Daarom droegen de methoden om de nationalistische neiging en het patriottische chauvinisme in de hoofdstad van het kalifaat aan te wakkeren vrucht af, en slaagden de Europese landen, in het bijzonder Groot-Brittannië en Frankrijk, erin om de Islamitische Staat een verschrikkelijke en verwoestende slag toe te brengen. De Europese landen, en Groot-Brittannië in het bijzonder, beperkten zich echter niet tot deze methode, ondanks de kwaadaardigheid ervan en de verschrikkelijke gevolgen. Want sinds de 16e eeuw hanteerden zij een andere methode tegen de Islam. Dit kwam door de vijandigheid die in hun zielen borrelde en de wrok die hun harten uitholde tegen de Islam en tegen de gedachten en regels van de Islam. Daarom gingen zij, naast deze methode, over tot een andere methode om de Islamitische Aqa’id (leerstellingen) aan te vallen.

Therefore, the styles of evoking the nationalist tendency and patriotic chauvinism in the capital of the Khilafah bore fruit and the European countries, especially Britain and France, achieved a great success in dealing the Islamic State a horrific and devastating blow. However, the European countries and Britain in particular did not restrict themselves to this style, despite its wickedness and its horrific results. For since the 16th century they adopted another style against Islam. This was due to the animosity simmering in their souls and the grudge eroding their hearts against Islam and against the thoughts and rules of Islam. Hence, alongside this style, they used to proceed with another style to hit the Islamic Aqa’id (doctrines)

en de islamitische wetgeving. Istanbul en Beirut waren de twee belangrijkste centra die door de ongelovigen (Kuffar) als hun basis werden ingenomen, en zij probeerden ook Cairo in een ander centrum te veranderen. Wat betreft het centrum in Beirut, het plan dat daarvoor was ontworpen, was bedoeld om een langetermijneffect te hebben door de jeugd op te leiden die vijandig zou staan tegenover de islam en door de gedachten van de gewone moslims te beïnvloeden. Zij gingen met dit plan te werk via een missionaire invasie en een culturele invasie onder het mom van wetenschap, en zij deden hiervoor enorme uitgaven. Dienovereenkomst hebben zij missionaire comités opgericht, waarvan de meeste Brits, Frans en Amerikaans waren. Zij gingen ook over tot de culturele invasie via de missies en de missionarissen om de christelijke burgers naar hun zijde te winnen, om twijfel bij de moslims over hun religie (Deen) te zaaien en om hun geloofsleer (Aqeedah) te doen wankelen.

and the Islamic legislation. Istanbul and Beirut were the two main centres taken up by the Kuffar as their base and they also attempted to turn Cairo into another centre. As for the Beirut centre, the plan designed for it was meant to have a long term effect by graduating the youth who would be hostile to Islam and by affecting the thoughts of the common Muslims. They proceeded with this plan by way of missionary invasion and cultural invasion under the guise of science and they dedicated for this huge expenditures. Hence, they established missionary Committees, most of which were British, French and American Committees. They also proceeded with the cultural invasion via the missions and the missionaries in order to win over the Christian citizens to their side and to raise the doubts of the Muslims about their Deen and to shake their Aqeedah.

Aan het einde van de eeuw vestigden de ongelovigen een groot missionair centrum op Malta, dat zij gebruikten als uitvalsbasis voor hun missionaire en culturele invasie van de islamitische landen. Vanuit daar werden missionaire krachten uitgezonden. Zij vestigden zich een tijdje op Malta, maar voelden al snel de behoefte om hun activiteiten uit te breiden. Daarom verhuisden zij in 1625 naar Al-Sham.

The disbelievers established at the end of the century a large missionary centre in Malta which they used as a base for their missionary and cultural invasion of the Islamic lands. It is from there that missionary forces used to be despatched. They settled in Malta for a while but soon they sensed the need to expand their activity. Hence they moved to Al-Sham in 1625

en probeerden missionaire bewegingen op te zetten. Hun activiteit was echter beperkt en beperkte zich niet verder dan het oprichten van enkele kleine scholen en het publiceren van enkele religieuze boeken. Zij ondergingen een grote mate van lijden, variërend van vervolging, afwijzing en vijandigheid van iedereen, zowel moslims als christenen. Desondanks hielden zij vol tot 1773, waarna de missionaire comités van de Jezuïeten werden afgeschaft en hun instellingen werden gesloten, met uitzondering van enkele van de zwakkere missionaire comités, zoals het comité van de "Azariyyin"-missionarissen.

and attempted to establish missionary movements. However, their activity was limited and did not extend beyond establishing a few small schools and publishing some religious books. They endured a great deal of suffering, ranging from persecution, rejection and hostility from everyone, both Muslims and Christians. However, they persevered until 1773, whereafter the missionary Committees of the Jesuits were abolished and their institutions shut down, except for some of the weaker missionary Committees such as the Committee of the "Azariyyin" missionaries.

Ondanks de aanwezigheid van de missionariscomités verwelkte het effect van de missionarissen en werd hun activiteit beperkt tot Malta. Echter, in 1820 hervatten zij hun activiteiten en stichtten zij het eerste missionaire centrum in Beirut. Hun belangrijkste aandacht ging uit naar religieus missionair werk en religieuze cultuur, en hun betrokkenheid bij onderwijs was slechts gedeeltelijk.

Despite the presence of the missionary Committees, the effect of the missionaries withered and their activity was confined to Malta. However, in 1820, they renewed their activity and they established the first missionary centre in Beirut. Their main attention was devoted to religious missionary work and religious culture, and their concern with education was partial.

