Na het mislukken van de conferentie van Londen en de ondertekening van de verdragen tussen Mustafa Kemal en Frankrijk, Italië en Rusland, was de Griekse crisis het enige resterende oorloggerelateerde geschil dat onopgelost bleef. Daarom kreeg Mustafa Kemal ofwel de vrije hand, of werd hij geïnspireerd om de openstaande problemen met Griekenland via oorlog op te lossen.

In the wake of the London conference failure, and the signing of the treaties between Mustafa Kemal and France, Italy and Russia, the only war related issue to remain unsettled was the Greek crisis. Hence, Mustafa Kemal was either given a free rein or inspired to settle the outstanding problems with Greece through war.

Daarom ging Mustafa Kemal aan het verzamelen van wapens, uitrusting en munitie, om het leger te bewapenen en zijn strijdkrachten te vergroten. Wapens en munitie begonnen in overvloed naar hem toe te stromen op een wijze die duidelijk aangaf dat hij zich op oorlog voorbereidde, waarbij deze via de Britse linies in de Bosporus en aan de oevers van de Zwarte Zee vanuit Rusland bij hem aankwamen. Frankrijk evacueerde Cilicia en trok haar troepen daar weg, waardoor de Turkse strijdkrachten zich daar vestigden en naar schatting 80.000 soldaten zich naar het Westfront bewogen om dit te versterken en te consolideren.

Therefore, Mustafa Kemal set about amassing weapons, equipment and ammunition, equipping the army and increasing his force. Weapons and ammunition started to flow towards him abundantly in a manner that indicated clearly that he was preparing for war, reaching him from Russia via the British lines in the Bosphorus and the Black Sea shores. France evacuated Cilicia and withdrew her troops from there, thus the Turkish forces stationed themselves there and an estimated 80,000 soldiers moved towards the Western front in order to reinforce and consolidate it.

Gevolgelijk raakten de Grieken bezorgd en realiseerden zij zich dat deze militaire opbouw tegen hen gericht was. De Griekse regering voelde aan dat de Europese staten tegen hen waren, dat Groot-Brittannië hen de rug had toegekeerd, en begon te vermoeden dat zij Turkije tegen hen aan het opstoken was.

Consequently, the Greeks became worried and realised that this military build-up was against them. The Greek government sensed that the European states were against them, that Britain had turned her back on them and began to suspect that she was inciting Turkey against them.

Daarom besloot Griekenland een aanval tegen de Turken te initiëren zonder de toestemming van de Geallieerden te zoeken, aangezien zij er zeker van was geworden dat zij tegen haar waren. Toen de Geallieerden voelden dat Griekenland op het punt stond een aanval op de Turken te lanceren, deden zij een voorstel aan de Grieken en de Turken met als doel hen te verzoenen. Het leek echter erop dat de Grieken aanvoelden dat dit voorstel een vertragingstactiek was, bedoeld om de Turken de kans te geven hun strijdkrachten verder voor te bereiden en uit te rusten. Daarom begonnen zij de strijd tegen de Turken voordat zij reageerden op het voorstel van de Geallieerden. Er brak een gevecht uit tussen de Grieken en de Turken, en dit duurde ongeveer anderhalf jaar.

Therefore, Greece decided to initiate an attack against the Turks without seeking the permission of the Allies, for she became certain that they were against her. When the Allies sensed that Greece was on the verge of launching an attack on the Turks, they put forward a proposal to the Greeks and the Turks with the aim of reconciling them. However, it seemed that the Greeks sensed that this proposal was a delaying tactic aimed at giving the Turks a chance to prepare and equip their forces further. Hence, they initiated the fighting against the Turks before responding to the Allies’ proposal. Fighting broke out between the Greeks and the Turks, and this lasted for approximately a year and a half.

