Het lijkt erop dat Groot-Brittannië niet heeft opgeroepen tot de laatste vredesconferentie voordat zij al haar manoeuvres had voltooid en de resultaten had bereikt die zij wenste. Bij het herzien van alle acties die alleen al in Turkije zijn ondernomen sinds het sluiten van het wapenstilstand van Mondros, tot aan de eerste conferentie van Lausanne, blijkt dat de Britten met uiterste sluwheid de smerigste rollen hebben gespeeld om het kalifaat te vernietigen. De Britse generaal Harrington was de opperbevelhebber van de geallieerde legers die de Turkse landen bezetten en hij had de volledige controle over Istanbul en alle Turkse gebieden.

It seems that Britain did not call for the final peace conference until she had finished all her manoeuvres and achieved the results that she had wanted. By reviewing all the actions undertaken in Turkey alone since the holding of the Mondros truce, up until the first conference of Lausanne, it appears that the British had played with utmost shrewdness the dirtiest of roles in order to destroy the Khilafah. The British General Harrington was the Commander in Chief of the Allied armies occupying the Turkish lands and he was in total control of Istanbul and all the Turkish lands.

Turkije was tegen die tijd al afgesneden van de rest van de islamitische landen. Daarom was het vooruitzicht om uit te voeren wat zij hadden koesterd, gunstig geworden. Hun activiteiten waren gericht op het vernietigen van het kalifaat en het vervreemden van de bondgenoten — Frankrijk, Italië en Griekenland — van Turkije.

Turkey by then had already been severed from the rest of the Islamic lands. Hence, the prospect of undertaking what they had been harbouring had become favourable. Their activities were focused on destroying the Khilafah and alienating the allies - France, Italy and Greece, from Turkey.

Dus zij gingen over tot het inzetten van hun manoeuvres, terwijl zij beseften dat deze twee taken, het vernietigen van het kalifaat en het vervreemden van de bondgenoten, geen gemakkelijke weg zouden zijn.

So they proceeded to initiate their manoeuvres while realising that these two tasks, of destroying the Khilafah and alienating the allies was not going to be an easy ride.

Daarom gingen zij te werk met de uiterste kwaadwilligheid en sluwheid. Het proces van het isoleren van de bondgenoten werd door de Britse regering uitgevoerd via diverse politieke en diplomatieke stijlen, internationale en militaire manoeuvres en door het aanwakkeren van een binnenlandse oorlog, die zij ook gebruikte als een van de middelen om het kalifaat te vernietigen. Wat betreft het proces van het vernietigen van het kalifaat, dit werd door de Britse regering uitgevoerd via directe acties binnen Turkije zelf, waarbij de twee Britse generaals, Harrington en Wilson, werden ingezet om het uit te voeren, naast deze politieke stijlen en internationale manoeuvres. Mustafa Kemal was de man die hielp bij deze gruwelijke rol, en als hij er niet was geweest, zouden hun complotten gedoemd zijn tot mislukking.

Therefore, they proceeded with the utmost malice and shrewdness. The process of secluding the allies was assumed by the British government through various political and diplomatic styles, international and military manoeuvring and through flaring up a domestic war, which she also used as one of the means to destroy the Khilafah. As for the process of destroying the Khilafah, this was carried out by the British government through direct actions inside Turkey itself , with the two British Generals, Harrington and Wilson being used to execute it, in addition to these political styles and international manoeuvres. Mustafa Kemal was the man who aided in this horrific role, and had it not been for him their conspiracies would have been doomed to failure.

