Indien men het Boek en de profetische traditie (Sunnah) zou bestuderen, zou men vinden dat de islam deze vitale kwesties op een expliciete wijze heeft vastgesteld en dat zij ook de verplichte maatregelen daartegen als een kwestie van leven of dood heeft bepaald. De islam heeft bijvoorbeeld afvalligheid van de islam, hetzij door een individu of een groep, beschouwd als een vitale kwestie en heeft de maatregel die daartegen wordt genomen als een kwestie van leven of dood bepaald, zijnde dat de schuldige ofwel berouw toont ofwel de dood tegemoet ziet. Hiermee heeft de islam zowel de kwestie als de maatregel vastgesteld. De Boodschapper van Allah ﷺ zei: “Hij die zijn religie (Deen) verandert, moet gedood worden.” Er is ook overgeleverd op gezag van ibn Masud, die zei: “De Boodschapper van Allah ﷺ zei: Het bloed van een moslim die getuigt dat er geen god is dan Allah en dat ik de boodschapper van Allah ben, is niet onschendbaar behalve in drie gevallen: de overspelige, de moordenaar van een ander persoon en de afvallige die de groep verlaat.” Deze kwestie was voor de moslim een dominant concept en een feit waaraan zij zich standvastig hielden.

If one were to review the Book and the Sunnah, one would find that Islam has determined these vital issues in an explicit manner and that it has also determined the compulsory measures towards them as being a matter of life and death. Islam has for instance considered apostasy from Islam, be it by an individual or a group, as a vital issue and has made the measure undertaken towards it one of life and death, that is either the guilty would repent or face death. Hence, Islam has determined the issue and also the measure. The Messenger of Allah (saw) said: “He who changes his Deen must be killed.” It is also reported on the authority of ibn Masud who said: “The Messenger of Allah (saw) said: The blood of a Muslim person who professes that there is no god but Allah and that I am the messenger of Allah is not violable except in three instances: the adulterer, the slayer of another person and the apostate who abandons the group.” This issue was to the Muslim a dominant concept and a fact which they firmly adhered to.

De moslims pasten dit toe, en dienovereenkomstig doodden zij de afvallige die weigerde berouw te tonen. De metgezellen (Sahabah) deden dit in Yemen tijdens het leven van de Boodschapper van Allah ﷺ; zij deden dit ook na hem ﷺ en degenen die hen opvolgden deden hetzelfde. In de overlevering (Hadith) van Abu Moussa wordt verslagen dat de Boodschapper van Allah ﷺ tegen hem zei:

The Muslims used to implement it, and accordingly they would kill the apostate who refused to repent. The Sahaba did this in Yemen in the lifetime of the Messenger of Allah (saw); they also did this after him (saw) and those who succeeded them did the same. In the Hadith of Abu Moussa, it is reported that the Messenger of Allah (saw) said to him:

“Ga naar Jemen!” Vervolgens ﷺ stuurde hij Mu’ath ibn Jabal om zich bij hem aan te sluiten. Toen hij bij hem aankwam, wierp Abu Moussa een kussen naar hem en zei tegen hem: “Ga zitten.” Terwijl Mu’ath zich voorbereidde om af te stappen, merkte hij een man op die vastgebonden was; dus vroeg hij: “Wat is dit?” Abu Moussa antwoordde: “Hij was een Jood, hij bekeerde zich daarna tot de islam en werd daarna weer een Jood.” Hierop zei Mu’ath tegen hem: “Ik zal niet gaan zitten totdat hij gedood is. Hij die zijn religie (Deen) herroept, moet gedood worden.” Abu Dawood rapporteerde dit als volgt: “Een man die de islam was ontvlucht, werd naar Abu Moussa gebracht, dus hij nodigde hem uit om te berouw te doen gedurende twintig nachten of zo; toen kwam Mu’ath en nodigde hem uit om te berouw te doen, maar hij weigerde, dus sloeg hij zijn nek door.” Al-Darqutni en Al-Bayhaqi haalden het volgende naar voren: “Abu Bakr nodigde een vrouw genaamd Umm Qarfah uit om berouw te doen, nadat zij de islam had aanvaard en daarna was afgevallend, maar zij weigerde berouw te doen, dus doodde hij haar.” Ook, toen vele Arabische stammen de verplichting van armenbelasting (Zakah) verwierpen, beschouwde Abu Bakr dit als afvalligheid van de islam. Zo trok hij het zwaard tegen hen en vocht hij tegen hen totdat hij hen terugbracht naar de gemeenschap van de islam.

“Go to Yemen!” Then he (saw) sent Mu’ath ibn Jabal to join him. When he reached him Abu Moussa threw him a pillow and said to him: “Get down.” As Mu’ath was about to dismount, he noticed a man who was tied up; so he asked: “What is this.” Abu Moussa replied: “He had been a Jew, he then embraced Islam and then he became a Jew again.” Upon this Mu’ath said to him: “I shall not sit until he is killed. He who revokes his Deen must be killed.” Abu Dawood reported this as follows: “A man who apostatised from Islam was brought to Abu Moussa, so he invited him to repent for twenty nights or so; then Mu’ath came and invited him to repent but he refused so he struck his neck.” Al-Darqutni and Al-Bayhaqi extracted the following: “Abu Bakr invited a woman called Umm Qarfah to repent, having embraced Islam and then apostatised, but she refused to repent, so he killed her.” Also, when many of the Arab tribes rejected the obligation of Zakat, Abu Bakr considered this to be apostasy from Islam. Thus, he brandished the sword against them and fought them until he brought them back to the fold of Islam.

