De moslims ervaren op dit moment de zwaarste beproevingen en de ergste beproevingen. Het effectieve medicijn voor hen ligt in het inzicht in de vraag of hun kwesties vitaal zijn of niet, en in het nemen van een maatregel van leven of dood tegenover elke vitale kwestie. Dit is met name noodzakelijk als de kwestie in kwestie alle vitale kwesties samen omvat. Zolang dit inzicht niet wordt bereikt op een wijze die de zielen van de mensen en de sferen om hen heen domineert, zullen de moslims zich in een constante staat van verval en degeneratie blijven bevinden, en zullen zij nooit opstaan onder de naties. Daarom is het de moslims verschuldigd om hun vitale kwesties te onderscheiden en om ervoor te zorgen dat hun inzicht in deze kwesties zijn weg vindt naar de harten, de zielen en de algemene sferen om hen heen, zodat het een inzicht wordt dat hen aanzet tot het ondernemen van wat de vitale kwesties vereisen in termen van maatregelen van leven of dood; en dit met een onwankelbare vastberadenheid en onvermoeibaar ijver. Dit is het punt waar het om gaat, en dit is de basis van alles wat de moslims proberen te ondernemen om om te gaan met de realiteit die zij momenteel onder ogen zien.

The Muslims are at present experiencing the severest of trials and the worst of ordeals. The effective remedy for them lies in the perception of whether their issues are vital or not, and in the undertaking of a life and death measure towards every vital issue. This is particularly necessary if the issue in question encompasses all the vital issues put together. As long as this perception is not achieved in a manner that dominates over the souls of people and the atmospheres around them, the Muslims will continue to be in a constant state of decline and degeneration, and they will never rise among the nations. Therefore, it is incumbent upon the Muslims to discern their vital issues and to have their perception of these issues find its way to the hearts, the souls and the general atmospheres around them so that it becomes a perception that drives them towards undertaking what the vital issues necessitate in terms of life and death measures; and this with an unshakable resolve and unrelenting zeal. This is the point at issue, and this is the basis of all that which the Muslims are attempting to undertake in order to deal with the reality they are currently facing.

De realiteit van de moslims van vandaag wordt gevoeld door elke moslim; het behoeft geen enkele uitleg en vereist geen verdere toelichting. Hun landen worden geregeerd door systemen van ongeloof (Kufr), waardoor het onomstotelijk ongeloof (Kufr) thuislanden zijn. Ze zijn verdeeld in meer dan vier soorten entiteiten, waaronder staten, emiraten, sultanaten en sjeikdommen. Ze zijn te zwak om stand te houden tegen de ongelovigen (Kuffar).

The reality of the Muslims today is sensed by every Muslim; it does not require any explanation nor does it necessitate any elaboration. Their lands are ruled by Kufr systems, thus they are conclusively Kufr homelands. They are divided into more than four types of entities, including States, Emirates, Sultanates and Sheikhdoms. They are too weak to stand up to the Kuffar.

Daarom is het primaire punt van zorg voor elk land in de islamitische wereld om islamitische vaderlanden te worden en zich vervolgens te verenigen met de rest van de islamitische landen. Dit is een essentieel vraagstuk; het is bovendien de optelsom van alle essentiële vraagstukken samen; daarom is het noodzakelijk om de vereiste maatregelen te nemen als een kwestie van leven of dood.

Hence the primary issue of concern for every country in the Islamic world is to become Islamic homelands and then unite with the rest of the Islamic countries. This issue is a vital issue; it is moreover the whole of the vital issues put together; thus it is imperative to undertake the necessary measures as a matter of life and death.

Deze vitale kwestie, namelijk de kwestie van het transformeren van de landen naar een islamitisch vaderland en het verenigen ervan met de rest van de islamitische landen, is een doel dat de moslims beogen te bereiken, en de methode die moet worden ondernomen om dit doel te bereiken is die van het herstellen van het kalifaat. Daarom is de kwestie waar de moslims vandaag de dag voor staan de vestiging van het kalifaat als een regeringssysteem waardoor de transformatie van de landen naar een islamitisch huishouden wordt bereikt en daarmee de vereniging met de rest van de landen van de Islam.

