Hier zou men kunnen vragen: "Was het met zulke gemak dat de ongelovigen (Kuffar) erin slaagden het kalifaat te vernietigen en de Islam van het politieke toneel weg te vagen, terwijl de moslims honderden miljoenen tellen, maar zij hun religie (Deen) niet verdedigen noch hun politieke entiteit verdedigen?" Het antwoord hierop is: "Ja! Het was voor de ongelovigen (Kuffar) zo gemakkelijk om het kalifaat omver te werpen en de Islam van het politieke toneel weg te vagen; en de moslims verdedigden het niet; zij vochten niet eens tot het bittere einde, zoals de verslagen zouden doen voordat zij het slagveld verlaten. De reden waarom dit gebeurde, was omdat deze vitale kwesties door de moslimgemeenschap (Ummah) niet werden waargenomen als zaken die maatregelen van leven of dood vereisten. Zo werd de moslimgemeenschap (Ummah) deze fatale slag toegebracht zonder een volledige inspanning om deze af te weren. Dit kwam doordat de moslimgemeenschap (Ummah) wat er plaatsvond niet beschouwde als een vitale kwestie waarvan haar overleving of haar ondergang afhing. Daarom zag zij deze ramp niet met het belang waarmee zij normaal gesproken zaken zou zien waarvan haar overleving afhangt. Gevolglik ondernam zij de oplossing van deze ramp niet met de urgentie van leven of dood. Als gevolg daarvan slaagden de ongelovigen (Kuffar) erin het kalifaat omver te werpen en het systeem van de Islam uit het bestaan weg te vagen."

Here one may ask: “Was it with such ease that the Kuffar managed to destroy the Khilafah and wipe out Islam from the political scene, and while the Muslims number hundreds of millions, yet they do not defend their Deen nor do they defend their political entity?” The answer to this is: “Yes! It was that easy for the Kuffar to topple the Khilafah and wipe out Islam from the political scene; and the Muslims did not defend it; they did not even fight to the last ditch, like the vanquished would do before leaving the battlefield. The reason why this occurred was because these vital issues were not perceived by the Ummah as those which necessitated life and death measures to be taken. Thus the Ummah was dealt this fatal blow without a complete effort to repel it. This was because the Ummah did not consider what took place as being a vital issue upon which her survival or her demise depended. Hence, she did not view this calamity with the importance with which she would normally view issues upon which her survival depends. Consequently, she did not undertake the resolution of this calamity with the urgency of life and death. As a result, the Kuffar managed to topple the Khilafah and to wipe out the system of Islam from existence.

Het overlevingsinstinct maakt het noodzakelijk voor elke natie in de wereld en elk volk op aarde om over eigen vitale kwesties te beschikken, waarvoor een natie of een volk met instemming en met de grootste passie zijn bloed zou geven, zonder enige aarzeling, discussie of debat. Deze kwesties zijn diegene die betrekking hebben op hetzij het vergaan of het in leven blijven, of die betrekking hebben op het verwijderen van een volk uit het bestaan of het waarborgen van hun overleving.

The instinct of survival makes it incumbent upon every nation in the world and every people on Earth to have its own vital issues, for which a nation or a people would give its blood with consent and with utmost fervour, without any hesitation or any argument or debate. These issues are those related to either perishing or staying alive, or related to the removal of a people from existence or the safeguard of their survival.

Dergelijke maatregelen zijn uniek en bijna identiek aan die voor alle mensen, en de maatregelen die jegens hen worden genomen zijn vergelijkbaar of zeer vergelijkbaar met die voor alle mensen, omdat ze tastbaar levensbedreigend zijn. Daarom zijn de kwesties hetzelfde en zijn de maatregelen eveneens hetzelfde. De kwesties die verband houden met het overlevingsinstinct vormen echter niet alle vitale kwesties, noch zijn de vitale kwesties uitsluitend die welke verband houden met het overlevingsinstinct; want er zijn andere vitale kwesties die verband houden met het spirituele instinct en met het voortplantingsinstinct.

Such measures are unique and almost identical to all people and the measures undertaken towards them are similar or very similar to all people, because they are tangibly life threatening. Hence, the issues are the same and the measures are also the same. However, the issues related to the survival instinct do not compose all of the vital issues, nor are the vital issues only those related to the survival instinct; for there are other vital issues related to the spiritual instinct and to the procreation instinct.

Mensen verschillen echter in deze kwesties op basis van het verschil in hun levensvisie; daarom verschillen zij in de maatregelen die jegens hen worden genomen; dit komt doordat wat deze kwesties essentieel maakt, de specifieke levensvisie is; daarom verschillen zij en verschillen de maatregelen die zij nemen ook. Daarom verschillen sommige essentiële kwesties tussen volkeren en naties op basis van het verschil in hun levensvisie. De moslims zijn één moslimgemeenschap (Ummah) en zij hebben ongetwijfeld een reeks essentiële kwesties. De essentiële kwesties van de moslimgemeenschap (Ummah), of deze nu gerelateerd zijn aan het overlevingsinstinct, het spirituele instinct of het voortplantingsinstinct, zouden in overeenstemming moeten zijn met hun levensvisie. Hun levensvisie wordt uitsluitend door de Islam bepaald. Daarom is het de Islam die de essentiële kwesties bepaalt en ook de maatregelen bepaalt die genomen moeten worden.

