Desalniettemin ging de rebellie voort met eb en vloed, en de Britten werden gedwongen om Mustafa Kemal te hulp te schieten telkens wanneer hij op het punt stond te vallen. De rebellie was aanvankelijk succesvol, aangezien de jonge officieren zich bij Mustafa Kemal aansloten en hun bereidheid verklaarden hem te volgen. Sommige officieren van hoge rang sloten zich ook bij hem aan, maar op voorwaarde dat hij het kalifaat niet zou ondermijnen. Zodra de officieren zich hadden aangesloten, waardoor er een aanzienlijke macht werd verzameld, wilde hij onmiddellijk een regering oprichten. Daarom nodigde hij Rif'at Pasha uit Sivas uit. Rif'at Pasha was verleid door westerse gedachten en was een groot bewonderaar van de Europeanen. Mustafa Kemal nodigde ook Ali Fuad uit, de legercommandant van de regio Ankara, die een briljant militair academicus en een van de scherpste politici was.

Nevertheless, the rebellion continued with ebbs and flows, and the British were forced to come to Mustafa Kemal’s rescue whenever he was about to fall. The rebellion was at first successful, for the young officers joined Mustafa Kemal and declared their readiness to follow him. Some of the high ranking officers also joined him, but on condition that he would not undermine the Khilafah. Once the officers joined, thus gathering a considerable force, he immediately wanted to set up a government. Hence, he invited Rif ’at Pasha from Sivas. Rif ’at Pasha had been seduced by the Western thoughts and was a great admirer of the Europeans. Mustafa Kemal also invited Ali Fuad, the army commander of the Ankara region, who was a brilliant military academic and one of the shrewdest politicians.

Ali Fuad werd ook vergezeld door Rifat Pasha, die was afgetreden bij het ministerie van Marine.

Ali Fuad was also accompanied by Rif ’at Pasha who had resigned from the Naval ministry.

Er werd een vergadering tussen de officieren gehouden met een secretaris die de rol op zich nam om de notulen voor de afgevaardigden te schrijven. Mustafa Kemal uitte zijn standpunt en legde zijn meningen uit. Iedereen stemde met hem in dat verzet de enige hoop was. Daarom ontwierpen zij een strategie om uit te voeren, die werd samengevat als het vermenigvuldigen en organiseren van de milities die Izmir tegemoet traden, om de opmars van de Griekse strijdkrachten te hinderen en te dwarsbomen. Vervolgens zouden zij, voortbouwend op deze schermutselingen, een sterk en verenigd nationaal regulier leger herstructureren op de ruïnes van de verdeelde legers.

A meeting between the officers was held with a secretary assuming the role of writing the minutes for the delegates. Mustafa Kemal expressed his viewpoint and explained his opinions. Everyone agreed with him that resistance was the only hope. Hence, they designed a strategy to be executed, which was summarised as multiplying and organising the militias facing Izmir, in order to hinder and thwart the advance of the Greek forces. Then building up from these skirmishes, they would restructure a strong and unified national regular army, on the ruins of the divided armies.

Het was ook noodzakelijk om een strategie te ontwerpen die gericht was op het leiden van het verzet; daarom kwamen zij overeen dat Fuad het bevel over de troepen in het westen zou voeren, dat Kathim Qura Bakir het bevel over de troepen in het oosten zou voeren en dat Mustafa Kemal de troepen in het centrum zou bevelen.

It was also necessary to design a strategy aimed at leading the resistance; thus they agreed that Fuad would assume the command of the troops in the west, that Kathim Qura Bakir would assume the command of the troops in the east and Mustafa Kemal would command the troops in the centre.

Mustafa Kemal zei vervolgens: "De centrale regering en de Sultan staan onder de invloed van de vijanden, daarom moeten wij hier in Anatolië een wereldlijke regering vestigen." Niet veel later nadat hij dit had gezegd, deinsde iedereen terug en uitte men woede en wrok.

Mustafa Kemal then went on to say : “The central government and the Sultan are under the influence of the enemies, hence, we ought to establish a temporal government here in Anatolia.” No sooner had he finished saying this than everyone flinched and expressed anger and resentment.

