Niemand was in staat om de Ottomaanse Staat te beïnvloeden en haar uit de oorlog te laten terugtrekken of een aparte vrede met haar te sluiten, behalve de invloedrijke legerofficieren. Wat de anderen betreft, zij waren niet in staat om iets te doen. Wat de verraders onder de Arabieren betreft die met de Britten en de Fransen samenwerkten, zij reikten niet tot het niveau van de politici, noch verwachtten hun meesters — de Britten en de Fransen — dat zij de Staat zouden beïnvloeden. Hun taak was om als spionnen tegen de Staat te opereren en sabotagehandelingen tegen haar uit te voeren. Zelfs de belangrijkste verrader, Al-Sharif Hussein ibn Ali, was te zwak om enige invloed op de Staat uit te oefenen.

No person was in a position to influence the Ottoman State and make her withdraw from the war or hold a separate peace with her apart from the influential army officers. As for the others, they were not in a position to do anything. As for those traitors from among the Arabs who collaborated with the British and the French, they did not rise to the level of the politicians, nor did their masters - the British and the French, expect them to influence the State. Their task was to act as spies against the State and to carry out acts of sabotage against her. Even the chief traitor, Al- Sharif Hussein ibn Ali, was too weak to have any influence over the State.

Alles wat de Britten wilden, was hem te gebruiken bij daden van sabotage tegen het islamitische leger, het Ottomaanse leger, en om een publieke opinie voor hen te creëren onder de strijdkrachten, uit angst dat de moslims gevoelens van vijandigheid tegenover hen zouden koesteren en de jihad zouden uitroepen die de sharia gebood, aangezien zij ongelovigen (Kafir) waren. Daarom vormden de Arabieren niet het centrale doelwit van de geallieerden tijdens de oorlog in hun poging om de Ottomaanse Staat uit de oorlog te laten terugtrekken; zij concentreerden hun aandacht eerder op de Turkse officieren.

All that the British wanted, was to use him in acts of sabotage against the Islamic army, the Ottoman army, and in generating a public opinion for them amongst the armed forces, lest the Muslims held feelings of animosity against them and declared on them the Jihad which Shariah commanded, considering that they were Kuffar. Therefore, the Arabs were not the Allies focus of attention during the war in their attempt at making the Ottoman State withdraw from the war, they rather concentrated their attention on the Turkish officers.

Onder de Turken waren twee officieren bekend om: ten eerste, hun haat tegen de Duitsers en hun verzet tegen de deelname van het Ottomaanse Rijk aan de oorlog als bondgenoot van Duitsland. Ten tweede, hun ambitie om de macht te grijpen en hun inspanningen om dat doel te bereiken. Deze twee officieren waren Jamal Pasha en Mustafa Kemal. Wat Mustafa Kemal betreft, hij was een onderofficier zonder enige waarde, hoewel hij slim, ambitieus en actief tegen de Staat was. Terwijl Jamal Pasha in een positie was om invloedrijk te zijn, vooral vanwege het feit dat het gehele Ottomaanse Rijk werd bestuurd door drie mannen: Tal’at, de premier, Anwar, de oorlogsminister, en Jamal Pasha zelf, de commandant van de vierde divisie en gouverneur van Syrië. Daarom probeerden de Geallieerden Jamal Pasha te verleiden.

From amongst the Turks two officers were known for: Firstly, their hatred for the Germans and their opposition to the Ottoman States entry into the war as an ally to Germany. Secondly, their ambition to seize power and their endeavour to reach that goal. These two officers were Jamal Pasha and Mustafa Kemal. As for Mustafa Kemal, he was a junior officer with no value whatsoever, although he was clever, ambitious and active against the State. Whereas Jamal Pasha was in a position to be influential, especially because of the fact that the whole of the Ottoman State was governed by three men : Tal’at, the Prime Minister, Anwar, the war minister and Jamal Pasha himself, the commander of the fourth division and governor of Syria. Hence, the Allies attempted to entice Jamal Pasha.