Zodra de vijandelijkheden waren uitgebroken, verklaarden de Geallieerden officieel hun neutraliteit. Deze neutraliteit leek echter bizar, aangezien de Ottomaanse Staat nog steeds onder effectieve Britse bezetting stond en internationaal werd beschouwd als bezet door de Geallieerden. Daarom zou elke strijd die in Turkije plaatsvond, ongetwijfeld de positie van de bezetters beïnvloeden.

As soon as the hostilities had broken out, the Allies declared officially their neutrality. However, this neutrality seemed bizarre, for the Ottoman State was still under effective British occupation and was considered internationally to be occupied by the Allies. Hence, any fighting taking place in Turkey would undoubtedly affect the position of the occupiers.

Dus hoe zou het voor hen mogelijk zijn geweest om neutraal te blijven? De natuurlijke gang van zaken zou zijn geweest dat zij Griekenland steunden, of zich tegen haar zouden verzetten om te voorkomen dat de gevechten zouden plaatsvinden. Maar een neutrale houding aannemen was onnatuurlijk, vooral in deze kritieke situatie.

So how could it be possible for them to remain neutral? The natural course of action would have been for them to support Greece, or to stand against her in order to prevent the fighting from taking place. But to take a neutral stand was unnatural, especially in this critical situation.

Op 7 september 1922 om 2.00 uur kwam het nieuws dat het Griekse leger zijn offensief had afgebroken en was begonnen met de terugtocht. Hierop zette het Turkse leger zich af tegen de Grieken en lanceerde een tegenaanval terwijl zij zich terugtrokken; de Grieken trokken zich terug voorbij Sakarya en vervolgens weer naar hun oorspronkelijke positie nabij de Anatolische spoorlijn. Onderweg verbrandden zij de dorpen en vernielden zij putten met dynamiet, waarbij zij vee meenamen en iedereen die zij tegenkwamen doodden. Zij lieten honderden mijlen aan verwoesting achter en evacueerden uiteindelijk Izmir. Op 9 september heroverden de Turken Izmir zonder zelfs maar een enkel schot te lossen. Echter, zij verbrandden op hun beurt de helft van de stad om het laatste spoor van de Griekse bezetting uit te wissen. Groot-Brittannië, Frankrijk en Italië riepen op tot een wapenstilstand, die werd gehouden op 11 september 1922, waarna de Grieken Trakya tot aan Marij opgaven.

On 7th September 1922 at 2.00 am, news came that the Greek army had aborted its offensive and had started to withdraw. At this, the Turkish army turned on the Greeks and launched a counter attack while they were retreating; the Greeks retreated beyond Sakarya then back to their initial position near the Anatolian railway line. Along the way, they burnt the villages and wrecked wells with dynamite, carrying along cattle and killing anyone they encountered. They left behind hundreds of miles of destruction and finally evacuated Izmir. On 9th September, the Turks recaptured Izmir without even firing one single shot. However, they in turn burnt half the city in order to erase the last trace of the Greek occupation. Britain, France and Italy called for a truce, which was held on 11th September 1922 and the Greeks relinquished Trakya up to Marij.

Zo kwam de oorlog tussen Griekenland en Turkije tot een einde.

Thus, the war between Greece and Turkey came to an end.

Dit was de samenvatting van de oorlogsevenementen die plaatsvonden tussen Mustafa Kemal en de Grieken, zoals ze werkelijk zijn gebeurd, en niet zoals de westerse propaganda ze destijds wilde afbeelden. Deze gebeurtenissen geven aan dat de terugtrekking van de Grieken en hun terugtrekking uit de landen die zij hadden bezet, niet het gevolg was van een beslissende slag die tussen hen en Mustafa Kemal plaatsvond en die zij verloren. In tegenstelling tot dit, hadden de Grieken op het moment dat zij begonnen met de terugtocht en evacuatie de overhand, en waren de Turkse strijdkrachten de verslagen partij, waarbij hun moraal zeer laag was en wanhoop hen was begonnen te verzwakken.

