Zo eindigde de tweede fase met de vestiging van de tweede regering van het land in Ankara, waardoor zij de touwtjes van de macht en de effectieve autoriteit in handen kreeg. Ondertussen veranderde de regering in Istanbul in een machteloze en gebrekkige autoriteit. Kort nadat deze tweede regering zich had gevestigd en de controle over het land had overgenomen, riep Groot-Brittannië naar aanleiding van deze gebeurtenissen op tot de conferentie van Londen, waaraan een groot aantal afgevaardigden uit Griekenland en Turkije deel zou nemen. Groot-Brittannië zei: "Het doel van het houden van deze conferentie is om naar een oplossing voor de oosterse crisis te zoeken." Dit kon alleen maar betekenen dat de vredesvoorwaarden van het Sèvres-verdrag, dat in Parijs was ondertekend, herzien zouden worden, omdat het houden van een conferentie om de oosterse kwestie te onderzoeken — die al was beslecht tijdens een officiële vredesconferentie — alleen maar kon betekenen dat het Sèvres-verdrag, dat in Parijs was geratificeerd, opnieuw het onderwerp van discussie en studie zou worden voordat het enige effect kon hebben, of voordat het geheel kon worden geïmplementeerd. Het verdrag was inderdaad niet toegepast en niet één enkel artikel ervan was uitgevoerd.

This is how the second phase ended with the settlement of the second government of the country in Ankara, making it the holder of the reins of power and the effective authority. Meanwhile, the Istanbul government turned into a powerless and deficient authority. No sooner than this second government had settled and took control of the country, Britain called in the wake of these events for the conference of London, to be attended by a host of deputies from Greece and Turkey. Britain said: “The purpose of holding this conference is to seek a solution for the Eastern crisis.” This could only mean a review of the peace terms of the Sèvres Treaty signed in Paris because the holding of a conference to look into the Eastern Issue, which had been settled at an official peace conference, could only mean that the Sèvres Treaty which had been ratified in Paris would again be the object of discussion and study before it could have any effect, or before it could be implemented altogether. Indeed the Treaty had not been applied and not one single article of it was implemented.

Dit bevestigt dat Groot-Brittannië het Verdrag sloot om Turkije te bedreigen en het als middel te gebruiken om haar doelen te verwezenlijken, en niet om het te implementeren. Het bewijs hiervoor is dat het ongeveer een jaar lang was gesloten, gedurende welke tijd het geheim werd gehouden; het werd pas bekendgemaakt toen Mustafa Kemal omsingeld was, bijna vernietigd werd en zijn opstand bijna was neergeslagen.

This confirms that Britain concluded the Treaty in order to threaten Turkey and use it as a means to carry out her aims, not to implement it. The proof for this is that it had been concluded for about a year during which time it was kept secret; it was only broadcast when Mustafa Kemal was surrounded and was nearly destroyed and his rebellion almost crushed.

Het loutere feit dat de Britten opriepen tot de Londense conferentie om het Verdrag van Sèvres te herzien, werd als bizar beschouwd omdat het Verdrag in het voordeel van de Britten was. Hoewel Frankrijk op geen enkele wijze tevreden was met het Verdrag van Sèvres en zij was gedwongen om met dat Verdrag in te stemmen; zij vond dat de Ottomaanse erfenis het eigendom was geworden van haar bondgenoot Groot-Brittannië, die het grootste deel ervan had verkregen. Hierdoor moest Frankrijk genoegen nemen met Syrië en Cilicië. Toch waren Syrië en Cilicië, voor zover Frankrijk betrof, een geschenk dat onderwerp van debat was. Italië was ook boos over het Verdrag, want zij was tegen de Griekse soevereiniteit in de Middellandse Zee, vooral omdat de Griekse expansie in Klein-Azië in feite ten koste ging van de Italiaanse invloedssferen die tijdens de oorlog tussen de bondgenoten waren vastgesteld. Daarom was het aan de hebzucht van deze twee staten, Frankrijk en Italië, om meer buit te vergaren, dat zij het Verdrag met tegenzin hadden ondertekend.