Tijdens de Dardanellen-campagne (Gallipoli-campagne) en in de nasleep van het mislukken ervan, probeerden de geallieerden contact op te nemen met Jamal Pasha om hem aan te zetten tot een opstand tegen de Ottomaanse Staat. Dit kwam doordat de Britten Istanbul hadden aangevallen en Gallipoli hadden ingenomen op 25 april 1915; de Ottomaanse legers hadden hen echter geconfronteerd en hun opmars gestopt. Hierdoor konden zij geen enkele stap vooruitkomen en leden zij zware verliezen, tot het punt waarop de bevelhebber van de geallieerde strijdkrachten, generaal Hamilton, op 16 augustus gedwongen was een telegram te sturen naar Lord Kitchener, de Britse oorlogsminister, om versterkingen en munitie te vragen. Bovendien ontsloeg de Britse regering op 14 oktober de bevelhebber van de Dardanellen-campagne, generaal Hamilton, en verving hem door generaal Charles Monro, die de opdracht kreeg de Dardanellen-campagne te onderzoeken. Op 28 oktober arriveerde Monro in de Dardanellen en samen met de generale staf bestudeerde hij de situatie van de geallieerde strijdkrachten langs de kustlijn van de Dardanellen en rond de Britse loopgraven. Hij schreef vervolgens een brief aan het oorlogskabinet waarin hij evacuatie aanbeval. De oorlogsminister Lord Kitchener was echter ongerust door het telegram van Monro en besloot zelf naar de Dardanellen te reizen.

During the Dardanelles campaign (Gallipoli Campaign) and in the wake of its failure, the Allies attempted to contact Jamal Pasha in order for him to revolt against the Ottoman State. This was due to the fact that the British had attacked Istanbul and seized Gallipoli on 25th April 1915; however the Ottoman army had confronted them and halted their progress. Thus they could not advance a single step and they suffered heavy losses to the point that the commander of the allied forces, General Hamilton, was forced to send on 16th August a telegram to Lord Kitchener, the British war secretary, seeking reinforcements and ammunition. Furthermore, on 14th October, the British government dismissed the commander of the Dardanelles campaign, General Hamilton and replaced him with General Charles Monro who was ordered to investigate the Dardanelles campaign. On 28th October, Monro arrived in the Dardanelles and together with the general staff, he studied the situation of the allied forces along the Dardanelles coastline and around the British trenches. He then wrote to the war cabinet recommending evacuation. However the war secretary Lord Kitchener, was disquietened by Monro’s telegram and decided to travel to the Dardanelles himself.

Hij arriveerde daar op 9 november en inspecteerde de militaire posities langs de kustlijn en rond de Britse en Franse loopgraven. Hij kwam tot de conclusie dat de geallieerde strijdkrachten hun posities konden behouden, tenzij de Turken erin slaagden kanonnen en munitie uit Duitsland te verwerven, aangezien dit de positie van de geallieerde strijdkrachten zeer kritiek zou maken. Vervolgens evacueerden de geallieerde strijdkrachten plotseling hun posities op 1 december. Het was tijdens deze kritieke periode en tijd van verwarring, waarin zij ontregeld waren door de Dardanellen-campagne, dat de Geallieerden probeerden contact op te nemen met Jamal Pasha en met hem te onderhandelen om in opstand te komen tegen de Ottomaanse Staat. Het lijkt erop dat deze onderhandelingen inderdaad hebben plaatsgevonden en dat Jamal Pasha in principe instemde en zijn voorwaarden stelde. Want op 26 november 1915 stuurde het Russische ministerie van Buitenlandse Zaken telegram nr. 6391 naar zijn twee ambassades in Parijs en Rome; om uit het telegram te citeren: "Het nieuws dat ons bereikt uit de Armeense kringen in Istanbul informeert ons dat Jamal Pasha bereid is een vijandige actie tegen de regering van Istanbul te ondernemen indien de volgende voorwaarden worden vervuld:"

He arrived there on 9th November and inspected the military positions along the coastline and around the British and French trenches. He came to the conclusion that the allied forces could maintain their positions unless the Turks managed to acquire canons and ammunition from Germany, for this would render the allied forces’ position very critical. Then on 1st December, the allied forces suddenly evacuated their positions. It was during this critical period and time of confusion in which they were muddled due to the Dardanelles campaign, that the Allies attempted to contact Jamal Pasha and negotiate with him to rebel against the Ottoman State. It seems that these negotiations did effectively take place and Jamal Pasha agreed in principle and laid down his conditions. For on 26th November 1915, the Russian foreign ministry sent to its two embassies in Paris and Rome telegram No 6391; to quote from the telegram : “The news reaching us from the Armenian circles in Istanbul inform us that Jamal Pasha is willing to undertake a hostile move against the government of Istanbul if the following conditions were met :

1- Dat de geallieerde staten de soevereiniteit van de Ottomaanse Staat, geleid door de Sultan, over de staten Syrië, Palestina, Irak, Arabstan, Kilikia, Armenië en Koerdistan erkennen.

