van jihad, werd gevestigd in Madinah.

The pure intellectual struggle continued for thirteen years. It was the harshest and most ferocious of struggles. Eventually the Islamic thoughts vanquished the Kufr thoughts, and Allah (swt) made Islam triumphant. The State that protects the honour of the Muslims and is the shield of Islam and spreads the guidance amongst people by way of Jihad, was established in Madinah.

De felste en hardste oorlogen tussen de Islam en het ongeloof (Kufr) en tussen de moslimlegers en de legers van de ongelovigen (Kuffar) braken uit in opeenvolgende veldslagen. De overwinning in al deze oorlogen was voor de moslims. Hoewel de moslims in sommige van de veldslagen werden verslagen, wonnen zij echter altijd de oorlog, en zij verloren gedurende zes eeuwen geen enkele oorlog, maar bleven in al hun oorlogen tijdens die tijd zegevierend. De Islamitische Staat bleef gedurende de gehele periode de leidende natie. Behalve de moslims is dit nog nooit met de mensheid gebeurd, het was exclusief voorbehouden aan de Islamitische Staat. De ongelovigen, in het bijzonder de Europese staten, waren echter waakzaam tegenover de Islam, omdat zij deze wilden aanvallen, en zij waren waakzaam tegenover de moslims, omdat zij hun entiteit wilden vernietigen. Zij probeerden de moslims aan te vallen of tegen hen te samenzweren telkens wanneer de gelegenheid zich voordeed.

The fiercest and harshest of wars between Islam and Kufr and between the Muslim and the Kuffar armies broke out in successive battles. Victory in all these wars was to the Muslims. Although the Muslims were defeated in some of the battles, they however always won the war, and they did not lose a war for six centuries, rather remaining victorious in all of their wars during that time. The Islamic State remained the leading nation throughout the whole of that period. Apart from the Muslims, this has never happened to mankind, rather it has been exclusive to the Islamic State. However the disbelievers, especially the European states, had been mindful of Islam, for they wanted to attack it, and they had been mindful of the Muslims, for they wanted to destroy their entity. They attempted to attack or conspire against the Muslims whenever the opportunity arose.

Tussen het einde van de zesde eeuw Hijri (elfde eeuw n.Chr.) en het begin van de zevende eeuw Hijri (twaalfde eeuw n.Chr.) voelden de Europese landen de toestand aan waarin het regeringssysteem in de Islamitische Staat was gekomen met betrekking tot de versnippering van de Wilayahs (provincies) van het lichaam van de staat, en de onafhankelijkheid van sommige Walis (gouverneurs).

Between the end of the sixth century Hijri (eleventh century CE) and the beginning of the seventh century Hijri (twelfth century CE), the European countries sensed the condition that the ruling system in the Islamic State had reached regarding the fragmentation of the Wilayahs (provinces) from the body of the state, and the independence of some Walis (governors)

in belangrijke gebieden met betrekking tot het interne beleid, zoals de strijdkrachten, financiën, gezag en dergelijke. In feite waren zij meer een federatie van staten geworden dan een enkele verenigde staat. Het gezag van de kalief was in sommige Wilayahs verminderd tot het aanroepen van zijn zegen op de minbarren, het slaan van munten met zijn naam en het naar hem toe sturen van een deel van de grondbelasting (Kharaj). De Europese staten hadden dit gevoeld, vandaar dat zij de kruistochten tegen de moslims lanceerden, en er brak oorlog uit. De moslims werden in deze oorlog verslagen en de ongelovigen (Kuffar) namen het geheel van Al-Sham in beslag:

in key areas concerning the internal policy such as the armed forces, finance, authority and the like. In fact, they had become more like a federation of states rather than a single united state. The Khaleefah’s authority had been reduced in some Wilayahs to the supplication for him on the pulpits, minting coins bearing his name and sending him an amount of money from the Kharaj. The European states had sensed this, hence they dispatched the crusades against the Muslims, and war broke out. The Muslims were defeated in this war and the Kuffar captured the whole of Al-Sham :

Palestina, Libanon en Syrië. Ze hebben deze gebieden decennialang bezet gehouden, waarbij ze zelfs bepaalde gebieden zoals Tripoli honderd jaar lang in handen hielden.

Palestine, Lebanon and Syria. They occupied these territories for decades, even keeping some areas such as Tripoli for a hundred years.

Hoewel de veldslagen die plaatsvonden tussen de kruisvaarders en de moslims gedurende de honderd jaar aanhoudend waren, en hoewel de pogingen van de moslims om de gebieden te heroveren waarin de kruisvaarders hen hadden verslagen niet afnamen, zorgden deze oorlogen er echter voor dat de islamitische moslimgemeenschap (Ummah) ontwricht raakte, en ze verlaagden de status van de islamitische staat. De moslims verloren de oorlog en zij werden verslagen door de Kuffar. De overwinning in de oorlog was voor de Kuffar tegen de moslims. Hoewel de overwinning van ongeloof (Kufr) op de islam nooit werkelijkheid werd, noch intellectueel noch spiritueel, was de schande en vernedering die de moslims trof onvoorstelbaar. Zo wordt het tijdperk van de kruistochten beschouwd als een tijdperk van nederlaag voor de moslims, want ondanks hun uiteindelijke overwinning op de kruisvaarders met hun verdrijving uit Al-Sham, zetten zij de veroveringen en de oorlogen tegen de ongelovigen niet voort. Kort nadat de kruistochten eindigden, arriveerden de Mongolen, en vond de slachting van Baghdad plaats. Deze tegenslag werd gevolgd door de val van Damascus in handen van de Mongolen in hetzelfde jaar, (656

