Aangezien deze grondwet werd beschouwd als een democratisch systeem, was deze samengesteld uit wetten van ongeloof (Kufr) die in strijd waren met de Islam. Omdat de regels zelf in strijd waren met de Islam, zou hun uitvoering, indien zij waren toegepast, de afschaffing van het kalifaat-systeem hebben betekend en de vestiging van een staat die vergelijkbaar was met elke andere Europese staat, zoals België bijvoorbeeld, wiens grondwet diende als de bron van deze grondwet. Daarom voerde de Sublime Porte het niet in en verzette Abdul-Hamid, evenals de geleerden en prominente moslimfiguren, zich ertegen.
Since this constitution was considered a democratic system, it was composed of Kufr laws which contradicted Islam. Accordingly as the rules themselves contradicted Islam, had they been implemented, their implementation would have implied the abolishment of the Khilafah system and the establishment of a state similar to any other European state, such as Belgium for instance, whose constitution served as the source of this constitution. Thus the Sublime Porte did not implement it and Abdul- Hamid, as well as the scholars and prominent Muslim figures opposed it.
Op deze manier begon de Sublime Porte de uitvoering van de grondwet en het voldoen aan de eisen van de grootmachten te vermijden.
In this way the Sublime Porte started to avoid implementing the constitution and submitting to the demands of the major powers.
Abdul-Hamid voelde de listigheid en vijandigheid van Groot-Brittannië en het leek erop dat hij ook haar pogingen om overheidsfunctionarissen te contacteren had ontdekt. Als gevolg hiervan ontsloeg hij Midhat Pasha uit zijn ambt als Grootvizier en verbande hem wegens het plegen van hoogverraad, aangezien Midhat Pasha in contact stond met de Britten en hij degene was die achter het beleid van het vertrouwen op de westerse staten zat. De grootmachten, in het bijzonder Groot-Brittannië, volgden de Ottomaanse Staat nauwlettend op en zij streefden naar de implementatie van de grondwet die door Midhat Pasha was opgesteld. Inderdaad probeerde Groot-Brittannië een conferentie te houden om de kwestie van de Balkan, de Ottomaanse Staat en haar binnenlandse hervormingen te onderzoeken.
Abdul-Hamid sensed Britains trickery and hostility and it seemed that he had also uncovered her attempts at contacting government officials. As a result of this he dismissed Midhat Pasha from his post as Grand Vizier and banished him for perpetrating the high treason, for Midhat Pasha was in contact with the British and he was behind the policy of relying on the Western states. The major powers, especially Britain were closely folowing the Ottoman State and they pursued the implementation of the constitution drafted by Midhat Pasha. Indeed, Britain endeavoured to hold a conference to investigate the issue of the Balkans, the Ottoman State and its domestic reforms.
Op 13 juni 1878 vond de conferentie van Berlijn plaats, waarbij de grootmachten Groot-Brittannië, Frankrijk, Rusland en Duitsland aanwezig waren. Disraeli, de Jood, was destijds de Britse premier en hij vertegenwoordigde Groot-Brittannië tijdens de conferentie. Bismarck vertegenwoordigde ondertussen Duitsland en koos de zijde van de Ottomaanse Staat door de Britten gedurende de gehele conferentie tegen te werken.
On 13th June 1878 the conference of Berlin took place, hosting the major powers, Britain, France, Russia and Germany. Disraeli, the Jew, was the British Prime Minister at the time and he represented Britain at the conference. Bismark meanwhile represented Germany and sided with the Ottoman State by opposing the British throughout the conference.
De vergaderingen van de conferentie duurden vier weken, waarna een reeks resoluties werd aangenomen, waaronder een eis voor de Ottomaanse Staat om moderne hervormingen in haar systeem in te voeren. Abdul-Hamid negeerde hen echter en concentreerde zijn inspanningen op de training van zijn leger. Hij begon degenen te verpletteren die riepen om afhankelijkheid van de westerse staten of die de verwijdering van de Islam en de invoering van het westerse systeem eisten. De aanhangers van deze ideeën werden gedwongen het land te verlaten en hun centra in Parijs en Genève te vestigen.
The meetings of the conference lasted for four weeks, at the end of which a host of resolutions, were adopted including a demand for the Ottoman State to introduce modern reforms to its system. However, Abdul-Hamid snubbed them and concentrated his efforts towards training his army. He started to crush those who called for the reliance on the Western states or who demanded the removal of Islam and the adoption of the Western system. The adherents of these ideas were forced to leave the country and establish their centres in Paris and Geneva.
