De achteruitgang van de moslims resulteerde in de invoering van de grondwet en de wetten die zijn afgeleid van de westerse grondwetten en wetten. Dit leidde tot de adoptie van wetten van ongeloof (Kufr) door de kalief van de Islamitische Staat. Hoe de situatie ook moge zijn, de culturele invasie die alle islamitische landen teisterde en de wetgevende invasie van de Staat in het regeringssysteem en de wetten, ontregelden de geloofsleer (Aqeedah) van de moslims en schudden de islamitische gedachten in de hoofden van vele moslims. Bovendien schudde het de entiteit van de Islamitische Staat volledig op, en zelfs vernietigde het haar substantieel, hoewel zij in vorm werd gespaard. Dit komt doordat de entiteit van de Staat een gastheer is van concepten, criteria en overtuigingen en een groep mensen die door de autoriteit aan elkaar zijn gebonden. Dus, als deze concepten, criteria en overtuigingen onder de moslims werden vernietigd, zou de entiteit van de Staat eveneens worden vernietigd. Hun essentie, die de basis vormt waarop de autoriteit is gebouwd – of tenminste haar fundamenten vormt – zou worden vernietigd, zelfs als het kader intact bleef. Gevolgelijk zou de vernietiging van dit kader en het aantasten van deze vorm gemakkelijk worden gemaakt. Indien het niet voor deze culturele en wetgevende invasie was geweest, zouden de ongeloof (Kufr) staten de Islamitische Staat niet die fatale slag hebben kunnen toebrengen hebben kunnen toebrengen. Toen de ongeloof (Kufr) staten erin slaagden de moslims te verdelen door nationalisme, in het bijzonder het Turks en Arabisch nationalisme, naast hun succes in het schudden van de concepten, criteria en overtuigingen van de moslims en in het verwijderen van de Shari'ah-regels en het vervangen ervan door de democratische regels en westerse wetten waarnaar de moslims verwezen in oordeelsvorming en waarop het kalifaat (Khilafah) gebaseerd werd, realiseerden zij zich dat er niets van de Staat over was, behalve het kader dat haar bevatte en de vorm waarin zij verscheen. Dus begonnen zij na te denken over het vernietigen van het kalifaat (Khilafah) en haar voorgoed uit het bestaan te verwijderen. Nog voordat de Eerste Wereldoorlog volledig was uitgebroken en de Ottomaanse Staat er samen met Duitsland aan had deelgenomen, achtten de ongeloof (Kufr) staten dat de gelegenheid was aangebroken om het kalifaat (Khilafah) te vernietigen. Gevolglik begonnen zij hieraan te werken.

The regression of the Muslims resulted in the enactment of the constitution and the laws derived from the Western constitutions and laws. This resulted in the adoption of Kufr laws by the Khaleefah of the Islamic State. Whatever the case may be, the cultural invasion that swept all the Islamic lands and the legislative invasion of the State in the ruling system and the laws unsettled the Aqeedah of the Muslims and rocked the Islamic thoughts in the minds of many Muslims. Furthermore, it shook the entity of the Islamic State entirely, and even demolished her substantially although sparing her in form only. This is so because the entity of the State is a host of concepts, criteria and convictions and a group of people bound together by the authority. Thus, if these concepts, criteria and convictions were demolished among the Muslims, the entity of the State would be demolished as well. Their essence, which is the basis upon which the authority is built - or at least forms its foundations, would be demolished even if its frame remained intact. Consequently, the destruction of this frame and the striking of this form would be made easy. Had it not been for this cultural and legislative invasion, the Kufr states would not have been able to deal the Islamic State that fatal blow. When the Kufr states succeeded in dividing the Muslims through nationalism, especially Turkish and Arab nationalism, in addition to their success in shaking the Muslims’ concepts, criteria and convictions and in removing the Shari’ah rules and replacing them with the democratic rules and Western laws to which the Muslims referred in judgement and upon which the Khilafah became based, they realised that there was nothing left of the State save for the frame that contained her and the form in which she appeared. Thus, they started thinking about destroying the Khilafah and removing her from existence for good. No sooner had the First World War broken out and the Ottoman State had taken part in it alongside Germany, than the Kufr states deemed that the opportunity had come to destroy the Khilafah. Consequently, they started working towards this.