Ra’uf uitte zijn verzet tegen het ondernemen van enige maatregel die de kalief of zijn centrale regering zou kunnen verstoren. Alle anderen verzetten zich ook tegen Mustafa Kemal en zeiden tegen hem dat zolang hij het land diende en zich opofferde voor het land, en hoewel ze vertrouwen in hem hadden, hun enige voorwaarde was dat hij zich zou onthouden van elke actie die de rechten van de Sultan zou ondermijnen of zijn gevoelens zou kwetsen. Ze benadrukten ook tegen hem dat het kalifaat boven alles ander moest staan en dat het Sultanaat geen schade ondervonden mocht.

Ra’uf expressed his opposition to the undertaking of any measure that could upset the Khaleefah or his central government. All the others also opposed Mustafa Kemal and said to him as long as he was serving the country and sacrificing in the way of the country, and that although they had trust in him, their only condition was that he refrained from undertaking any action that would undermine the Sultan’s rights or impair his feelings. They also stressed to him that the Khilafah should be above everything else and that the Sultanate should not come to any harm.

In het aangezicht van deze consensus en deze volharding werd Mustafa Kemal gedwongen om in te korrelen en in te stemmen met de mening van het volk. Daarom verklaarde hij dat het kalifaat geen enkele schade zou ondervinden en hij gaf hen alle garanties die zij wensten. Daarna begon de opstandige activiteit.

In the face of this consensus and this persistence Mustafa Kemal was forced to back down and agree to the people’s opinion. Hence he declared that the Khilafah would not come to any harm and he gave them all the guarantees they wanted. Then the rebellious activity started.

Echter, aangezien de rebellie voor de meerderheid van degenen die zich bij Mustafa Kemal aansloten een rebellie tegen de geallieerde bezetters was, en slechts nominaal tegen de Sultan, en aangezien het in werkelijkheid voor Mustafa Kemal en een handvol van zijn aanhangers een rebellie tegen de Sultan was, werd Mustafa Kemal gedwongen zijn intenties te verbergen en gaf hij zijn verzekeringen dat hij het kalifaat geen schade zou toebrengen. Daarom waren botsingen met de geallieerden onvermijdelijk.

However, since the rebellion was to the majority of those who joined Mustafa Kemal a rebellion against the allied occupiers, and only nominally against the Sultan, and since it was in reality for Mustafa Kemal and a fistful of his supporters a rebellion against the Sultan, Mustafa Kemal was forced to conceal his intentions and gave his assurances that he would not harm the Khilafah. Therefore, clashes with the allies were inevitable.

Op dit punt vonden twee vreemde incidenten plaats:

At this juncture two strange incidents took place :

De Britten verklaarden dat zij vastbesloten waren om Samsun met een sterker garnizoen te versterken om te voorkomen dat de rebellen het via zee zouden bereiken en Sevas zouden innemen. Mustafa Kemal beval Rif’at om Samsun tegen elke prijs te verdedigen. Hij beval hem om stand te houden tegen de Britten en te voorkomen dat zij hun troepen zouden lossen. Dienovereenkomst volgde Rif’at het bevel op en trok met honderd moslimmannen naar de zeehaven. Een Britse kolonel was met een kleine macht de zeehaven bereikt. Echter, Rif’at en zijn troepen betraden de stad en kwamen deze macht tegen, maar er vond geen gevecht tussen hen plaats. Vervolgens keerden de Britse kolonel en degenen met hem terug naar het Britse schip dat in de haven voor anker lag en vertrokken zij. Daarna werd aan iedereen verklaard dat de Britse macht bang was geworden en dat haar commandant besefte dat verzet zinloos was, waardoor hij zich had teruggetrokken; zo verklaarden zij dat Samsun was gered van de Britse bezetting en dat Sivas in handen van de lokale bevolking was gebleven.

The British declared that they were determined to fortify Samsun with a stronger garrison to prevent the rebels from reaching it by sea and seizing Sevas. Mustafa Kemal ordered Rif ’at to defend Samsun at any cost. He ordered him to stand up to the British and prevent them from disembarking their troops. Hence, Rif ’at obeyed and headed towards the seaport accompanied by a hundred Muslim men. A British colonel had reached the seaport with a small force. However, Rif ’at and his troops entered the city and encountered this force but no fighting took place between them. Then the British colonel and those with him returned to the British ship that was anchored in the port and left. Then it was declared to everyone that the British force had become scared and that its commander realised that it was hopeless to resist so he retreated; thus they declared that Samsun was salvaged from the British occupation and that Sivas remained in the hands of the local people.

