Het leek erop dat de Britten hoopten een radicale verandering in het regeringssysteem teweeg te brengen door het kalifaat te vernietigen en een republiek te vestigen via legitieme en juridische weg, zonder gebruik te hoeven maken van een militaire staatsgreep of een gewapende opstand. Daarom weken zij uit naar puur politieke methoden. Zodra Izzet Pasha werd verwijderd, instrueerde de kalief Tawfiq Pasha om de nieuwe regering te vormen. Tawfiq Pasha stond bekend als een Britse agent. Tijdens de heerschappij van Abdul-Hamid was hij een ambtenaar, benoemd als ambassadeur van de Ottomaanse Staat in London, waar hij erin slaagde de sympathie en de gunst van de Britten te winnen. Toen hij echter zijn regering vormde, was hij een oude man in de tachtig en ongeschikt om de rol te vervullen die van hem werd verwacht. Daarom waren de Britten ongerust over zijn vorming van de regering.

It seemed that the British were hoping to generate a radical change in the ruling system by destroying the Khilafah and establishing a republic through legitimate and legal means, without having to resort to a military coup or an armed rebellion. So they resorted to purely political styles. Once Izzet Pasha was removed, the Khaleefah instructed Tawfiq Pasha to form the new government. Tawfiq Pasha was known to be a British agent. During the rule of Abdul-Hamid he was a civil servant, appointed as ambassador of the Ottoman State to London, where he managed to gain the sympathy and the pleasure of the British. However, when he formed his government, he was an old man in his eighties and unfit to perform the role expected of him. Thus the British were uneasy about his forming of the government.

Echter, voordat zij probeerden hem te vervangen en een nieuwe regering te vestigen, wilden zij het parlement opheffen dat bekend stond als de raad van "Al-Mab'uthan". Dit kwam doordat die raad werd gekozen door mensen uit het hele Ottomaanse Rijk, namelijk de staat van het kalifaat. Dienovergelijkend was het geen Turks parlement, exclusief voor Turkije. Bovendien waren de meeste afgevaardigden afkomstig van de Jonge Turken en het Comité voor Eenheid en Vooruitgang (C.U.P.). Met andere woorden, de partij van Anwar en Jamal, wier opvattingen in het voordeel waren van het behoud van het kalifaat en alle delen van het Ottomaanse Rijk. Daarom zou het zeer onwaarschijnlijk zijn dat zij zouden instemmen met de afschaffing van het kalifaat, of zouden instemmen met het afscheiden van de andere delen van het Rijk van Turkije. Zij wilden ook een politiek vacuüm in het land creëren, en het ontbinden van het parlement zou hen helpen dit vacuüm te creëren. Daarom waren zij vastbesloten om het op te heffen. In eerste instantie wilden zij het opheffen via constitutionele middelen, zonder dat zij een interventie van de Sultan hoefden in te roepen naar aanleiding van hun eis. Dit was het moment waarop Mustafa Kemal probeerde de constitutionele oplossingen toe te passen en faalde.

However, prior to attempting to replace him and bringing a new government, they wanted to dissolve the parliament known as the council of “Al-Mab’uthan”. This was because that council was elected by people from all over the Ottoman State, namely the Khilafah State. Accordingly, it was not a Turkish parliament, exclusive to Turkey. Besides, most of the deputies were from the Young Turks and the Committee of Union & Progress (C.U.P.). In other words the party of Anwar and Jamal, whose views were in favour of maintaining the Khilafah and all the parts of the Ottoman State. Therefore, it would be very unlikely for it to agree to the abolition of the Khilafah, or to agree to the severing of the other parts of the Empire from Turkey. They also wanted to generate a political vacuum in the country, and dissolving parliament would help them generate this vacuum. Hence, they were determined to dissolve it. They wanted at first to dissolve it through constitutional means, without having to resort to an intervention from the Sultan in response to their demand. This was when Mustafa Kemal attempted to apply the constitutional solutions and failed.