Het lijkt er ook op dat er andere weinig bekende mannen onder de Britten waren die een reeks directe acties uitvoerden binnen de Turkse gebieden zelf. Het lijkt erop dat kapitein H.S. Armstrong, hoewel hij een onbekende officier met een lage rang was, desondanks bepaalde acties ondernam in die tijd. Vlak voor de Eerste Wereldoorlog was hij de Britse militaire attaché in Istanbul, en tijdens de oorlog werd hij gevangengenomen samen met de gehele zesde legerdivisie. Tijdens zijn gevangenschap verzocht hij om een ontmoeting met Anwar Pasha. Zijn verzoek was verbijsterend, want Anwar Pasha was op dat moment de oorlogsminister en het hele land stond onder zijn controle. Dat een Britse gevangene een ontmoeting met hem verzocht, was buitengewoon. Desondanks ontmoette Anwar hem en vond er een lang gesprek tussen hen plaats, dat eindigde met de opdracht van Anwar dat hij als straf in eenzame opsluiting geplaatst moest worden.

It appears also that there were other little renowned men from among the British who performed a host of direct actions inside the Turkish territories themselves. It seems that Captain H.S. Armstrong, although he was an unknown and low ranking officer, was nevertheless undertaking certain actions at the time. Just before the First World War, he was the British Military Attaché in Istanbul, and during the war, he was taken prisoner along with the whole of the sixth army division. During his imprisonment, he requested a meeting with Anwar Pasha. His request was astonishing, for Anwar Pasha was at the time the War Minister and the whole country was under his control. For a British prisoner to request a meeting with him was extraordinary. Nonethless Anwar met him and a long conversation took place between them, which ended with Anwar ordering that he should be placed in solitary confinement as a punishment.

Het werd nooit bekend wat de oorzaak was dat Anwar boos werd op deze gevangene; er wordt echter gezegd dat hij probeerde een psychologische oorlogsvoering tegen Anwar te starten en dat hij hem of de staat beledigde, wat tot zijn straf leidde. Het lijkt er echter op dat deze gevangene in feite in contact stond met enkele legerofficieren, want voor het einde van de oorlog ontsnapte hij uit de gevangenis en keerde hij terug naar de Britse strijdkrachten. Het werd nooit bekend wie hem hielp te ontsnappen. Kort nadat de oorlog was geëindigd, stuurde de Britse regering hem terug naar Istanbul en de Britse bezettingsautoriteiten delegeerden een reeks officiële taken aan hem. Hij bleef daar enkele jaren, gedurende welke tijd hij in direct contact stond met de Turken in het algemeen en met Mustafa Kemal in het bijzonder, en hij was getuige van alle manoeuvres die werden ondernomen om het kalifaat te verwijderen. Daarom is het zeer waarschijnlijk dat hij behoorde tot degenen die met Mustafa Kemal samenwerkten in zijn streven om het kalifaat te vernietigen.

It never became known what caused Anwar to become angry with this prisoner; however, it is said that he attempted to initiate a war of nerves against Anwar and that he insulted him or the state, thus leading to his punishment. However, it seems that this prisoner was in fact in contact with some of the army officers, for before the end of the war he escaped from prison and returned to the British forces. It never became known who helped him escape. No sooner had the war ended than the British government dispatched him back to Istanbul and the British occupying authorities delegated to him a host of official duties. He remained there for several years, during which time he was in direct contact with the Turks in general and with Mustafa Kemal in particular, and he witnessed all the moves undertaken to remove the Khilafah. Hence, it is very likely that he was from among those who colluded with Mustafa Kemal in his endeavour to destroy the Khilafah.

De hoofdrol werd echter toegewezen aan Harrington, aangezien hij de opperbevelhebber was en de volledige controle had over alle zaken. Het lijkt erop dat toen Mustafa Kemal zijn rol speelde, zijn belangrijkste contactpersoon Harrington was. De Britten beschouwden Harrington als de hoogste autoriteit in Turkije en er bestaat een reeks officiële verklaringen die zijn rol in Turkije benadrukken.

However, the principal role was assigned to Harrington, for he was the Commander in Chief and he was in total control of all affairs. It seems that when Mustafa Kemal was playing his role, his main contact was with Harrington. The British considered Harrington as the supreme authority in Turkey and there exists a host of official statements highlighting his role in Turkey.