De Europese staten konden zich niet voorstellen dat de moslims op een dag geregeerd zouden kunnen worden door iets anders dan de Islam, of dat zij de moslims rechtstreeks zouden kunnen regeren, aangezien zij in de ogen van de moslims als ongelovigen (Kuffar) zouden worden gezien. Daarom, om het kalifaat te verzwakken en te verwijderen, werd hun aandacht gericht op het uiteenvallen van de Islamitische Staat in Islamitische regeringen die onder hun invloed zouden staan. Inderdaad, de onderhandelingen die plaatsvonden in 1915, tijdens de oorlog tussen Rusland, Groot-Brittannië en Frankrijk, maakten hier melding van. In een memorandum dat aan Rusland werd gepresenteerd als antwoord op haar eigen memorandum met betrekking tot dit onderwerp, namen Frankrijk en Groot-Brittannië een clausule op waarin stond: “Het beschermen van de heilige plaatsen in de Islamitische landen en de Arabische landen onder het bewind van een onafhankelijke Islamitische staat.” En in het Russische memorandum, verzonden als antwoord op de Anglo-Franse voorstellen, stond een clausule waarin werd gesteld: “Het nemen van een cruciale beslissing met betrekking tot de toekomstige relaties tussen de Islamitische staten die u beoogt op te richten over de ruïnes van de Ottomaanse Staat en deze te scheiden van het kalifaat, is een zaak die de regering van zijne majesteit de Tsaar aangaat.” Er werd ook toegevoegd: “De regering van zijne majesteit de Tsaar zou van harte wensen het kalifaat van de Turken te verwijderen, maar tegelijkertijd wensen zij van harte de vrijheid van de hadj te waarborgen en zich niet te bemoeien met enig klein detail dat de moslims zou kunnen beledigen.” In een telegram waarin de Italiaanse eisen werden opgesomd en dat naar de Russische minister van Buitenlandse Zaken werd gestuurd, schreef de Russische ambassadeur in Londen: “De Italiaanse regering steunt de mening van de Russische regering over de noodzaak om de Islamitische regering die in Hijaz zal worden opgericht, over de resten van het Ottomaanse Sultanaat, te scheiden van het kalifaat en deze onder de absolute controle van Groot-Brittannië te plaatsen. De Italiaanse regering steunt met al haar macht de verwijdering van het kalifaat van de Turken en de totale afschaffing ervan indien nodig.” Al dit wijst erop dat het hoofddoel van de Geallieerden was om het kalifaat te verzwakken en te verwijderen. Er bestond echter niemand onder de moslims die de verwijdering van het kalifaat zou hebben gewild of geaccepteerd. Zelfs de verraders onder de Arabische moslims die met de Britten samenwerkten, riepen op tot het behoud van het kalifaat bij de Arabieren. Wat de Turken betreft, zij waren allen vurig toegewijd aan het kalifaat; hun liefde en hun toewijding eraan was diep geworteld in hun zielen. Zelfs de Committee of Young Turks was toegewijd aan het kalifaat en aan het behoud van alle delen van de Islamitische Staat zoals zij waren. Er was nooit gehoord van iemand die de verwijdering van het kalifaat wilde of accepteerde, laat staan dat iemand eraan zou werken om het te verwijderen. Daarom was de verwijdering ervan een enorme opgave, zelfs als alle islamitische landen bezet zouden zijn. De Geallieerden verzwegen daarom hun bedoelingen en deze waren een bewaakt geheim dat niemand kende. In plaats daarvan werkten zij eraan om de Ottomaanse Staat van binnenuit een slag toe te dienen door een reeks initiatieven te ondernemen om haar uit de oorlog te laten terugtrekken en een afzonderlijke vrede met haar te sluiten. Zij concentreerden zich op dit idee en begonnen eraan te werken.