Although the battles which took place between the crusaders and the Muslims were continuous throughout the hundred years, and although the Muslims’ attempts at recapturing the lands over which the crusaders defeated them did not subside, these wars did however unsettle the Islamic Ummah, and they lowered the status of the Islamic State. The Muslims lost the war and they were defeated by the Kuffar. Victory in the war was to the Kuffar against the Muslims. Although the victory of Kufr against Islam never materialised, neither intellectually nor spiritually, the shame and humiliation which befell the Muslims was beyond imagination. Thus, the era of the crusades, is considered an era of defeat for the Muslims, for despite their victory in the end against the crusaders with their expulsion from Al-Sham, they did not pursue the conquests and the wars with the disbelievers. No sooner had the crusades ended, the Mongols arrived, and the massacre of Baghdad took place. This setback was followed by the fall of Damascus at the hands of the Mongols in the same year, (656

AH, 1258 n.Chr.). Daarna kwam de slag bij Ayn Jaloot op 3 september 1260, waarbij de Mongolen werden vernietigd. Na de vernietiging van de Mongolen werden de emoties van jihad gewekt in de zielen van de moslims, en zij voelden de noodzaak om de Da'wah weer naar de wereld te dragen. Hierdoor begonnen de moslimveroveringen van de Kuffar opnieuw, en werd de jihad tegen de Byzantijnen hervat. Er braken veldslagen uit en opeenvolgende overwinningen volgden. Het was rond de zevende eeuw van de emigratie (Hijrah) (de 13e eeuw n.Chr.) toen de islamitische moslimgemeenschap (Ummah) de veroveringen hervatte. De oorlogen gingen door en verschillende opeenvolgende veldslagen vonden plaats, en de moslims kwamen altijd als de overwinnaars uit de strijd, want hoewel de moslims in sommige veldslagen werden verslagen, wonnen zij de oorlogen en veroverden zij de landen. De Islamitische Staat was de leidende natie en zij bleef gedurende vier eeuwen de vooraanstaande positie bekleden, tot het midden van de 12e eeuw AH (de 18e eeuw n.Chr.). Toen ontstond de industriële revolutie in Europa op een opmerkelijke wijze die een diepgaande impact had op de macht van de staten. Moslims stonden passief en verward tegenover deze revolutie, waardoor het machtsevenwicht in de wereld veranderde en de islamitische staat haar geleidelijke neergang vanaf de leidende positie begon, totdat zij uiteindelijk het begeerde object van de hebzuchtigen werd. Hierdoor begon zij de landen die zij had veroverd en de landen die voorheen onder haar gezag stonden, te evacueren. De ongelovige (Kafir) landen begonnen stukje bij beetje het land van de Islam van haar af te pakken, en dit markeerde het begin van het eb en het einde van het tij voor de moslims. Sindsdien begonnen de Europese landen zich te concentreren op de verwijdering van de Islamitische Staat van het internationale toneel, en op de volledige verwijdering van de Islam uit de zaken van het leven en uit de relaties tussen mensen. Met andere woorden, zij begonnen na te denken over een nieuwe campagne van kruistochten. Echter, in tegenstelling tot de eerste kruistochten, zouden de nieuwe kruistochten meer zijn dan slechts een militaire invasie om de moslims te verslaan en de Islamitische Staat te overwinnen. De nieuwe kruistochten waren gruwelijker en hadden diepgaandere gevolgen. Ze waren ontworpen om de Islamitische Staat uit te wortelen, zodat er geen enkel spoor van zou overblijven, en zodat niet één enkele wortel opnieuw zou kunnen groeien. Ze waren ook ontworpen om de islam uit de zielen van de moslims te ontwortelen, zodat er niets anders zou overblijven dan een verzameling geestelijke riten en spirituele rituelen.

AH, 1258 CE). Then came the battle of Ayn Jaloot on 3rd September 1260 where the Mongols were destroyed. In the wake of the destruction of the Mongols, the emotions of Jihad were aroused in the souls of the Muslims, and they sensed the need for a resumption of carrying the Da’awah to the world. Hence, the Muslim conquests of the Kuffar began once again, and Jihad against the Byzantines was resumed. Battles broke out and successive victories followed. It was around the seventh century of Hijrah (the 13th century CE) when the Islamic Ummah resumed the conquests. The wars continued and several successive battles took place, and the Muslims always emerged as the victorious, for although the Muslims were beaten in some battles, they used to win the wars and conquer the lands. The Islamic State was the leading nation and she continued to occupy the premier position for four centuries, until the mid 12th century AH (the 18th century CE). Then the industrial revolution in Europe emerged in a remarkable manner that had a profound impact on the states’ powers. Muslims stood idle and confused by this revolution, hence the balance of power in the world changed and the Islamic state began her slide from the leading spot gradually, until eventually she became the coveted object of the greedy. Hence, she started evacuating the lands she had conquered and the lands which had been previously under her authority. The disbelieving countries started usurping from her the land of Islam piece by piece, and this marked the start of the ebb and the end of the tide for the Muslims. Since then, the European countries started to focus upon the removal of the Islamic State from the international scene, and upon the complete removal of Islam from life’s affairs and from the relationships between people. In other words, they started thinking about a new campaign of crusades. However unlike the first crusades, the new crusades were to be more than just a military invasion to defeat the Muslims and vanquish the Islamic State. The new crusades were more horrific and had more profound consequences. They were designed to uproot the Islamic State so that no trace of it would be left, and so that not one single root would be able to grow again. They were designed also to uproot Islam from the souls of the Muslims so that nothing could remain except a host of clerical rites and spiritual rituals.