Wat het eerste incident betreft, dit vond plaats terwijl hij in de Kaukasus was. Er werd een staatsgreep gepleegd en men dacht dat hij erbij betrokken was.
As for the first event, this took place while he was in the Caucasus. An attempted coup was staged and it was thought that he was implicated.
Majoor Yaqub Jamil Beik spande samen met zijn vrienden een complot om de regering omver te werpen. Om te citeren uit wat hij tegen zijn vrienden zei: "Die mannen die denken dat ze groot zijn, zijn in feite klein, en het land roept om hun verwijdering uit hun ambten om hen te vervangen door mannen die meer patriottisme en meer oprechtheid bezitten." Zijn vrienden onderbraken hem: "De verwijdering van dergelijke mannen is een eenvoudige zaak, maar zou u ons kunnen vertellen over de man die naar uw mening het regime naar zijn oude zelf zou kunnen herstellen?" Hierop antwoordde Yaqub onmiddellijk: "Mustafa Kemal." Het complot werd later ontdekt en Yaqub en zijn vrienden werden geëxecuteerd. Mustafa Kemal hoorde dit nieuws tijdens zijn verblijf in de Kaukasus. De impact ervan op hem was als een blikseminslag. Het nieuws bereikte hem via Doctor Hilmi Beik, die een medeplichtige was aan het complot, maar hij was erin geslaagd om uit Istanbul te vluchten en naar Mustafa Kemal te gaan. De regering in Istanbul had Mustafa Kemal bevolen om Doctor Hilmi te arresteren en hem onmiddellijk terug te sturen, maar Mustafa Kemal stuurde een telegram naar de autoriteiten waarin hij zei: "Doctor Hilmi staat vanaf nu onder mijn bescherming." De regering kon weinig anders doen dan zwijgen, want een confrontatie met Mustafa Kemal zou tot nadelige gevolgen hebben geleid. Bijgevolg werd het voor de regering en voor vele persoonlijkheden binnen de Staat en het leger duidelijk dat Mustafa Kemal ernaar streefde de macht te grijpen en zich uit de oorlog terug te trekken. Zo verscheen Mustafa Kemal op het politieke toneel, niet alleen met de gedachten die hij koesterde, maar ook met een methode waarmee hij die gedachten wilde uitvoeren. Als gevolg hiervan werd hij het object van voorzichtigheid en angst.
Major Yaqub Jamil Beik conspired with his friends to topple the government. To quote from what he said to his friends : Those men who think they are big are in fact small and the country calls for their removal from their posts to replace them with men who have more patriotism and more sincerity. His friends interrupted : The removal of such men is a simple matter, but could you tell us about the man who in your view could restore the regime to its old self? Upon this Yaqub instantly replied : Mustafa Kemal. The conspiracy was later uncovered and Yaqub and his friends were executed. Mustafa Kemal heard of this news during his stay in the Caucasus. Its impact upon him was like a thunderbolt. The news reached him via Doctor Hilmi Beik, who was an accessory to the conspiracy, but he had managed to flee from Istanbul and go to Mustafa Kemal. The government in Istanbul had ordered Mustafa Kemal to arrest Doctor Hilmi and send him back at once, but Mustafa Kemal sent a telegram to the authorities in which he said : Doctor Hilmi is as of now under my protection. The government could do little but remain silent, for a confrontation with Mustafa Kemal would have led to adverse consequences. Hence, it became clear to the government and to many personalities within the State and the army that Mustafa Kemal was aspiring to seize power and to withdraw from the war. Thus Mustafa Kemal emerged on the political scene not only with the thoughts that he carried, but also with a method by which he aimed at executing those thoughts. Consequently, he became the object of caution and apprehension.
Wat de tweede gebeurtenis betreft, deze vond plaats toen de Staat werd verslagen in Ardh-Rum (Romeins land), en Baghdad in maart 1917 in handen viel van de Britten. De durf van Mustafa Kemal tegenover de Staat werd toen duidelijk manifest en hij begon de regering openlijk op te roepen om zich uit de oorlog terug te trekken. Omstandigheden zorgden ervoor dat de Russen hun aanval op Ardh-Rum intensiveerden, dat vervolgens in hun handen viel. Het verlies van de vesting had beperkt kunnen worden en de autoriteiten zouden in staat zijn geweest om het schandaal te verdoezelen. Echter, de Britten vielen Irak aan en veroverden Baghdad, waardoor de zwakte van de Staat werd blootgelegd en haar nederlaag manifest werd.