However, this vital issue, which is the issue of transforming the lands into the Islamic homeland and uniting them with the rest of the Islamic lands is an objective which the Muslims aim to achieve, and the method which ought to be undertaken to achieve this objective is that of re-establishing Khilafah. Hence the issue facing the Muslims today is the establishment of the Khilafah as a ruling system through which the transformation of the lands into an Islamic household is achieved and consequently to unite them with the rest of the lands of Islam.

Het moet echter absoluut duidelijk worden gemaakt dat waar de moslims vandaag de dag voor staan, niet louter de aanstelling van een kalief is door te zeggen dat dit een plicht van voldoendeheid (fard kifayah) is voor de moslims, volgens wat ibn Omar rapporteerde dat de Boodschapper van Allah ﷺ zei: "En wie sterft zonder een imam voor de groep die over hem regeert, zijn dood is een dood van Jahilyyah", waardoor het een niet-essentiële kwestie wordt gemaakt. Wat de moslims vandaag de dag echter te wachten staat, is het vestigen van het kalifaat, wat het genereren van het systeem van het kalifaat als een regeringssysteem vereist, en de realiteit van deze taak is groter dan de aanstelling van een kalief, hoewel de vestiging van het kalifaat de aanstelling van een kalief noodzakelijk maakt.

However, it should be made absolutely clear that what is facing the Muslims today is not merely the appointment of a Khaleefah by saying that this is a duty of sufficiency upon the Muslims, according to what ibn Omar reported that the Messenger of Allah (saw) said: “And he who dies without an Imam for the group ruling over him, his death is a death of Jahilyyah”, thus making it a non-vital issue. What is rather facing the Muslims today is establishing the Khilafah, which requires generating the Khilafah system as a ruling system, and the reality of this task is greater than the appointment of a Khaleefah, although the establishment of the Khilafah necessitates the appointment of a Khaleefah.

Het vestigen van het kalifaat is ontegenzeggelijk een vitale kwestie, want naast het zijn van een methode om onze landen te transformeren van een land van ongeloof (Kufr) naar een islamitisch thuisland, is de vestiging ervan ook gericht op het vernietigen van de systemen van ongeloof (Kufr); dat wil zeggen, gericht op het verwijderen van het schandelijke ongeloof (Kufr) dat wordt toegepast - wat een vitale kwestie is, want de Boodschapper van Allah ﷺ zei: "Tenzij je een schandelijke Kufr getuigt." En ook omdat het wordt vermeld in de overlevering (Hadith): "Zij zeiden: O Boodschapper van Allah, moeten wij hen niet met het zwaard bestrijden? Hij ﷺ zei: Nee, zolang zij het gebed (Salah) onder jullie blijven vestigen." Daarom is de methode om de zaak van de moslims te bereiken een vitale kwestie, omdat het de methode is van een vitale kwestie, en omdat het bewijs uit de Shari'ah uit de profetische traditie (Sunnah) aangeeft dat het een vitale kwestie is. Daarom is het noodzakelijk om de maatstaf van leven en dood te nemen om dit te bewerkstelligen.

Establishing the Khilafah is conclusively a vital issue, because in addition to being a method to transform our lands from a Kufr homeland into an Islamic homeland, its establishment is also aimed at destroying the Kufr systems; i.e. aimed at removing the flagrant Kufr that is implemented - which is a vital issue, for the Messenger of Allah (saw) said: “Unless you witness a flagrant Kufr.” And also because it is mentioned in the Hadith : “ … They said: “ O Messenger of Allah, should we not resist them with the sword? He (saw) said : No, as long as they continue to establish the Salah among you.” Therefore, the method to achieve the Muslims’ issue is a vital issue, because it is the method of a vital issue, and because the Shari’ah evidence from the Sunnah indicates that it is a vital issue. Thus, it is imperative to undertake towards it the measure of life and death.

