Ondanks dit alles, als de Britten Mustafa Kemal daarna de ruimte hadden gelaten om de rebellie die hij zelf was gestart voort te zetten, zou hij geen enkele stap verder hebben kunnen zetten richting het doel dat hij later bereikte. Dit komt doordat, zelfs als het mogelijk was geweest om in Turkije iemand te vinden die zou instemmen met de afscheiding van de Arabisch sprekende islamitische landen van de Ottomaanse Staat en die alleen tevreden zou zijn met de Turkse landen, het uiterst moeilijk zou zijn geweest om iemand tegen te komen die zou instemmen met de afschaffing van het kalifaat of hiermee akkoord zou gaan, afgezien van Mustafa Kemal en enkele individuen wier aantal een handvol niet oversteeg. De algemene consensus was in het voordeel van het behoud van het kalifaat. De liefde voor het kalifaat en de loyaliteit eraan waren diep geworteld in de harten van de mensen, en telkens wanneer de frase "Badshahin Tajuk Yasha" werd genoemd, werd er een snaar geraakt bij iedere Turk, en werden zijn sterkste emoties opgeroepen. Daarom zou het onvoorstelbaar zijn geweest dat enige vertegenwoordiger van de moslimgemeenschap (Ummah) had besloten om het kalifaat af te schaffen.

Despite all this, had the British afterwards left Mustafa Kemal to pursue the rebellion he had started by himself, he would not have been able to take one further step towards the objective which he later achieved. This is so because even if it had been possible to find anyone in Turkey who would have agreed to the severance of the Arabic speaking Islamic lands from the Ottoman State and who would have been contented only with the Turkish lands, it would have been extremely difficult to have come across anyone who would have consented to the abolishment of the Khilafah or agreed to it, apart from Mustafa Kemal and some individuals whose number did not exceed a handful. The general consensus was in favour of maintaining the Khilafah. The love of the Khilafah and the loyalty to her were deeply rooted in the hearts of people, and whenever the phrase of “Badshahin Tajuk Yasha” was mentioned, a chord in every single Turk was touched, and his strongest emotions were evoked. Hence, it would have been inconceivable for any representatives of the Ummah to have decided to abolish the Khilafah.

De stijlen die door de Britten werden aangenomen en hun voortdurende steun aan Mustafa Kemal en de activiteiten die hij uitvoerde, hielpen Mustafa Kemal echter om deze resultaten te bereiken. Terwijl Groot-Brittannië deze rebellie aanwakkerde, bereidde het zich voor op een internationale manoeuvre om de vruchten van de rebellie te plukken.

However, the styles adopted by the British and their continuous support of Mustafa Kemal and the activities he pursued, helped Mustafa Kemal achieve these results. While instigating this rebellion, Britain was preparing for an international manoeuvre in order to reap the fruits of the rebellion.

Dus zij lanceerde een brede propagandacampagne hiervoor en hield het nieuws ervan aan om de angst van de bondgenoten over Turkije aan te wakkeren.

So she launched a wide propaganda campaign for it and hyped up its news in an attempt to raise the allies’ fears about Turkey.

Rapporten bestemd voor Istanbul, verzonden door de westerlingen en de officieren, hoopten zich op, vol met beschrijvingen van de grote onrust die in Anatolië was opgekomen en van het nationalistische gevoel dat was uitgebroken.

Reports destined to Istanbul sent by the westerners and the officers accumulated, replete with the description of the major uproar which mushroomed in Anatolia and of the nationalist feeling which had erupted.

Tegelijkertijd begonnen de telegrammen en de persbureaus het nieuws over de rebellie op een overdreven manier te verslaan. Ondertussen werd er een vredesconferentie in Paris uitgeroepen met deelname van de geallieerden.

At the same time, the telegrams and the press agencies started to cover the news of the rebellion in an exaggerated manner. Meanwhile, a peace conference in Paris with the participation of the allies was called for.

Groot-Brittannië greep deze gelegenheid aan om het nieuws over de onlusten die Mustafa Kemal had aangestookt in de werkagenda van de conferentie te persen, om zo wrok in de harten aan te wakkeren en het opleggen van zware voorwaarden te forceren.

Britain seized this opportunity to squeeze into the working agenda of the conference the news of the disturbances which Mustafa Kemal had instigated, in order to kindle rancour in the hearts and urge the imposition of tough conditions.