Op 25 februari 1924 sprak luitenant-kolonel Dalemass de Commons toe door te zeggen: "De reputatie van Groot-Brittannië in het oosten is verward." Hij voegde daar vervolgens aan toe: "Groot-Brittannië zou zich niet moeten bemoeien met de Armeense kwestie", en verwees naar vele brieven die hem van de Armeniërs bereikten, waarin zij verklaarden dat zij in vrede met de Turken wilden samenleven.

On 25th February 1924, Lieutenant-Colonel Dalemass addressed the Commons by saying: “Britain’s reputation in the east is muddled.” He then added: “Britain should not interfere in the Armenian issue”, and referred to many letters reaching him from the Armenians stating that they wished to live with the Turks in peace.

Hierop antwoordde Charles Bate: “De gevoelens van de Turken jegens ons zijn zeer vriendelijk en onze acties daar zijn zeer succesvol.” Hij baseerde zijn antwoorden op de informatie die hem van Sir Charles Harrington was bereikt, maar hij onthulde de aard van deze informatie niet. Op 24 maart 1940, twee dagen na de dood van Harrington, schreef de krant The Times een artikel waarin het volgende werd vermeld: “In de nasleep van de nederlaag van de Grieken door de Turken in 1921, kreeg de opperbevelhebber van de geallieerde strijdkrachten, Sir Harrington, ruime bevoegdheden om samen te werken met Mustafa Kemal.” De aard van deze samenwerking werd echter niet vermeld. De krant voegde eraan toe: “Harrington’s flirt met de politiek verborg zijn vastberadenheid en vaststelling om zijn ambities te verwezenlijken, en hij was dit waard.” Met deze ruime bevoegdheden om samen te werken met Mustafa Kemal was de laatste fase om de kwestie te beslechten en het kalifaat de fatale slag toe te dienen, begonnen. Na het sluiten van het wapenstilstand in juli 1922, de evacuatie van de Grieken en na de evacuatie van de Fransen en de Italianen, was het land verlost van alle buitenlandse garnizoenen, op het Britse garnizoen na. Dienovereenkomstig werd Harrington de enige actor, en de macht van Mustafa Kemal met zijn invloed en populariteit in het hele land had zijn hoogtepunt bereikt. Ondertussen was de regering van Istanbul een nominale regering die in geen enkel opzicht iets te zeggen had, aangezien de volledige autoriteit in handen was van de regering van Ankara, of het nu ging om binnenlandse zaken zoals de uitvoering van wetten, het controleren van de strijdkrachten en het toezicht op alle staatszaken, of om buitenlandse zaken zoals de relaties met andere staten en het ondertekenen van verdragen.

Upon this Charles Bate replied: “The feeling of the Turks towards us is very friendly and our actions there are very successful.” He was basing his answers on the information that had reached him from Sir Charles Harrington, but he did not disclose the nature of this information. On 24th March 1940, two days after the death of Harrington, the Times newspaper wrote an article in which it mentioned the following: “In the wake of the Greeks’ defeat by the Turks in 1921, the allied forces Commander in Chief Sir Harrington was given wide powers to cooperate with Mustafa Kemal.” However, the nature of this cooperation was not mentioned. The paper added: “Harrington’s flirtation with politics concealed his resoluteness and determination to achieve his ambitions, and he was worthy of this.” With these wide powers to cooperate with Mustafa Kemal, the final phase to settle the issue and deal the Khilafah the fatal blow had started. After the holding of the truce in July 1922, the evacuation of the Greeks and after the evacuation of the French and the Italians, the country was rid of all the foreign garrisons, apart from the British garrison. Accordingly Harrington became the sole operator, and the force of Mustafa Kemal with his influence and popularity throughout the whole country had reached their peak. Meanwhile, the Istanbul government was a nominal government that had no say in matters whatsoever, for the full authority was in the hands of the Ankara government, whether pertaining domestic matters such as the execution of laws, controlling the armed forces and supervising all the state’s affairs, or pertaining foreign matters such as relations with other states and signing of treaties.