Het is overgeleverd in Al-Fatah op gezag van Abdullah ibn Sharik, op basis van zijn vader, die zei: "Er werd tot Ali ﷺ gezegd: 'Er zijn mensen hier bij de deur van de moskee die beweren dat jij hun god bent.' Dus riep hij hen bij elkaar en zei tegen hen: 'Wee jullie! Wat zeggen jullie?' Zij zeiden:"

It is reported in Al-Fatah on the authority of Abdullah ibn Sharik on that of his father who said: “It was said to Ali: There are people here at the door of the mosque who claim that you are their god. So he summoned them and said to them: “Woe to you! What are you saying?” They said:

“U bent onze god, onze schepper en onze onderhouder.” Hij zei: “Wee jullie, ik ben slechts een dienaar zoals jullie. Ik eet net zoals jullie eten en ik drink net zoals jullie drinken. Als ik Allah gehoorzaam, zal Hij mij belonen als Hij dat wenst, en als ik Hem ongehoorzaam is, vrees ik dat Hij mij zal straffen.” Vrees dus Allah en doe berouw. Zij weigerden nog steeds berouw te tonen. De volgende dag werden zij naar hem gebracht en Qanbar kwam en zei: “Bij Allah, zij gingen weer hetzelfde zeggen.” Dus zei Ali: “Laat hen binnen.” Dus zij zeiden opnieuw hetzelfde. Op de derde dag zei Ali tegen hen: “Als jullie weer hetzelfde zeggen, zal ik jullie op de slechtst mogelijke manier doden.” Zij weigerden nog steeds. Dus Ali beval dat er een gat voor hen gegraven moest worden tussen de ingang van de moskee en het paleis; daarna beval hij dat er hout in het gat gegooid moest worden en aangestoken moest worden. Hij zei toen tegen hen: “Ik zal jullie erin werpen als jullie geen berouw tonen.” Zij weigerden nog steeds, dus wierp hij hen erin.” Toen ibn Abbas hoorde van hun verbranding, uitte hij zijn onenigheid over hun verbranding en zei dat zij gedood hadden moeten worden. Akrama rapporteerde: Een groep afvalligen werd gebracht naar de leider (Ameer) van de gelovigen, Ali, dus hij verbrandde hen. Ibn Abbas hoorde hiervan en zei: Als ik hem was geweest, zou ik hen niet hebben verbrand, omdat de Boodschapper van Allah ﷺ

“You are our god, our creator and our provider.” He said: “Woe to you, I am but a servant like you. I eat just like you do and I drink just like you do. If I obeyed Allah He would reward me if He wished, and if I disobeyed Him I feared that He would punish me.” So fear Allah and repent. They still refused to repent. On the following day, they were brought to him and Qanbar came and said: “By Allah they went back to saying the same thing.” So Ali said: “Let them in.” So they again said the same thing. On the third day Ali said to them: “If you were to say the same thing again I shall kill you in the worst possible way.” They still refused. So Ali ordered for a hole to be dug for them between the entrance of the mosque and the palace; then he ordered for wood to be thrown in the hole and lit up. He then said to them: “I shall throw you in if you do not repent.” They still refused, so he threw them in.” When ibn Abbas heard of their burning, he expressed his disagreement over their burning and said that they should have been killed. Akrama reported: A group of apostates were brought to the Amir of the believers, Ali so he burnt them. Ibn Abbas heard of this and said: If I had been him, I would not have burnt them because the Messenger of Allah (saw)

heeft dit verboden door te zeggen: "Straf niet met de straf van Allah." Ik zou hen hebben gedood, omdat de Boodschapper van Allah ﷺ

has prohibited this by saying: “Do not punish with the punishment of Allah.” I would have killed them because the Messenger of Allah (saw)

hij zei: “Hij die zijn religie (Deen) verandert, moet gedood worden.” In de dagen van Al-Mahdi nam het aantal atheïsten en afvalligen toe; en hij nodigde hen uit tot berouw, en hij die weigerde, werd gedood. Al-Mahdi doodde een aanzienlijk aantal van hen.

said: “He who changes his Deen must be killed.” In the days of Al- Mahdi the number of atheists and apostates increased; and he used to invite them to repent, and he who refused used to be killed. Al-Mahdi killed a considerable number from them.

Vandaar dat de moslims, onder wie de metgezellen (Sahabah), degenen die hen opvolgden en de kaliefen, de afvalligen doodden. Zij waren standvastig in deze zaak zonder enige versoepeling. Echter, toen de kaliefen zwak werden en het begrip van de islam eveneens verzwakte, trad er versoepeling op in het doden van de afvalligen, totdat atheïsme en afvalligheid zich verspreidden. Dit bereikte een punt waarop sommige afvalligen groepen vormden en een religie (Deen) aannamen die vreemd was aan de islam; als gevolg hiervan sloop de angst in de harten van de moslims, ondanks het feit dat dit enerzijds een vitale kwestie was en anderzijds een zaak waarin bemiddeling en vergeving uitgesloten waren.

