Wat opvallend is, is dat Mustafa Kemal vanuit de Dardanellen naar Istanbul terugkeerde, overwinnend op de Britten. De overwinning had haar effecten op het moreel van de Ottomaanse strijdkrachten en op moslims in de gehele Ottomaanse Staat. Het had ook een effect op de Geallieerden. Desondanks keerde Mustafa Kemal terug van de strijd die hij had geleid en waaruit hij als overwinnaar was voortgekomen, om de twijfels van het volk te wekken over het vermogen van de Staat om tegen de Britten te vechten, en om de gedachte te zaaien dat de Staat zich uit de oorlog zou terugtrekken en een eenzijdige vredesverdrag met de Britten zou tekenen. Hij keerde terug om een binnenlandse strijd met de Staat te beginnen, om haar te dwingen de Duitsers te verlaten en partij te kiezen aan de zijde van de Britten. Als hij voor de strijd dezelfde mening had gehad, hield hij die voor zichzelf, maar nu hij uit de strijd was teruggekeerd, begon hij deze meningen onder het volk te verspreiden, in het bijzonder onder de officieren van het leger, en probeerde hij invloed uit te oefenen op hooggeplaatste en machtige persoonlijkheden. Hij begon zelfs ministers te ontmoeten, sprak hen openlijk aan over zijn meningen en probeerde hen te beïnvloeden.

What is striking is that Mustafa Kemal returned from the Dardanelles to Istanbul victorious over the British. The victory had its effects on the morale of the Ottoman armed forces and on Muslims all over the Ottoman State. It also had an effect on the Allies. Nevertheless, Mustafa Kemal returned from the battle that he had led and from which he had emerged victorious to arouse people’s doubts about the State’s ability to fight the British, and to generate the idea of the State withdrawing from the war and signing a unilateral peace treaty with the British. He returned to initiate a domestic battle with the State in order to make her forsake the Germans and side with the British. If before the battle he had held the same opinion, he kept it to himself, but now that he had returned from battle, he started spreading these opinions amongst people, especially the army officers, and attempted to influence the high ranking and powerful personalities. He even started to meet with ministers and talked to them openly of his opinions and attempted to influence them.

Bij één gelegenheid bezocht hij de minister van Buitenlandse Zaken in diens kantoor. De minister van Buitenlandse Zaken was op dat moment Nasimi Beik, die behoorde tot degenen die suggereerden dat Turkije de oorlog aan de zijde van Duitsland moest betreden. Nasimi Beik begroette Mustafa Kemal hartelijk als de held van Ana Forta en sprak op een hoffelijke wijze tegen hem. Zijn gesprek was vol gracieuze optimisme, vooral in de nasleep van de overwinning behaald door de Staat en haar nederlaag en afweer van de gewapende strijdkrachten van de Geallieerden in de Dardanellen. De minister van Buitenlandse Zaken was dankbaar voor deze overwinning en was zich bewust van het effect van de nederlaag op de Geallieerden, omdat dit betekende dat Rusland werd beroofd van de bevoorrading met oorlogsmunitie die het wanhopig nodig had, en Frankrijk werd onderworpen aan een Duitse blitzkrieg vanwege het onvermogen van Rusland om te vechten door een gebrek aan voorraden, wat betekende dat de Duitsers het oostfront zouden veiligstellen. Het machtsevenwicht was in het voordeel van de Duitsers en de Ottomaanse Staat verschoven ten koste van de Geallieerden. Om deze reden was de minister van Buitenlandse Zaken optimistisch. Mustafa Kemal probeerde echter pessimisme op te wekken en de minister van zijn standpunten te overtuigen. Het leek erop dat hij de kracht van de argumenten van de minister aanvoelde, en daarom greep hij naar dreiging en zei tegen de minister: "U zou nota moeten nemen van wat ik u ga vertellen! Als u de politici toestaat om u te blijven beïnvloeden, zult u geconfronteerd worden met een probleem dat groter is dan u en de politici zich hebben voorgesteld." Hierop was de minister onrustig en zei arrogant: "Ik weet niet wat u bedoelt." Mustafa Kemal zei: "Ik bedoel dat het land richting de vernietiging gaat, en nu doet u alsof u niet ziet dat het die kant op gaat. Overduidelijk bent u gedwongen dit te zeggen vanwege uw positie als minister; uw persoonlijke overtuiging moet echter totaal anders zijn. U negeert ongetwijfeld de gehele realiteit niet, en u bent ongetwijfeld op de hoogte van de bron van de kwaal en waar de ramp ligt." De minister was verbijsterd. Hij wendde zich toen tot Mustafa Kemal en zei met een krachtige toon tegen hem: "Kolonel! Als u hierheen bent gekomen om uw twijfels te uiten over de situatie van het land, laat mij u dan vertellen dat dit noch de tijd, noch de plaats is om dergelijke twijfels te uiten. U heeft een fout gemaakt door naar mij toe te komen, want mijn medeministers en ik hebben volledig vertrouwen in de Opperbevelhebber; ik stel u daarom voor om naar hem toe te gaan, zodat hij deze angsten van u kan wegnemen en de zaken die u bezighouden kan uitroeien." Daarna ontsloeg hij hem uit zijn kantoor.