De Sultan ervoer ondertussen een grote mate van angst in zijn paleis, zonder iemand te vinden die naar hem luisterde. De Britten toonden vaak sympathie voor hem en hadden medelijden met hem. Inderdaad, zij gaven hem van tijd tot tijd geld, nadat de schatkist leeg was geraakt en hij zonder middelen zat. Hij ontving dus geld van hen als een geschenk, oftewel als een aalmoes van hen. Het was te midden van deze status quo in Turkije dat de geallieerde staten Groot-Brittannië, Frankrijk en Italië een uitnodiging stuurden naar de regering in Ankara en een andere uitnodiging naar de regering van de Sultan in Istanbul om de conferentie van Lausanne bij te wonen om het vredesverdrag te ondertekenen. Dit was op 17 oktober 1922. Deze uitnodiging aan de twee regeringen in het land werd met woede ontvangen door de Nationale Vergadering, waardoor de directe poging tot het afschaffen van het kalifaat was begonnen en ook de strijd erover was aangevangen.

The Sultan meanwhile was in his palace experiencing a great deal of anguish, without finding anyone to listen to him. The British used to display sympathy towards him and pity him. Indeed, they used to give him money from time to time, after the treasury became empty and he had run out of funds. So he used to receive money from them as a gift, i.e. as a charity from them. It was amidst this status quo in Turkey, that the allied states Britain, France and Italy sent an invitation to the Ankara government and another invitation to the Sultan’s government in Istanbul to attend the Lausanne conference in order to sign the peace treaty. This was on 17th October 1922. This invitation of the two governments in the country was met with anger by the National Assembly, thus the direct attempt at abolishing the Khilafah had started and the struggle over it had also started.

De Nationale Vergadering, oftewel de vergadering van Mustafa Kemal, was ontevreden over deze spelen, zijnde de uitnodiging van twee Turkse regeringen om de vredesconferentie bij te wonen; de Nationale Vergadering wilde een einde maken aan deze situatie en het land bevrijden van zijn dubbelbestuur. De Nationale Vergadering wilde de rekening vereffenen, en enkele afgevaardigden stelden het aftreden van de regering van Istanbul voor en de vestiging van een nieuwe regering onder leiding van Mustafa Kemal voor het leven.

The National Assembly, i.e. the assembly of Mustafa Kemal - was unhappy about these games, that is the invitation of two Turkish governments to attend the peace conference; the National Assembly wanted to put an end to this situation and rid the country from its dual rule. The National Assembly wanted to settle the score, and some of the deputies suggested the resignation of the Istanbul government and the establishment of a new government headed by Mustafa Kemal for life.

Terwijl de Nationale Vergadering dit onderwerp debatteerde, bevond Mustafa Kemal zich in Izmir, maar hij volgde het nieuws van de lopende debatten nauwgezet.

Whilst the National Assembly was debating this issue Mustafa Kemal was in Izmir, but he was closely following the news of the current debates.

De Vergadering nam twee keer contact met hem op om de kwestie van de aanstaande vredesconferentie met hem te bespreken, maar hij antwoordde met excuses omdat hij niet kon aanwezig zijn, met het argument dat zijn militaire plichten hem in Izmir ophielden. Hierop sloten Ra’uf en een menigte politici zich bij hem aan in Izmir om zijn mening te vragen over hoe de nieuwe regering in Turkije zou moeten zijn, want het was onvoorstelbaar om twee regeringen te hebben: de ene een interimregering met autoriteit met Ankara als centrum, en de andere een officiële nominale regering in de hoofdstad, geleid door de Sultan en zijn ministeriële kabinet. Zij stelden Mustafa Kemal de fusie van de twee regeringen voor tot één enkele regering, waarbij de kalief een constitutionele Sultan zou worden en Mustafa Kemal premier zou worden.

