Mustafa Kemal was degene die opriep tot de verkiezing van nieuwe leden en de grondwettelijkheid van de vergadering erkende. Hij keurde de gekozen afgevaardigden goed en hij beloofde zich te houden aan de resoluties van de vergadering, die de vorige regering had ontbonden en de huidige regering had geaccepteerd, met de eisen dat het land via constitutionele regeringsvoering bestuurd moest worden. Ondanks dit alles besloot hij de rebellie opnieuw uit te roepen, nadat hij alle hoop had verloren om de macht via het parlement te grijpen. Daarom begon hij de troepen uit te rusten en zich voor te bereiden op de strijd.

Mustafa Kemal was the one who called for the election of new members and recognised the constitutionality of the assembly. He approved of the selected deputies, and he promised to abide by the resolutions of the assembly, who had dissolved the former government and accepted the current government, with the demands that the country should be governed through constitutional rule. Despite all this, he decided to declare the rebellion once again, after he had lost all hope of seizing power through parliament. Hence, he started to equip the troops and prepare for battle.

Wapens en fondsen begonnen vanuit Istanbul naar hem toe te stromen met volledige kennis van de Britse Hoge Commissaris en de Franse Hoge Commissaris. Beiden uitten nominaal hun bezwaar hiertegen, maar over het algemeen bleven zij zwijgen en weigerden zij iets te onthullen; zelfs vond er een incident plaats dat veel significanter was dan dit, namelijk toen Mustafa Kemal vrachtwagens vol wapens en munitie verzamelde op het schiereiland Gallipoli, recht onder de neus van de Britse Hoge Commissaris en ondanks diens toezicht.

Weapons and funds started to flow towards him from Istanbul with the full knowledge of the British High Commissioner and the French High Commissioner. They both used to nominally express their objection to this but they would generally keep silent and decline to reveal anything; even an incident far more significant than this occurred, which was when Mustafa Kemal gathered trucks full of weapons and ammunition in the peninsula of Gallipoli, right under the nose of the British High Commissioner and despite his surveillance.

Een guerrillaoorlog brak uit tegen de bondgenoten, en Biria werd belegerd en gedwongen tot overgave, waardoor de rebellen de Italiaanse garnizoen toestonden te evacueren.

A guerrilla war broke out against the allies, and Biria was besieged and forced to capitulate, thus the rebels allowed the Italian garrison to evacuate.

Vervolgens werd de oostelijke zijde van Cilicia aangevallen en werd de Franse garnizoen geëvacueerd. Londen en Parijs riepen op tot een absolute stopzetting van de militaire operaties, maar deze gingen desondanks door.

Then the eastern side of Cilicia was attacked and the French garrison evacuated. London and Paris called for an absolute halt to the military operations, but these went on regardless as they were.

Op 7 maart 1920 dwongen de geallieerden Ali Ridha om af te treden; hij diende hierop zijn ontslag in en werd vervangen door Salih Pasha, die de minister van marine was en in het verleden een deal had gesloten met Mustafa Kemal in “Amasia”.

On 7th March 1920, the allies forced Ali Ridha to resign; thus he tendered his resignation and was replaced by Salih Pasha, who was the navy minister, and who had in the past struck a deal with Mustafa Kemal in “Amasia”.

Zodoende ging hij verder met het bestuur, terwijl hij probeerde de situatie te de-escaleren en te sussen.

Hence, he proceeded in government while attempting to diffuse and pacify the situation.

Echter, op 10 maart 1920 hield Lord Curzon een toespraak in het House of Lords waarin hij zei: "De geallieerden kunnen het niveau van vernedering dat de Europeanen in Istanbul moeten ondergaan niet langer tolereren, terwijl christenen overal worden vervolgd en afgeslacht."

However, on 10th March 1920, Lord Curzon delivered a speech in the House of Lords in which he said: “The a+llies can no longer tolerate the level of belittlement the Europeans are having to endure in Istanbul, while Christians are being persecuted and slaughtered all over the place.”

Naar aanleiding van deze verklaring was de haven van Golden Horn gevuld met Britse oorlogsschepen. Brits personeel werd geëvacueerd uit Anatolië en er werden bevelen uitgevaardigd aan de overgebleven Britse garnizoen om zo snel mogelijk te evacueren. De Britten die in Ankara woonden, verlieten de stad in alle haast.