As for the second event, this took place when the State was defeated in Ardh-Rum (Roman land), and Baghdad fell in March 1917 at the hands of the British. Mustafa Kemals audacity against the State then became clearly manifest and he started openly calling upon the government to withdraw from the war. Circumstantially, the Russians intensified their attack on Ardh-Rum, which subsequently fell into their hands. The loss of the fortress could have been curtailed and the authorities would have been able to cover up the scandal. However, the British attacked Iraq and conquered Baghdad, thus the weakness of the State was exposed and her defeat became manifest.
De Britten hadden Irak aangevallen met een leger uit India, maar het Ottomaanse leger kwam hen tegen en bracht de Britse opmars tot stilstand. Zij slaagden er ook in om een Britse ontzettingsmacht af te slaan. Op 29 april 1916 dwongen zij het contingent van Tomshend dat belegerd werd in Kut Al-Amara tot overgave en namen zij iedereen gevangen. De Britse troepen die naar Irak trokken waren echter groter dan de Ottomaanse troepen die daar gestationeerd waren, waardoor de Britse militaire superioriteit in de veldslagen begon te worden weerspiegeld en de balans in het voordeel van de Britten doorsloeg.
The British had attacked Iraq with an army from India, but the Ottoman army confronted them and halted the British onslaught. They also managed to repel a British relief task force. On 29th April 1916, they forced the contingent of Tomshend that was besieged in Kut Al-Amara to surrender and took everyone as prisoner. However, the British forces heading towards Iraq were greater than the Ottoman forces stationed there, so British military superiority started to be reflected in the battles and the scales tilted in favour of the British.
In februari 1917 heroverden de Britten Kut Al-Amara. Vervolgens namen zij in maart 1917 Bagdad in en zetten zij hun mars richting Al-Moosil voort. Dit veroorzaakte onrust binnen de regering en er ontstond een publieke opinie die opriep tot de verwijdering van Anwar uit het ministerie van oorlog en zijn vervanging. Zelfs de Committee of Union & Progress, die op dat moment de regerende partij was en waarvan Anwar een van de meest prominente figuren was, was van dezelfde mening.
In February 1917, the British recaptured Kut Al-Amara. Then in March 1917 they captured Baghdad and continued their march towards Al- Moosil. This caused disquiet within the government and a public opinion calling for the removal of Anwar from the war ministry and his replacement was generated. Even the Committee of Union & Progress, which at the time was the ruling party and of whom Anwar was one of its most prominent figures, was of the same opinion.
Daarom werd de kwestie van het vervangen van Anwar aan het hoofd van het ministerie van oorlog door een van de bekwame officieren besproken. De namen die werden voorgesteld om onder dergelijke omstandigheden een dergelijk ambt te bekleden, waren Jamal Pasha, Maarschalk Izzet en Mustafa Kemal. Het ambt van oorlogminister vereiste ervaring en scherpzinnigheid in politieke zaken. Daarom zou de benoeming van Jamal Pasha of Maarschalk Izzet voor een dergelijk ambt een fout zijn geweest, aangezien de eerste had gefaald in zijn functie als gouverneur van Syria en de laatste geen ervaring had in de politiek. Zo werd Mustafa Kemal de voor de hand liggende keuze.
Hence, the issue of replacing Anwar at the head of the war ministry by one of the competent officers was discussed. The names put forward to assume such a post under such circumstances were Jamal Pasha, Marshal Izzet and Mustafa Kemal. The post of war minister required experience and shrewdness in political matters. Hence, the appointment of Jamal Pasha or Marshal Izzet to such a post would have been a mistake, for the former had failed in his post as governor of Syria and the latter had no experience in politics. Thus Mustafa Kemal became the obvious choice.
Het was echter algemeen bekend dat Mustafa Kemal de regering wilde omverwerpen en zich uit de oorlog wilde terugtrekken. Zijn standpunten over de oorlog waren bekend. Daarom werd hij afgewezen, aangezien hij de regering schreef om hen te waarschuwen tegen het voortzetten van de oorlog. Hij geloofde dat Duitsland de oorlog politiek gezien al verloren had en dat zij niet langer in staat was de oorlog militair te winnen. Hij twijfelde ook of de Ottomaanse Staat in staat zou zijn om afstand te nemen van de oorlog, omdat hij het noodzakelijk achtte dat de Geallieerden een doorgang in de Dardanellen zouden hebben om een verbinding te maken met de geallieerde landen in het oosten. Aan de andere kant werd Rusland voorheen beschouwd als de aartsvijand van het Ottomaanse Rijk. Al deze meningen waren algemeen bekend en hij verklaarde ze openlijk.
