In die tijd probeerde Anwar, die de staat domineerde, de resterende troepen die zegevier hadden in de vele veldslagen die zij hadden gevochten te verzamelen, en deze troepen bevelen te geven om onmiddellijk terug te keren naar de hoofdstad om de vijand tegemoet te treden. Maar de mensen om hem heen dachten dat het uur al was aangebroken. Zelfs degenen die hem in het verleden hadden gesteund, weigerden hem te volgen en zijn beleid te steunen. Hierdoor werd hij gedwongen zich over te geven en een wapenstilstand aan te vragen. De Geallieerden accepteerden dit en hij tekende het wapenstilstandverdrag. Al wat restte, waren de onderhandelingen over de voorwaarden van de wapenstilstand. De Ottomaanse Staat capituleerde en de Geallieerden bezetten haar.

During that time Anwar, who dominated the state, was attempting to rally the remaining troops which had emerged victorious from the many battles they had fought, and to give orders to these troops to return to the capital immediately to face the enemy. But people around him thought that the hour had already passed. Even those who had supported him in the past refused to go along with him and follow his policy. Hence, he was forced to surrender and call for a truce. Thus the Allies accepted and he signed the truce treaty. All that was left was for the negotiations over the terms of the truce. The Ottoman State capitulated and the Allies occupied her.

De overgave en deze bezetting van de Staat door de Geallieerden betekende echter geen overgave aan de Geallieerden die inhield dat de Staat een kolonie van hen of een van hun eigendommen was geworden. Het betekende ook niet dat hun bezetting permanent was, want dit was een oorlog tussen twee staten; de een zou de ander overwinnen, waardoor de overwinnaar de vredesvoorwaarden aan de verliezer zou opleggen, en de verslagen staat een staat zou blijven als een entiteit met binnenlandse en buitenlandse soevereiniteit. Dit is aan de ene kant, terwijl de overgave aan de andere kant geen overgave door de staat Turkije was, maar een overgave door de kalief van de moslims, of volgens hun eigen termen een overgave door het Ottomaanse Rijk. Bijgevolg was de verslagen staat het kalifaat, en niet de staat Turkije. Daarom waren de internationale maatregelen door de Geallieerden, in hun hoedanigheid als overwinnaars, en door de Ottomaanse Staat, in haar hoedanigheid als verliezer, naar behoren maatregelen die betrekking hadden op de Ottomaanse Staat, met andere woorden betrekking hebbend op iedereen die onder de banier van het kalifaat leefde, of haar trouw had beloofd.

However, the surrender and this occupation of the State by the Allies did not mean a surrender to the Allies which entailed that the State had become a colony of theirs or one of their properties. Nor did it mean that their occupation was permanent, for this was a war between two states, one would vanquish the other, thus the victor would dictate the terms of peace upon the loser, and the defeated state would remain a state as an entity with domestic and foreign sovereignty. This is on the one hand, while on the other hand the surrender was not a surrender by the state of Turkey, but a surrender by the Khaleefah of the Muslims, or according to their own terms a surrender by the Ottoman Empire. Hence the defeated state was the Khilafah, and not the state of Turkey. Therefore, the international measures by the Allies, in their capacity as victors, and by the Ottoman State, in her capacity as the loser, were duly measures related to the Ottoman State, in other words related to everyone who lived under the banner of the Khilafah, or pledged their allegiance to her.

Echter, aangezien het Britse doel was om de Ottomaanse Staat te ontleden in haar hoedanigheid als een Islamitische Staat en om het kalifaat af te schaffen, bewandelden zij het pad dat hiertoe leidde en gingen zij in hun omgang met de verslagen Ottomaanse Staat op een andere wijze te werk dan met het verslagen Duitsland, ondanks het feit dat de twee staten zij aan zij hadden gevochten. De geallieerde overwinning op de Ottomaanse Staat was inderdaad vergelijkbaar met hun overwinning op Duitsland; derhalve hadden de twee staten gelijk behandeld moeten worden. De Britten behandelden Duitsland echter als een verslagen staat volgens het internationaal recht en wat dat voorschreef in het geval dat een oorlog tussen twee staten ten einde kwam, waarbij de een als overwinnaar en de ander als verliezer uit de strijd kwam. Wat de Ottomaanse Staat betreft, zij werd anders behandeld.