Wat het eerste incident betreft, dit vond plaats terwijl hij in de Kaukasus was. Er werd een staatsgreep gepleegd en men dacht dat hij erbij betrokken was.

As for the first event, this took place while he was in the Caucasus. An attempted coup was staged and it was thought that he was implicated.

Majoor Yaqub Jamil Beik spande samen met zijn vrienden een complot om de regering omver te werpen. Om te citeren uit wat hij tegen zijn vrienden zei: "Die mannen die denken dat ze groot zijn, zijn in feite klein, en het land roept om hun verwijdering uit hun ambten om hen te vervangen door mannen die meer patriottisme en meer oprechtheid bezitten." Zijn vrienden onderbraken hem: "De verwijdering van dergelijke mannen is een eenvoudige zaak, maar zou u ons kunnen vertellen over de man die naar uw mening het regime naar zijn oude zelf zou kunnen herstellen?" Hierop antwoordde Yaqub onmiddellijk: "Mustafa Kemal." Het complot werd later ontdekt en Yaqub en zijn vrienden werden geëxecuteerd. Mustafa Kemal hoorde dit nieuws tijdens zijn verblijf in de Kaukasus. De impact ervan op hem was als een blikseminslag. Het nieuws bereikte hem via Doctor Hilmi Beik, die een medeplichtige was aan het complot, maar hij was erin geslaagd om uit Istanbul te vluchten en naar Mustafa Kemal te gaan. De regering in Istanbul had Mustafa Kemal bevolen om Doctor Hilmi te arresteren en hem onmiddellijk terug te sturen, maar Mustafa Kemal stuurde een telegram naar de autoriteiten waarin hij zei: "Doctor Hilmi staat vanaf nu onder mijn bescherming." De regering kon weinig anders doen dan zwijgen, want een confrontatie met Mustafa Kemal zou tot nadelige gevolgen hebben geleid. Bijgevolg werd het voor de regering en voor vele persoonlijkheden binnen de Staat en het leger duidelijk dat Mustafa Kemal ernaar streefde de macht te grijpen en zich uit de oorlog terug te trekken. Zo verscheen Mustafa Kemal op het politieke toneel, niet alleen met de gedachten die hij koesterde, maar ook met een methode waarmee hij die gedachten wilde uitvoeren. Als gevolg hiervan werd hij het object van voorzichtigheid en angst.