The mere fact that the British called for the London conference to review the Sèvres Treaty was seen as bizarre because the Treaty was in favour of the British. Even though France was not satisfied with the Sèvres Treaty in the slightest and she had been coerced into agreeing to that Treaty; she deemed that the Ottoman legacy had become the property of her ally Britain, who had gained from it the lion’s share. Thus France had to be content with Syria and Cilicia. Still, Syria and Cilicia were, as far as France was concerned, a gift that was open to debate. Italy was also angry about the Treaty, for she was averse to the Greek sovereignty in the Mediterranean, especially because the Greek expansion in Asia Minor was in fact at the expense of the Italian areas of influence which had been drawn up between the allies during the war. Therefore, it was due to the greed of these two states, France and Italy, in gaining more spoils that they had signed the Treaty reluctantly.

Overeenkomstig hetgeen volgt: toen Groot-Brittannië ervoor koos om niets uit het Verdrag te implementeren, ondanks het feit dat dit haar de grootste buit zou hebben opgeleverd in vergelijking met haar bondgenoten, trok dit de aandacht en werd het als onnatuurlijk beschouwd. Toen zij vervolgens een herziening van dit Verdrag eiste, kwam dit als een verrassing en werd het als zeer vreemd beschouwd. Wat nog verrassender was dan dit, was dat een delegatie die de nieuwe regering van Ankara vertegenwoordigde, deelnam aan de conferentie naast de delegatie die kwam om de Ottomaanse regering te vertegenwoordigen, terwijl duidelijk geen enkele andere instelling, noch Turks noch Ottomaans, het recht had om daaraan deel te nemen behalve deze, aangezien de Ottomaanse regering de legitieme regering was die de oorlog was binnengegaan en verslagen was. Uiteindelijk was het die regering die het Verdrag van Sèvres had ondertekend, waarover deze conferentie werd gehouden om het te herzien. Daarom moet de vraag gesteld worden wat de positie was van de nieuwe regering van Ankara, die nog door niemand was erkend, en waarom zij deelnam aan deze internationale conferentie die werd gehouden om de vredesvoorwaarden te herzien? Was dit alleen al niet voldoende bewijs dat de oprichting van deze regering in Ankara door de Britten was geënsceneerd om haar eerst deel te laten nemen aan de vredesonderhandelingen en haar vervolgens de enige onderhandelaar te laten worden over de definitieve vredesvoorwaarden?

Accordingly, when Britain chose not to implement anything from the Treaty, despite that fact the it would have yielded for her the largest spoils in comparison with her allies, this attracted attention and was deemed unnatural. When she afterwards demanded a review of this Treaty, it came as a surprise and was deemed most odd. What was more surprising than this was for a delegation representing the new Ankara government to attend the conference alongside the delegation which came to represent the Ottoman government, which clearly no other institution whether Turkish or Ottoman alike had the right to take part in apart from it, because the Ottoman government was the legitimate government that had entered the war and had been defeated. After all, it was that government that had signed the Treaty of Sèvres which this conference was held in order to review. Hence, it is to be asked what was the position of the new Ankara government which no one had yet recognised, and why was it attending this international conference held to review the terms of peace? Was this alone not ample proof that the establishment of this government in Ankara was staged by the British in order to make it first take part in the peace negotiations and then allow it to become the sole negotiator over the final terms of peace?