However, it was well known that Mustafa Kemal wanted to topple the government and withdraw from the war. His views on the war were well known. Hence, he was rejected as he used to write to the government warning them against pursuing the war. He believed that Germany had already lost the war politically and that she was no longer capable of winning the war militarily. He also doubted whether the Ottoman State would be able to distance herself from the war, because he deemed it necessary for the Allies to have a passage in the Dardanelles in order to establish a link with the allied countries in the east. On the other hand, Russia used to be considered the archenemy of the Ottoman Empire. All of these opinions were well known and he used to openly declare them.
Daarom was er niemand die er ook maar enigszins aan twijfelde dat indien Mustafa Kemal het opperbevel over de strijdkrachten had overgenomen, hij radicale veranderingen in de regering en haar beleid zou hebben ingevoerd. Daarom verstomde de stem van degenen die opriepen tot de afzetting van Anwar, en zij begonnen onmiddellijk aan de herovering van Baghdad.
Hence, nobody was ever in any doubt that had Mustafa Kemal assumed the general command of the armed forces, he would have introduced radical changes to the government and its policies. Therefore, the voice of those calling for the removal of Anwar receded and they started for the recapture of Baghdad forthwith.
Anwar benaderde het Duitse opperbevel en drong er voortdurend op aan om hem versterkingen te leveren om Bagdad te heroveren. De Duitsers deden op hun beurt hun uiterste best om hun bondgenoot Anwar te helpen en hem in functie te houden. Een van de maatregelen die zij ondernamen, was het ter beschikking stellen van generaal Erich von Falkenhayn en een groot aantal contingenten aan hem. Falkenhayn bouwde een nieuwe macht op die hij "Thunderbolt" noemde, met Aleppo als het hoofdkwartier van het algemeen commando. Mustafa Kemal werd gepromoveerd tot de rang van generaal en benoemd tot commandant van het 4e leger onder het algemeen commando van Falkenhayn.
Anwar approached the German High Command and urged them persistently to supply him with reinforcements in order to recapture Baghdad. The Germans for their part went to great lengths to assist their ally Anwar and keep him in office. One of the measures they undertook was to place General Erich von Falkenhayn and a large number of contingents under his disposal. Falkenhayn built up a new force which he named Thunderbolt, with Aleppo as its General Command headquarters. Mustafa Kemal was promoted to the rank of General and appointed as the commander of the 4th army under the general command of Falkenhayn.
Mustafa Kemal was tegen het idee om het opperbevel in handen te geven aan een van de Duitsers. Hij beschouwde elke inspanning om Bagdad te heroveren als zinloos en meende dat de inspanningen die werden geleverd om het te heroveren verloren en tevergeefs waren. Hij overwoog zelfs dat het ondernemen van een dergelijke actie zou leiden tot nieuwe zware verliezen voor het Ottomaanse leger.
Mustafa Kemal was averse to the idea of having the general command in the hands of one of the Germans. He deemed any effort to be spent in recapturing Baghdad as futile and that the efforts being made to recapture it were lost and to no avail. He even considered that the undertaking of such an action would lead to fresh heavy losses to the Ottoman army.
Gevolgelijkerlijk begon hij ermee om aan het land te bewijzen hoe onwetend zij waren die opriepen tot de herovering van Baghdad, en hoe foutief de politiek van Anwar was. Hij begon ook met het schetsen van de schade die het land zou lijden als gevolg van dit kromme beleid. Vervolgens begon hij in zijn toespraken gedetailleerd te spreken over de verliezen die de Ottomaanse Staat had geleden vanwege haar overgave aan de Duitsers. Het was voor hem daarom onvermijdelijk om met de Duitse bevelhebber in botsing te komen. De Duitse bevelhebber Falkenhayn probeerde hem op zijn beurt te winnen en hem met alle mogelijke middelen te sussen, maar hij faalde. Hij liet hem de vergaderingen van het opperbevel bijwonen.
Consequently, he embarked upon proving to the country the ignorance of those calling for the recapture of Baghdad and the error of Anwars policies. He also embarked upon outlining the damage that the country would suffer as a result of this crooked policy. Then he started to speak in detail in his speeches about the losses which the Ottoman State suffered because of her capitulation to the Germans. Thus, it was inevitable for him to clash with the German commander. The German commander Falkenhayn, for his part attempted to win him over and pacify him with all possible means but he failed. He allowed him to attend the meetings of the high command.
