Ondanks de verschillen onder de ongelovigen (Kafir) over de verdeling van de gebieden van de moslims, waren zij het volledig eens over het idee om de Islam te vernietigen. Zij hanteerden verschillende methoden voor dit doel. In eerste instantie wekten zij gevoelens van nationalisme en onafhankelijkheid op in de Europese landen. Zij stookten mensen op tegen de Islamitische Staat en voorzagen hen van wapens en geld om ertegen in opstand te komen, zoals het geval was in Servië en Griekenland. Op deze manier probeerden de Europese landen de Islamitische Staat in de rug te steken. Frankrijk viel Egypte binnen en bezette het in juli 1798, en trok vervolgens door naar Palestina en bezette het. Frankrijk wilde de rest van Al-Sham bezetten om de Islamitische Staat de genadeslag toe te dienen, maar werd echter verslagen, waarna zij later werd gedwongen Egypte te verlaten en de gebieden die zij had bezet terug te geven aan de Islamitische Staat.

Despite the differences amongst the Kuffar over the division of the Muslims’ lands, they were in full agreement of the idea to destroy Islam. They pursued several methods for this purpose. Initially, they aroused the feelings of nationalism and independence in the European countries. They incited people against the Islamic State and they supplied them with weapons and money in order to revolt against it, as was the case in Serbia and Greece. In this way, the European countries tried to stab the Islamic State in the back. France invaded Egypt and occupied it in July 1798, then marched onto Palestine and occupied it. France wanted to occupy the rest of Al-Sham in order to deal the Islamic State the fatal blow, but was however defeated, later being forced to leave Egypt and surrender the lands she had occupied back to the Islamic State.

Groot-Brittannië had geprobeerd via haar agent Abdul-Aziz ibn Muhammad ibn Saud de Islamitische Staat van binnenuit aan te vallen. De Wahhabieten waren tegen die tijd erin geslaagd een entiteit binnen de Islamitische Staat op te richten, geleid door Muhammad ibn Saud en later door zijn zoon Abdul-Aziz. Groot-Brittannië voorzag hen van wapens en geld en zij gingen op sektarische basis te werk om de islamitische landen in te nemen die onder het gezag van het kalifaat stonden.

Britain had attempted through her agent Abdul-Aziz ibn Muhammad ibn Saud to strike the Islamic State from within. The Wahhabis by then had managed to establish an entity within the Islamic State, led by Muhammad ibn Saud and later by his son Abdul-Aziz. Britain supplied them with weapons and money and they moved on a sectarian basis to seize the Islamic lands which were under the authority of the Khilafah.

Zij namen de wapens op tegen de kalief en vochten tegen de islamitische strijdkrachten (het leger van de leider (Ameer) ul-Mu'mineen), voortdurend opgezweept en bevoorraad door de Britten. De Wahhabis wilden de door de kalief geregeerde landen in handen krijgen om deze gebieden te regeren volgens hun Math'hab (rechtsschool), en alle andere islamitische Mathahib die van hen verschilden met geweld te onderdrukken. Daarom vielen zij Koeweit binnen en bezetten het in 1788, waarna zij naar het noorden trokken totdat zij Bagdad belegerden. Zij wilden Karbalaa' en het graf van Al-Hussein (moge Allah tevreden met hem zijn) in handen krijgen om het te vernietigen en het bezoeken ervan te verbieden. Vervolgens lanceerden zij in 1803 een aanval op Mekka en bezetten het. In de lente van 1804 kwam Madinah onder hun controle. Zij vernietigden de enorme koepels die het graf van de Boodschapper van Allah ﷺ hadden overschaduwd en beroofden deze van alle edelstenen en kostbare versieringen. Nadat zij hun inname van het gehele Al-Hijaz hadden voltooid, trokken zij richting Al-Sham. Toen zij in 1810 Hims naderden, vielen zij Damascus voor de tweede maal aan en zij vielen ook Al-Najaf aan. Damascus verdedigde zichzelf dapper en glorieus. Echter, terwijl zij Damascus belegerden, trokken de Wahhabis tegelijkertijd naar het noorden en breidden zij hun gezag uit over het grootste deel van de Syrische landen tot aan Aleppo. Het was een bekend feit dat deze Wahhabi-campagne werd aangestookt door de Britten, aangezien Al Saud Britse agenten waren. Zij misbruikten de Wahhabi Math'hab, die islamitisch was en waarvan de stichter een zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) was, voor politieke activiteiten met als doel de islamitische staat te bestrijden en te botsen met de andere Mathahib, om zo sektarische oorlogen binnen de Ottomaanse staat aan te wakkeren.

They took up arms against the Khaleefah and fought the Islamic armed forces (the army of the Amir ul-Mu’mineen), all the time goaded and supplied by the British. The Wahhabis wanted to seize the lands ruled by the Khaleefah in order to rule these lands according to their Math’hab (school of thought), and suppress all the other Islamic Mathahib that differed from theirs by force. Hence, they raided Kuwait and occupied it in 1788, then marched northwards until they besieged Baghdad. They wanted to seize Karbalaa’ and the tomb of Al-Hussein (may Allah be pleased with him) to destroy it and ban the visiting of it. Then in 1803, they launched an attack on Makkah and occupied it. In the spring of 1804, Madinah fell under their control. They destroyed the huge domes which used to shade the grave of the Messenger of Allah (saw) and stripped them of all the gems and precious ornaments. Having completed their seizure of the whole of Al-Hijaz, they marched on towards Al-Sham. Nearing Hims in 1810 they attacked Damascus for a second time and they also attacked Al-Najaf. Damascus defended itself bravely and gloriously. However while besieging Damascus, the Wahhabis moved at the same time to the north and spread their authority over most of the Syrian lands as far as Aleppo. It was a well known fact that this Wahhabi campaign was instigated by the British, for Al Saud were British agents. They exploited the Wahhabi Math’hab, which was Islamic and whose founder was a Mujtahid, in political activities with the aim of fighting the Islamic State and clashing with the other Mathahib, in order to incite sectarian wars within the Ottoman state.