In the wake of this statement, the harbour of Golden Horn was filled with British warships. British staff were evacuated from Anatolia and orders were issued to the remaining British garrison to evacuate as soon as possible. The British living in Ankara left the city in a hurry.

De voorzitter van het parlement in Istanbul, Rauf Beik, verklaarde dat de Britten van plan waren de nationalistische afgevaardigden te arresteren en de regering van Damad Farid Pasha te herstellen. Daarom telegrafreerde Mustafa Kemal zijn afgevaardigden, waarbij hij hen dringend opriep om te vluchten en zich niet over te geven aan de Britten, maar zij weigerden te vluchten.

The speaker of parliament in Istanbul, Ra’uf Beik, declared that the British intended to arrest the nationalist deputies and to restore the government of Damad Farid Pasha. Hence, Mustafa Kemal telegraphed his deputies urging them vehemently to flee and not to surrender themselves to the British, but they refused to flee.

In de vroege uren van 16 maart 1920 werden alle maatregelen genomen die gericht waren op de militaire bezetting van Istanbul en het verstevigen van de greep op de lokale inwoners. Deze taak werd gedelegeerd aan de Britse generaal Henry Wilson, die eerder was benoemd tot opperbevelhebber van de geallieerde strijdkrachten.

In the early hours of 16th March 1920, all the measures aimed at occupying Istanbul militarily and at tightening the grip on the local residents were undertaken. This task was delegated to the British General Henry Wilson, who had been appointed earlier as the Commander in Chief of the allied forces.

Parijs en Rome waren het erover eens dat de drie regeringen van Groot-Brittannië, Frankrijk en Italië deel moesten nemen aan het opleggen van sancties. Het was echter alleen Groot-Brittannië die haar mariniers uitzond. Toen Frankrijk en Italië beseften dat Groot-Brittannië erin was geslaagd Istanbul te bezetten, grepen zij opnieuw in om het categorisch Britse initiatief te blokkeren om het internationale machtsevenwicht te bewaren; zij eisten daarom deel te nemen aan het bestuur van het land, maar de Britten lieten hen dit niet toe en handelden alleen.

Paris and Rome agreed that the three governments of Britain, France and Italy should take part in imposing sanctions. However, it was Britain alone who dispatched her marines. When France and Italy realised that Britain had succeeded in occupying Istanbul, they intervened once again to block the categorically British initiative in order to preserve the international balance of power; thus they demanded to take part in ruling the country, but the British did not enable them to do so, and acted alone.

De Sultan steunde de maatregelen die de Britten hadden genomen en de regering vaardigde een publieke mededeling uit waarin zij de mensen aanspoorde om kalm te blijven, waarbij zij stelde dat het hun plicht was om dit te doen. De regering begon de mededeling met de woorden: "De belangrijkste plicht van elke Turkse burger is het opvolgen van de bevelen van de Sultan." Gevolglijk werden de massa's en de Turkse soldaten gehuld in een sfeer van terreur, wat op zijn beurt leidde tot de wrok van het volk tegen de Sultan en de intensivering van de aanvallen op hem vanuit alle zijden. Vervolgens werd het parlement officieel ontbonden.

The Sultan backed the measures which the British had undertaken and the government issued a public communiqué in which it exhorted people to observe calm, stating that it was their duty to do so. The government began the communiqué by saying: “The most important duty of every Turkish citizen is to abide by the orders of the Sultan.” Consequently, the masses and the Turkish soldiers were engulfed in an atmosphere of terror which in turn led to people’s resentment of the Sultan and the intensification from all sides of the attacks upon him. Then parliament was officially dissolved.

Op 5 april 1920 trad Salih Pasha af en vormde Damad Ferid Pasha de nieuwe regering op verzoek van de Britten en begon het land op een despotische wijze te regeren. Zodra het parlement was ontbonden, werd hij de enige machtspoliticus en begon hij openlijk de Britse belangen in overweging te nemen en te proberen deze via diverse middelen aan zijn zijde te krijgen, totdat hij bijna Britser was dan de Britten zelf. De Sultan liep niet veel achter in zijn poging om de Britten te winnen en in zijn aanval op de volgelingen van Mustafa Kemal. Hij stookte de Sheikh-ul-Islam op om een fatwa tegen hen uit te vaardigen, en dat gebeurde ook. De fatwa stelde dat alle nationalisten behoren tot de vervloekten en tot degenen die zijn afgedwaald, en dat de gelovigen onder de dienaren van Allah de oorlog moesten verklaren aan die opstandige rebellen. Tegelijkertijd werd er een sultansdecreet uitgevaardigd dat deze fatwa bekrachtigde en Mustafa Kemal en zijn aanhangers de doodstraf oplegde.