However, people differ in these issues according to the difference in their viewpoint about life; thus they differ in the measures undertaken towards them; this is so because what makes these issues vital is the specific viewpoint about life; thus they differ and the measures they undertake also differ. Therefore, some vital issues differ between peoples and nations according to the difference in their viewpoint about life. The Muslims are one Ummah and they undoubtedly have a host of vital issues. The Ummah’s vital issues, whether these were related to the survival instinct or the spiritual instinct or the procreation instinct, should be according to their viewpoint about life. Their viewpoint about life is determined by Islam alone. Hence, it is Islam that determines the vital issues and also determines the measures which need to be taken.

De Islam heeft aan de mensen uitgelegd wat de essentiële zaken zijn, en heeft de maatstaf van leven en dood met betrekking tot deze zaken tot een verplichting gemaakt. Daarom hebben de moslims geen keuze in het bepalen van hun essentiële zaken. Datgene wat door de Islam als een essentiële zaak wordt beschouwd, moet door de moslims ook als zodanig worden beschouwd.

Islam has explained to people what are the vital issues, and made the measure of life and death towards them an obligation. Hence, the Muslims have no choice in determining their vital issues. That which is considered by Islam to be a vital issue must be viewed by the Muslims as such.

Evenzo hebben zij geen keuze in de mate van leven en dood die wordt ondernomen met betrekking tot dergelijke kwesties; want toen de Islam de vitale kwesties bepaalde, bepaalde zij ook de mate waarin moslims zich jegens deze moeten inzetten.

Likewise, they have no choice in the measure of life and death undertaken towards such issues; because when Islam determined the vital issues, it also determined the measure that Muslims should undertake towards them.

Dat de islam gebeurtenissen zou moeten ondergaan die haar bedreigen, en dat moslims geconfronteerd zouden worden met wat hun bestaan bedreigde in hun hoedanigheid als moslims, was onvermijdelijk. Het is vanzelfsprekend dat elke beweging in het leven datgene zou ontmoeten wat haar bestaan bedreigt, in het bijzonder de bewegingen van hervorming en meer specifiek de gezonde bewegingen. Sinds het aanbreken van de islam is de strijd tussen de islam en ongeloof (Kufr) fel geweest. Deze strijd ging over het lot van ongeloof (Kufr) en het lot van de islam. De bloedige strijd die aan de intellectuele strijd werd toegevoegd sinds de vestiging van de Islamitische Staat in Madinah, was in verdediging van de vitale kwesties. Daarom was het bestaan van vitale kwesties voor de moslims onvermijdelijk en axiomatisch, en was hun ondernemen van de maatstaf van leven en dood ten aanzien daarvan ook onvermijdelijk en axiomatisch. Het is een zaak waarvoor jihad een van de belangrijkste plichten is gemaakt, waarin de Boodschapper van Allah ﷺ

For Islam to have faced events which threatened it and for Muslims to have come up against what threatened their existence, in their capacity as Muslims, was inevitable. It is self evident that any movement in life would face that which threatens its existence, especially the movements of reform and more specifically the sound movements. Ever since the dawn of Islam, the struggle has been fierce between Islam and Kufr. This struggle has been about the fate of Kufr and the fate of Islam. The bloody struggle that was added to the intellectual struggle since the establishment of the Islamic State in Madinah was in defence of the vital issues. Hence, the existence of vital issues was to the Muslims inevitable and axiomatic, and their undertaking of the measure of life and death towards them was also inevitable and axiomatic. It is a matter for which Jihad has been made one of the most important duties, in which the Messenger of Allah (saw)

hij zei: “De kern van de zaak is de Islam, de zuil ervan is het gebed (Salah) en de top van de bult is jihad.” Het is ook een zaak waarvoor de jihad zal voortduren totdat het Uur komt, want hij ﷺ zei: “En jihad is constant geweest sinds Allah mij heeft gezonden totdat de laatste generatie van mijn moslimgemeenschap (Ummah) de Dajjal bevecht; het zal niet worden opgeheven door de tirannie van een tiran noch door de rechtvaardigheid van een rechtvaardige.” De Boodschapper van Allah ﷺ zei ook:

said: “The head of the matter is Islam, its pillar is the Salah and the peak of its hump is Jihad.” It is also a matter for which Jihad will continue until the Hour comes, for he (saw) said: “And Jihad has been constant since Allah sent me until the last generation of my Ummah fight the Dajjal, it will not be revoked by the tyranny of a tyrant nor by the justness of a just.” The Messenger of Allah (saw) also said:

“Jihad is constant met zowel de vromen als de goddelozen.” Daarom hebben de moslims geen moment verzuimd om de vitale kwesties te verdedigen, noch hebben zij ooit geaarzeld om de maatstaf van leven en dood te nemen bij elke vitale kwestie.