De bemiddeling en de loyaliteit van Al Saud aan de Britten was een bekende zaak voor de staat van het kalifaat en voor de grootmachten zoals Duitsland, Frankrijk en Rusland. Het was ook bekend dat zij door de Britten werden gestuurd.

The brokerage and loyalty of Al Saud to the British was a well known matter to the Khilafah state and to the major powers such as Germany, France and Russia. It was also known that they were steered by the British.

De Britten zelf verzwegen nooit het feit dat zij de Saudi's als staat steunden. Bovendien waren de enorme arsenalen en de uitrusting die hen via India bereikten, en de financiering om de oorlogsinspanning te dekken en de strijdkrachten uit te rusten, niets anders dan Britse wapens en Britse middelen. Daarom waren de andere Europese landen, in het bijzonder Frankrijk, tegen de Wahhabi-campagne, omdat deze als een Britse campagne werd beschouwd. Het kalifaat had geprobeerd de Wahhabi's aan te pakken, maar zonder resultaat, en haar Walis in Madinah en Baghdad waren niet in staat hen in toom te houden. Als gevolg hiervan instrueerde zij haar Wali in Egypte, Muhammad Ali, om een speciale eenheid te sturen om hen aan te pakken. Hij aarzelde aanvankelijk. Hij was immers een Franse agent, en het was Frankrijk die hem had geholpen de staatsgreep in Egypte te plegen en de macht te grijpen, om vervolgens het kalifaat te dwingen hem te erkennen. Dus op basis van de instemming en opruiing van Frankrijk, reageerde Muhammad Ali op de eisen van de Sultan in 1811 en stuurde hij zijn zoon Tosson om tegen de Wahhabi's te vechten.

The British themselves never used to conceal the fact that they supported the Saudis as a state. Furthermore, the huge arsenals and equipment which reached them via India and the finance to cover the war effort and to equip the armed forces were but British weapons and money. Therefore, the other European countries, especially France, were opposed to the Wahhabi campaign for it was considered a British campaign. The Khilafah State had tried to strike the Wahhabis but to no avail, and her Walis in Madinah and Baghdad were unable to curb them. As a result she instructed her Wali in Egypt Muhammad Ali, to dispatch a task force to deal with them. He hesitated at first. Indeed he was a French agent, and it was France who had helped him stage the coup in Egypt and seize power, then forced the Khilafah to recognise him. So on the basis of France’s agreement and incitement, Muhammad Ali responded to the Sultan’s demands in 1811 and dispatched his son Tosson to fight the Wahhabis.

Er vonden verschillende veldslagen plaats tussen het Egyptische leger en de Wahhabieten, en het Egyptische leger slaagde erin om Madinah in 1812 te veroveren. Vervolgens stuurde Muhammad Ali in 1816 zijn zoon Ibrahim vanuit Cairo, die de Wahhabieten verpletterde totdat zij zich terugtrokken naar hun hoofdstad, Al-Dir'iyyah, en zich daar versterkten. Daarna belegerde Ibrahim hen in april 1818. De belegering duurde de hele zomer voort tot 9 september 1818.

Frankrijk probeerde de Islamitische Staat vervolgens van achteren aan te vallen via haar agent Muhammad Ali, de Wali van Egypte. Frankrijk steunde hem openlijk internationaal en politiek, en hij brak met de kalief en verklaarde de oorlog aan hem. In 1831 trok hij richting Al-Sham met het doel dit te veroveren. Hij bezette Palestina, Libanon en Syrië en begon Anatolië binnen te dringen. De kalief stuurde echter een sterk leger om tegen hem te vechten. Groot-Brittannië, Rusland en twee van de Duitse staten keerden zich tegen Muhammad Ali. In juli 1840 vormden Groot-Brittannië, Rusland en twee Duitse staten wat bekend werd als de "Quadrilateral Alliance", waarbij deze staten zich zouden verbinden om de eenheid van de Ottomaanse Staat te verdedigen en Muhammad Ali, indien nodig met geweld, te verplichten Syrië over te dragen. Deze houding van de Europese landen draaide de internationale situatie in het voordeel van de kalief. Het hielp om Muhammad Ali te weerstaan en hem uit Syrië, Palestina en Libanon te verdrijven. Muhammad Ali keerde terug naar Egypte, waarna hij accepteerde een Wali te zijn onder het gezag van de kalief.

France then attempted to strike the Islamic State from the back through her agent Muhammad Ali, the Wali of Egypt. France openly supported him internationally and politically, and he broke away from the Khaleefah and declared war against it. He marched towards Al-Sham in 1831 with the aim of conquering it. He occupied Palestine, Lebanon and Syria and started to infiltrate Anatolia. However, the Khaleefah dispatched a strong army to fight him. Britain, Russia and two of the German states turned against Muhammad Ali. In July 1840, Britain, Russia and two German states held what became known as the "Quadrilateral Alliance", according to which these states would undertake to defend the unity of the Ottoman State and to oblige Muhammad Ali, by force if necessary, to surrender Syria. This stand taken by the European countries turned the international situation in favour of the Khaleefah. It helped to resist Muhammad Ali and drive him out of Syria, Palestine and Lebanon. Muhammad Ali returned to Egypt whereupon he accepted to be a Wali under the authority of the Khaleefah.