The Assembly contacted him twice to discuss with him the issue of the forthcoming peace conference, but he replied with apologies for not being able to attend claiming that his military duties are holding him in Izmir. Upon this Ra’uf and a host of politicians joined him in Izmir to seek his opinion on how the new government in Turkey should be, for it was inconceivable to have two governments, one being an interim government in authority with Ankara as its centre and the other an official nominal government in the capital, headed by the Sultan and his ministerial cabinet. They suggested to Mustafa Kemal the merger of the two governments into one single government, with the Khalifah becoming a constitutional Sultan and Mustafa Kemal becoming the Prime Minister.

Hij reageerde echter niet op dit voorstel en zij begonnen zijn bedoelingen te wantrouwen. Ra'uf bleef hem met een reeks vragen onder druk zetten en uiteindelijk beloofde Mustafa Kemal hem te ontmoeten in Ankara.

He, however, did not reply to this proposal and they began to suspect his intentions. Ra’uf continued to press him with a series of questions and finally Mustafa Kemal promised to meet him in Ankara.

Gevolglik kwam de Nationale Vergadering bijeen en debatteerden de afgevaardigden over de kwestie. De aanhangers van Mustafa Kemal zeiden: “Wat heeft de regering van de hoofdstad gedaan om Turkije te redden? Turkije heeft één enkele regering, namelijk de regering van Ankara, en de meerderheid van de afgevaardigden stelt voor dat de regering van Istanbul moet aftreden en dat Mustafa Kemal de nieuwe regering moet vormen, en dat de kalief een constitutionele sultan moet worden.” Te midden van een dergelijk verhit debat en de sombere sfeer die de Vergadering omhulde, nam Mustafa Kemal het podium in en verzocht de afgevaardigden om zijn aandacht te schenken. Hij stelde vervolgens de scheiding tussen het Sultanaat en het kalifaat voor, waarmee hij het Sultanaat afschafte en Wahid-ud-Deen verwijderde. Op dit punt werd het gevaar dat het kalifaat dreigde angstaanjagend duidelijk en nam de onrust dramatisch toe. Vervolgens eiste Mustafa Kemal, gesteund door acht van zijn persoonlijke volgelingen, dat er onmiddellijk een stemming zou plaatsvinden; maar de Vergadering verwees de zaak naar de commissie voor buitenlandse zaken om deze te bestuderen.

Consequently, the National Assembly convened and the deputies debated the issue. Mustafa Kemal’s supporters said: “What did the capital’s government do to salvage Turkey? Turkey has one single government, that is the government of Ankara, and the majority of the deputies suggest that the Istanbul government should resign and that Mustafa Kemal should form the new government, and that the Khaleefah should become a constitutional Sultan.” Amidst such heated debate and the gloomy atmosphere which engulfed the Assembly, Mustafa Kemal took to the podium and requested the deputies to pay attention to him. He then suggested the separation between the Sultanate and the Khilafah, thereby abolishing the Sultanate and removing Wahid-ud-Deen. At this point the danger facing the Khilafah became frightfully apparent and the uproar increased dramatically. Hence, Mustafa Kemal backed by eight of his personal followers demanded the holding of an immediate ballot; but the Assembly referred the matter to the foreign affairs committee in order to study it.

Op de volgende dag kwam de commissie bijeen, bestaande uit een groep juristen en geleerden. Zij besteedden vele uren aan het bestuderen van de kwestie van het scheiden van het Sultanaat van het kalifaat, en haar leden verwezen naar teksten uit de Qur'an en de profetische traditie (Sunnah), naast honderden voorbeelden uit de geschiedenis van de Khulafa', zowel in Baghdad als in Cairo. Het gevolg was dat de commissie als geheel tegen het voorstel was en het unaniem verwierp.

On the following day, the committee gathered, being formed of a group of lawyers and scholars. It spent long hours studying the issue of separating the Sultanate from the Khilafah and its members referred to texts from the Qur’an and the Sunnah, in addition to hundreds of examples from the history of the Khulafa’, both in Baghdad and in Cairo. It followed that the committee as a whole was averse to the proposal and it unanimously rejected it.