1- That the allied states recognise the sovereignty of the Ottoman State, headed by the Sultan, over the states of Syria, Palestine, Iraq, Arabstan, Kilikia, Armenia and Kurdistan.

2- Dat het Sultanaat wordt overgenomen door Ahmed Jamal Pasha en dat zijn zonen en kleinzoons het Sultanaat na hem zullen overnemen.

2- That the Sultanate is assumed by Ahmed Jamal Pasha and that his sons and grand-sons would assume the Sultanate after him.

3- Dat Ahmed Jamal Pasha de toezegging zou doen om te verkondigen dat de huidige Sultan en zijn regering gevangenen zijn in de handen van de Duitsers, en om de oorlog aan hen te verklaren.

3- That Ahmed Jamal Pasha would undertake to proclaim that the present Sultan and his government are prisoners in the hands of the Germans, and to declare war on them.

4- Dat in het geval Jamal Pasha zijn rebellie zou verklaren en zijn opmars zou inzetten om tegen de regering te vechten, de Geallieerden zich zouden verbinden om zijn leger te voorzien van de nodige wapens, voedsel en militaire uitrusting.

4- That in the event of Jamal Pasha declaring his rebellion and his march to fight the government, the Allies would undertake to supply his army with the necessary weapons, food and military equipment.

5- Dat de geallieerde staten Jamal Pasha de nodige financiële steun zouden bieden tot het einde van de oorlog.

5- That the allied states would offer Jamal Pasha the necessary financial aid till the end of the war.

6- Dat Jamal Pasha ermee instemt de straten en Istanbul over te geven aan de geallieerden.

6- That Jamal Pasha accepts to surrender the straits and Istanbul to the Allies.

7- Dat Jamal Pasha zich verbindt om een vrije route te waarborgen om de Armeniërs te helpen. Dit was de lijst met voorwaarden die in het telegram werd vermeld, en het lijkt erop dat Rusland met de Britten en de Fransen had onderhandeld, en hoewel Rusland de voorwaarden van Jamal Pasha had geaccepteerd, hadden de Britten en de Fransen dat niet gedaan.

7- That Jamal Pasha undertakes to secure a free route to help the Armenians.” This was the list of conditions mentioned in the telegram and it seems that Russia had negotiated with the British and the French, and while Russia had accepted Jamal Pasha’s terms the British and French did not.

Op 12 december 1915 stuurde de tweede kanselier van het Russische ministerie van Buitenlandse Zaken telegram 6130 naar de Russische ambassadeur in Boekarest; om uit het telegram te citeren: “Het is mogelijk om Jamal Pasha een toezegging te doen over wat hij voorstelt en indien nodig zijn wij in staat om van de Geallieerden beloften te verkrijgen om hem te geven wat hij wil.” Het lijkt echter erop dat de Geallieerden dit hebben afgewezen. Op 27 december 1915 stuurde de Russische ambassadeur in Parijs een telegram naar zijn regering waarin hij schreef: “Wij hebben uw telegram nr. 6391 ontvangen, waarvan een kopie is doorgegeven aan Monsieur Brian, die grote belangstelling toonde voor de inhoud en verklaarde dat hij deze morgen voor het kabinet zou presenteren, voordat het te laat is. Hij zei ook tegen mij bij deze gelegenheid dat hoewel deze voorwaarden voor ons acceptabel zijn, ze echter niet in overeenstemming zijn met de Britse ambities en dat zij deze zouden afwijzen.” Vervolgens trokken de Fransen zich terug uit de acceptatie van de voorwaarden. Op 29 december 1915 stuurde de ambassadeur een telegram als bijlage bij zijn eerste telegram. Om uit het telegram te citeren: “Wat ik heb vernomen is dat de Franse ministers zich sterk tegen deze overeenkomst hebben verzet, tot het punt waarop zij niet terugdeinsden om hun bezwaar te uiten.” Hij voegde eraan toe: “Wat zeker is, is dat de Fransen enkele van uw voorstellen waarderen en dat zij zich bewust zijn van het belang van het aanstichten van een opstand binnen het Ottomaanse Sultanaat.”