Hence, the Muslims, among them the Sahaba, those who succeeded them and the Khulafa’ used to kill the apostates. They were firm in the matter without any slackness. However, when the Khulafa’ became weak and the understanding of Islam also weakened, slackness in the killing of the apostates occurred, until atheism and apostasy spread. This reached the point where some of the apostates established groups and adopted a Deen alien to Islam; as a consequence, the fear crept into the hearts of the Muslims, despite the fact that this was a vital issue on the one hand and a matter in which intercession and forgiveness were out of the question on the other hand.

Het was daarom niet verrassend voor een man als Mustafa Kemal om de oorlog te verklaren aan de Islam, oftewel zich af te keren van de Islam zonder dat er iemand was om de regel van Shari’ah op hem toe te passen, aangezien de kwestie van afvalligheid niet langer als een vitale kwestie werd beschouwd, en dit is wat er gebeurde. Daarom is het noodzakelijk om deze kwestie terug te plaatsen op haar rechtmatige plek en deze als een vitale kwestie te beschouwen, door elke afvallige te doden, zelfs als zij miljoenen zouden tellen.

Hence, it was not surprising for a man like Mustafa Kemal to declare war against Islam, i.e. apostasise against Islam with no one to execute the rule of Shari’ah upon him, since the issue of apostasy was no longer deemed a vital issue, and this is what happened. Therefore, it is imperative to put back this issue in its rightful place and consider it to be a vital issue, by killing every apostate, even if they numbered millions.

Dit betekent echter niet dat we nonchalant kunnen zijn in het oordelen dat iemand een afvallige is omdat hij een twijfelachtige mening koestert. We moeten absoluut zeker zijn voordat we hem kunnen oordelen als een ongelovige (Kafir) en een afvallige.

However, this does not mean that we can be casual in judging a person to be an apostate because he carries a doubtful opinion. We ought to be absolutely certain before we can judge him to be a Kafir and an apostate.

Als wat hij zegt hem voor 99% tot een afvallige maakt en 1% hem niet tot een afvallige maakt, dan moet die 1% voorrang krijgen en moet hij als een moslim worden beschouwd, en mag hij niet als een afvallige worden veroordeeld. Dit komt doordat de moslim in essentie een moslim is en hij niet mag worden veroordeeld als een ongelovige (Kafir) of een afvallige, tenzij dit onomstotelijk vaststaat. Desalniettemin mogen we geen excuses voor hem zoeken of voorwendselen aanwenden om de regel van afvalligheid van hem af te nemen als hij onomstotelijk een afvallige was, omdat dit de maatstaf van leven en dood die in een vitale kwestie moet worden toegepast, zou belemmeren.

If what he says makes him 99% an apostate and 1% does not make an apostate, then the 1% should take precedence and he should be considered a Muslim, and he should not be judged as an apostate. This is because the Muslim in essence is a Muslim and he should not be judged to be a Kafir or an apostate unless this was conclusive. Likewise, we should not make excuses for him or seek pretexts to remove the rule of apostasy from him if he was conclusively an apostate, because this would impede the measure of life and death to be undertaken in a vital issue.

Indien een moslim dus iets zou begaan dat hem tot een afvallige maakt, zoals het bidden in een kerk met de christenen en op de wijze waarop zij bidden, of indien hij iets zou uitspreken dat hem tot een afvallige maakt, zoals: "Het verhaal van Ibrahim dat in de Qur'an wordt vermeld, is niet door de geschiedenis overgeleverd, dus het is een vals verhaal", of indien hij zou geloven in datgene wat hem tot een afvallige maakt, zoals het geloven dat de Islam niet geldig is voor deze tijd, of zoals het geloven in de scheiding van de religie (Deen) van de staat; of indien hij zou twijfelen aan een onomstotelijk feit van de Islam, waardoor hij een afvallige wordt, zoals het twijfelen aan het feit dat de Qur'an het woord van Allah is, in al deze gevallen en in andere soortgelijke gevallen, dan zou hij onomstotelijk een afvallige worden. Dan moet de kwestie als een vitale zaak worden behandeld, waardoor de maatstaf van leven en dood moet worden toegepast, wat ofwel berouw of de dood is.

Hence, if a Muslim was to perpetrate that which renders him an apostate, such as praying in a church with the Christians and in the way they pray, or if he were to utter something that renders him an apostate, such as: “The story of Ibrahim mentioned in the Qur’an was not narrated by history, thus it is a false story”, or if he were to believe in that which renders him an apostate, such as believing that Islam is not valid for this age, or such as believing in the separation of the Deen from the state; or if he were to doubt a conclusive fact of Islam, thus becoming an apostate, such as doubting that the Qur’an is the word of Allah, in all such cases and in other similar cases, he would conclusively become an apostate. Then the issue must be treated as a vital one, thus the measure of life and death must be undertaken towards it, which is either repentance or death.

Evenzo heeft de Islam de eenheid van de islamitische moslimgemeenschap (Ummah) en de eenheid van de Staat tot een van de vitale kwesties gemaakt, en de maatregelen die daartoe worden genomen tot een kwestie van leven en dood gemaakt. Zo heeft het de kwestie en de maatregel bepaald.