Mustafa Kemal was aanwezig op dat moment; dus toen hij hoorde van hun algemene consensus en besefte dat de beslissing van het comité een unanieme afwijzing van het voorstel was, sprong hij woedend op een stoel, onderbrak hij het debat van de aanwezigen en riep: “Heren! De Ottomaanse sultan heeft de autoriteit met geweld van het volk afgepakt, en het is met geweld dat het volk vastbesloten is deze van hem terug te winnen. Het sultanaat moet worden gescheiden van het kalifaat en worden afgeschaft. Dit zal gebeuren, of u het er nu mee eens bent of niet. Het enige is dat er in dit proces enkele van uw hoofden zullen rollen.” Bij het horen hiervan raakten de commissieleden in paniek en trilden hun knieën. Het enige wat zij konden doen, was het voorstel doorverwijzen naar de Nationale Vergadering.

Mustafa Kemal was present at the time; so when heard of their general consensus and realised that the committee’s decision was a unanimous rejection of the proposal, he angrily leapt up onto a chair, interrupting the debate of the attendees and shouted: “Sirs! The Ottoman Sultan has usurped the authority from the people by force, and it is by force that the people are determined to regain it from him. The Sultanate must be separated from the Khilafah and abolished. This will happen whether you agree to it or not. All there is to it is that some of your heads will roll in the process.” Upon hearing this the committee members became panic stricken and their knees trembled. All they could do was to refer the proposal to the National Assembly.

De Nationale Vergadering kwam vervolgens bijeen om het voorstel te debatteren. De overweldigende meerderheid verklaarde het voorstel af te wijzen en uitte hun wrok ertegen en zelfs tegen Mustafa Kemal zelf. Mustafa Kemal voelde dit aan en toen de procedures om een open stemming over het voorstel te organiseren van start gingen, realiseerde hij zich dat het onvermijdelijk afgewezen zou worden en dat de overweldigende meerderheid ertegen was. Daarom verzamelde hij zijn persoonlijke aanhangers om hem heen om hem te beschermen en eiste hij dat er slechts één keer over het voorstel gestemd zou worden, maar sommige afgevaardigden weigerden dit en stelden voor om de stemming te laten plaatsvinden door iedereen bij naam op te roepen. Mustafa Kemal weigerde dit echter. Zijn aanhangers waren duidelijk gewapend en hij riep dreigementen uit terwijl zij hun handen op hun pistolen rustten: "Ik ben er zeker van dat de Vergadering het voorstel met een algemene consensus zal accepteren en het zal volstaan om de stemming enkel door het opsteken van de handen te laten plaatsvinden." Hierop werd het voorstel ter stemming voorgelegd en slechts enkele handen werden opgeheven; de voorzitter kondigde echter de uitslag van de stemming als volgt aan: "De Vergadering heeft het voorstel met een algemene consensus bekrachtigd." Hierop sprongen een aantal afgevaardigden op hun stoelen, protesterend en schreeuwend: "Dit is niet waar, wij hebben hier niet mee ingestemd." Waarop de aanhangers van Mustafa Kemal terugriepen: "Ga zitten! Houd je mond." Vervolgens brak er chaos uit en intensiveerde de onrust, waarna de vergadering luidruchtig werd beëindigd.