On 12th December 1915, the Second Chancellor in the Russian foreign ministry sent telegram 6130 to the Russian ambassador to Bucharest; to quote from the telegram : “It is possible to give Jamal Pasha an undertaking about what he proposes and if necessary, we are in a position to secure from the Allies promises to give him what he wants.” However, it seems that the Allies rejected this. On 27th December 1915, the Russian ambassador to Paris sent a telegram to his government in which he wrote : “We are in receipt of your telegram No 6391, a copy of which was passed on to Monsieur Brian who expressed a great deal of interest in its contents and he declared that he would present them before the cabinet tomorrow, before it is too late. He also said to me on this occasion that although these conditions are acceptable to us, they however do not agree with the British ambitions and they would reject them.” Then the French retracted from accepting the conditions. On 29th December 1915 the ambassador sent a telegram appendant to his first telegram. To quote from the telegram : “What I learnt is that the French ministers resisted strongly this agreement to the point that they did not shrink from expressing their objection.” He added : “What is certain is that the French do appreciate some of your proposals and they are aware of the importance to instigate a revolt within the Ottoman Sultanate.

Zij geloven zelfs dat deze opstand zeer nuttig voor hen zou zijn in de wereldoorlog. "Echter, zij zien in de voorstellen die zijn gedaan om met Jamal Pasha te onderhandelen niets anders dan een vervulling van uw ambities om Istanbul en de zeestraten in te nemen, zonder enige voorziening te treffen voor de Franse soevereiniteit over het Oosten." De Britten verklaarden later hun afwijzing om deel te nemen aan deze onderhandelingen.

They even believe that this revolt would be very useful to them in the world war. However, they do see in the proposals put forward to negotiate with Jamal Pasha nothing but a fulfilment of your ambitions to seize Istanbul and the straits, without making any provisions for the French sovereignty over the East.” The British later declared their rejection to take part in these negotiations.

Op 27 januari 1916 stuurde de Russische ambassadeur in Londen een telegram naar de Russische minister van Buitenlandse Zaken in Petersburg, waarin hij schreef: "Nicholson informeerde mij dat de Britse regering, na het standpunt nogmaals te hebben herzien en alle aspecten ervan nauwgezet te hebben onderzocht, het noodzakelijk acht om af te zien van deelname aan deze onderhandelingen en deze voorgoed op te geven." Dit geeft aan dat het plan van de Geallieerden om Turkije uit de oorlog te laten terugtrekken en om enkele officieren te verleiden de macht te grijpen, een basis had.

On 27th January 1916, the Russian ambassador to London sent a telegram to the Russian foreign minister in Petersburg in which he wrote: “Nicholson informed me that having reviewed the issue once again and having closely examined all of its aspects, the British government deem it necessary to desist from taking part in these negotiations and to relinquish them for good.” This indicates that the Allies’ idea to make Turkey withdraw from the war and to entice some of the officers to seize power had its roots.

Zij wilden echter de Ottomaanse staat ontleden en het kalifaat afschaffen. Aangezien een van de voorwaarden van Jamal Pasha was om de eenheid van de islamitische landen te behouden, althans als een federatie, en aangezien een van zijn andere voorwaarden was om het kalifaat te behouden, verwierpen zij zijn voorstel en weigerden zij met hem te onderhandelen. Het is volkomen natuurlijk dat zij andere initiatieven hebben genomen.

They however wanted to dismember the Ottoman State and abolish the Khilafah. Since one of Jamal Pasha’s conditions was to preserve the unity of the Islamic lands, at least as a federation, and as one of his other conditions was to preserve the Khilafah, they rejected his proposal and refused to negotiate with him. It is only natural that they must have undertaken other initiatives.