Abdul-Hamid streefde naar zijn poging om het instituut van het kalifaat onder de moslims via de islam te consolideren, om het in staat te stellen de westerse denkwijzen het hoofd te bieden. Hij faalde echter in zijn poging en de Europese staten slaagden er, hoewel zij nog steeds niet in staat waren om het democratische systeem in de staat te introduceren, in om een reeks westerse wetten te introduceren. Zij bleven dit doel nastreven totdat de Jong-Turkenpartij in 1908 in opstand kwam tegen de Sultan.
Abdul-Hamid pursued his bid to consolidate the institution of the Khilafah among the Muslims through Islam, to make it able to confront the Western thoughts. However, he failed in his attempt and the European states, although still unable to introduce the democratic system to the state succeeded in introducing a host of Western laws. They continued pursuing this aim until the Young Turk party rebelled against the Sultan in 1908.
Zij verklaarden de grondwet op 21 juli 1908 in Salonika en in dezelfde maand marcheerden zij naar Istanbul en bezetten deze. Zij dwongen Sultan Abdul-Hamid om de grondwet goed te keuren en ministers te benoemen die voor hen acceptabel waren.
They declared the constitution on 21st July 1908 in Salonika and in the same month, they marched towards Istanbul and occupied it. They coerced Sultan Abdul-Hamid into approving the constitution and appointing ministers acceptable to them.
Tegen 17 november was de inauguratie van het Ottomaanse parlement een feit geworden en gaf Abdul-Hamid tijdelijk toe aan de Young Turk-partij. Hij bleef echter vastbesloten om de grondwet af te schaffen en terug te keren naar de islamitische Shari'ah.
By 17th November, the inauguration of the Ottoman parliament had become easy and Abdul-Hamid submitted temporarily to the Young Turk party. However, he remained determined to abolish the constitution and return to the Islamic Shariah.
Op 13 april brak er een revolutie uit tegen de nieuwe heersers. De soldaten kwamen in opstand en omsingelden hun officieren. Ze riepen: "Neer met de Jonge Turk! Neer met de Jonge Turk." Hierop werd de door de religie (Deen) geïnspireerde oorlog tegen de moderne innovaties uitgeroepen, en de meerderheid van de massa marcheerde vurig tegen de grondwet.
On 13th April, a revolution against the new rulers broke out. The soldiers revolted and surrounded their officers. They shouted : Down with Young Turk! Down with Young Turk. Hence, the Deen inspired war against the modern innovations was declared, and the majority of the masses marched zealously against the constitution.
Op 15 april benoemde de Sultan Tawfiq Pasha tot Grootvizier en droeg hem de taak op om de uitvoering van de islamitische Shari'ah en de islamitische regels te herstellen en de nieuwe grondwet af te schaffen.
On 15th April, the Sultan appointed Tawfiq Pasha as Grand Vizier and assigned to him the task of restoring the implementation of the Islamic Shariah and the Islamic rules and the abolishment of the new constitution.
Echter, het leger in Salonika kwam nogmaals in opstand tegen de Sultan, greep de macht en ontsloeg de regering.
However, the army in Salonika revolted once more against the Sultan, seized power and dismissed the government.
Op 26 april werd een nationale commissie bijeengeroepen en, handelend naar een fatwa van Sheikh-ul-Islam, werd de beslissing genomen om Sultan Abdul-Hamid te verwijderen. Zijn broer Muhammad Rashad volgde hem op de troon en de grondwet werd hersteld en geïmplementeerd. Hierdoor veranderde het regeringssysteem binnen de Ottomaanse Staat en werd het constitutioneel en parlementair in plaats van een kalifaat-systeem. Alles wat daarvan overbleef, was een staatshoofd genaamd de kalief die het sultanaat in handen had. Er waren een parlement en een regering aanwezig en de regels werden door het parlement vastgesteld. De rol van de Shari'ah-regels in het bestuur en de wetgeving was voorbij.
On 26th April a national committee was held and acting on a Fatwa from Sheikh-ul-Islam, it took the decision to remove Sultan Abdul-Hamid. His brother Muhammad Rashad acceded to the throne and the constitution was returned and implemented. Hence, the ruling system within the Ottoman State changed and became constitutional and parliamentarian rather than a Khilafah system. All that was left of it was a head of state called the Khaleefah who held the Sultanate. A parliament and a government were in place and the rules were enacted by parliament. The role of the Shariah rules in government and legislation was over.