De Ottomaanse regering, de regering van het kalifaat, had de deelname van de regering van Ankara naast de zijne in de onderhandelingen moeten afwijzen, aangezien de acceptatie ervan het betekende dat deze officieel zou worden erkend voor andere staten, en omdat de aanwezigheid van twee regeringen in één land, die de vijand tegemoetreden en onderhandelen over vredesvoorwaarden, extreme zwakte en verwoesting aantoont. Daarom zou het natuurlijk zijn geweest voor de regering van het kalifaat om de aanwezigheid van de vertegenwoordigers van de regering van Ankara af te wijzen, maar in feite accepteerde zij dit. Haar zwakte leidde haar er zelfs toe om de uitnodiging van Mustafa Kemal om de conferentie bij te wonen te gebruiken als een middel om hem te proberen te winnen en te verzoenen. In deze zin benaderde Tawfiq Pasha Mustafa Kemal met de uitnodiging van de Europese staten om de conferentie in London bij te wonen en zei: “In de naam van de Turkse staat en omwille van het Ottomaanse Rijk, zou de Turkse delegatie die de conferentie bijwoont een sterk verenigd front moeten vormen, en de agenda die de Turken voorstellen zou ook eenheid moeten uitstralen, wat duidt op de samenwerking en de eenheid van de moslimgemeenschap (Ummah) als geheel, in plaats van haar conflict en verdeeldheid.” Mustafa Kemal weigerde dit echter en zei: “Het is slechts de Nationale Vergadering in Ankara die de constitutionele soevereiniteit geniet, en die de exclusieve macht en heerschappij in het land bezit. De Europese landen hadden de uitnodiging via deze Vergadering moeten sturen.” Tijdens die tijd veranderde de Nationale Vergadering zichzelf in een permanente vergadering. Zij ontwierp ook een nieuwe grondwet waarvan de opstelling negen hele maanden duurde. Het belangrijkste obstakel dat de opstelling van de grondwet in de weg stond en dat een grote hoeveelheid debat en beraadslaging veroorzaakte, was de kwestie van het “Sultanaat en het kalifaat”. Mustafa Kemal werd onder de druk van de overweldigende consensus en de allesomvattende trend in de Nationale Vergadering — die werd beschouwd als de Vergadering van Ata Turk, aangezien al haar leden behoren tot zijn aanhangers — gedwongen om expliciet in de grondwet vast te leggen dat het Sultanaat en het kalifaat behouden zouden blijven. Daarom zei Mustafa Kemal, als antwoord op premier Tawfiq Pasha toen deze hem uitnodigde en hem aanspoorde om de Turkse delegatie eenheid en harmonie te laten tonen: "De Nationale Vergadering heeft in het eerste artikel van haar grondwet bepaald dat er geen nadeel zal zijn voor het Sultanaat en geen aantasting van de heiligheid van het kalifaat; de Sultan moet de Nationale Vergadering erkennen, zodat de regering van Ankara met haar delegatie kan deelnemen aan de delegatie van de regering van de Sultan." De Sultan weigerde echter de Nationale Vergadering en de door haar opgestelde grondwet te erkennen, omdat erkenning ervan de afschaffing van het kalifaat zou impliceren, zelfs als de grondwet de nominale waarborging van het kalifaat vermeldde. Daarnaast bepaalde de grondwet dat de autoriteit als geheel, zonder enige voorwaarden, naar de natie als geheel was overgegaan en dat de natie de bron van wetgeving was geworden; evenals dat de Nationale Vergadering het exclusieve en absolute recht had om de soevereiniteit van het volk te vertegenwoordigen, en dat het de Vergadering is die beslist over de kwestie van oorlog en vrede. Het was voor de Sultan duidelijk onmogelijk om dit te accepteren. Hierdoor werden de onderhandelingen tussen de regering van de Kalief en de regering van Ankara over de vorming van de delegatie afgebroken.

Toen de Europese landen echter beseften dat Mustafa Kemal de uitnodiging had geweigerd omdat deze via de regering van de Sultan bij hem was aangekomen, stuurde Groot-Brittannië namens de geallieerde staten een directe uitnodiging naar Ankara. Deze uitnodiging werd door haar beschouwd als een duidelijke erkenning van de regering van Ankara. Daarom reisden de twee delegaties afzonderlijk. Tawfiq Pasha was het hoofd van de delegatie van de kalief, terwijl Bakir Sami Beik het hoofd was van de delegatie van Ankara. De conferentie van Londen vond plaats in februari 1921.

However when the European countries realised that Mustafa Kemal had refused the invitation because it had reached him through the Sultan’s government, Britain sent him a direct invitation to Ankara on behalf of the allied states. This invitation was regarded as a clear recognition from her of the Ankara government. Hence, the two delegations travelled separately. Tawfiq Pasha was the head of the Khaleefah’s delegation, while Bakir Sami Beik was the head of the Ankara delegation. The London conference was held in February 1921.

Het hoofd van de delegatie van de Sultan draagt het recht om namens beide delegaties te spreken over aan het hoofd van de delegatie van Ankara. Toen de twee delegaties aan de onderhandelingstafel plaatsnamen, stond premier Tawfiq Pasha op en zei dat hij, in zijn hoedanigheid als hoofd van de delegatie van Istanbul, zijn recht om te spreken overdroeg aan Bakir Sami Beik, die namens beide delegaties zou spreken en de nationale aspiraties van de Turken zou verdedigen. Hierop bleef Istanbul stil en werd alleen de stem van Ankara verheven.