Echter, aangezien het ongeloof (Kufr) op de borsten van de moslims heeft gezeten en aangezien hun zaken in de handen zijn gevallen van de ongelovigen (Kuffar), de hypocrieten en de afvalligen, zijn zij niet gestopt met het proberen te ontsnappen aan de strop van de autoriteit van het ongeloof (Kufr) en de hegemonie van de meesters en agenten ervan. Zij slaagden er niet in te beseffen dat de kwestie waarvoor zij streden van vitaal belang was, en dat deze geen andere maatstaf had dan de maatstaf van leven en dood. Bijgevolg was het het gebrek aan inzicht onder de groep moslims dat hen in hun hoedanigheid als groep of als moslimgemeenschap (Ummah) beroofde van hun bereidheid om schade, gevangenschap en marteling te verdragen, naast het verdragen van armoede, verwoesting en de dood, iets wat nooit losgekoppeld kan worden van de strijd om de vitale kwesties. Daarom waren deze pogingen gedoemd tot onvermijdelijk falen en slaagden zij er niet in om ook maar één enkele stap te zetten richting het bereiken van de kwestie waarvoor zij vochten.

However, since the Kufr has been sitting on the Muslims’ chests and since their affairs fell in to the hands of the Kuffar, the hypocrites and the apostates, they have not ceased to attempt to break free from the noose of the Kufr authority and the hegemony of its masters and agents. They failed to realise that the issue for which they were struggling was vital, and that it had no other measure but the measure of life and death. Hence, it was the lack of perception among the group of Muslims, that stripped them in their quality as a group or an Ummah from their readiness to endure harm, imprisonment and torture, in addition to enduring poverty, devastation and death, something which can never be detached from the struggle over the vital issues. Hence, these attempts had been destined to inevitable failure and they failed to move one single step towards achieving the issue they were fighting for.

De moslims hadden geen uitgebreid nadenken en overpeinzing nodig om te beseffen dat hun kwestie van essentieel belang was. Want het was vanaf het eerste moment duidelijk, net zoals het vandaag de dag voor iedere ziende persoon duidelijk is, dat het rationeel onmogelijk is voor de Kuffar om de Islam terug te laten keren naar het politieke toneel (naar de macht), zolang zij ook maar een iota aan onderdrukking uitoefenen tegen degenen die hiervoor werken. De rang van de afvalligen en de hypocrieten is niet lager wat betreft misdaad en onderdrukking. Zij zullen alles wat zij aan macht hebben inzetten op het slagveld om te vechten tegen die gelovigen die ernaar streven de macht van hen over te nemen om de regels van Allah te vestigen en de heiligheden van Allah te beschermen door het instellen van de vastgestelde straffen (Hudud) van Allah.

The Muslims were not in need of a great deal of thought and contemplation to perceive that their issue was a vital one. For it was evident from the first moment, just as it is evident today to any sighted person that it is rationally impossible for the Kuffar to enable Islam to return to the political scene (to the rule), as long as they had one iota of oppression against those who work towards this. The rank of the apostates and the hypocrites is not lower in terms of crime and oppression. They will throw everything they have in terms of power in the battlefield to fight those believers who aim at taking the power from them in order to establish the rules of Allah and to protect the sanctities of Allah through establishing the “Hudud” (penal codes) of Allah.

Daarom zou het onmogelijk zijn voor elke poging die door de moslims in deze kwestie wordt ondernomen om vrucht te dragen, tenzij zij dit beschouwen als een vitale kwestie, waarvan de realisatie afhangt van een kwestie van leven of dood. Vanwege het feit dat de moslims er niet in slaagden de aard van de strijd en de juiste regel van Allah (SWT) met betrekking tot deze strijd te begrijpen, gingen zij over tot pogingen om zichzelf te bevrijden op een wijze die onwaardig is voor vitale kwesties.