Het tweede incident vond plaats met de Grieken. De Britten bereidden de Grieken voor om de Turken te bestrijden in een reeks schermutselingen, wat de passie van de lokale bevolking kon aanwakkeren. De Britten waren terughoudend om Brits bloed te laten vergieten voor dit doel, aangezien er ander bloed vergoten kon worden om de doelen te bereiken; daarom werden de Grieken als zondebokken in deze veldslagen gekozen. De verdere toelichting van dit gebeuren was als volgt: De Grieken zouden zich niet tevreden stellen met het verblijven in Izmir en de gouverneur van Izmir schond de instructies die hem waren gegeven om in Izmir te blijven; daarom trokken de Grieken op om de naburige gebieden in te nemen. De Griekse commandant die zijn troepen leidde, marcheerde richting het district Aideen, en zodra het leger in beweging kwam, regende het herhaaldelijk een hagel van kogels op hen neer.

The second incident occurred with the Greeks. The British were preparing the Greeks to engage the Turks in a host of skirmishes, which could evoke the fervour of the locals. The British were reluctant to allow British blood to be shed for this purpose since there was another blood that could be shed in order to achieve it’s aims; thus the Greeks were chosen as the scapegoats in these battles. The elaboration of this event was as follows : The Greeks would not settle for staying in Izmir and the governor of Izmir violated the instructions given to him to remain in Izmir; thus the Greeks moved to seize the neighbouring areas. The Greek commander heading his troops, marched towards the district of Aideen, and as soon as the army moved, a hail of bullets rained down on them repeatedly.

Overeenkomstig dit waren de Griekse troepen geschokt en in paniek, en zij verloren hun zelfbeheersing. Zij openden het vuur op de burgers, waarop de Turken op hun beurt reageerden. Als gevolg van deze willekeurige gevechten werden de Grieken verslagen en de Turken verdreven hen en staken de Griekse wijk in brand. Het Griekse leger keerde terug zodra hun aantallen waren gegroeid en hun militaire voorbereidingen waren toegenomen, en zij bezetten op hun beurt de stad en staken de Turkse wijk in brand. Vervolgens begonnen zij de burgers wreed te doden om het aantal Turken te verminderen, met als doel de meerderheid in Izmir te worden. Als gevolg hiervan greep elke Turk die in staat was te vechten de wapens, trok naar de heuvels en begon te vechten tegen de indringers.

Accordingly, the Greek troops were shocked and panic stricken, and they lost their composure. They opened fire on the civilians, and the Turks replied in kind. As a result of this random fighting, the Greeks were vanquished and the Turks forced them away and set fire to the Greek district. The Greek army came back once their numbers had risen and once their military preparations had increased, and they in turn occupied the city and set fire to the Turkish district. Then they started savagely killing the civilians in order to reduce the number of Turks in order to become the majority in Izmir. As a result, every Turk who was able to fight took up arms, headed for the hills and started fighting the invaders.

Op 23 juli 1919 kwamen verschillende mannen bijeen in een klein gebouw dat leek op een dorpsschool, in een afgelegen district van Mesapotamia. Deze afgevaardigden waren de afgevaardigden van de oostelijke provincies. Zij vormden een vreemde mix.

On 23rd July 1919, several men gathered in a tiny building similar to a village school, in a remote district of Mesapotamia. Those delegates were the deputies of the eastern provinces. They were of a strange mixture.

Onder hen waren voormalige parlementsleden, sjeiks, hoge ambtenaren, Koerdische stamhoofden en officieren. De conferentie werd geopend in de naam van de moslimgemeenschap (Ummah), en het eerste punt op de agenda was de kwestie van het voorzitterschap van de conferentie. Een van de afgevaardigden stond op en zei: "Zouden de eervolle afgevaardigden hun mening kunnen geven over de vraag of Mustafa Kemal geschikt zou zijn om deze vergadering voor te zitten?", wetende dat hij in zijn leven nooit een afgevaardigde was geweest van een van de oostelijke provincies. De afgevaardigde werd abrupt onderbroken en Mustafa Kemal werd met een overweldigende meerderheid gekozen als voorzitter van de conferentie. De conferentie duurde veertien dagen en de discussies werden op een ongeordende en onrustige manier gevoerd. Een reeks resoluties werd aangenomen, waarna de conferentie werd beëindigd.