The National Assembly then convened to debate the proposal. The overwhelming majority declared their rejection of the proposal and expressed their resentment towards it and even towards Mustafa Kemal himself. Mustafa Kemal sensed this and when the procedures to organise an open ballot on the proposal were about to start, he realised that it was inevitably going to be rejected and that the overwhelming majority was against it. Hence, he gathered his private supporters around him to protect him and demanded that a vote on the proposal should be taken only once, but some deputies refused and suggested taking the vote by calling each one by name. However, Mustafa Kemal refused this. His supporters were clearly armed and he shouted threats while they rested their hands on their pistols: “I am sure that the Assembly would accept the proposal with a general consensus and it will be sufficient to take a vote just by raising hands. Upon this the proposal was put forward to be voted on and few hands were raised; however, the speaker announced the result of the ballot as follows: “The Assembly has endorsed the proposal by a general consensus.” Upon this a number of deputies jumped on to their seats protesting and shouting: “This is not true, we did not agree to this.” So the supporters of Mustafa Kemal shouted back: “Sit down! Shut up.” Then chaos broke out and the uproar intensified, and the session was noisily wound up.

Begin november 1922 verliet Mustafa Kemal het gebouw van de Nationale Vergadering, omringd door zijn aanhangers. Dit was 14 dagen nadat de uitnodiging om de conferentie van Lausanne bij te wonen was gearriveerd.

In the beginning of November 1922, Mustafa Kemal left the building of the National Assembly surrounded by his supporters. This was 14 days after the invitation to attend the Lausanne conference had arrived.

Vijf dagen na het nemen van dit besluit pleegde Rif'at Pasha een plotselinge militaire staatsgreep in Istanbul, waarmee hij met de hulp van het leger en de militaire macht de macht in de hoofdstad greep. Dit gebeurde recht onder de neus van generaal Harrington. Hierdoor schafte hij de regering van de Sultan met geweld af. De Sultan deed een paar dagen lang alsof hij niets van deze situatie wist; daarna stuurde hij een bericht naar Harrington met de muziekdirigent van de militaire kapel van het Sultanspaleis. Het bericht was mondeling en een man bracht het over aan Harrington door te zeggen: "De Sultan zoekt de bescherming van de Britse commandant en de Britse regering, aangezien zij ervan overtuigd is dat zijn leven in gevaar is." Twee dagen later, op 17 november 1922, kwam een Britse ambulance naar het paleis van de Sultan en Wahid-ud-Deen klom aan boord, gevolgd door zijn zoon, een eunuch die een kleine koffer droeg en een drager die zijn bagage droeg.

Five days after taking this decision, Rif ’at Pasha staged a sudden military coup in Istanbul through which he seized the reins of power in the capital with the help of the army and the military power. This occurred right under the nose of General Harrington. Hence, he abolished the government of the Sultan by force. The Sultan pretended to know nothing about this situation for a few days; then he sent to Harrington a message with the maestro of the musical band at the Sultanic Palace. The message was verbal and a man conveyed it to Harrington by saying: “The Sultan is seeking the protection of the British Commander and the British government, for his majesty is certain that his life is in danger.” Two days later on 17th November 1922, a British ambulance came to the Sultan’s palace and Wahid-ud-Deen climbed on board followed by his son, a eunuch carrying a small suitcase and a porter carrying his baggage.

De auto bracht hem naar de plek waar hij aan boord ging van een stoomschip, dat hem op zijn beurt naar een Brits oorlogsschip bracht dat in de haven wachtte. Het oorlogsschip bracht hem naar Malta.

The car took him to where he boarded a steam boat, which in turn took him to a British warship that was waiting in the port. The warship took him to Malta.

Na het vertrek van Wahid-ud-Deen werd zijn neef, de leider (Ameer) Abdul-Majid ibn Abdul-Aziz, benoemd tot kalief van de moslims, nadat de toestemming van de Grote Nationale Vergadering over deze zaak was gevraagd. Hierop haastten vele mannen onder de aanhangers van het kalifaat zich naar hem om hun steun aan hem te beloven. Hij werd ook bezocht door Rauf Beik en Doctor Adnan Beik, evenals Ali Fuad en Kathim Qara Bakir, en zij verklaarden openlijk hun trouw aan hem om de wereld te laten weten dat zij nog steeds loyaal waren aan de kalief en dat het kalifaat nog steeds bestond. Mustafa Kemal was tevreden met de scheiding van het Sultanaat van het kalifaat en hij nam de macht over, waardoor de kalief werd beroofd van alle autoriteit. Hij begon vervolgens de voorbereidingen voor de vredesconferentie.