Likewise, Islam has made the unity of the Islamic Ummah and the unity of the State one of the vital issues, and made the measure undertaken towards it a measure of life and death. Thus, it has determined the issue and the measure.

Dit manifesteert zich in twee gevallen: het ene is de kwestie van de veelheid van de Khulafa' en het andere is de kwestie van de rebellen. Er is overgeleverd op gezag van Abdullah ibn Amr ibn ul-A'as dat hij de Boodschapper van Allah ﷺ hoorde zeggen: "Hij die zijn Bay'a aan een imam heeft beloofd, hem de hand reikend en de vrucht van zijn hart schenkend, zal hem gehoorzamen zolang hij kan, en als een ander komt om met hem in strijd te gaan, dan moet je de nek van die man slaan." Ook is er overgeleverd op gezag van Abu Said Al-Khudri dat de Boodschapper van Allah ﷺ zei: "Als er een Bay'a is genomen voor twee kaliefen, dood dan de laatste van hen." Hiermee maakte hij ﷺ de eenheid van de Staat een essentieel punt, toen hij de veelheid van de Khulafa' verbood en het doden beval van degene die probeert een veelheid in het kalifaat te vestigen, tenzij hij zijn standpunt terugneemt. Ook is er overgeleverd op gezag van Ajrafa, die zei: "Ik hoorde de Boodschapper van Allah ﷺ zeggen: Hij die naar jullie toe komt terwijl jullie aangelegenheid verenigd is onder één man, met de bedoeling om een wig tussen jullie te drijven of jullie groep te versplinteren, dood hem." Hiermee maakte hij ﷺ de kwestie van de eenheid van de moslimgemeenschap (Ummah) en de kwestie van de eenheid van de Staat een essentieel punt, toen hij de versplintering van de groep verbood en het doden beval van degene die probeert dit te veroorzaken, tenzij hij zijn standpunt terugneemt.

This is manifested in two cases: one is the issue of the plurality of Khulafa’ and the other is the issue of the rebels. It has been reported on the authority of Abdullah ibn Amr ibn ul-A’as that he heard the Messenger of Allah (saw) said: “He who pledged his Bay’a to an Imam giving him the clasp of his hand and the fruit of his heart shall obey him as long as he can, and if another comes to dispute with him, you must strike the neck of that man.” It has also been reported on the authority of Abu Said Al-Khudri that the Messenger of Allah (saw) said: “If a Bay’a has been taken for two Khalifahs, kill the latter of them.” Hence, he (saw) made the unity of the State a vital issue when he prohibited the plurality of the Khulafa’ and ordered the killing of the one who attempts to establish a plurality in the Khilafah, unless he retracts. It has also been reported on the authority of Ajrafa who said: “I heard the Messenger of Allah (saw) say: He who comes to you while your affair has been united under one man, intending to drive a wedge between you or fragment your group, kill him.” Hence, he (saw) made the issue of the Ummah’s unity and the issue of the State’s unity a vital issue when he prohibited the fragmentation of the group and ordered the killing of he who attempts to cause it, unless he retracts.

Wat de rebellen betreft, zegt Allah (SWT):

As for the rebels, Allah (swt) says:

“Als er twee groepen van de gelovigen in strijd raken, bemiddel dan tussen hen; en als de een tegen de ander onrecht doet, vecht dan tegen de een die onrecht doet totdat hij gehoorzaamt aan het Gebod van Allah.” [T.M.Q. Al Hujurat 49: 9] Dit is omdat rebellie tegen degene wiens imamate voor de moslims is vastgesteld, namelijk degene die is aangesteld als kalief van de moslims, verboden is, vanwege het feit dat rebellie leidt tot de verdeeldheid van de moslims, het vergieten van hun bloed en het verspillen van hun rijkdom. De Boodschapper van Allah ﷺ zei: “Wie rebelleert tegen mijn moslimgemeenschap (Ummah) terwijl zij verenigd zijn, sla dan zijn nek met het zwaard, wie hij ook mag zijn.” Daarom worden degenen die rebelleren tegen de imam als rebellen beschouwd. Zij moeten worden uitgenodigd om berouw te tonen en hun twijfels moeten worden weggenomen, maar als zij volharden, moeten zij worden gedood.

“If two factions from among the believers fall into a quarrel, make peace between them; and if one of them transgresses against the other, then fight the one that transgresses until it complies with the Command of Allah.” [T.M.Q. Al Hujarat 49: 9] This is so because rebellion against him whose Imama of the Muslims has been established, namely the one who has been established as Khaleefah of the Muslims, is forbidden, due to the fact that rebellion leads to the disunity of the Muslims, the shedding of their blood and the squandering of their wealth. The Messenger of Allah (saw) said: “He who rebels against my Ummah while they are united, strike his neck with the sword whoever he may be.” Hence, those who rebel against the Imam are considered rebels. They should be invited to repent and their doubts should be dissipated, but if they persist, they should be killed.