Toen ontbond de Sultan, in een onverwachte zet, het parlement bij een decreet; en dit kon alleen gebaseerd zijn op een eis waarvan hij overtuigd was of waarvan hij het zich niet kon veroorloven om deze te weigeren.

Then the Sultan, in an unexpected move, dissolved parliament by a decree; and this could only be based on a demand of which he was convinced or which he could not afford to refuse.

Specifieker werd het voor Tawfiq Pasha noodzakelijk om volgens de constitutionele regels een parlementair motie van vertrouwen te verkrijgen, en daarom moest er een parlementaire sessie worden gehouden om die stemming uit te brengen. Mustafa Kemal, die net was teruggekeerd uit Aleppo en Adhano, haastte zich om de afgevaardigden ervan te overtuigen de regering een motie van wantrouwen te geven. Hij had enkele vrienden onder de unionisten die de meerderheid van het parlement vertegenwoordigden. Onder hen bevond zich Fathi Beik, die macht en invloed had. Fathi Beik verzamelde een aantal afgevaardigden voor hem en hij begon met hen een debat in een aangrenzende kamer, waarna Mustafa Kemal zijn voorstel indiende, namelijk om de regering een motie van wantrouwen te geven.

More specifically, it became imperative for Tawfiq Pasha to gain a parliamentary vote of confidence according to the constitutional rules,and so a parliamentary session to cast that vote was to be held. Mustafa Kemal who had just returned from Aleppo and Adhano, rushed to convince the deputies to give the government a vote of no confidence. He had some friends from among the unionists who represented the majority of parliament. From among those was Fathi Beik who had power and influence. Fathi Beik gathered for him a number of deputies and he initiated a debate with them in an adjacent room, and Mustafa Kemal put forward his proposal, that is, to give the government a vote of no confidence.

Echter, zij maakten hier bezwaar tegen, met het argument dat het uitspreken van een motie van wantrouwen onvermijdelijk zou leiden tot de ontbinding van de raad. Hierop kon hij zijn doelstellingen niet langer verbergen en antwoordde hij prompt: “En dit zou op de lange termijn beter zijn, want hierdoor kunnen we onze tijd afwachten en onze zaken voorbereiden om de regering te vormen die wij willen.” De bel voor de stemming ging en de afgevaardigden begaven zich naar de parlementaire zaal. Maar toen het tijd was om de stemmen uit te brengen en de voorzitter de uitslag bekendmaakte, gaf de overweldigende meerderheid de regering een motie van vertrouwen. Toen Mustafa Kemal dit vernam, verliet hij de parlementaire gebouwen en zodra hij thuis aankwam, telefoneerde hij naar het paleis met het verzoek om een spoedontmoeting met de Sultan. Sultan Wahid-ud-Deen was zich bewust van de gedachten van Mustafa Kemal en wist van zijn ambitie om de macht te grijpen. Hij voelde inderdaad een zekere kracht in hem en dacht dat hij machtige bondgenoten in het leger had en invloed over het leger uitoefende. De grootste zorg van Wahid-ud-Deen was het behoud van zijn troon en hij beschouwde Mustafa Kemal als een bedreiging voor hem. Dus toen hij een audiëntie bij hem aanvraagde, stemde hij daar onmiddellijk mee in.

However, they objected to this, claiming that casting a vote of no confidence would inevitably lead to the dissolution of the council. Upon this he could no longer conceal the objectives he was aiming for so he promptly replied : “And this would be better in the long term, for through this, we can bide our time and prepare our affairs to form the government that we want.” The division bell rang and the deputies made their way into the parliament chamber. But when the time came to cast the votes and the speaker announced the result, the overwhelming majority gave the government a vote of confidence. When Mustafa Kemal learnt this, he left the parliament buildings and as soon as he arrived home, he telephoned the palace requesting an urgent meeting with the Sultan. Sultan Wahid-ud-Deen was aware of Mustafa Kemal’s thoughts and knew about his ambition to seize power. Indeed, he sensed in him some power and thought that he had powerful allies in the army and had influence over the army. Wahid-ud-Deen’s main concern was to maintain his throne and he viewed Mustafa Kemal as a threat to him. Thus, when he requested an audience with him he immediately agreed.