Major Yaqub Jamil Beik conspired with his friends to topple the government. To quote from what he said to his friends : “Those men who think they are big are in fact small and the country calls for their removal from their posts to replace them with men who have more patriotism and more sincerity.” His friends interrupted : “The removal of such men is a simple matter, but could you tell us about the man who in your view could restore the regime to its old self?” Upon this Yaqub instantly replied : “Mustafa Kemal.” The conspiracy was later uncovered and Yaqub and his friends were executed. Mustafa Kemal heard of this news during his stay in the Caucasus. Its impact upon him was like a thunderbolt. The news reached him via Doctor Hilmi Beik, who was an accessory to the conspiracy, but he had managed to flee from Istanbul and go to Mustafa Kemal. The government in Istanbul had ordered Mustafa Kemal to arrest Doctor Hilmi and send him back at once, but Mustafa Kemal sent a telegram to the authorities in which he said : “Doctor Hilmi is as of now under my protection.” The government could do little but remain silent, for a confrontation with Mustafa Kemal would have led to adverse consequences. Hence, it became clear to the government and to many personalities within the State and the army that Mustafa Kemal was aspiring to seize power and to withdraw from the war. Thus Mustafa Kemal emerged on the political scene not only with the thoughts that he carried, but also with a method by which he aimed at executing those thoughts. Consequently, he became the object of caution and apprehension.

Wat de derde gebeurtenis betreft, deze weerspiegelde het feit dat de kwestie niet langer slechts het uiten van een mening en een loutere rebellie was, aangezien Mustafa Kemal begon vol te houden in zijn streven om de macht te grijpen. Hij ondernam ook een reeks activiteiten waaruit men kon afleiden dat hij contact had opgenomen met de Britten om zijn plannen te implementeren.

As for the third event, it reflected the fact that the issue was no longer a mere voicing of an opinion and a mere rebellion, for Mustafa Kemal started to persist in his quest to seize power. He also undertook a host of activities from which one could deduce that he had established contact with the British in order to implement his thoughts.

Op 3 juli 1918 stierf Sultan Muhammad Rashad en hij werd opgevolgd op de troon door Muhammad Wahid-ud-Deen, ook wel bekend als Muhammad V. Mustafa Kemal besloot dat de gelegenheid voor hem was aangebroken om de macht te grijpen, aangezien hij zojuist Wahid-ud-Deen naar Duitsland had vergezeld, waar zij Hindenburg ontmoetten. Anwar had Mustafa Kemal met Wahid-ud-Deen naar Duitsland gestuurd, die op dat moment de troonopvolger was, zodat hij zelf de macht van Duitsland kon zien in de hoop dat hij zijn opvattingen zou veranderen.

On 3rd July 1918, Sultan Muhammad Rashad died and he was succeeded to the throne by Muhammad Wahid-ud-Deen, otherwise known as Muhammad 5th. Mustafa Kemal decided that the opportunity had come for him to seize power, for he had just accompanied Wahid-ud-Deen to Germany where they met with Hindenburg. Anwar had sent Mustafa Kemal to Germany with Wahid-ud-Deen, who at the time was heir apparent, so that he could see for himself the might of Germany in the hope that he would change his views.

Nog voordat zij teruggekeerd waren van hun reis, vond het overlijden van Muhammad Rashad plaats en volgde Wahid-ud-Deen op de troon. Mustafa Kemal greep de gelegenheid die hij had omdat hij Wahid-ud-Deen net had vergezeld en probeerde hem van zijn standpunten te overtuigen, zodat hij hem tot het hoofd van de regering kon benoemen. Hij bezocht de nieuwe Sultan op een vriendschappelijke basis en Wahid-ud-Deen begroette hem hartelijk en hoffelijk.

No sooner had they returned from their trip than the death of Muhammad Rashad occurred and Wahid-ud-Deen acceded to the throne. Mustafa Kemal jumped at the opportunity of having just accompanied Wahidud- Deen and attempted to convince him of his views so that he could appoint him the head of the government. He visited the new Sultan on a friendly basis and Wahid-ud-Deen greeted him warmly and courteously.