Door het verbieden van de meervoudigheid van de staat en de rebellie daartegen, en door het verbieden van de verdeeldheid van de moslimgemeenschap (Ummah), wordt de eenheid van de staat en die van de moslimgemeenschap (Ummah) een vitale kwestie, omdat de Wetgever (SWT) heeft bepaald dat de maatregel die jegens hen wordt genomen een kwestie van leven of dood is. Daarom dient hij die een dergelijke daad pleegt, ofwel berouw te tonen, ofwel gedood te worden. De moslims hadden dit toegepast en beschouwden het als behorend tot de belangrijkste en meest kritieke zaken. Zij waren hierin nooit mild geweest tegenover welke moslim dan ook, wie hij ook mocht zijn. Ali was nooit mild geweest tegenover Mu'awiyyah, noch waren Ali, de Omajjaden of de Abbasiden mild geweest tegenover de Khawarij, en de vaststaande feiten die hier betrekking op hebben zijn talloze. Echter, toen het kalifaat zwak werd en het begrip van de Islam afnam, bleven de moslims zwijgend over het afsplitsen van islamitische gebieden van het lichaam van het kalifaat. Zo werd er een wig tussen de moslims gedreven en splitsten zij zich op in verschillende staten, ondanks het feit dat het afsplitsen van welk land dan ook van het lichaam van de staat een vitale kwestie is die ofwel de bekering van de rebellen, ofwel het voeren van oorlog tegen hen vereist, ongeacht de kosten in levens of in rijkdom.

By prohibiting the plurality of the state and the rebellion against it and by prohibiting the division of the Ummah, the unity of State and that of the Ummah becomes a vital issue, because the Legislator (swt) has decreed that the measure to be undertaken towards them is a measure of life and death. Hence, he who perpetrates such an act should either repent or be killed. The Muslims had implemented this and used to consider it to be amongst the most important and most critical of matters. They never used to be lenient in this towards any Muslim whoever he might have been. Ali was never lenient with Mu’awiyyah, nor were Ali, the Ommayyads or the Abbasids lenient with the Khawarij, and the established facts pertaining to this are innumerable. However, when the Khilafah became weak and the understanding of Islam declined, Muslims kept silent over the breakaway of Islamic lands from the body of the Khilafah. Thus, a wedge was driven between the Muslims and they dissembled into several states, despite the fact that the breakaway of any country from the body of the State is a vital issue that stipulates either the repentance of the rebels or the waging of war against them, regardless of the cost in lives or in wealth.

De situatie bereikte het punt waarop moslims in verschillende staten leefden en het kalifaat een van deze staten werd. De situatie verslechterde zelfs tot het punt waarop sommige moslims begonnen te pleiten voor een islamitische bond, waarbij de staat van het kalifaat overeenkomsten zou sluiten met de staten die zich van haar hadden afgescheiden. Op deze manier zou de staat van het kalifaat hun afscheiding en het feit dat het meerdere staten werden, goedkeuren. Dit zou de verdeeldheid van de moslims ondersteunen, zodat zij veranderen in verschillende volkeren en naties, ondanks het feit dat dit een vitale kwestie was en ondanks de explicietheid van de overleveringen (Hadith) over berouw of de dood. Het kwam daarom niet als een verrassing toen Mustafa Kemal de ontleding van Turkije van de rest van de islamitische landen verklaarde, en zelfs toen hij zijn goedkeuring verklaarde voor het overdragen van de islamitische landen aan de ongeloof (Kufr) staten om over hun lot te beslissen, omdat de kwestie werd gedegradeerd van het niveau van een vitale kwestie. Zo vond de ramp plaats en werden de moslims onverschillig tegenover het feit dat zij in verschillende staten moesten leven, en verdeeld moesten worden in verschillende volkeren en naties. Dit kwam enkel doordat de kwestie van de eenheid van de moslimgemeenschap (Ummah) en de kwestie van de eenheid van de staat niet langer als vitale kwesties werden beschouwd en de maatregel die jegens hen werd genomen niet langer een maatregel van leven of dood was.

The situation reached the point where Muslims lived in several states and the Khilafah became one of these states. The situation even worsened to the point where some Muslims started to call for an Islamic league, where the Khilafah state would enter into agreements with the states which broke away from her. In this way the Khilafah State would approve of their separation and of it becoming several states. This would support the disunity of the Muslims so that they turn into several peoples and nations, despite the fact that this was a vital issue and despite the explicitness of the ahadith about repentance or death. Hence, it came as no surprise when Mustafa Kemal declared the dismemberment of Turkey from the rest of the Islamic lands, and even when he declared his approval of surrendering the Islamic lands to the Kufr states to decide their fate because the issue was relegated from the level of being a vital issue. So, the calamity took place and the Muslims became indifferent towards having to live in several states, and being divided into several peoples and nations. This was only because the issue of the Ummah’s unity and the issue of the state’s unity were no longer regarded as vital issues and the measure undertaken towards them was no longer a measure of life and death.

Daarom is het noodzakelijk om deze kwestie terug te brengen naar haar rechtmatige plaats en deze als een vitale kwestie te beschouwen, om zo de versnippering van welk land dan ook uit het lichaam van het kalifaat te voorkomen, zelfs als dit zou leiden tot jarenlange strijd en zelfs als dit zou leiden tot de dood van miljoenen moslims.

Hence, it is imperative to restore this issue to its rightful place and to consider it as a vital issue, thus preventing the dismemberment of any country from the body of the Khilafah, even if this led to several years of fighting and even if it led to the killing of millions of Muslims.