Frankrijk was echter op de hoogte van het feit dat die acties door Groot-Brittannië waren gefabriceerd, vandaar dat zij de berichten over de onrust veroorzaakt door Mustafa Kemal negeerde en zelfs een stap verder ging toen zij probeerde de regering van Damad Farid Pasha aan haar zijde te krijgen. Zo liet zij hem geloven dat zij niet boos was over deze rebellie, en toen zij vernam dat hij de intentie had om persoonlijk naar Parijs te komen om de sympathie van de bondgenoten te zoeken en hen te winnen, haastte zij zich om een pantserkruiser ter beschikking te stellen van de Ottomaanse delegatie, geleid door de premier, die de vredesconferentie in Parijs wilde bijwonen om de standpunten van de Ottomaanse Staat kenbaar te maken, voordat er een beslissing over haar lot was genomen.

France however was aware of the fact that those actions were fabricated by Britain, hence, she dismissed the news of Mustafa Kemal’s disturbances and even went a step further when she attempted to win over the government of Damad Farid Pasha. Thus she led him to believe that she was not angry about this rebellion, and when she learnt of his intentions to come to Paris personally to seek the allies sympathy and win them over, she rushed and placed an ironclad at the disposal of the Ottoman delegation, headed by the Prime Minister, who wanted to attend the peace conference in Paris to air the views of the Ottoman State, before a decision on her fate was taken.

Groot-Brittannië verzette zich echter tegen dit en uitte zijn zorgen over het Franse enthousiasme jegens de Ottomaanse regering. In eerste instantie probeerde Groot-Brittannië te voorkomen dat Damad Farid Pasha aanwezig zou zijn, waardoor hij deed alsof hij de delegatie wilde vergezellen, maar dat zijn slechte gezondheid hem daartoe belette. Uiteindelijk reisde hij aan boord van een Brits ijzeren oorlogsschip.

However, Britain objected to this and expressed concern over the French enthusiasm towards the Ottoman government. At first Britain attempted to prevent Damad Farid Pasha from attending, so he pretended that he had wanted to accompany the delegation but his poor health prevented him from doing so. He eventually travelled aboard a British ironclad.

De conferentie van Parijs stelde enkele zeer strenge voorwaarden, en het was Groot-Brittannië die deze besluiten overnam en verdedigde. Lloyd George hield op 8 november 1919 een toespraak in de Guildhall waarin hij zei: "De vredesvoorwaarden zijn volledig goedgekeurd door de geallieerden, in het bijzonder die voorwaarden met betrekking tot het Ottomaanse Rijk, en heel Europa is het er unaniem over eens dat het kwade en rotte Ottomaanse bewind moet worden uitgeroeid uit de landen die worden bewoond door de Grieken, de Armeniërs en de Arabieren. De zeehavens gelegen langs de Zwarte Zee en de Middellandse Zee moeten worden opengesteld voor alle naties." Frankrijk en Italië waren echter tegen het verdrag. Desondanks was het enthousiasme van Groot-Brittannië voor die voorwaarden niet gericht op de uitvoering ervan, maar eerder op het gebruik ervan als middel om de Ottomaanse Staat te bedreigen en de Turken op te hitsen tegen de Sultan, zodat zij de zijde van Mustafa Kemal zouden kiezen. Daarom was zij later de eerste die opriep tot een conferentie in Londen om het verdrag te annuleren. De conferentie vond feitelijk plaats in februari 1921.

The Paris conference laid down some very tough conditions, and it was Britain who adopted those decisions and championed them. Lloyd George delivered a speech at the Guildhall on 8th November 1919 in which he said : “The peace terms have been fully approved by the allies, especially those terms concerning the Ottoman Empire, and the whole of Europe unanimously agrees that the evil and rotten Ottoman rule must be eradicated from the lands inhabited by the Greeks, the Armenians and the Arabs. The seaports situated along the Black Sea and the Mediterranean must be opened for all nations.” However, France and Italy were averse to the treaty. Nevertheless, Britain’s enthusiasm towards those terms were not with the aim of implementing them, but rather to use as a means to threaten the Ottoman State and to incite the Turks against the Sultan so that they sided with Mustafa Kemal. That is why she was later the first to call for a conference in London in order to cancel the treaty. The conference was effectively held in February 1921.