On 5th April 1920, Salih Pasha resigned and Damad Ferid Pasha formed the new government at the request of the British and started ruling the country in a despotic manner. Once parliament had been dissolved, he became the sole power broker and started to openly take into account the British interests and attempt to win them over through various means, until he almost became more British than the British themselves. The Sultan was not too far behind in his attempt at winning the British over and in his attack on Mustafa Kemal’s followers. He incited Sheikh-ul-Islam to issue a fatwa against them and so he did. The fatwa stated that all the nationalists were from amongst the cursed ones and from amongst those who strayed, and that the believers from amongst Allah’s servants should declare war on those revolting insurgents. A Sultanic decree was simultaneously issued endorsing this fatwa and sentencing Mustafa Kemal and his supporters to capital punishment.

In het licht van deze operaties werd de situatie duidelijk in die zin dat twee kampen het land domineerden: de Britten aan de ene kant, gesteund door de kalief en de regering, en de partij van Mustafa Kemal aan de andere kant, gesteund door al het volk. Hierdoor kwam Mustafa Kemal tegenover de regering te staan en beschouwde het volk hem als hun leider tegen de Britten. Daarom was de publieke opinie in zijn voordeel en waren de meeste legerofficieren en ambtenaren aan zijn zijde. Dus, te midden van deze gunstige stemming, greep hij de gelegenheid om namens de Parlementaire Commissie, die nog steeds in functie was en nooit was ontbonden, aan te kondigen dat er nieuwe verkiezingen zouden worden gehouden en dat het nieuwe parlement geen enkele band zou hebben met de oude vergadering. Ook dat het geen Ottomaans parlement zou zijn, maar een nationalistische wetgevende instelling met uitzonderlijke bevoegdheden. Ankara werd gekozen als het centrum waar de sessies van deze nationalistische instelling zouden worden gehouden.

In the light of these operations, the situation became apparent in that two camps dominated the country: the British on one side, backed by the Khaleefah and the government, and Mustafa Kemal’s party on the other side, backed by all the people. Hence, Mustafa Kemal became opposite to the government and people regarded him as their leader against the British. Therefore, public opinion was in his favour and most of the army officers and civil servants were on his side. So, amidst this favourable mood, he seized the opportunity to announce on behalf of the Parliamentary Committee, which was still in place and had never been dissolved, that fresh elections would be held and that the new parliament would have no connection with the old assembly. Also that it would not be an Ottoman parliament, but a nationalist legislative institution with exceptional powers. Ankara was selected as the centre where the sessions of this nationalist institution would be held.

Er vonden wel degelijk verkiezingen plaats, maar dit waren geen oprechte verkiezingen – het was eerder een nominale oefening, gericht op het creëren van de schijn van legitieme verkiezingen. De algemene stemming was dat de status quo de verkiezing van uitsluitend de Kemalisten noodzakelijk maakte, met uitsluiting van alle anderen, zodat zij de vertegenwoordigers van de natie zouden worden. Dit was inderdaad het geval en er werd geen enkele andere afgevaardigde behalve de Kemalisten gekozen.

Elections did effectively take place, but these were not genuine elections - they were rather a nominal exercise aimed at creating the appearance of legitimate elections. The general mood was that the status quo necessitated the election of the Kemalists only, to the exclusion of all others, so they become the representatives of the nation. This indeed was the case and no other deputy apart from the Kemalists was elected.

En zo vestigde Mustafa Kemal een regeringsapparaat in Ankara.

And so, Mustafa Kemal established a government apparatus in Ankara.

Hij stelde ook een regelmatig leger en verschillende overheidsafdelingen in.

He also established a regular army and several government departments.