The head of the Sultan’s delegation abdicates to the head of the Ankara delegation the right to speak on behalf of the two delegations When the two delegations sat at the negotiating table, Premier Tawfiq Pasha stood up and said that in his capacity as head of the Istanbul delegation, he was abdicating his right to speak to Bakir Sami Beik, who would speak on behalf of the two delegations and would defend the national aspirations of the Turks. Upon this Istanbul remained silent and only the voice of Ankara was raised.

Vervolgens gingen Lloyd George van Groot-Brittannië, Brian van Frankrijk en graaf Sforza van Italië ermee aan de slag om het doel van de conferentie uit te leggen, waarbij zij stelden dat het enkel gericht was op het harmoniseren van de relaties tussen de naties die in de oorlog met elkaar hadden gekonflikt, en dat de geallieerden bereid waren bepaalde wijzigingen aan te brengen in de vredesvoorwaarden, met name die met betrekking tot de privileges die aan Griekenland werden aangeboden. Zij besloten een speciale commissie in te stellen en deze de taak toe te wijzen om de situatie van de lokale inwoners in de regio Izmir te herzien, waarbij zij verklaarden dat de besluiten die door deze commissie werden genomen, bindend zouden zijn voor beide partijen. Het hoofd van de delegatie, Bakir Sami, stemde in met het idee om de commissie te sturen, maar de Grieken wezen dit categorisch af. Hierop suggereerde de vertegenwoordiger van Ankara en het hoofd van de delegatie, sprekend namens de twee delegaties, tijdens de conferentie dat Izmir getransformeerd zou kunnen worden tot een binnenlands onafhankelijke provincie (Wilayah) onder een christelijke heerser. De Britten wezen dit voorstel echter af, evenals de Grieken, de Fransen en de Italianen. De Franse delegatie stemde ermee in om Cilicië te evacueren en het terug te geven aan de Turken, waarbij zij hun toezeggingen deden om deze belofte na te komen. Bakir Sami stemde op zijn beurt in met het verlenen van een commercieel privilege aan Frankrijk, dat Frankrijk een voorkeurspositie zou geven boven de andere staten waarmee Turkije handel dreef, waarna Turkije en Frankrijk een verdrag sloten.

Then Lloyd George of Britain, Brian of France and Count Sforza of Italy set about explaining the purpose of the conference, stating that it merely aimed at harmonising relations between the nations which had clashed in the war, and that the allies were prepared to introduce certain modifications to the terms of peace, especially those pertaining the privileges offered to Greece. They decided to establish a special committee and assign to it the task of reviewing the situation of the local residents in the region of Izmir, stating that the decisions reached by this committee would be binding upon the two parties. The head of the delegation Bakir Sami agreed to the idea of the sending of the committee but the Greeks categorically rejected it. Upon this the Ankara representative and the head of the delegation, speaking on behalf of the two delegations, suggested during the conference that Izmir could be turned into a domestically independent Wilaya under a Christian ruler. However, the British rejected this proposal and so did the Greeks, the French and the Italians. The French delegation agreed to evacuate Cilicia and hand it back to the Turks, giving their assurances to honour this promise. Bakir Sami for his part agreed to grant France a commercial privilege which would give her preference over the other states which Turkey traded with, to which effect Turkey and France concluded a treaty.

De conferentie van Londen mislukte echter en werd beëindigd zonder iets te bereiken, behalve datgene waar de Franse en de Turkse delegaties over overeenstemming hadden bereikt. Kort nadat de twee delegaties waren teruggekeerd, verwierp Mustafa Kemal het verdrag dat Bakir Sami met Frankrijk had ondertekend. Bakir Sami werd vervolgens gedwongen zijn ambt als minister van Buitenlandse Zaken neer te leggen en hij sloot zich onmiddellijk aan bij degenen die Mustafa Kemal tegenwerkten.