Therefore, it would be impossible for any attempt undertaken by the Muslims in this issue to bear fruit unless they considered it to be a vital issue, whose achievement depends on the measure of life and death. Due to the fact that the Muslims failed to perceive the nature of the battle and the sound rule of Allah (swt) pertaining to this battle, they set about attempting to liberate themselves in a method unworthy of the vital issues.

Zodoende waren hun inspanningen hiervoor minder dan de maatstaven van leven en dood. De feitelijke zaak is dat men, wat betreft vitale kwesties zoals de verwijdering van het systeem van ongeloof (Kufr) en de vestiging van het systeem van de Islam, ongeacht of deze als vitaal werden beschouwd of niet, niet kon slagen in het bereiken ervan, hoe groot iemands kracht ook was en hoe enorm de inspanningen ook waren, tenzij deze als vitaal werden beschouwd en tenzij er maatregelen van leven en dood ten aanzien daarvan werden genomen. Daarom moeten de moslims, hetzij individuen of groepen, eerlijk verteld worden dat zij geen andere keuze hebben dan de strijd tegen ongeloof (Kufr) te voeren op basis van de maatregelen van leven en dood, omdat de aard van de kwestie die voorhanden is dergelijke maatregelen noodzakelijk maakt en omdat de Shari'ah in het Boek en de profetische traditie (Sunnah) dergelijke maatregelen heeft bepaald.

Hence, their efforts towards this were below the measures of life and death. Indeed, the fact is that in regard to vital issues, such as the removal of the Kufr system and the establishment of the system of Islam, regardless of whether or not they were perceived as vital, one could not succeed in achieving them, no matter how great were one’s force and no matter how tremendous the efforts exhausted were, unless they were considered as being vital and unless measures of life and death were undertaken towards them. Hence, the Muslims should be frankly told, be it individuals or groups, that they have no other choice but to carry out the struggle against Kufr on the basis of the life and death measures, because the nature of the issue at hand necessitates such measures and because the Shari’ah has in the Book and the Sunnah decreed such measures.

Bovendien heeft de Boodschapper van Allah ﷺ ons geleerd hoe we onze kwesties moeten bepalen en heeft Hij ons bevolen om de maatregelen van leven en dood te nemen bij elke vitale kwestie. Toen Allah (SWT) hem met de Boodschap van de Islam stuurde, en toen hij begon met het verspreiden van de Da'wah door middel van de intellectuele strijd, bepaalde hij ﷺ zijn kwestie als zijnde de triomf van de Islam en hij nam daarvoor de maatregel van leven en dood. Er is overgeleverd dat toen hij ﷺ door zijn oom Abu Talib werd verteld wat de Quraysh van hem wilden, namelijk dat Muhammad zou afzien van het aanvallen van hen, en toen hij tegen hem zei: "Spaar mij en jezelf, en leg mij geen last op die groter is dan ik kan dragen", de Boodschapper van Allah ﷺ tegen hem zei: "O oom, bij Allah, als zij de zon in mijn rechterhand zouden leggen en de maan in mijn linkerhand, op de voorwaarde dat ik deze zaak zou opgeven, totdat Allah haar triomfantelijk heeft gemaakt of ik daarin omkom, dan zou ik haar niet opgeven." Toen hij ﷺ de Staat vestigde en jihad voerde met het zwaard, bepaalde hij ﷺ zijn kwestie ook als zijnde de triomf van de Islam en hij nam voor deze kwestie de maatregel van leven en dood. Er is overgeleverd dat toen hij ﷺ in Usfan was, twee kruispunten verwijderd van Makkah op zijn weg om de kleine bedevaart (Umrah) te verrichten, hij een man van Bani Ka'ab ontmoette en hem vroeg of hij nieuws had over de Quraysh. Zijn antwoord was: "Er zijn Quraysh die hebben gehoord van uw komst en die naar buiten zijn gekomen gehuld in luipaardvellen en die bij Dhu Tuwa hebben gekampeerd, met de eed dat u nooit Makkah zult binnengaan in strijd tegen hen. Deze man Khalid ibn ul-Walid is bij hun cavalerie die zij vooraf hebben gestuurd naar Kura Al-Ghamim." Hierop zei de Boodschapper van Allah ﷺ: "We woeh Quraysh! De oorlog heeft hen verslonden. Welke schade zouden zij hebben geleden als zij mij en de rest van de Arabieren met rust hadden gelaten om onze eigen weg te gaan? Als zij mij zouden doden, dan is dat wat zij wensten, en als Allah mij de overwinning over hen schenkt, zullen zij in groepen de Islam intreden." Als zij dat niet doen, zullen zij vechten zolang zij de kracht hebben; waar denkt de Quraysh dan aan? Bij Allah, ik zal niet ophouden te vechten voor de missie waarmee Allah mij heeft belast, totdat Hij deze laat zegevieren of deze Salifah wordt doorgesneden. De Salifah is de oppervlakte van de nek, en het doorsnijden ervan is gelijk aan de dood. Vervolgens vervolgde de Boodschapper van Allah ﷺ zijn tocht totdat hij Al-Hudaybiya bereikte.