Among them were former deputies, Sheikhs, senior civil servants, Kurdish tribal leaders and officers. The conference opened in the name of the Ummah, and the first item in the agenda was the issue of chairing the conference. One of the delegates stood up and said : “Could the honourable delegates give their opinion on whether Mustafa Kemal would be suitable to chair this meeting?” knowing that he had never in his life been a deputy over any of the eastern provinces. The deputy was abruptly interrupted and Mustafa Kemal was voted with an overwhelming majority as chairman of the conference. The conference lasted fourteen days and the discussions were conducted in a disorderly and agitated manner. A host of resolutions were adopted then the conference was wound up.

Enkele van de resoluties waren als volgt:

Some of the resolutions were as follows :

“De moslimgemeenschap (Ummah) is een eenheid die niet onderhevig is aan versnippering of verdeeldheid, en alle oostelijke Wilayas zijn vastbesloten om elke vorm van bezetting te weerstaan en zich te verzetten tegen buitenlandse inmenging. Als de regering van Istanbul weigert de zijde van het volk te kiezen en hen te beschermen tegen de buitenlandse invasie, zal er geen andere optie zijn dan op te roepen tot een andere interimregering om de verantwoordelijkheid voor het bestuur van de zaken van het land op zich te nemen, nu de situatie dit kritieke punt heeft bereikt.” De afgevaardigden verklaarden ook ondubbelzinnig dat zij nog steeds trouw waren aan de kalief Wahid-ud-Deen en dat zijn Baya’a nog steeds op hun nekken rustte. Er was ook besloten een apparaat op te richten dat de “Executive Parliamentary Committee” werd genoemd, en wiens taak het was om de door de conferentie aangenomen resoluties uit te voeren. Mustafa Kemal werd gekozen als voorzitter van deze commissie en de resoluties werden onmiddellijk uitgezonden naar de moslimgemeenschap (Ummah) en kopieën werden verzonden naar de Europese landen. Vervolgens werd besloten om de conferentie van Sivas te houden.

Toen de Britten kennis kregen van dit leger, verhinderden zij de Sultan, namens de geallieerden, om het leger te vormen, met het argument dat een van de clausules in de voorwaarden van het bestandrecht de ontbinding van de troepen en het niet opnieuw vormen ervan voorschreef. De Sultan probeerde zichzelf de vrije hand te geven om de rebellie neer te slaan, maar de geallieerden verhinderden hem daar categorisch bij. Wanneer er wordt gesproken over de geallieerden, wordt in deze context de Britse zijde bedoeld, aangezien zij het land domineerden en het de Britse Hoge Commissaris en zijn kantoor was, samen met Harrington, de opperbevelhebber van de geallieerde strijdkrachten, die namens de geallieerden handelden.

When the British learnt of this army, they prevented the Sultan, on behalf of the allies, from forming the army, arguing that one of the clauses in the terms of the truce stipulated the disbandment of the troops, and their non-reformation. The Sultan attempted to give himself a free hand in crushing the rebellion but the allies categorically prevented him from doing so. When it is said the allies, it is meant in this context the British, for they dominated the country and it was the British High Commissioner and his office, together with Harrington, the Commander in Chief of the allied forces, who used to act on behalf of the allies.

Toen de Sultan besefte dat de bondgenoten volhardden in hun weigering om hem toe te staan een taakgroep te sturen om de onlusten te sussen, vroeg hij hun mening over wie in staat zou zijn om een einde aan de onlusten te maken. Hij hield sterk vol in zijn verzoek, totdat zij hem antwoordden door te zeggen dat zij een neutrale houding innamen en dat het buiten hun bevoegdheid lag om zich te bemoeien met de binnenlandse aangelegenheden van Turkije. Zij zeiden hem dat hij alleen verantwoordelijk was voor het handhaven van de wet en de orde als hij over het land wilde heersen.

When the Sultan realised that the allies were adamant in their refusal to allow him to send a task force to quell the disturbances, he requested their opinion as to who would be able to put an end to the disturbances. He strongly persisted in his request, until they answered him by saying that they were taking a neutral stand and that it was beyond their competence to interfere in Turkey’s domestic affairs. They told him that he alone was responsible for maintaining law and order if he wanted to rule over the country.