Hij stelde de datum van de bijeenkomst echter vast op de eerstvolgende vrijdag.

However, he set the date of the meeting to be on the earliest Friday.

Wahid-ud-Deen koos die dag omdat het de dag was waarop de "Salammalik" plaatsvond, wat betekende dat de kalief de mensen ontmoette die hem kwamen begroeten. Zijn bedoeling was om Mustafa Kemal te laten verklaren wat zijn banden met de Sultan waren en om zijn loyaliteit aan de kalief te bevestigen, samen met het verrichten van de Juma'a-gebed met hem. Daarna zou hij de passende voorbereidingen treffen om naar zijn gesprek — dat hij kende — in privégezelschap te luisteren.

Wahid-ud-Deen chose that day because it was the day when the “Salammalik” took place, meaning when the Khaleefah met with the people who came to greet him. His intention was to get Mustafa Kemal to declare his links with the Sultan and to confirm his loyalty to the Khaleefah along with performing the Juma’a prayer with him. Then he would take the appropriate arrangements to listen to his talk -which he knew- in private.

Toen het gebed (Salah) eindigde, vroeg Wahid-ud-Deen aan Mustafa Kemal om hem naar de salon te vergezellen. De Sultan verlengde de ontmoeting opzettelijk en de discussie duurde een heel uur. De Sultan sprak Mustafa Kemal toe door te zeggen: "Ik ben er volledig van overtuigd dat de legercommandanten en officieren een groot vertrouwen in u hebben; kunt u mij dus garanderen dat het leger geen enkele actie tegen mij zal ondernemen?" Mustafa Kemal antwoordde: "Uw Excellentie, ik weet niets over de toekomst. Maar wat ik op dit moment kan zien, is dat de commandanten geen enkele rechtvaardiging vinden om tegen uw troon in opstand te komen; ik kan u zelfs bevestigen dat er absoluut niets is om uw angsten te rechtvaardigen." Hierop zei de Sultan: "Ik praat niet over de huidige tijd, maar ik wil weten wat er naar verwachting in de toekomst zal gebeuren." Het is niet bekend wat Mustafa Kemal antwoordde, maar het lijkt erop dat hij hem op een manier sprak die hem geruststelde, want de Sultan zei later tegen hem: "U bent een wijze commandant, en ongetwijfeld kunt u uw collega's beïnvloeden en hen overtuigen om kalm te blijven en hen aanspreken om met overweging te handelen." Deze speciale ontmoeting, die door niemand anders werd bijgewoond, prikkelde de verbeelding van de mensen die in het paleis waren, en zij probeerden erachter te komen waar het over ging. De kalief vaardigde echter op precies de dag van de ontmoeting een decreet uit waarin hij de ontbinding van het parlement beval, zonder een datum voor nieuwe verkiezingen vast te stellen. Dit decreet verraste iedereen, vooral omdat het een willekeurige maatregel was zonder rechtvaardiging. Er werden geen constitutionele rechtvaardigingen of redenen gegeven voor de ontbinding. Daarom dachten mensen dat Mustafa Kemal de kalief had gesuggereerd om het parlement te ontbinden en zijn besluit had beïnvloed, zoals hij dat inderdaad had gedaan. Dit was in het bijzonder het geval omdat het verzoek om een audiëntie kwam in de nasleep van de poging van Mustafa Kemal om de afgevaardigden te overtuigen de regering een motie van wantrouwen te geven, aangezien dit onvermijdelijk tot de ontbinding van het parlement zou hebben geleid. De gebeurtenissen rondom de ontbinding suggereerden echter dat de beslissing van de kalief absoluut niets te maken had met de invloed van Mustafa Kemal. Dit kwam doordat het plaatsvond op dezelfde dag als de vergadering en het zeer onwaarschijnlijk was dat dit het gevolg was van wat er tijdens de vergadering was gezegd, vooral omdat de vergadering op een vrijdag plaatsvond, wat een feestdag is. Bovendien ontmoette Mustafa Kemal de Sultan voor het eerst na het tekenen van het wapenstilstand en het einde van de oorlog, en ongeacht hoe invloedrijk hij was geweest, had de vervulling van zijn verzoek niet met een dergelijke snelheid kunnen worden bereikt.

