Toen Mustafa Kemal voelde dat de hele atmosfeer tegen hem was en dat de meerderheid van de Nationale Vergadering ook tegen hem was, bedacht hij een manier om uit deze kritieke impasse te komen. Deze omstandigheden waren niet gunstig voor de hervatting van de vredesconferentie in Lausanne, aangezien zij de uitvoering van de vier door de Britten gestelde voorwaarden niet zouden toestaan, welke Curzon, de Britse minister van Buitenlandse Zaken, als voorwaarde voor het succes van de conferentie had gesteld. Daarom was het voor hem noodzakelijk om een actie te ondernemen die hem in staat zou stellen deze voorwaarden te vervullen. Het was ook noodzakelijk om een besluit van de Nationale Vergadering te verkrijgen dat de oprichting van de Republiek bekrachtigde en hem tot President van de Republiek koos, en om een besluit te verkrijgen dat de volledige afschaffing van het kalifaat bekrachtigde. Aangezien de meerderheid van de Nationale Vergadering tegen hem was en aangezien het onwaarschijnlijk was dat zij zijn plannen zou uitvoeren of ermee zou instemmen om met hem verder te gaan, dacht hij aan het ontbinden van de Nationale Vergadering en het houden van nieuwe verkiezingen, die het hem mogelijk zouden maken om een nieuwe Nationale Vergadering voort te brengen uit zijn eigen mensen, die hem zouden steunen, zijn ambities zouden uitvoeren en de resoluties zouden bekrachtigen die hij wenste.