Damad Farid Pasha voelde zich in de steek gelaten door de Britten en de Sultan greep naar zijn eigen middelen, dus smeedde hij een complot om Mustafa Kemal te laten arresteren terwijl hij onderweg was van “Ardh-Rum” naar Sivas, maar het complot mislukte omdat Mustafa Kemal werd ingelicht over het plan en erin slaagde voorzorgsmaatregelen te nemen en de tijd van zijn reis te wijzigen. De soldaten kwamen bijeen om hem te arresteren, maar slaagden er niet in hem te vinden op de plaats die hen was toegewezen, aangezien hij Sivas al had bereikt voordat dat gebeurde.

Daarna vroeg de Sultan aan Ghalib Beik, die een van de grootste steunpilaar van de Sultan was, om enkele van de Koerdische stammen aan te voeren en de stad Sivas binnen te vallen, en alle leden van de conferentie te arresteren. Hij faalde echter. De leden van de conferentie waren vanuit heel Anatolië naar Sivas gekomen en de conferentie werd gehouden op 4 augustus 1919 en werd voorgezeten door Mustafa Kemal. Zijn voorzitterschap was echter onderwerp van bezwaar. Kort voordat de conferentie begon, kwam Ra’uf Beik, die een van de dichtste vrienden van Mustafa Kemal was, naar hem toe en zei: “Wij hebben de voorzitterschap van de conferentie onderzocht en zijn overeengekomen dat u dit niet zou moeten accepteren, wat er ook gebeurt.” Toen de conferentie bijeenkwam onder het voorzitterschap van Mustafa Kemal, stonden sommigen op en maakten bezwaar tegen zijn autocratische handelen, aangezien hij zichzelf tot voorzitter van de conferentie had benoemd zonder stemming. Hierop stond Mustafa Kemal op om zichzelf te verdedigen. Om te citeren uit wat hij zei: “Wij bevinden ons vandaag niet in conferenties die ons toestaan om met elkaar te vechten en te twisten, anders zou de ster van het Rijk verduisteren en zou haar invloed onvermijdelijk worden weggevaagd.” Deze emotionele toespraak had zijn effect en zijn aanhangers stonden op om hem te applaudisseren en toe te juichen; daarna bleef iedereen stil over zijn voorzitterschap. Toen de stemming plaatsvond, werd aangekondigd dat Mustafa Kemal een meerderheid had behaald.

Thereupon the Sultan asked Ghalib Beik, who was one of the Sultan’s greatest supporters, to head some of the Kurdish tribes and invade the city of Sivas, and arrest all the members of the conference. However he failed. The members of the conference had arrived to Sivas from all over Anatolia and the conference was held on 4th August 1919 and was chaired by Mustafa Kemal. However, his chairmanship was subject to objection. Shortly before the conference began, Ra’uf Beik, who was one of Mustafa Kemal’s closest friends, came to him and said : “We have looked into the chairmanship of the conference and consented that you should not accept it no matter what.” When the conference was convened under Mustafa Kemal’s chairmanship, some stood up and objected to his autocratic actions, for he had appointed himself chairman of the conference without a ballot. Upon this Mustafa Kemal stood up to defend himself. To quote from what he said : “We are not today in conferences which allow us to fight and dispute with each other, otherwise the star of the Empire would eclipse and her influence would be inevitably obliterated.” This emotional talk had its effect and his supporters stood to applaud and cheer him; then everyone kept quiet over his chairmanship. When the vote was taken, it was announced that Mustafa Kemal had gained a majority.