Once the Salah ended, Wahid-ud-Deen asked Mustafa Kemal to accompany him to the lounge. The Sultan was deliberately prolonging the meeting and the discussion took one whole hour. The Sultan addressed Mustafa Kemal by saying : “I am totally convinced that the army commanders and officers have a great confidence in you; so would you guarantee to me that the army would not undertake any action against me?” Mustafa Kemal replied: “Your Excellency, I know nothing about the future. But what I can see at the present time is that the commanders do not find any justification to rebel against your throne; I can even confirm to you that there is absolutely nothing to justify your fears.” Upon this the Sultan said : “I am not talking about the present time, but I wish to know what is expected to happen in the future.” It is not known what Mustafa Kemal replied, but it seems that he talked to him in a way that reassured him, for the Sultan said to him afterwards : “You are a wise commander, and undoubtedly you can influence your colleagues and persuade them to be calm and exhort them to use deliberation.” This special meeting, which no one else attended, caught the imagination of the people who were in the palace, and they tried to find out what it is was about. However, the Khaleefah issued on the very day of the meeting a decree in which he ordered the dissolution of parliament, without setting a date for new elections. This decree took everyone by surprise, especially as it was an arbitrary measure with no justification. No constitutional justifications or reasons were given for the dissolution. Hence, people thought that Mustafa Kemal had suggested to the Khaleefah to dissolve parliament and influenced his decision, as indeed he had done. This was particularly so as the request for an audience came in the wake of Mustafa Kemal’s endeavour to persuade the deputies to give the government a vote of no confidence, for this would have inevitably led to the dissolution of parliament. However, events surrounding the dissolution suggested that the Khaleefah’s decision had absolutely nothing to do with Mustafa Kemal’s influence. This was because it took place on the same day of the meeting and it was very unlikely for it to have been as a result of what was said in the meeting, especially as the meeting was on a Friday, which is a public holiday. Besides, Mustafa Kemal was meeting the Sultan for the first time after the signing of the truce and the end of the war, and no matter how influential he had been, the fulfilment of his request could not have been achieved at such a lightening speed.

Daarom wijzen de gebeurtenissen erop dat de kwestie van het ontbinden van het parlement al voor de vergadering was voorbereid, en dat de verklaring ervan op een dergelijke willekeurige wijze zonder enige twijfel aangeeft dat het gebaseerd was op een zaak die buiten de controle van de Sultan lag. Men kon er slechts uit concluderen dat het door de Britten was georkestreerd, aangezien zij door middel van bezetting de directe controle hadden over de kalief en het land.

Therefore, events indicate that the issue of dissolving parliament had been prepared before the meeting, and that its declaration in such an arbitrary manner indicates without any shade of a doubt that it was based on a matter that was beyond the Sultan’s control. One could only deduce that it was orchestrated by the British, for they were directly in control of the Khaleefah and the country through occupation.

Desalniettemin veroorzaakte de ontbinding van het parlement een grote ophef en verwarring in het hele land. Er gingen geruchten rond dat de unionisten hun aanhangers hadden bewapend om de revolutie in Klein-Azië uit te roepen, aangezien dit een fatale slag voor de unionisten was. Te midden van deze ophef verdween Tawfiq Pasha en werd hij opgevolgd door Damad Farid Pasha, die bekend stond als de "Engelse Gentleman" en die ook de schoonzoon van de Sultan was.