“Jihad is constant with the pious and the dissolute.” Hence, the Muslims did not slacken for one moment in defending the vital issues, nor did they ever hesitate in undertaking the measure of life and death towards every vital issue.

Daarom, toen zij tijdens de kruistochten werden geconfronteerd met wat hun lot als moslimgemeenschap (Ummah) en als staat bedreigde, ondernamen de moslims maatregelen die van leven of dood waren. Zo gingen zij de ongelovige (Kafir) kruisvaarders een felle oorlog aan die meer dan een eeuw duurde. De islamitische moslimgemeenschap (Ummah) slaagde erin de fatale slag die haar bedreigde af te slaan. Op dezelfde manier handelden de moslims toen de Mongolen de islamitische landen binnenvielen. De islamitische moslimgemeenschap (Ummah) beschouwde deze invasie als een zaak die haar bestaan bedreigde, en daarom ondernam zij tegenover deze de maatregel van leven of dood, en de moslims gingen de strijd aan met de Mongolen in een oorlog waarin zij hun levens opofferden zonder enige wereldse winst na te streven, totdat de beslissende overwinning de hunne was.

Therefore, when they were faced with what threatened their fate as an Ummah and as a state during the crusades, the Muslims undertook measures which necessitated life and death. Thus, they engaged the Kuffar crusaders in a fierce war for more than a century. The Islamic Ummah managed to repel the fatal blow that threatened her. Likewise, the Muslims acted in the same way when the Mongols invaded the Islamic lands. The Islamic Ummah considered this invasion as a matter that threatened her existence, thus she undertook towards it the measure of life and death, and the Muslims engaged the Mongols in a war in which they sacrificed their lives without seeking any worldly gains until the decisive victory was theirs.

Daarom hadden de moslims de neiging om de vitale kwesties te waarnemen en de verplichtingen die op hen rustten met betrekking tot die kwesties na te komen, zijnde de maatstaf van leven en dood. Dit was omdat datgene wat de Islam had uitgelegd met betrekking tot vitale kwesties door de moslims als feiten werden beschouwd, waar zij zich stevig aan vasthielden, en de waarneming van elk gevaar voor hen duidelijk manifest was. Daarom was het voor hen onvoorstelbaar om een situatie te ondergaan die hun bestaan bedreigde zonder dat zij de verplichtingen die de Islam hen heeft opgelegd zouden nakomen, zijnde de maatstaf van leven en dood. Noch de islamitische moslimgemeenschap (Ummah), noch de islamitische staat is in het verleden er ooit in geslaagd om de vitale kwesties niet te waarnemen en zich ervan bewust te zijn. Echter, toen de waarneming van de Islam terugweek tot het niveau van afwijking en toen de vroomheid in de zielen verzwakte tot het niveau van het zwijgen over het flagrante ongeloof (Kufr), verloren deze vitale kwesties hun status als vitaal, en werd de maatstaf van leven en dood niet toegepast op deze kwesties. Gevolglikelijk dreigde het bestaan en faalden de moslims om hun bloed en hun levens vrijgevig te geven om deze dreiging af te weren. Hierdoor werd het kalifaat vernietigd, het systeem van de Islam afgeschaft en werd de gehele islamitische moslimgemeenschap (Ummah) bedreigd met uitsterven.

Therefore, the Muslims used to perceive the vital issues and used to undertake towards them what was obligatory upon them, that is the measure of life and death. This was so because that which Islam had explained in terms of vital issues was considered as facts by the Muslims, which they clutched with a tight grip, and the perception of any danger was clearly manifested to them. Hence, it was inconceivable for them to face a situation that threatened their existence without undertaking towards it that which Islam has obliged upon them, that is the measure of life and death. Neither the Islamic Ummah, nor the Islamic State ever failed in the past to perceive and be aware of the vital issues. However, when the perception of Islam receded to the level of deviation and when the piety in the souls weakened to the level of keeping silent over the flagrant Kufr, these vital issues lost their consideration as being vital, and the measure of life and death was not undertaken towards them. Consequently, the threat to the existence loomed and the Muslims failed to give their blood and their lives generously in order to repel this threat. Hence, the Khilafah was destroyed, the system of Islam was abolished and the whole of the Islamic Ummah was threatened with extinction.

Het is daarom noodzakelijk om de vitale kwesties te beschouwen vanuit het islamitische standpunt, zoals de islam heeft bepaald in het Boek en de profetische traditie (Sunnah). Het is eveneens noodzakelijk om de verplichte maatregelen te waarnemen die jegens hen genomen moeten worden, zoals uiteengezet door de Qur'an en door de overlevering (Hadith) van de Boodschapper van Allah ﷺ. Pas dan zal er bewustzijn ontstaan over de vitale kwesties en over de verplichte maatregelen jegens hen, en zal hun verwaarlozing ondenkbaar worden.

Thus, it is imperative to perceive the vital issues from the Islamic viewpoint as Islam decreed in the Book and the Sunnah. It is also imperative to perceive the compulsory measures which ought to be undertaken towards them as outlined by the Qur’an and by the Hadith of the Messenger of Allah (saw). Only then would awareness of the vital issues and of the compulsory measure towards them be generated and their neglect would then become inconceivable.