Nog voordat Mustafa Kemal tot voorzitter was gekozen, stond hij op om een toespraak te houden. Hij begon door duidelijk zijn loyaliteit aan de Sultan te uiten, waarna de sessies van de conferentie begonnen en meerdere dagen voortduurden in een sfeer van rumoer, verhitte debatten en veel gefluister. Vervolgens kwamen er verschillende bezwaren naar boven en stond een van de afgevaardigden op om te zeggen: "Het Uitvoerend Comité van de conferentie had niet het recht te beweren dat het de regering is; en wat zouden zij doen als de Europeanen zich zouden bemoeien met de zaken van Anatolië en het geheel zouden bezetten? Waar zouden zij de middelen vinden om de kosten van de troepen en de salarissen van de ambtenaren te betalen?" Een andere afgevaardigde stond op en zei: "De Verenigde Staten hebben geen kolonialistische ambities, zij is de enige staat die Turkije kan redden uit de kritieke impasse waarin het is beland. De enige weg die Turkije zou kunnen volgen, als zij oprecht zou zijn in het vermijden van degeneratie en uitsterven, zou zijn om zichzelf in de armen van Amerika te werpen." Toen stonden Ra'uf Beik, Bakr Sami Beik, Kathim Qura Bakir, Rif'at, Ali Fu'ad en de drie Pashas op en spraken zij hun goedkeuring voor deze mening uit en verdedigden zij deze van harte. Een andere afgevaardigde stond op en zei: "Het Amerikaanse mandaat doodt de onafhankelijkheid niet. Hiermee kunnen we onszelf bevrijden van het Britse protectoraat; dit Britse protectoraat zal Turkije veranderen in een vernederde kolonie en haar niveau naar dat van slavernij brengen." De conferentie ging in deze richting verder, waardoor alle inspanningen van Mustafa Kemal werden dwarsboomd, en na al deze beraadslagingen nam de conferentie een reeks resoluties aan die niet verschilden van die in "Ardh-Rum". De conferentie werd echter afgesloten met haar leden die boos waren op Mustafa Kemal. Kathim Qura Bakir Pasha, die de enige legercommandant was die zijn status behield en zijn uitrusting niet aan de geallieerden overdroeg en zich niet aan hen overgaf, benaderde Mustafa Kemal en zei tegen hem: "Het ondernemen van communicatie namens u heeft kritiek opgewekt, O Pasha; u kunt zich de gevolgen van een dergelijke actie en het bewandelen van een dergelijk moeilijk pad wel voorstellen, Uwe Excellentie. Laat daarom de Commissie voortaan namens zichzelf spreken." Daarom was Mustafa Kemal zeer geërgerd toen hij de conferentie verliet.

Dit was aan de ene kant; aan de andere kant bereikte het nieuws van de Sivas-conferentie Istanbul in een ander licht, alsof het een overwinning voor Mustafa Kemal was. Dit werd ondersteund door de boycot van de Istanbulse regering tegen de conferentie. Hoewel deze boycot werd uitgelokt door wat de premier had gepleegd, toen hij direct contact tussen de conferentie en het paleis verhinderde, en ook toen Ghalib Beik de Koerdische stammen aanvoerde om de afgevaardigden te arresteren, hadden deze boycot op zichzelf en het succes van het houden van de conferentie de gebeurtenissen in een ander licht gepresenteerd.

This was on the one hand; on the other hand, news of the Sivas conference reached Istanbul in a different light, as if it were a victory to Mustafa Kemal. This was backed by the conference’s boycott of the Istanbul government. Although this boycott was triggered by what the Prime Minister had perpetrated, when he prevented direct contact between the conference and the palace, and also when Ghalib Beik headed the Kurdish tribes to arrest the delegates, this boycott in itself and the success in holding the conference had portrayed events in a different light.

Bovendien adviseerden de bondgenoten, namelijk de Britten, de functionarissen in Istanbul om tot een overeenkomst met Mustafa Kemal te komen, en te midden van deze sfeer kwam een van de naaste vrienden van Mustafa Kemal uit de dagen van Salonika, wiens naam Abdul-Karim was, naar voren en stelde de kalief voor om als bemiddelaar tussen hem en Mustafa Kemal op te treden. Hij vertelde hem dat Mustafa Kemal altijd loyaal was geweest aan het kalifaat en aan de kalief, en aan hem persoonlijk. Hij vertelde hem ook dat hij bereid was hem te overtuigen om tot een overeenkomst te komen. In het licht van deze peinzende stemming stemde Sultan Wahid-ud-Deen in met Mustafa Kemal, waarbij hij zijn eisen uiteenzette om de rebellie definitief te beëindigen. Hierop telefoneerde Abdul-Karim naar Sivas en sprak met Mustafa Kemal, die ermee instemde de rebellie te beëindigen en de ontslag van de regering van Damad Farid Pasha eiste en de vorming van een nieuw parlement om het parlement te vervangen dat de Sultan had ontbonden. Dienovereenkomstig stemde Sultan Wahid-ud-Deen hiermee in.