Nevertheless, the dissolution of parliament caused a major uproar and confusion throughout the country. Rumours spread that the unionists had armed their supporters in order to declare the revolution in Asia Minor, for this was a fatal blow to the unionists. Amidst this uproar, Tawfiq Pasha disappeared and was succeeded by Damad Farid Pasha who was known as the “English Gentleman” and he also was the Sultan’s son-inlaw.

Wat Mustafa Kemal betreft, hij huurde een huis in Shilly, een buitenwijk van Bira, en woonde daar als een gewoon individu. Hij verliet de politiek en hield een lage profiel. Hij werd regelmatig gezien terwijl hij enkele clubs bezocht en zich mengde met mensen uit de hogere kringen. Hij bleef echter zeer discreet; zijn woorden suggereerden niets specifieks en niemand wist of hij voor of tegen de Sultan was.

As for Mustafa Kemal, he rented a house in Shilly, a suburb of Bira, and lived there as an ordinary individual. He deserted politics and kept a low profile. He used to be seen frequenting some clubs and mixing with people in high society. However, he remained very discreet, his talk did not imply anything in particular and no one knew whether he was with or against the Sultan.

De Sultan was echter op de hoogte van de bedoelingen van Mustafa Kemal, aangezien hij bekend was met zijn gedachten en zijn plannen. Daarom bood hij fel weerstand en viel hij hem aan. Hij zei tegen zijn gevolg dat Mustafa Kemal de Turken van hem wilde vervreemden en vijandigheid tussen hem en de massa wilde veroorzaken om hem te kunnen verwijderen. De terugtrekking van Mustafa Kemal uit de politieke activiteiten gaf hem echter geen enkel excuus tegen hem. Veel mensen keenden afkeer van de vijandigheid van de Sultan jegens Mustafa Kemal.

However, the Sultan was aware of Mustafa Kemal’s intentions, for he was acquainted with his thoughts and his designs. Hence, he used to fiercely resist him and attack him. He used to say to his entourage that Mustafa Kemal wanted to estrange the Turks from his family and cause animosity between him and the masses in order to remove him. However, Mustafa Kemal’s retirement from political activity did not give him any excuse over him. So many people disapproved of the Sultan’s hostility towards Mustafa Kemal.

Toen Damad Farid eenmaal de regering had gevormd, en de Britten hun goedkeuring daarvan hadden getoond, namen de angsten van de Sultan toe en dacht hij dat hij zijn troon niet kon behouden zonder de hulp van Groot-Brittannië.

Once Damad Farid had formed the government, and once the British showed their approval of it, the fears of the Sultan increased and he thought that he could not maintain his throne without the help of Britain.

Zo zag hij in Damad Farid een belangrijke bondgenoot en steunpilaar voor hem.

Thus he used to see in Damad Farid a major ally and supporter of his.

De Sultan en Damad hebben alle mogelijke middelen uitgeput om de Britten te plezieren.

The Sultan and Damad exhausted all possible means to please the British.

Zij richtten een vereniging op die zij "Friends of Britain" noemden, en de regering steunde deze vereniging met alle mogelijke middelen. De Britten financierden deze op hun beurt overvloedig met verleidelijk goud. De gewone mensen, en de meerderheid van de jeugd en legerofficieren, verachtten de Britten echter en koesterden wrok tegen de bezetters.

They established an association which they named “Friends of Britain”, and the government backed this association with all means. The British for their part copiously financed it with tempting gold. However, the common people, and the majority of the youth and army officers used to despise the British and to harbour malice against the occupiers.