This was the summary of the war events which took place between Mustafa Kemal and the Greeks as they really occurred, not as the Western propaganda wanted to portray them at the time. These events indicate that the withdrawal of the Greeks and their retraction from the lands they had occupied was not as a consequence of a decisive battle that took place between them and Mustafa Kemal and which they lost. Contrary to this, at the time when the Greeks started to retreat and evacuate, they had the upper hand and the Turkish armed forces were the vanquished, and their morale was very low and despair had started to enfeeble them.

De Britten maakten misbruik van deze veldslagen tussen de Turken en de Grieken als een middel om Mustafa Kemal in staat te stellen het kalifaat af te schaffen. Groot-Brittannië in het bijzonder gaf vleugels aan het nieuws en verspreidde het wijdverspreid door de islamitische wereld; zij creëerde een enorme publiciteit voor Mustafa Kemal binnen en buiten Turkije, totdat hij overal bekend werd als de overwinnaar die de Grieken afwees, tegen alle bondgenoten vocht en hen verdreef. Hij werd zelfs de Veroveraar genoemd. Dit was wat Mustafa Kemal in staat stelde om zichzelf stevig in het land te vestigen en de moslims en het bewind van de islam een fatale slag toe te brengen, wat werd weerspiegeld in de afschaffing van het kalifaat en het verwijderen van de autoriteit van de islam van het aangezicht van de aarde.

The British exploited these battles between the Turks and the Greeks as a means to enable Mustafa Kemal to abolish the Khilafah. Britain in particular, gave wing to the news and spread it widely throughout the Islamic world; she generated a huge publicity for Mustafa Kemal inside and outside Turkey until he became known everywhere as the victor who repelled the Greeks and fought all the allies and expelled them. He was even referred to as the Conqueror. This was what enabled Mustafa Kemal to firmly establish himself in the country and to deal the Muslims and the rule of Islam a fatal blow, reflected in the abolishment of the Khilafah and the removal of the authority of Islam from the face of the earth.

Wat betreft de kwestie van het verdrijven van de Grieken uit Trakya, dit was een flagrante farce, wat bleek uit het feit dat zodra de Griekse troepen Klein-Azië evacueerden, de troepen van Mustafa Kemal naar het noorden trokken om Trakya van hen terug te veroveren. Toen Frankrijk, Italië en Groot-Brittannië op 15 mei 1921 hun neutrale standpunt verklaarden, stelden zij een neutrale zone in die bestond uit een gebied verspreid rond de oevers van de Bosporus en de Dardanellen, en zij verhinderden dat de twee strijdende partijen door deze zone trokken. In feite hadden de Grieken eerder geprobeerd door de zone te trekken toen zij op het punt stonden Istanbul te bezetten, maar Harrington verhinderde hen daartoe. Vervolgens probeerde Mustafa Kemal erdoorheen te trekken, maar Harrington probeerde ook hem te verhinderen. Mustafa Kemal negeerde deze verhindering echter en het leger ging ongeacht dat het gebied binnendrong. De Turkse strijdkrachten verzamelden zich langs de kust en stopten nabij de Dardanellen. Zo bereidde Harrington zich voor op een confrontatie. Hij verzamelde de troepen die in Istanbul gestationeerd waren en stuurde verschillende pelotons om Canak Kale en de Aziatische kustlijn te beschermen.

As for the issue of expelling the Greeks from Trakya, this was a flagrant farce manifested by the fact that once the Greek forces evacuated Asia Minor, the forces of Mustafa Kemal moved northwards in order to recapture Trakya from them. When France, Italy and Britain declared their neutral stand on 15th May 1921, they established a neutral zone which was composed of an area spread around the Bosporus and the Dardanelles shores, and they prevented the two warring factions from passing through this zone. In fact the Greeks had attempted to pass through the zone before when they were about to occupy Istanbul, but Harrington prevented them from doing so. Then Mustafa Kemal attempted to pass through it but Harrington also attempted to prevent him. However, Mustafa Kemal ignored this prevention and the army went on penetrating the area regardless. The Turkish armed forces gathered along the coast and stopped near the Dardanelles. Thus Harrington prepared for a showdown. He gathered the troops deployed in Istanbul and sent several platoons to protect Canak Kale and the Asian coastline.