In 1834 verspreidden de missionaire expedities zich over het gehele Al-Sham. Dit was te danken aan de aanmoediging van Ibrahim Pasha, het feit dat hij het gebied wijd openstelde voor de missionarissen, zijn sympathie voor hen en zijn steun aan hen onder de invloed en instructies van de Fransen. Tegen die tijd had hij Al-Sham bezet: Palestina, Libanon en Syrië. Hierdoor werden de missionarissen hartelijk begroet en verwelkomd door de regering van Ibrahim Pasha, en als gevolg daarvan intensiveerde hun activiteit.

In 1834, the missionary expeditions spread throughout the whole of Al- Sham. This was due to the encouragement of Ibrahim Pasha, his opening of the area widely before the missionaries, his sympathy towards them and his support for them under the influence and the instructions of the French. By that time he had occupied Al-Sham : Palestine, Lebanon and Syria. Hence, the missionaries were warmly greeted and welcomed by the government of Ibrahim Pasha and consequently their activity intensified.

Gevolglijk werd er een college geopend in het dorp Ainturah in Libanon en verplaatste de Amerikaanse missie haar drukkerij naar Beiroet om boeken te drukken en te publiceren. De beruchte Amerikaanse missionaris Eli Smith werd opmerkelijk actief. Hij had in Malta als vrijwilliger gewerkt en hield toezicht op de drukkerij van de missie. Hij kwam in 1827 naar Beiroet, maar raakte angstig voor de moslims en werd moe van het gebrek aan productiviteit.

Consequently, a college was opened in the village of Ainturah in Lebanon and the American mission transferred its press to Beirut in order to print and publish books. The infamous American missionary Eli Smith became remarkably active. He had been working in Malta as a volunteer and used to supervise the mission’s press. He came to Beirut in 1827 but became terrified of the Muslims and weary of the lack of productivity.

Hij ging naar Malta toen hij het niet langer kon verdragen. Daarna keerde hij in 1834 terug naar Beirut, toen het onder Franse invloed kwam dankzij Muhammad Ali en zijn zoon Ibrahim. De missionaris en zijn vrouw openden een meisjesschool, waarna zijn reikwijdte werd vergroot. Hierdoor wijdde hij zijn leven aan het werk in Beirut in het bijzonder en in Al-Sham in het algemeen. Op deze manier hielpen al deze inspanningen om de missionaire beweging een start te geven.

Toen Ibrahim Pasha zich in 1840 uit Al-Sham terugtrok, verspreidden onrust, chaos en wanorde zich in Al-Sham, en maakten de westerse gezanten, in het bijzonder de missionarissen, gebruik van het gebrek aan invloed van de Ottomaanse Staat om strijd onder de bevolking aan te wakkeren. Hierdoor vonden de massamoorden van 1860 plaats. In de nasleep van deze massamoorden grepen de westerse landen in en stuurden zij hun oorlogsschepen naar de kusten van Al-Sham. Frankrijk landde een landmacht in Beirut, wat de invloed van de missionarissen vergrootte en hun positie versterkte. De Fransen werden actief in het oprichten van scholen en colleges, en de Jezuïeten openden hun scholen en colleges, waaronder het Jezuïetencollege dat bekend staat als de "St Joseph Jesuit University", en in 1866 openden de Amerikanen het Protestantse College dat tegenwoordig bekend staat als de American University of Beirut. Deze universiteit wordt beschouwd als de meest verschrikkelijke ongeloof (Kufr) instelling in de islamitische landen, aangezien zij de felste campagnes heeft gevoerd tegen de islamitische denkwijzen en tegen de moslims, en erin is geslaagd de loyaliteit van duizenden moslimjongeren te verschuiven naar de ongeloof (Kufr) denkwijzen.

When Ibrahim Pasha withdrew from Al-Sham in 1840 unrest, chaos and disturbance spread in Al-Sham and the Western emissaries, especially the missionaries took advantage of the Ottoman State’s lack of influence to flare up strife among the population. Hence, the massacres of 1860 took place. In the wake of these massacres, the Western countries intervened and dispatched their warships to the coasts of Al-Sham. France disembarked a land force in Beirut and this increased the influence of the missionaries and strengthened their hand. The French became active in establishing schools and colleges and the Jesuits opened their schools and colleges, among which were the Jesuit College known as the “St Joseph Jesuit University” and in 1866, the Americans opened the Protestant College known today as the American University of Beirut. This university is considered to be the most horrific Kufr institution in the Islamic lands, for it has launched the fiercest campaigns against the Islamic thoughts and against the Muslims and has managed to shift the allegiance of thousands of Muslim youth towards the Kufr thoughts.

De aandacht die werd besteed aan missionaire en culturele invasies was niet uitsluitend beperkt tot Amerika, Frankrijk en Groot-Brittannië – het omvatte eerder de meeste ongelovige landen, zoals het Tsaristische Rusland, dat een menigte missionaire expedities uitzond. Ook arriveerde een Pruisische expeditie in het land, bestaande uit Karodt-nonnen die hun deel deden naast de andere missionaire expedities in het bestrijden van de Islam. Ondanks de verschillen in politieke standpunten tussen de missionaire expedities en de andere westerse gezanten, voor zover het hun politieke benadering en hun belangen betrof, waren zij het eens over het doel. Dit was om de westerse cultuur in het oosten te inspireren, de geloofsleer (Aqeedah) van het scheiden van de religie (Deen) van de staat te vestigen als een geloofsleer (Aqeedah) voor de moslims, wantrouwen bij de moslims over hun religie (Deen) te wekken, en hen aan te zetten tot wrok en minachting voor hun geschiedenis en tot het verheerlijken van het Westen en zijn cultuur. Dit alles gebeurde met een diepe haat en minachting voor de Islam en de moslims.