Daarom wierpen de Sultan en zijn premier zich volledig in de armen van de Britten en vertrouwden zij volledig op hen. De Britten hadden tegen die tijd een Hoge Commissaris in Istanbul aangesteld om de politieke zaken van het land te runnen, naast de Britse generaal Harrington, de opperbevelhebber van de geallieerde strijdkrachten. Hierdoor begonnen zij hun meningen aan de Sultan op te leggen en hem naar believen te manipuleren.

Therefore, the Sultan and his Prime Minister threw themselves completely into the embrace of the British and they fully relied upon them. The British had by then appointed a High Commissioner in Istanbul in order to run the political affairs of the country, alongside the British General Harrington, the Commander in Chief of the allied forces. Hence, they started dictating their opinions to the Sultan and manipulating him at will.

Gevolglijk verloor hij zijn effectieve gezag en werd hij als een gevangene.

Consquently, he lost his effective authority and became like a prisoner.

De effectieve autoriteit viel in handen van de geallieerden, of meer specifiek in de handen van de Britten alleen, die werden vertegenwoordigd door de Britse Hoge Commissaris en Generaal Harrington.

The effective authority fell into the hands of the allies, or more specifically in the hands of the British alone, who were represented by the British High Commissioner and General Harrington.

Bovendien wilden de Britten een politiek vacuüm in het land creëren, zodat zij dit naar eigen wens konden opvullen. Aan de oppervlakte lieten zij de politieke zaken van het land bestuurd worden door haar eigen volk, terwijl zij hun agenten naar voren schoven om de politieke activiteiten uit te voeren. Vervolgens stonden zij achter de schermen en veroorzaakten zij onrust en politieke instabiliteit in het land, om de onbekwaamheid van de lokale bevolking om het land te besturen te benadrukken, waardoor een politiek vacuüm ontstond. Dit komt doordat het vacuüm de onbekwaamheid om te handelen en de onbekwaamheid om vol te houden betekent; met andere woorden, het betekent dat er een kracht is, maar dat deze kracht zich niet manifesteert in haar passende vorm en met een adequate capaciteit.

Furthermore, the British wanted to generate a political vacuum in the country so that they could fill it themselves as they wished. On the surface, they left the political matters of the country to be run by her own people while they pushed their agents into undertaking the political activities. Then they stood behind the scenes and generated in the country turmoil and political instability, in order to highlight the inability of the locals to govern the country, thereby causing a political vacuum. This is so because the vacuum means the inability to act and the inability to persevere; in other words it means that there is a force, but this force does not manifest itself in its appropriate form and with an adequate capability.

Het vacuüm zou politiek, militair of strategisch kunnen zijn.

The vacuum could either be political, military or strategic.

Het politieke vacuüm ontstaat wanneer de staat instabiel, ongecoördineerd en ondergedompeld is in onrust en politieke instabiliteit. In dat geval wordt het noodzakelijk om dit vacuüm te vullen door de staat de macht en het vermogen te geven om te functioneren en te volharden. Nadat zij de Ottomaanse Staat hadden bezet, beperkten de Britten haar tot de Turkse regio en lieten zij haar verantwoordelijk voor het beleid van het land en voor het beheren van de zaken van het land.

The political vacuum occurs when the state is unstable, uncoordinated and plunged into disquiet and political instability. It becomes imperative in this case to fill this vacuum by giving the state the power and the ability to function and persevere. Having occupied the Ottoman State, the British confined her to the Turkish region and left her in charge of the country’s policies and of looking after the country’s affairs.

Zo werd er een politieke kracht in het land gegenereerd, maar zij ondernamen een reeks acties die bedoeld waren om te voorkomen dat deze kracht in een geschikte vorm en met een adequate capaciteit zou verschijnen; evenals om haar niet in staat te stellen de verantwoordelijkheid van het bestuur op zich te nemen en niet in staat om vol te houden. Daarom gingen zij over tot hun list om het parlement op te lossen om onrust en instabiliteit te zaaien.