Het plan was om Bagdad over land aan te vallen en het Suezkanaal via de lucht. Door het Suezkanaal aan te vallen, zouden de Britse strijdkrachten niet in staat zijn om hun tegenhangers in Irak te versterken. Mustafa Kemal bekritiseerde dit plan echter en viel het zwaar aan, waarbij hij verklaarde dat het gedoemd was te mislukken. De Duitsers negeerden echter zijn verzet en zijn kritiek, en niemand steunde zijn standpunten, behalve Jamal Pasha, aangezien hij dezelfde mening koesterde.
The plan was to attack Baghdad by land and the Suez Canal by air. By attacking the Suez Canal, the British forces would be unable to reinforce their counterparts in Iraq. However, Mustafa Kemal criticised this plan and attacked it severely, declaring that it was doomed to failure. However, the Germans disregarded his opposition and his criticism and nobody supported his views except Jamal Pasha, for he held the same opinion.
Inderdaad, zij stonden bekend als de twee officieren die de Duitsers haatten en die pleitten voor de terugtrekking van de Staat uit de oorlog. Daarom sloot Jamal Pasha zich aan bij Mustafa Kemal in hun discussies met het opperbevel, maar het plan bleef in uitvoering omdat de opperbevelhebber Falkenhayn evenals de andere commandanten het deugdelijk en succesvol achtten.
Indeed, they were known to be the two officers who hated the Germans and who advocated the withdrawal of the State from the war. Hence, Jamal Pasha stood by Mustafa Kemal in their discussions with the high command, but the plan remained in process because the Commander in Chief Falkenhayn as well as the other commanders deemed it sound and successful.
Vervolgens kwamen de oorzaken van de ruzie tussen Mustafa Kemal en Falkenhayn een na het ander aan de orde. Op een dag hield het oorlogskabinet een vergadering om de plannen uit te voeren; de vergadering werd overschaduwd door verhitte debatten; Falkenhayn sprak Mustafa Kemal met harde woorden en Mustafa Kemal antwoordde op zijn beurt in hetzelfde stadium. Als gevolg hiervan diende Mustafa Kemal zijn ontslag in, maar Anwar weigerde dit en beval hem terug te keren naar de Kaukasus. Mustafa Kemal gehoorzaamde ditmaal echter niet aan het bevel en weigerde te gaan, waardoor Anwar zich terugtrok en oordeelde dat de beste manier om van een dergelijke bizarre situatie af te komen en zijn rebellie te verbergen, het verlenen van een onbepaalde ziekteverlof aan hem was. Falkenhayn stemde echter niet in met dit verlof en stelde de vervolging van de rebellerende commandant voor een krijgsraad voor. Uiteindelijk besloten ze hem verlof te verlenen. Op dat moment bevond Mustafa Kemal zich in Aleppo. Hij probeerde de stad te verlaten en liet weten dat hij geld nodig had. Destijds bezat hij tien volbloeden en wilde deze verkopen, maar kon geen koper vinden. Hierop bood Jamal Pasha aan hem te helpen, dus hij gaf hem £2000 en stuurde nog eens £3000.
Then the causes of the quarrel between Mustafa Kemal and Falkenhayn came in succession. One day, the war cabinet held a meeting to start executing the plans; the meeting was overshadowed by heated debates; Falkenhayn addressed Mustafa Kemal with harsh words and Mustafa Kemal for his part replied in kind. Consequently, Mustafa Kemal tabled his resignation but Anwar rejected it and ordered him to return to the Caucasus. However, Mustafa Kemal did not abide by the order this time and refused to go, thus Anwar retracted and deemed that the best style to get rid of such a bizarre situation and to conceal his rebellion was to grant him an indefinite sick leave. However Falkenhayn did not agree to this leave and suggested the prosecution of the rebel commander before a court marshal. Finally they settled on granting him leave. At the time Mustafa Kemal was in Aleppo. He attempted to leave the city and revealed that he needed money. At that time he owned ten thoroughbreds and wanted to sell them, but could not find a buyer. Upon this Jamal Pasha offered to help him, so he gave him £2000, and sent a further £3000
Zodra hij was teruggekeerd naar Istanbul. Daarom leek Mustafa Kemal, door deze activiteiten te ondernemen, duidelijk in strijd met de Ottomaanse Staat met betrekking tot haar conflict met de Britten.
once he had returned to Istanbul. Therefore by adopting these activities, Mustafa Kemal appeared clearly to be at odds with the Ottoman State regarding her conflict with the British.