However, since the British aim was to dismember the Ottoman State in her quality as an Islamic State and to abolish the Khilafah, they trod the path that led to this and they proceeded in their dealings with the vanquished Ottoman State in a manner different to that proceeded with the vanquished Germany, despite the fact that the two states had fought alongside each other. Indeed the Allied victory over the Ottoman State was similar to their victory over Germany; thus the two states should have been treated equally. However, the British treated Germany as a vanquished state according to international law and what it stipulated in the event of a war coming to an end between two states, with one emerging as the victor and the other the loser. As for the Ottoman State, she was treated differently.

Zodra de oorlog eindigde, werd zij in stukken gesneden, waarvan de Britten het grootste deel bezetten en verdeelden in delen volgens het plan dat tijdens de oorlog was bedacht. Zij begonnen ook hun bondgenoten te vermijden om het leeuwendeel van de gebieden van de verslagen Ottomaanse Staat te bemachtigen. Vervolgens concentreerden zij hun inspanningen op het centrum van het kalifaat om de meest geschikte methoden toe te passen om de afschaffing ervan te verzekeren.

For as soon as the war ended she was dismembered into pieces, most of which the British occupied and divided into parts according to the plan that had been devised during the war. They also started to avoid their Allies in order to gain the lion’s share in the lands of the vanquished Ottoman State. Then they concentrated their efforts on the Khilafah’s centre in order to adopt the most appropriate styles to ensure its abolition.

Wat betreft het proces van ontmanteling: de zaden van nationalistische neigingen en patriottisch chauvinisme, die eerder door de Britten waren geplant, waren tegen die tijd tot bloei gekomen. Het was dus het juiste moment voor hen om deze als basis te gebruiken voor het proces van ontmanteling, en zij begonnen hier effectief mee.

As for the process of dismemberment, the seeds of nationalist tendencies and patriotic chauvinism implanted earlier by the British had by then come to fruition. Thus it was the right time for them to use them as a basis for the process of dismemberment, and they effectively began to do so.

Overeenkomstig hiermee maakten zij de door Turkssprekende moslims bewoonde gebieden tot één enkele entiteit en begonnen zij hun directe bestuur en overweldigende invloed te gebruiken om Turks-nationalistische tendensen aan te wakkeren. Zij probeerden het idee van de onafhankelijkheid van Turkije op te roepen, wat betekende dat het land zich zou afscheiden van de rest van de Islamitische Staat, of volgens hen het Ottomaanse Rijk, terwijl zij het woord onafhankelijkheid definieerden met de betekenis van het ontsnappen aan de geallieerde bezetting. Dit was ondanks het feit dat de praktische realiteit waar zij mensen feitelijk naartoe dreven, de onafhankelijkheid van alle andere delen van de Staat was, namelijk een volledige afscheiding. Zij verdeelden ook de door Arabischsprekende moslims bewoonde gebieden in verschillende stukken.

Accordingly, they turned the lands inhabited by Turkish speaking Muslims into one single entity and started to use their direct rule and overwhelming influence to flare up Turkish nationalist tendencies. They tried to evoke the idea of Turkey’s independence, meaning her separation from the rest of the Islamic State, or according to them the Ottoman Empire, while defining the word independence with the meaning of getting rid of the Allied occupation. This was despite the fact that the practical reality they were actually pushing people towards was the independence from all the other parts of the State, namely a complete separation. They also broke the lands inhabited by Arabic speaking Muslims into several pieces.

Hoewel de Britten de meeste ervan hadden bezet, hielden zij deze niet als één geheel aan. In plaats daarvan veranderden zij die landen in verschillende entiteiten, volgens de kaarten die zij tijdens de oorlog voor hen hadden getekend.