However, the London conference failed and was wound up without achieving anything apart from what the French and the Turkish delegations had agreed upon. No sooner had the two delegations returned, than Mustafa Kemal rejected the treaty which Bakir Sami had signed with France. Bakir Sami was then forced to resign his post as foreign minister and he immediately joined those who opposed Mustafa Kemal.

Mustafa Kemal schreef vervolgens aan de Franse regering dat de delegatie die hij naar de conferentie had gestuurd, op een wijze had gehandeld die de bevoegdheden overschreed waarmee zij was gemachtigd, waardoor alle resoluties die zij had aangenomen nietig en ongeldig waren en het land deze niet zou accepteren noch verplicht zou zijn deze na te komen.

Mustafa Kemal then wrote to the French government stating that the delegation he had dispatched to the conference had acted in a manner which exceeded the powers with which it was delegated, thus all the resolutions it had adopted were null and void and the country would not accept them nor would she be liable to honour them.

Er vonden vervolgens onderhandelingen plaats tussen de regering van Ankara en Frankrijk, die eindigden met het ondertekenen van een overeenkomst tussen de regering van Ankara en Frankrijk op 20 oktober 1921, waarbij Turkije zich verplichtte Syrië aan Frankrijk over te dragen. Zij kwamen ook overeen om de grenzen tussen Turkije en Syrië vast te stellen. Overeenkomstig deze overeenkomst evacueerde Frankrijk ook haar troepen uit Cilicia. Hierdoor nam Mustafa Kemal contact op met andere staten, en deze staten namen op hun beurt contact met hem op en onderhandelden met hem, waarbij zij verdragen met hem sloten ondanks de aanwezigheid van de regering van het kalifaat.

Negotiations then took place between the Ankara government and France at the end of which the Ankara government signed an agreement on 20th October 1921 with France, under which Turkey undertook to surrender Syria to France. They also agreed to determine the borders between Turkey and Syria. Pursuant to this agreement, France also evacuated her troops from Cilicia. Hence, Mustafa Kemal assumed contacts with other states and other states in turn contacted him and dealt with him, signing treaties with him despite the presence of the Khilafah government.

De Europese staten begonnen daarna hun neiging naar hem te tonen. Frankrijk en Italië begonnen te proberen hem te winnen en dichter bij hem te komen, terwijl Groot-Brittannië hem openlijk begon te steunen in internationale kwesties en Griekenland leek te hebben afgewezen en wrok jegens haar begon te tonen.

The European states thereafter started to display their inclination towards him. France and Italy started attempting to win him over and get closer to him, while Britain started to openly support him in international issues and seemed to have snubbed Greece and started to show resentment towards her.

Mustafa Kemal nam ook contact op met Rusland, dat zich uit de oorlog had teruggetrokken en waar de communistische regering was gevestigd, en zocht haar hulp. Hij leverde Batum aan haar over en probeerde haar een vriendschapsverdrag met hem te laten tekenen namens Turkije, om dit te beschouwen als een officiële erkenning van zijn regering. Rusland stemde hiermee in, aangezien zij er niets bij verloor en omdat zij tegen de islam en tegen het bestaan van een islamitisch kalifaat was. Daarom steunde zij Mustafa Kemal tegen de Britten en tegen het kalifaat, waarna zij Batum innam zonder iets te verliezen, en dit was op 16 maart 1921. Hiervoor had Italië Altalia uit eigen vrije wil opgegeven en het in januari 1921 geëvacueerd. Hierdoor namen Frankrijk, Italië en Rusland partij aan de zijde van de regering van Ankara, en dit versterkte de positie van Mustafa Kemal.

Mustafa Kemal also contacted Russia, which had withdrawn from the war and where the communist government had been established, and sought her help. He surrendered Batum to her and endeavoured to make her sign a treaty of friendship with him on behalf of Turkey, so as to consider it as an official recognition of his government. Russia agreed to this, as she did not loose anything by it and because she was against Islam and against the existence of an Islamic Khilafah. Hence, she supported Mustafa Kemal against the British and against the Khilafah, then she took Batum without loosing anything, and this was on 16th March 1921. Prior to this, Italy had relinquished Altalia out of her own free will and evacuated it in January 1921. Hence, France, Italy and Russia sided with the Ankara government and this strengthened the hand of Mustafa Kemal.