Op dezelfde manier heeft de Islam het openlijk tonen van ongeloof (Kufr) tot een van de essentiële kwesties gemaakt, en de maatregel die daartoe wordt genomen tot een kwestie van leven of dood gemaakt. De Islam heeft de kwestie en de maatregel bepaald. Een moslim rapporteerde in de overlevering (Hadith) van Auf ibn Malik dat de Boodschapper van Allah ﷺ zei: “Er zullen leiders (Ameers) over jullie worden aangesteld, en jullie zullen vinden dat zij zowel goede als slechte daden verrichten. Degene die hun slechte daden haat, is vrijgesteld van verwijt, degene die hun slechte daden afkeurt, is eveneens veilig, maar degene die goedkeurt en volgt, is verloren.” Er werd gezegd: “O Boodschapper van Allah ﷺ! Moeten wij hen niet met het zwaard bestrijden?” Hij zei: “Nee, zolang zij de gebedsverplichting onder jullie blijven handhaven.” In een andere overlevering: “Zij zeiden:”

Likewise, Islam has made the displaying of flagrant disbelief (Kufr) one of the vital issues, and made the measure undertaken towards it a measure of life and death. Islam determined the issue and the measure. Muslim reported in the Hadith of Auf ibn Malik that the Messenger of Allah (saw) said: “Amirs will be appointed over you, and you will find them doing good deeds as well as bad deeds. The one who hates their bad deeds is absolved from blame, the one who disapproves of their bad deeds is also safe, but the one who approves and follows is doomed.” It was said: “O Messenger of Allah! Should we not fight them with the sword?” He said: “No, as long as they continue to establish prayer amongst you.” In another narration : “They said:

“O Boodschapper van Allah ﷺ, moeten wij dan niet tegen hen vechten?” Hij ﷺ antwoordde:

“O Messenger of Allah, should we not fight them then? He (saw) replied:

“Nee, zolang zij het gebed onder jullie blijven vestigen.” Bukhari rapporteerde op gezag van Ubadah ibn us-Samit, die zei:

“No, as long as they continue to establish prayer amongst you.” Bukhari reported on the authority of Ubadah ibn us-Samit who said:

“De Boodschapper van Allah ﷺ nodigde ons uit, waarna wij onze Baya’a aan hem aflegden om te horen en te gehoorzamen in wel en wee, in gemak en in moeilijkheid en in kwade omstandigheden; dat wij niet in strijd zouden gaan met de mensen in autoriteit, tenzij men een flagrant ongeloof (Kufr) getuigt waarvan men een sluitend bewijs van Allah heeft.” In de overlevering van Al-Tabarani stond: “evident ongeloof (Kufr)”, en in een overlevering van Ahmed stond: “Zolang hij u niet beveelt een flagrante zonde te begaan.” Er werd ook overgeleverd op gezag van Auf ibn Malik Al-Ashjayi, die zei: “De beste van jullie imams zijn degenen van wie jullie houden en die van jullie houden, en die voor jullie bidden en jullie voor hen bidden, en de slechtste van jullie imams zijn degenen van wie jullie haten en die van jullie haten, en jullie hen vervloeken en zij jullie vervloeken.” Wij vroegen: O Boodschapper van Allah ﷺ, zullen wij hen dan niet weerstaan? Hij zei:

“The Messenger of Allah (saw) invited us so we pledged our Baya’a to him to hear and to obey in weal and woe, in ease and in hardship and evil circumstances; that we would not dispute with the people in authority, unless one witnessed a flagrant Kufr of which one had a conclusive proof from Allah.” In Al-Tabarani’s narration it said: “evident Kufr”, and in a narration by Ahmed, it said: “As long as he does not order you to commit a flagrant sin.” It was also reported on the authority of Auf ibn Malik Al-Ashjayi who said: “The best of your Imams are those whom you love and they love you and who pray for you and you pray for them, and the worst of your Imams are those whom you hate and they hate you and you curse them and they curse you.” We asked: O Messenger of Allah shall we not then resist them? He said:

“zolang zij het gebed (Salah) onder jullie blijven vestigen.” Het vestigen van het gebed (Salah) weerspiegelt zich in het vestigen van de religie (Deen). Het is ook gelijkwaardig aan het regeren met de Islam en de manifestatie van haar rituelen. Het flagrante ongeloof (Kufr) is het ongeloof (Kufr) dat zich manifesteert in de daden die door de heerser worden uitgevoerd, wat het regeren met ongeloof (Kufr) is.

“as long as they continue to establish Salah among you.” Establishing Salah is reflected in the establishment of the Deen. It is also tantamount to the rule by Islam and the manifestation of its rites. The flagrant Kufr is the Kufr manifested in the actions performed by the ruler, which is the rule by Kufr.

Vandaar is het concept achter deze overleveringen (Hadith) dat wij de heersers moeten weerstaan als zij er niet in slagen de heerschappij van de Islam te vestigen en als zij er niet in slagen haar rituelen in stand te houden, en dat wij hen moeten bevechten als zij de heerschappij van ongeloof (Kufr) vestigen.

Hence, the concept behind these Ahadith is that we ought to resist the rulers if they fail to establish the rule of Islam and if they fail to uphold its rites, and that we ought to fight them if they establish the rule of Kufr.

Ook om de mensen in autoriteit uit te dagen als wij getuige zijn van flagrant ongeloof (Kufr).