Hij bracht ook een pers en een team van journalisten mee. Een krant genaamd Hakmit Milla werd gepubliceerd en Mustafa Kemal bereidde Ankara voor om het regeringscentrum en de hoofdstad van het land te worden. Hij begon met het leggen van de fundamenten van de Turkse republiek. Hij ondernam deze initiatief echter met uiterste voorzichtigheid en totale geheimhouding door voor te wenden dat zijn strijd een strijd tegen buitenlandse bezetting was en dat zijn oorlog een oorlog tegen de bezetters was. Hij rechtvaardigde zijn daden door te beweren dat hij het land verdedigde en richtte zich tot de Europeanen via officiële verklaringen waarin hij zei: "Jullie kunnen alle Arabische landen bezetten en Syrië bezetten, maar ik zal niet toestaan dat jullie Turkije bezetten. Wij claimen slechts een recht waar elke individuele natie recht op zou moeten hebben. Wij willen een vrije natie zijn binnen onze natuurlijke nationale grenzen. Wij accepteren geen karkat minder dan dat." Tijdens en na de inhuldiging van de Nationale Vergadering verklaarde hij: "Alle te nemen maatregelen zullen gericht zijn op het behoud van het kalifaat en het sultanaat, en op het bevrijden van de sultan en het land van de westerse slavernij." Hij deed vervolgens een verklaring waarin hij zei: "Aangezien de sultan een gevangene is van de westerse landen die de hoofdstad naar hun zin controleren, is hij dus geen vrije soeverein, noch geniet hij enige soevereiniteit whatsoever. Daarom zal de Hoogste Nationale Vergadering tijdelijk de uitvoering van de zaken van het land op zich nemen." Gevolglik werd er een uitvoerend comité ingesteld en belast met de taak om de zaken van het land te runnen. Het werd gevormd uit elf ministers gekozen door de Nationale Vergadering, en Mustafa Kemal werd als voorzitter gekozen. Hiervoor was hij gekozen als voorzitter van de Nationale Vergadering, waarna kolonel Ismat Pasha zich bij de regering voegde.

He also brought a press and a team of journalists. A newspaper called Hakmit Milla was published and Mustafa Kemal prepared Ankara to become the government centre and the capital of the country. He set about laying the foundations of the Turkish republic. However, he undertook this initiative with extreme caution and total secrecy by pretending that his struggle was a struggle against foreign occupation and that his war was a war against the occupiers. He used to justify his actions by claiming that he was defending the country and used to address the Europeans through official statements in which he would say: “You can occupy all the Arab countries and occupy Syria, but I shall not allow you to occupy Turkey. We are only claiming a right which every single nation should enjoy. We want to be a free nation within our natural national borders. We do not accept one carat less than that.” During and after the inauguration of the National Assembly, he declared: “All the measures to be taken would be aimed at maintaining the Khilafah and the Sultanate and at ridding the Sultan and the country from Western slavery.” He then gave a statement in which he said: “Since the Sultan is prisoner of the Western countries who control the capital as they please, thus he is not a free sovereign, nor does he enjoy any sovereignty whatsoever. Therefore, the Supreme National Assembly is going to assume temporarily the running of the country’s affairs.” Consequently, an executive committee was set up and delegated with the task of running the country’s affairs. It was formed of eleven ministers elected by the National Assembly, and Mustafa Kemal was voted as its president. Prior to this, he had been elected as speaker of the National Assembly, whereafter Colonel Ismat Pasha joined the government.

De Sultan stuurde een taakgroep naar Ankara, geleid door officieren die hem trouw waren.

The Sultan dispatched a task force to Ankara led by officers loyal to him.

De troepen marcheerden naar het noordwesten van Klein-Azië. Veel vrijwilligers sloten zich aan bij de taakgroep en de Sultan stuurde enkele van zijn aanhangers naar Kurdistan om de stammen in die regio aan te zetten. Daarna begon hij de gehele moslimgemeenschap (Ummah) aan te sporen om de troon en het kalifaat te verdedigen. De loyaliteit aan de kalief was nog steeds zo sterk dat zijn bevelen met respect werden ontvangen en zijn gehoorzaamheid werd beschouwd als gehoorzaamheid aan Allah (SWT), terwijl zijn ongehoorzaamheid werd beschouwd als ongehoorzaamheid aan Allah (SWT). Hierdoor sloten alle provincies zich aan bij de kalief, terwijl sommige van hen in opstand kwamen tegen de regering van Ankara. Het leger van de kalief slaagde erin een volledige Kemalistische divisie gevangen te nemen.

The troops marched towards the north-west of Asia Minor. Many volunteers joined the task force and the Sultan sent some of his supporters to Kurdistan in order to incite the tribes in that region. Then he started to exhort the whole Ummah to defend the throne and the Khilafah. Loyalty to the Khaleefah was still strong to the point that his orders were met with respect and his obedience was considered to be an obedience to Allah (swt), while his disobedience was considered to be a disobedience to Allah (swt). Hence, all the provinces joined the Khaleefah while some of them revolted against the Ankara government. The army of the Khaleefah succeeded in taking a whole Kemalist division as prisoners.