Wat hun pogingen met de Sharif van Mekka, Hussein ibn Ali, betreft, deze waren bekend, maar ze zouden niet het doel hebben gediend om de Ottomaanse Staat uit de oorlog te laten terugtrekken, en ongetwijfeld moeten ze verschillende andere pogingen hebben ondernomen bij een groot aantal Turkse officieren. Er is niets dat erop wijst dat er andere onderhandelingen hebben plaatsgevonden met iemand van de Turken, maar de Britten hadden wel hun agenten binnen de Staat, zoals Arif Pasha, Damad Farid en anderen. Vóór de Eerste Wereldoorlog was de Britse militaire attaché zeer actief en maakte hij vele zetten en contacten, allemaal met een vrije hand. Deze militaire attaché was teruggekeerd naar Istanbul nadat het staakt-het-vuren was getekend en hij speelde, samen met de bevelhebber van de geallieerde strijdkrachten, een belangrijke rol bij de afschaffing van het kalifaat. Daarom is het zeer waarschijnlijk dat hij verschillende contacten heeft gemaakt en banden heeft gelegd, hoewel geen van deze aan het licht is gekomen.

As for their attempts with the Sharif of Makkah, Hussein ibn Ali, these were known, but they would not have served the purpose of making the Ottoman State withdraw from the war, and undoubtedly, they must have made several other attempts with a host of Turkish officers. There is nothing to indicate that other negotiations did take place with anyone from among the Turks, but the British did have their agents within the State, such as Arif Pasha, Damad Farid and others. Before the First World War, the British military attaché had been very active and used to make many moves and contacts, all with a free hand. This military attaché had returned to Istanbul after the cease-fire was signed and he played a major role, together with the commander of the allied forces, in abolishing the Khilafah. Hence, it is very likely that he had made several contacts and established links, although none of these came to light.

Mustafa Kemal was een weinig bekende junior officier toen de oorlog uitbrak, hoewel hij bekend stond om zijn westerse ideeën en zijn rebellie tegen de islamitische gedachten, en om zijn neiging naar de Britten en zijn haat tegen de Duitsers. Pas na zijn deelname aan de slag bij Ana Forta werd zijn naam bekend en gevierd. Sindsdien verwierf hij een brede bekendheid, werd zijn naam gevierd en werd hij beroemd.

Mustafa Kemal was a little known junior officer when the war broke out, though he was known for his Western thoughts and his rebellion against the Islamic thoughts, and for his inclination towards the British and his hatred for the Germans. It was only after his participation in the battle of Ana Forta that his name became known and celebrated. Since that time, he acquired a wide publicity, his name became celebrated and he became famous.

In het voorjaar van 1915, aan het begin van het tweede jaar van de Wereldoorlog, staakte Duitsland haar pogingen om de Franse gebieden in te nemen, omdat noch Duitsland noch Frankrijk de ander kon verslaan en een beslissende overwinning kon behalen. De Russen hadden in de tussentijd een zware nederlaag geleden, waarvan zij niet meer konden herstellen en hun strijd niet konden hervatten, tenzij de westerse staten snel zouden handelen en Rusland op regelmatige basis zouden voorzien van de broodnodige munitie. De westerse geallieerden laadden schepen voor dit doel, maar deze werden in de Middellandse Zee belegerd en konden Rusland niet bereiken. Daarom werd het noodzakelijk om een aanval op Istanbul te lanceren en de zeestraten te openen, om de schepen toe te laten en Rusland op regelmatige basis te bevoorraden. Het bevel over het Ottomaanse leger lag op dat moment in handen van de Duitse generaal Otto Liman von Sanders. Hij had het bevel over één divisie toegewezen aan de "Qa'im Qam" Mustafa Kemal Beik, en het was op dat moment dat het offensief van de geallieerden plaatsvond.

In the spring of 1915, at the beginning of the second year of the World War, Germany halted her attempts at seizing the French territories because neither Germany nor France could defeat one another and achieve a decisive victory. The Russians had meanwhile suffered a severe battering, from which they could not rise again and resume their struggle unless the Western states acted swiftly and supplied Russia on a regular basis with much needed ammunition. The Western Allies loaded ships for this purpose but they were besieged in the Mediterranean and could not reach Russia. Hence it became imperative to launch an attack on Istanbul and open the straits in order to allow the ships to enter and supply Russia on a regular basis. The command of the Ottoman army was at the time in the hands of the German General Otto Liman von Sanders. He had assigned the command of one division to the “Qa’im Qam” Mustafa Kemal Beik and it was at that time that the Allies’ offensive took place.