Besides, the Messenger of Allah (saw) has taught us how to determine our issues and ordered us to undertake the measures of life and death towards every vital issue. When Allah (swt) sent him with the Message of Islam, and when he started conveying the Da’awah through the intellectual struggle, he (saw) determined his issue as being the triumph of Islam and he undertook towards it the measure of life and death. It is reported that when he (saw) was told by his uncle Abu Talib what Quraysh had wanted from him, i.e. to make Muhammad refrain from attacking them and when he said to him: “Spare me and yourself, and do not put on me a burden greater than I can bear.” The Messenger of Allah (saw) said to him: O uncle, by Allah, if they were to put the sun in my right hand and the moon in my left on condition that I relinquished this matter, until Allah has made it triumphant or I perish therein I would not relinquish it.” When he (saw) established the State and performed Jihad by the sword, he also determined his issue as being the triumph of Islam and he undertook towards this issue the measure of life and death. It has been reported that when he (saw) was in Usfan, two junctions away from Makkah on his way to perform Umrah, he met a man from Bani Ka’ab and asked him whether he had any news about Quraysh. His answer was: “There are Quraysh who have heard of your coming and have come out wearing leopards’ skins and have encamped at Dhu Tuwa vowing that you shall never enter Makkah in defiance of them. This man Khalid ibn ul-Walid is with their cavalry which they have sent in advance to Kura Al-Ghamim.” Upon this the Messenger of Allah (saw) said: “Woe unto Quraysh! War has devoured them. What harm would they have suffered if they have left me and the rest of the Arabs to go our own ways? If they should kill me, that is what they desired, and if Allah should give me victory over them they would enter Islam in flocks. If they do not do that they will fight while they have the strength; so what are Quraysh thinking of ? By Allah, I shall not cease to fight for the mission with which Allah has entrusted me until He makes it triumphant or this Salifah gets severed.” The Salifah is the surface of the neck, and its severance is tantamount to death. Then the Messenger of Allah (saw) continued his March until he reached Al-Hudaybiya.

In deze twee gevallen: het geval van het voortdragen van de Da'wah door middel van intellectuele strijd, en het geval van het voortdragen ervan door middel van jihad, bepaalde de Boodschapper van Allah ﷺ zijn doel als de overwinning van de Islam, en hij ﷺ

In these two cases: the case of carrying the Da’awah through intellectual struggle, and the case of carrying it through Jihad, the Messenger of Allah (saw) determined his issue as being the triumph of Islam, and he (saw)