Hij liet hem zich welkom voelen en stak zelfs een sigaret voor hem op. Dit moedigde Mustafa Kemal aan om hem eerlijk te spreken over zijn standpunten. Hierdoor begon hij zijn strategie uit te leggen en te benadrukken dat de verwoesting die het land bedreigde, onmiddellijk dreigde. Ook dat de Sultan persoonlijk de volledige controle over de strijdkrachten moest overnemen en Anwar en de Duitse commandanten van alle bevoegdheden moest ontnemen, om zo de effectieve leider te worden en niet slechts een nominale Sultan. Hij bevestigde ook zijn bereidheid om de verantwoordelijkheid van het Opperbevel op zich te nemen, om zo de Ottomaanse Staat te redden van de afgrond waarover zij wankelde.

Wat de vierde gebeurtenis betreft, dit kwam tot uiting in het feit dat toen Mustafa Kemal naar het Syrische front reisde om tegen de Britten te vechten, hij het land in plaats daarvan aan hen overgaf en zich terugtrok naar Anatolië. Nadat hij zijn orders had ontvangen, reisde hij naar zijn hoofdkwartier aan het Syrische front en arriveerde hij daar eind augustus 1918, waarna hij verslag uitbracht aan de Duitse opperbevelhebber Liman von Sanders, aangezien Falkenhayn in de lente al naar Duitsland was teruggekeerd. von Sanders begroette hem hartelijk, aangezien hij hem kende sinds de dagen van Ana Forta, en hij droeg hem het bevel over het zevende leger over, dat het middelste deel van de verdedigingslinie domineerde. Nadat hij het bevel over het leger aan het front had overgenomen, klaagde hij over nierproblemen, en hij bleef vanaf 1 september 1918 bedlegerig in het commandocentrum in Nablus. Op 19 september begon de Britse aanval op het front, waarna Mustafa Kemal zich met zijn troepen terugtrok naar de Jordaan. Hij stak vervolgens de rivier over, verzamelde zijn troepen en trok richting de woestijn, waarbij hij met hen haastig langs de spoorlijn terugtrok, zonder pauze, totdat zij Damascus bereikten.

As for the fourth event, this was reflected in the fact that when Mustafa Kemal travelled to the Syrian front to fight the British, he instead surrendered the country to them and withdrew to Anatolia. After having been given his orders, he travelled to his headquarters in the Syrian front and arrived there at the end of August in 1918 and he reported to the German High Commander Liman von Sanders, for Falkenhayn had already returned to Germany in the spring. von Sanders greeted him warmly, for he knew him since the days of Ana Forta, and he handed him the command of the seventh army which dominated the middle part of the line of defence. After assuming the command of the army at the front, he complained of kidney troubles, and he remained bed ridden at the command’s centre in Nablus from 1st September 1918. On 19th September the British attack on the front started, so Mustafa Kemal withdrew with his troops back to the River Jordan. He then crossed the river and gathered his troops and headed towards the desert, hastily withdrawing with them alongside the railway line, without pause until they reached Damascus.

In Damascus beval de opperbevelhebber von Sanders hem op 27 september om een nieuwe verdedigingslinie in Riaq op te zetten, dus ging hij om die taak te volbrengen. Hij keerde daarna terug naar Liman von Sanders en informeerde hem dat het zinloos zou zijn om een verdedigingslinie in Riaq te organiseren en dat het organiseren van troepen veel tijd zou vergen. Hij stelde ook voor dat het leger zich nog eens 100 mijl richting Aleppo zou terugtrekken en heel Syrië zou verlaten, zodat zij de weg naar Turkije zelf zouden kunnen blokkeren in het aangezicht van de oprukkende vijanden.

In Damascus, the High Commander von Sanders ordered him on 27th September to establish a new defence line in Riaq, so he went to accomplish that task. He then went back to Liman von Sanders and informed him that it would be useless to organise a line of defence in Riaq and that the organising of troops would require ample time. He also suggested that the army should withdraw a further 100 miles towards Aleppo and abandon the whole of Syria, so that they could block the way to Turkey itself in the face of the advancing enemies.