Inmiddels was de fase van de binnenlandse acties voorbij en was alleen de afwikkeling van de kwestie van de vredesconferentie nog in afwachting.

By now, the phase of the domestic actions had ended and only the settlement of the issue of the peace conference was still pending.

Ondertussen voelden de politici en officieren aan dat Mustafa Kemal van plan was het kalifaat af te schaffen. In de Nationale Vergadering vormde zich een overweldigende meerderheid om hem in deze kritieke kwestie tegen te werken, en zij maakten hem duidelijk dat zij bereid waren om zich hiertegen tegen hem te stellen. Een groot deel van de strijdkrachten voelde dit ook aan.

Meanwhile, the politicians and officers sensed that Mustafa Kemal intended to abolish the Khilafah. An overwhelming majority was formed in the National Assembly to oppose him in this critical issue, and they made it clear to him that they were ready to stand against him in it. A large section of the armed forces also sensed this.

Generaal Kathim Qara Bakir Pasha was onder hen de meest vurige aanhanger van de Sultan; zo waarschuwde hij Mustafa Kemal in een toespraak waarin hij zei: “De nieuwe grondwet kan vanuit een legitiem oogpunt niet worden beschouwd als een deugdelijke wet, aangezien het land niet is geraadpleegd en haar mening niet is gevraagd over een dergelijk kritiek punt. Alleen de natie kan beslissen over het type regeringssysteem dat zij wenst.” Hij beëindigde zijn toespraak vervolgens met de volgende dreigende woorden: “Ik heb gezworen elke stap te verhinderen die wordt ondernomen met het doel het land te transformeren van een sultanaat naar een republiek, ongeacht hoe kostbaar het offer ook mag zijn.” Aangezien Kathim Qara Bakir een gerespecteerd persoonlijkheid was binnen het gehele leger, en aangezien de massa's zijn gezonde redenering en zijn vooruitziendheid waardeerden en hem vertrouwden, was hij in staat de natie en het leger tegen Mustafa Kemal op te hitsen, wat deze besefte en onmiddellijk overging tot het kalmeren van hem. Zo schreef hij aan hem: “De grondwet die door de Nationale Vergadering is opgesteld, is niet definitief. Het is eerder een verzameling algemene principes die zijn opgesteld om te dienen als leidraad en richtlijn voor degenen die het land willen besturen via een democratisch systeem vrij van chaos. Er is niets in deze wetten dat suggereert dat het heilige sultanaat en het heilige kalifaat worden ondermijnd, of dat er wordt aangezet tot het adopteren van een republikeins regeringssysteem. Degenen die zich inbeelden dat wij de wens hebben om het sultanaat te vernietigen en de sultanistische heerschappij te vervangen door de republikeinse heerschappij, leven in feite op een andere planeet dan de planeet waarop wij leven, namelijk de planeet van fictie en verbeelding.” Deze brief had zijn effect op Kathim Qara Bakir en op iedereen anders. Zo werd de storm bedaard en realiseerde Mustafa Kemal zich dat hij geen republiek zou kunnen stichten, tenzij hij vertrouwde op een formidabele kracht die hem in staat zou stellen deze tegenstanders te overweldigen. Daarom ging hij met al zijn inspanningen aan de slag om een dergelijke kracht voor te bereiden. Hij werd geholpen door de enorme publiciteit die de Britten over hem hadden verspreid binnen Turkije en in de gehele islamitische wereld. Daarom, toen hij voelde dat hij de nodige kracht had verworven, en toen hij kon rekenen op een ontzagwekkende macht die hem binnen het leger steunde, begon hij met het uitvoeren van de doelen die hij voor het kalifaat in gedachten had – hij begon na te denken over de afschaffing ervan, terwijl de vredesconferentie werd gehouden om de zaken van het land te onderzoeken.