Gevechten tussen de twee legers duurden voort gedurende de hele maand mei 1920 en het leger van de Sultan slaagde erin om de strijdkrachten van Mustafa Kemal overal te verslaan. Alle provincies sloten zich aan bij de kalief en de massa's stonden aan zijn zijde, op Ankara na, dat het centrum van de rebellie was. Ankara zelf stond op het punt te vallen, aangezien de naburige dorpen één voor één onder de banier van de Sultan kwamen en zich aansloten bij het leger van de kalief.

Battles between the two armies went on throughout the month of May 1920 and the Sultan’s army managed to rout Mustafa Kemal’s forces everywhere. All the provinces joined the Khaleefah and the masses were on his side, apart from Ankara, which was the centre of the rebellion. Ankara itself was about to fall, for the neighbouring villages were coming under the Sultan’s banner one after the other and joining the Khaleefah’s army.

Mustafa Kemal en zijn aanhangers in Ankara verkeerden in een noodtoestand, en in Ankara zelf sloop wanhoop in de harten van degenen die met hem waren, en zij overwoogden zich over te geven aan de kalief en zich bij hem aan te sluiten. Het leven van Mustafa Kemal hing aan een zijden draadje en hij stond op de rand van de ondergang.

Precies op dat moment werden de voorwaarden van de wapenstilstand, die anderhalf jaar eerder in Parijs waren ondertekend — bekend als het Verdrag van Sèvres, dat de Sultan had geaccepteerd en de premier Damad Farid Pasha had ondertekend — bekendgemaakt. Deze voorwaarden waren geheim gehouden en het Turkse volk wist er niets van. Nu werden ze in heel Turkije bekendgemaakt. Hierdoor was de publieke opinie in elk deel van het land verontwaardigd, tegen de kalief en tegen de premier Damad Farid Pasha.

Precisely at that moment, the terms of truce which had been signed a year and a half before in Paris, known as the Treaty of Sèvres which the Sultan had accepted and the Prime Minister Damad Farid Pasha had signed, were broadcast. These terms had been kept secret and the Turkish people knew nothing about them. They were now broadcast all over Turkey . Hence, public opinion was outraged in every part of the country, against the Khaleefah and against the Prime Minister Damad Farid Pasha.

Toen de verontwaardiging op haar hoogtepunt was, deed de Britse premier Lloyd George een aankondiging in het Britse parlement, waarin hij zei: "Het doel van de geallieerden is om de niet-Turkse naties te bevrijden van de Turkse juk." Deze aankondiging werd ook verspreid onder de massa's, waardoor de verontwaardiging intensiveerde, en de wrok zich richtte op de Britten en hun marionetten, de kalief en zijn premier Damad Farid Pasha.

When the outrage was at his highest, the British Prime Minister Lloyd George, made an announcement in the House of Parliament saying: “The aim of the allies is to liberate the non-Turkish nations from the Turkish yoke.” This announcement was also circulated amongst the masses, causing the outrage to intensify, and the resentment became directed at the British and their puppets, the Khaleefah and his Prime Minister Damad Farid Pasha.

Op deze manier werd de situatie volledig omgedraaid en begonnen mensen zich af te keren van de kalief om zich bij Mustafa Kemal aan te sluiten. De gebieden die in opstand kwamen tegen Mustafa Kemal werden volledig uit het leger van de kalief gezuiverd, evenals degenen die tegen Mustafa Kemal waren. Het leger van de kalief werd zwaar verslagen en de macht van de Sultan werd verminderd. Mensen zwoeren wraak te nemen op Damad Farid Pasha, die het Verdrag had ondertekend en het land had overgeleverd. Gevolglikelijk herwon Ankara de controle over de situatie en koos het hele volk de zijde van Mustafa Kemal. Zij beschouwden hem als de redder van de bezetting en hij werd hersteld als de leider van het land. Dit Verdrag verontwaardigde de Turken, want het betekende het einde van het Ottomaanse Rijk en de verdeling ervan onder de Europeanen, of de versnippering ervan in verschillende onafhankelijke Wilayas, waardoor Turkije een klein land binnen Klein-Azië werd en Istanbul, de hoofdstad van Turkije en haar enige doorgang naar Europa, onder een internationaal mandaat kwam te staan.