Also to challenge the people in authority if we witness a flagrant Kufr.

Hen uitdagen betekent de uitdaging genereren, zelfs als dit leidt tot het bevechten van hen. Er wordt vermeld in Al-Fatah: “De geleerden zijn het eens over de plicht om de dominante Sultan te gehoorzamen en om jihad te verrichten naast hem. Zijn gehoorzaamheid is beter dan rebellie tegen hem, aangezien dit levens spaart en het volk tevreden stelt. Zij hebben echter de situatie uitgesloten waarin flagrant ongeloof (Kufr) door de Sultan wordt getoond, in welk geval het verboden zou zijn hem te gehoorzamen; hij zou eerder bevochten moeten worden door degenen die daartoe in staat zijn, zoals vermeld in de overlevering (Hadith).” Al-Shawkani schreef in zijn boek getiteld Nayl-ul-Awtar: “Degenen die de mening aanhangen dat het verplicht is om de onrechtvaardigen met het zwaard te weerstaan en tegen hen te strijden, gebruikten als bewijs de algemene teksten in het Boek en de profetische traditie (Sunnah).” Daarom is de kwestie betreffende de plicht om met de Islam te regeren en het voorkomen van het regeren met ongeloof (Kufr) een vitale kwestie, omdat de Wetgever (SWT) de maatregel die hiertegen genomen moet worden een kwestie van leven en dood heeft gemaakt; dus degene die niet met de Islam regeert en regeert met een systeem van ongeloof (Kufr), moet ofwel berouw tonen of gedood worden.

Challenging them means generating the challenge even if this led to fighting them. It is mentioned in Al- Fatah: “The scholars have agreed upon the obligation of obeying the dominant Sultan and of performing Jihad alongside him. His obedience is better than rebellion against him, for this would spare lives and appease the populace. However, they excluded from this the case where flagrant Kufr is displayed by the Sultan, in which case it would be forbidden to obey him, he should rather be fought by those who are capable, as mentioned in the Hadith.” Al-Shawkani wrote in his book entitled Nayl-ul-Awtar : “Those who hold the opinion that it is obligatory to resist the wrongdoers with the sword and struggle against them, they used as evidence the general texts in the Book and the Sunnah .” Hence, the issue pertaining the obligation of ruling by Islam and preventing the rule by Kufr is a vital issue, because the Legislator (swt) has made the measure that should be undertaken towards it a measure of life and death; thus, he who does not rule by Islam and rules by a Kufr system should either retract or be killed.

De moslims zijn bevolen niet te zwijgen over het regeren met iets anders dan wat Allah (SWT) heeft geopenbaard, omdat het een vitale kwestie is. Echter, toen de Taqwa (godsvrucht) in de zielen van de moslims verzwakte en ook hun begrip van de Islam verzwakte, werd het voor hen gemakkelijk om te zwijgen over de Khulafa en de heersers als zij in één enkele zaak met Kufr (ongeloof) regeerden; en toen hun zwakte toenam, vonden zij het gemakkelijk om te zwijgen over de heersers als zij in meerdere zaken met Kufr (ongeloof) regeerden. De langetermijngevolg van dit zwijgen was dat de heersers de durf hadden om Kufr (ongeloof) op een schandelijke wijze toe te passen. De moslims in Egypte zwegen toen de heerser het Franse burgerlijk recht implementeerde en de Shari'ah-regels afschafte. De moslims zwegen in de Islamitische Staat toen de regels van Kufr (ongeloof) in 1909 als grondwet voor de moslims werden vastgesteld. Hoewel zij zich aanvankelijk tegen hen verzetten, bleven zij daarna zwijgen. Daarom kwam het niet als een verrassing toen Mustafa Kemal het kalifaat vernietigde en alle regels van de Islam vernietigde en het bewind van Kufr (ongeloof) uitriep. Dit was omdat de moslims deze kwestie niet langer als een vitale kwestie beschouwden, waardoor de ramp plaatsvond en het voor de moslims gemakkelijk werd om getuige te zijn van de schandelijke Kufr (ongeloof) zonder het zwaard te trekken om het te verwijderen; het werd voor hen zelfs gemakkelijk om door Kufr (ongeloof) geregeerd te worden zonder het te veroordelen. Erger nog, de meerderheid van de moslims accepteerde de regels van Kufr (ongeloof), raakte eraan gewend en gaf de regels van de Islam uit vrije keuze op. Deze situatie bereikte een punt waarop moslims Kufr (ongeloof) accepteerden en erom riepen, naast het zwijgen erover en het niet ertegen strijden. Dit alles was enkel omdat de kwestie van het regeren met een Kufr (ongeloof) systeem niet langer als een vitale kwestie werd beschouwd, en de maatregel die ertegen werd genomen niet langer een kwestie van leven of dood was.