In the wake of Wahid-ud-Deen’s departure, his cousin the Amir Abdul- Majid ibn Abdul-Aziz was appointed as Khaleefah of the Muslims after the consent of the Greater National Assembly on this matter had been sought. Hence, many men from among the supporters of the Khilafah rushed to him to pledge their support for him. He was also visited by Rauf Beik and Doctor Adnan Beik, as well as Ali Fuad and Kathim Qara Bakir and they openly declared their allegiance to him in order to let the world know that they were still loyal to the Khaleefah and that the Khilafah still existed. Mustafa Kemal was contented with the separation of the Sultanate from the Khilafah and he took over the reins of power, leaving the Khaleefah stripped of all authority. He then started to prepare for the peace conference.

Op 20 november 1922 werd de conferentie van Lausanne geopend. Namens de Ottomaanse Staat was er enkel een delegatie van de regering van Ankara aanwezig, die optrad als de vertegenwoordiger van de Ottomaanse Staat die verslagen was in de Wereldoorlog. Ook was Curzon, de Britse minister van Buitenlandse Zaken, aanwezig als hoofd van de Britse delegatie, aangezien de regering van Lloyd George op 19 oktober 1922 was afgetreden. De conferentie begon haar sessies en tijdens deze stelde het hoofd van de Britse delegatie, Curzon, vier voorwaarden aan het erkennen van de onafhankelijkheid van Turkije. Deze voorwaarden waren: de volledige afschaffing van het kalifaat, de verbanning van de kalief buiten de grenzen, de inbeslagname van zijn bezittingen en de verklaring van de secularisering van de staat. Het succes van de conferentie hing af van de vervulling van deze vier voorwaarden.

On 20th November 1922, the Lausanne conference was inaugurated. It was attended on behalf of the Ottoman State by a delegation of the Ankara government only, who acted as the representative of the Ottoman State that was defeated in the World War. It was also attended by Curzon the British Foreign Secretary, as head of the British delegation, for the government of Lloyd George had resigned on 19th October 1922. The conference started its sessions and during it, the head of the British delegation Curzon, stipulated four conditions prior to recognising the independence of Turkey. These conditions were: the total abolishment of the Khilafah, the expulsion of the Khalifah beyond the borders, the confiscation of his assets and declaration of the state’s secularisation. The success of the conference rested on the fulfilment of these four conditions.

Het werd echter op 4 februari 1923 beëindigd zonder enig resultaat te hebben opgeleverd en het werd als een mislukking verklaard.

However, it was wound up on 4th February 1923 without yielding any result and it was declared a failure.

Ismat keerde terug naar Turkije en Mustafa Kemal haastte zich om hem in Eskisehir te ontmoeten, waar hij van hem alle zaken hoorde die tijdens de conferentie waren besproken; daarna keerde hij met hem terug naar Ankara.

Ismat returned to Turkey and Mustafa Kemal rushed to meet him in Eskisehir where he learnt from him all the matters which had been raised at the conference; then he returned with him to Ankara.

Bij hun aankomst op het station van Ankara waren de twee verrast door het feit dat Ra’uf, de premier, en de afgevaardigden van de stad niet verschenen om hen te verwelkomen. Mustafa Kemal was hierdoor woedend, ontbood Ra’uf en eiste een verklaring voor zijn gedrag. Ra’uf antwoordde door zijn protest uit te spreken tegen het sturen van Ismet naar de conferentie zonder de regering te raadplegen, en tegen het feit dat Mustafa Kemal zonder overleg met de regering naar Eskisehir was gehaast om Ismet te ontmoeten, waarbij hij benadrukte dat dit een ongrondwettelijke daad was; vervolgens volgde hij zijn protest door zijn ontslag als premier in te dienen.