Dit was wat de constitutionele wetten betrof. Wat de Shari’ah-regels betreft waarmee de rechters oordeelden, deze waren zelfs al daarvoor veranderd. Sinds 1856 was de beweging naar het overnemen van de westerse wetten begonnen. Als gevolg van druk van de westerse staten, met name Groot-Brittannië en Frankrijk, en druk van hun agenten en degenen onder de moslims die door hen werden beïnvloed, had de Staat sinds de dagen van Sultan Abdul-Majid een reeks westerse wetten aangenomen. Deze waren aan de Staat geïntroduceerd en waren geïmplementeerd, waarbij de rechters er volgens oordeelden. In 1275 AH (1857 n.Chr.) vaardigde de Staat bijvoorbeeld het Ottomaanse strafwetboek uit. In 1276 AH (1858 n.Chr.) vaardigde de Staat de Wet op Rechten en Handel uit. In 1288 AH (1870 n.Chr.) splitste de Staat de rechtbanken op in twee soorten: Shari’ah-rechtbanken en reguliere rechtbanken, waarvoor een systeem werd ingesteld. Vervolgens werd in 1295 AH (1877 n.Chr.) het wetsvoorstel voor de oprichting van reguliere rechtbanken vastgesteld, en in 1296 AH (1878 n.Chr.) werd een decreet van basisprincipes over de Rechten en Strafprocedure uitgevaardigd, en werd er een fatwa van de Sheikh-ul-Islam evenals andere fatwa's van andere geleerden uitgevaardigd die het overnemen van dergelijke wetten toestonden op basis van het feit dat ze niet in strijd waren met de Islam. Toen de geleerden geen enkele rechtvaardiging vonden voor het introduceren van het burgerlijk recht in de Staat, werd het Journal ingesteld als een wet voor transacties en werd het burgerlijk recht verworpen; dit was in 1286 AH (1876 n.Chr.). Een imitatie van het oude Franse burgerlijk recht werd in overweging genomen. De wet werd overgenomen uit hun boeken van islamitische jurisprudentie (Fiqh), waarbij rekening werd gehouden met wat het burgerlijk recht bevatte aan handelingen en wat er kon worden overgenomen aan regels, mits er een Fiqh-citaat werd gevonden dat hiermee overeenstemde.
This was as far as the constitutional laws were concerned. As for the Shariah rules which the judges ruled by, these had been changed even before then. It was since 1856 that the move towards taking the Western laws started. Pursuant to pressure from the Western states, especially Britain and France, and pressure from their agents and those smitten by them from among the Muslims, the State had adopted a host of Western laws since the days of Sultan Abdul-Majid. They had been introduced to the State and had been implemented, with the judges ruling by them. For instance, in 1275 AH (1857 CE) the State enacted the Ottoman penal code. In 1276 AH (1858 CE), the State enacted the Law of Rights and commerce. In 1288 AH (1870 CE), the State split the courts into two types : Shariah courts and regular law courts for which a system was established. Then in 1295 AH (1877 CE) the bill for the establishment of regular courts was established, and in 1296 AH (1878 CE) a decree of basics on the Rights and Penalties Procedure was issued, and a Fatwa from Sheikh-ul-Islam as well as other Fatwas from other scholars were issued permitting the taking of such laws on the basis that they did not contradict Islam. When the scholars found no excuse for introducing the civil law to the State, the Journal was established as a law for transactions and the civil law was discarded; this was in 1286AH (1876CE). An imitation of the old French civil law was taken into account. The law was taken from their books of Fiqh (jurisprudence), while taking into account what the civil law contained in terms of actions and what could be taken in terms of rules, provided a Fiqhi quote was found to agree with them.
Zelfs de basis waarop het Franse burgerlijk recht is gebouwd, namelijk de natuurlijke neiging of wat zij kennen als de geest van de tekst, werd overgenomen en er werd een artikel voor opgesteld waarin stond: “De voorschrift in de contracten ligt in de intenties en de betekenissen, niet in de uitdrukkingen en de bewoordingen.”
Even the basis upon which the French civil law was built, that is the natural tendency or what is known to them as the spirit of the text, was taken and an article was drafted for it which stated: The precept in the contracts lies in the intentions and the meanings, not in the expressions and the wordings.