Although the British had occupied most of them, they did not keep them as one entity. They rather turned those lands into several entities according to the maps they had drawn for them during the war.

Zodoende voerden zij fysiek de ontmanteling van de overwonnen staat uit en veranderden haar in verschillende staten, nog voordat zij een vredesverdrag met haar sloten en nog voordat zij het eens werden over de voorwaarden van de vrede. Want zodra zij de landen hadden bezet, verdeelden zij deze in verschillende landen en begonnen zij deze te regeren alsof het verschillende staten waren die zij zojuist hadden bezet. Dit was in strijd met het internationaal recht en in tegenspraak met internationale verdragen, omdat de bezetting van het land van de verslagen staat door de zegevierende staat in de oorlog niet voldoende is om het lot van de bezette staat of de bezette gebieden te bepalen; wat dit bepaalt is eerder het vredesverdrag, zelfs als de voorwaarden van het verdrag werden gedicteerd en opgelegd. Het dichtstbijzijnde voorbeeld hiervan is het feit dat hoewel Berlijn meer dan veertig jaar werd bezet, haar lot niet werd bepaald door de bezetting, maar door het vredesverdrag en de overeenkomst van de Geallieerden daarover.

Wat betreft de concentratie van hun inspanningen op het centrum van het kalifaat om de stijlen te adopteren die tot de afschaffing ervan zouden leiden, hadden de Britten, naast hun manoeuvres tegen hun bondgenoten en naast hun inspanningen in de landen die zij hadden bezet, al hun aandacht gericht op Turkije in het bijzonder, en specifieker nog op het centrum van het kalifaat.

As for the concentration of their efforts on the centre of the Khilafah in order to adopt the styles which would lead to its abolition, the British had, in addition to their manoeuvring against their Allies and in addition to their efforts in the lands they had occupied, focused all their attention on Turkey in particular, and more specifically on the centre of the Khilafah.

Daarom haastten Britse oorlogsschepen zich, kort na de verklaring van de wapenstilstand, om de Bosporus in te nemen en hun troepen bezetten de hoofdstad en alle vestingen van de Dardanellen, evenals alle gevoelige militaire gebieden in heel Turkije. Ondertussen bezetten de Franse troepen Antep, terwijl de Italiaanse troepen Bira en de spoorlijnen bezetten. De Britse commandant, Harrington, werd benoemd tot de algemeen bevelhebber van de geallieerden in Turkije.

Therefore, soon after the declaration of the truce, British warships rushed to seize the Bosphorous and their troops occupied the capital and all the fortresses of the Dardanelles, as well as all the sensitive military areas throughout Turkey. Meanwhile, the French troops occupied Antep, while the Italian troops occupied Bira and the railway lines. The British commander, Harrington was appointed as the Allies General Commander in Turkey.

Daarom waren het de Britse troepen die Turkije effectief bezetten en hun hegemonie over het land opeisten. De bezetting door Frankrijk en Italië was slechts nominaal en diende enkel om hun aanwezigheid te bevestigen. Daarom betekende contact tussen de verslagen staat, met betrekking tot de binnenlandse aangelegenheden van Turkije, en de geallieerden in feite contact met de Britten. Zo slaagden de Britten erin om hun rol in Turkije alleen te spelen, terwijl hun bondgenoten geen rol speelden en geen invloed hadden op de Turkse binnenlandse aangelegenheden.

Therefore, it was the British troops who effectively occupied Turkey and assumed their hegemony over her. France and Italy’s occupation was merely nominal and merely to confirm their presence. Hence, contact between the vanquished state, pertaining to the domestic matters of Turkey, and the Allies meant in fact contact with the British. Thus the British managed to play their role in Turkey single-handedly and their Allies had no role and no effect on the Turkish domestic matters.

Zij ondernamen ook een reeks politieke manoeuvres om de staat van het kalifaat, of het Ottomaanse Rijk volgens hen, te controleren sinds het wapenstilstand werd uitgeroepen. Zij richtten hun politieke spel in het bijzonder op Turkije om de regering omver te werpen en het kalifaat te vernietigen.