Hij maakte het een vitale kwestie. Daarom ondernam hij de vereiste en onvermijdelijke maatregel in beide gevallen, zijnde de maatregel van leven of dood. Daarom zei de Boodschapper van Allah ﷺ in het eerste geval: “O oom, bij Allah, als zij de zon in mijn rechterhand zouden leggen en de maan in mijn linkerhand, op de voorwaarde dat ik deze zaak opga, totdat Allah haar laat zegevieren of ik daarin omkom, dan zou ik haar niet opgeven.” En hij ﷺ zei in het tweede geval: “Bij Allah, ik zal niet ophouden te strijden voor de missie waarmee Allah mij heeft belast, totdat Hij haar laat zegevieren of deze Salifah wordt verbroken.” Indien de Boodschapper van Allah ﷺ deze kwestie niet tot een vitale kwestie had gemaakt en indien hij niet de maatregel van leven of dood daartoe had ondernomen, dan zou de Islam niet hebben gezegevierd, noch door de Da'wah over te brengen via intellectuele strijd, noch door deze over te brengen via jihad met het zwaard. Dit is vergelijkbaar met de realiteit van de moslims vandaag de dag, namelijk de dominantie van de systemen van ongeloof (Kufr) over hen en de hegemonie van de ongelovigen (Kafir) en de hypocrieten over hen; indien zij hun kwestie niet als een vitale kwestie behandelen, en indien zij niet de maatregel van leven of dood daartoe ondernemen, dan zal hun inspanning niets opleveren en zullen zij niet in staat zijn om ook maar één enkele stap vooruit te zetten.

made it a vital issue. Thus, undertaking towards it the required and inevitable measure in both cases, that is the measure of life and death. Therefore, the Messenger of Allah (saw) said in the first instance: “O uncle, by Allah, if they were to put the sun in my right hand and the moon in my left on condition that I relinquished this matter, until Allah has made it triumphant or I perish therein I would not relinquish it.” , and he (saw) said in the second instance: “By Allah, I shall not cease to fight for the mission with which Allah has entrusted me until He makes it triumphant or this Salifah gets severed.” Had the Messenger of Allah (saw) not made this issue a vital one and had he not undertaken the measure of life and death towards it, Islam would not have triumphed, neither by conveying the Da’awah through intellectual struggle, nor by conveying it through Jihad with the sword. This is similar to the Muslims’ reality today, that is the dominance of the Kufr systems over them and the hegemony of the Kuffar and the hypocrites over them; if they do not treat their issue as a vital issue, and if they do not undertake the measure of life and death towards it, their endeavour would not yield anything and they would not be able to move one single step forward.

Daarom roepen wij elke individuele moslim op, te midden van dit ongeloof (Kufr) dat de islamitische gebieden domineert, om te werken aan de vestiging van het kalifaat als een methode om zijn eigen land te transformeren tot een islamitisch huishouden en het te verenigen met de rest van de islamitische gebieden, en om de Da'wah naar de wereld te dragen om de islam triomfantelijk te maken, terwijl met oprechte overtuiging, verlichting en bewustzijn de uitspraak van de Boodschapper van Allah ﷺ wordt herhaald.

Therefore, we call upon every single Muslim, amidst this Kufr dominating the Islamic lands, to work towards establishing the Khilafah as a method to transform his own country into an Islamic household and unite it with the rest of the Islamic lands and to carry the Da’awah to the world in order to make Islam triumphant, while reiterating with truthful belief, enlightenment and awareness the saying of the Messenger of Allah (saw)

“Bij Allah, als zij de zon in mijn rechterhand zouden leggen en de maan in mijn linkerhand, op de voorwaarde dat ik deze zaak opgeef, totdat Allah haar laat zegevieren of ik daarin omkom, dan zou ik haar niet opgeven”, en zijn uitspraak: “Bij Allah, ik zal niet ophouden te strijden voor de missie waarmee Allah mij heeft belast, totdat Hij haar laat zegevieren of deze Salifah wordt verbroken.” Rajab 1382 AH december 1962 CE

: “By Allah, if they were to put the sun in my right hand and the moon in my left on condition that I relinquished this matter, until Allah has made it triumphant or I perish therein I would not relinquish it”, and his saying : “By Allah, I shall not cease to fight for the mission with which Allah has entrusted me until He makes it triumphant or this Salifah gets severed.” Rajab 1382 AH December 1962 CE