The Muslims are ordered not to keep silent over the rule by other than what Allah (swt) has revealed, because it is a vital issue. However, when Taqwa (piety) weakened in the souls of the Muslims and their understanding of Islam also weakened, it became easy for them to keep silent over the Khulafa’ and the rulers if they ruled by Kufr in one single matter; and when their weakness increased, they found it easy to keep silent over the rulers if they ruled by Kufr in several matters. The long term consequence of this silence was that the rulers had the audacity to implement Kufr in a flagrant manner. The Muslims in Egypt kept silent when the ruler implemented the French civil law and abolished the Shari’ah rules. The Muslims kept silent in the Islamic State when the rules of Kufr were established as a constitution for the Muslims in 1909. Though they revolted against them at first, they remained silent afterwards. Hence, it came as no surprise when Mustafa Kemal destroyed the Khilafah and all the rules of Islam and declared the rule of Kufr. This was so because the Muslims no longer regarded this issue as a vital one, thus the calamity occurred and it became easy for the Muslims to witness the flagrant Kufr without brandishing the sword to remove it; it even became easy for them to be ruled by Kufr without condemning it. Worse still, the majority of Muslims accepted the rules of Kufr, became accustomed to them and relinquished the rules of Islam by choice. This situation reached such a point that Muslims accepted Kufr and called for it, in addition to keeping silent over it and not fighting against it. All this was only because the issue of ruling by a Kufr system was no longer considered to be a vital issue, and the measure undertaken towards it was no longer that of life and death.

Daarom is het noodzakelijk om deze kwestie op haar rechtmatige plaats te herstellen en haar als een essentieel vraagstuk te beschouwen. Op deze wijze zou het bewind door een systeem van ongeloof (Kufr) worden voorkomen, zelfs als dit zou leiden tot jaren van strijd en zelfs als dit zou leiden tot de dood van miljoenen moslims en de marteldood van miljoenen gelovigen.

Hence, it is imperative to reinstate this issue in its rightful place and to consider it a vital issue. Thus, the rule by a Kufr system would be prevented even if this led to several years of fighting and even if it led to the killing of millions of Muslims and to the martyrdom of millions of believers.

Daarom is de perceptie van alle vitale kwesties die de Wetgever (SWT)

Therefore, the perception of all the vital issues which the Legislator (swt)

...had geschetst en bepaald en waarvoor Hij de maatregel die jegens hen ondernomen moest worden vastgesteld had als een kwestie van leven of dood, was verzwakt. De verbinding van deze kwesties met de islamitische geloofsleer (Aqeedah) was verzwakt, en zij werden uit hun positie verplaatst tot het punt waarop zij niet langer werden waargenomen als zeer kritieke sharia-regels, waarvoor de wapens moeten worden opgenomen; zij werden dus verplaatst uit de positie waarin de Wetgever (SWT) hen had geplaatst, dat wil zeggen, zij werden verplaatst uit de positie van een vitale kwestie. Gevolglik werd de maatregel die de sharia jegens hen had bepaald, niet langer beschouwd als verzet met geweld om de heerschappij van ongeloof (Kufr) te verwijderen en de heerschappij van de Islam te herstellen. Daarom werd de kwestie van het vernietigen van het kalifaat en het verwijderen van het systeem van de Islam niet waargenomen als een vitale kwestie, en het feit dat de kwestie een vitale was, was geen dominante overweging. Zo ging Mustafa Kemal door met zijn actie, vernietigde het kalifaat en veegde de Islam van de politieke kaart zonder dat iemand de wapens tegen hem opnam en tegen hem vocht. Daarom vond de vernietiging van het kalifaat door de ongelovigen (Kuffar) en hun verwijdering van het systeem van de Islam uit het bestaan met gemak en eenvoud plaats, voor de ogen van miljoenen moslims. Indien de moslims op dat moment bewust waren geweest van het feit dat deze kwestie een vitale was, waarvan het lot van de moslims en het lot van de Islam afhing, en dat de noodzakelijke maatregel jegens deze kwestie het opnemen van de wapens en het bevechten van Mustafa Kemal was, dan zouden de moslims deze tragische klap niet hebben gekregen. Bijgevolg was het onvermogen van de moslims om te beseffen dat deze kwestie een vitale kwestie was die een maatregel van leven of dood noodzakelijk maakte, de oorzaak van de ramp die hen trof.

had outlined and determined and for which He made the measure to be undertaken towards them one of life and death, had weakened. The linkage of these issues to the Islamic Aqeedah had weakened, and they were relegated from their position to the point where they were no longer perceived as being very critical Sharia’ah rules, for which arms should be taken up; thus they were relegated from the position in which the Legislator (swt) had placed them, i.e. they were relegated from the position of the vital issue. Consequently, the measure which the Shari’ah had decreed towards them was no longer deemed to be resistance by force to remove the rule of Kufr and restore the rule of Islam. Therefore the issue of destroying the Khilafah and removing the system of Islam was not perceived as a vital issue, and the fact that the issue was a vital one was not dominant consideration. So Mustafa Kemal went ahead with his action, destroyed the Khilafah and wiped out Islam from the political map without anyone taking up arms against him and fighting him. Therefore, the Kuffar's destruction of the Khilafah and their removal of the system of Islam from existence occurred with ease and simplicity, before the eyes of millions of Muslims. Had the Muslims been at the time aware of the fact that this issue was a vital one, upon which the fate of the Muslims and the fate of Islam depended and that the necessary measure towards it was to take up arms and fight Mustafa Kemal, the Muslims would not have been dealt this tragic blow. Hence, the Muslims’ failure to perceive that this issue was a vital issue which necessitated a measure of life and death, was the cause of the calamity that befell them.