Furthermore, the allies, namely the British recommended to the officials in Istanbul to come to terms with Mustafa Kemal, and amidst this atmosphere, one of Mustafa Kemal’s closest friends, from the days of Salonika, and whose name was Abdul-Karim, came forward and proposed to the Khaleefah to act as a mediator between him and Mustafa Kemal. He told him that Mustafa Kemal had always been loyal to the Khilafah and to the Khaleefah, and to him personally. He also told him that he was ready to persuade him to come to terms. In the light of this reflective mood, Sultan Wahid-ud-Deen agreed with Mustafa Kemal propounding his demands to end the rebellion for good. Upon this Abdul-Karim telephoned Sivas and spoke to Mustafa Kemal, who agreed to end the rebellion and demanded the dismissal of Damad Farid Pasha’s government and the forming of a new parliament to replace the parliament that the Sultan had dissolved. Accordingly, Sultan Wahid-ud-Deen agreed to this.

Daarom kwam Mustafa Kemal als winnaar uit de bus, omdat hij erin slaagde mensen om zich heen te verenigen op basis van een idee waar iedereen van overtuigd was, namelijk de verdrijving van de geallieerden uit het land en de bevrijding ervan uit de nachtmerrie van hun bezetting. Het lukte hem om in hen de mogelijkheid op te roepen om de bezetting te bestrijden en acties daartegen te ondernemen. Hierdoor werd hij het object van de hoop van de massa's en de bewondering van de legerofficieren, hoewel zij allen twijfel koesterden over zijn bedoelingen jegens de kalief, en zij deze bedoelingen als zijnde tegen hun heiligverklaring beschouwden, omdat het ambt van de kalief voor hen een heiligheid was.

Therefore, Mustafa Kemal emerged as the winner, because he succeeded in gathering people around him on the basis of an idea that everyone was convinced of, that is the expulsion of the Allies from the country and her liberation from the nightmare of their occupation. He managed to evoke in them the possibility of fighting occupation and of undertaking actions against it. Hence, he became the object of the masses’ hope and the army officers’ admiration, although they all harboured doubt about his intentions towards the Khaleefah, and they considered these intentions to be against their sanctification, because the post of the Khaleefah was to them a sanctity.

Daarom was de hoop van de mensen dat Mustafa Kemal tot een overeenkomst met de kalief zou komen, zodat het heilige ambt van de kalief intact zou blijven en zodat zij de verdrijving van de bezettende vijanden konden bewerkstelligen. Dit gold in het bijzonder nadat zij, door het verhinderen van de Britten om Samsun te bezetten en de strijd tegen de Grieken, de mogelijkheid voelden om de bezetters te weerstaan. Zo klampten zij zich vast aan die hoop waarvan zij Mustafa Kemal als de held ervan beschouwden, terwijl zij in de kalief deze mogelijkheid niet konden zien.

Hence, people’s hope was for Mustafa Kemal to come to terms with the Khaleefah, so that the sanctified post of the Khaleefah remained intact and so that they could achieve the expulsion of the occupying enemies. This was especially so after sensing through the preventing of the British from occupying Samsun and the fighting of the Greeks, the possibility of resisting the occupiers. Thus they clung to that hope for which they deemed Mustafa Kemal to be its hero, and they could not see in the Khaleefah this possibility.

Daarom waren alle ogen gericht op Mustafa Kemal. De meerderheid van de mensen kon de complexiteit van politieke activiteiten en hun reikwijdte niet onderscheiden, en het was voor de gewone man moeilijk om deze te begrijpen, evenals voor militaire officieren als zij geen politieke activiteiten ondernamen. Hierdoor slaagden zij er niet in om deze Britse spelletjes te doorzien. Zij waren ook niet bekend met internationale betrekkingen, waardoor zij de Britse volharding niet konden waarderen om haar bondgenoten van de buit te beroven, zelfs als dit betekende hen te geven of hen in handen te houden van de verslagen staat, zodat het internationale machtsevenwicht in het voordeel van Groot-Brittannië zou blijven en zij de leidende macht zouden blijven. Zij wisten ook niet dat de bezetting van enig deel van de Turkse kustlijn door Italië of Frankrijk de Britse invloed in het oosten en hun strijdkrachten in de Middellandse Zee zou ondermijnen. Daarom lieten zij hen niets innemen. De mensen konden ook niet onderscheiden dat Groot-Brittannië de Italianen en de Fransen niet had verwijderd door haar eigen kracht, noch door openlijke acties, maar door anderen aan te zetten en door middel van manoeuvres en misleiding.