Wat betreft het Istanbul Centre, de westerse landen waren niet alleen tevreden met het corrumperen van de moslimkinderen op universiteiten en scholen en door middel van propaganda. Ze richtten zich ook op de Staat zelf met als doel het regeringssysteem en de Shari'ah-regels te veranderen, door deze te verwijderen en te vervangen door westerse wetten. Ze hanteerden verschillende methoden om dit te bereiken. In 1839 trad Abdul-Majid 1st aan in de positie van kalief en hij was slechts 16 jaar oud, terwijl Rashid Pasha ambassadeur was voor de Ottomaanse Staat in London. Hij haastte zich terug naar Istanbul en werd benoemd tot minister van Buitenlandse Zaken. Niet lang nadat hij zijn ambt had aanvaard, begon hij campagne te voeren voor het parlementaire constitutionele regeringssysteem.

As for the Istanbul Centre, the Western countries were not only satisfied with corrupting the Muslims’ children at universities and schools and through propaganda. They also focused on the State itself with the aim of changing the ruling system and the Shari’ah rules, by removing them and replacing them with Western laws. They pursued several styles to achieve this. In 1839, Abdul-Majid 1st acceded to the position of Khaleefah and he was only 16 years old, while Rashid Pasha was ambassador for the Ottoman State in London. He rushed back to Istanbul and was appointed foreign minister. He had no sooner taken up his post than he started campaigning for the parliamentarian constitutional ruling system.

Hij verklaarde ook dat hij vastbesloten was om de Ottomaanse Staat naar het niveau van een ontwikkelde staat te tillen door middel van een grondwet die de rechten van de burgers zou waarborgen, en hij verklaarde eveneens de afschaffing van de meest prominente tekortkomingen binnen de Staat. Rashid Pasha slaagde er gemakkelijk in om de steun van de jonge Sultan te verkrijgen voor zijn plan, en het document van de grondwet werd in totale geheimhouding voorbereid.

He also declared that he was determined to raise the Ottoman State to the level of a developed state through a constitution that would endorse the rights of the citizens, and he also declared the abolishment of the most prominent shortcomings within the State. Rashid Pasha managed easily to secure the backing of the young Sultan for his scheme, and the document of the constitution was prepared in total secrecy.

Op 3 november 1839 werden alle vooraanstaande persoonlijkheden van de Sublime Porte, vertegenwoordigers van de inwoners van Istanbul, vertegenwoordigers van de onderdanen van de Staat in Europa en leden van het diplomatieke korps uitgenodigd bij de tribune aan de zuidzijde van het regeringsgebouw langs de Marmarazuim om te luisteren naar een voordracht van het "Eerbare Schrift" dat bekendstaat als "Kalkhanah". Het constitutionele document werd aan hen voorgelezen. Het bevatte een reeks Europese regels met een poging om enige rekening te houden met de Islam. Dit was de eerste poging om de westerse constitutionele wetten in het systeem van de Staat te introduceren. Dit document bleef echter slechts inkt op papier en werd niet geïmplementeerd.

On 3rd November 1839, all the leading personalities of the Sublime Porte, representatives of the residents of Istanbul, representatives of the State’s subjects in Europe and members of the diplomatic corps were invited to the stand situated on the southern side of the government house along the Marmara Sea to listen to a recitation of the “Honourable Script” known as “Kalkhanah”. The constitutional document was read to them. It contained a host of European rules with an attempt at giving some consideration to Islam. This was the first attempt at introducing the Western constitutional laws into the State’s system. However, this document remained mere ink on paper and was not implemented.

Echter, in 1855 zetten de Europese staten, in het bijzonder Groot-Brittannië, de Ottomaanse Staat onder druk om constitutionele hervormingen door te voeren. Onder druk van deze staten vaardigde de Sultan op 1 februari een wetsvoorstel voor hervormingen uit. Dit wetsvoorstel werd bekend als het "Hemayun Script". In dit wetsvoorstel bevestigde de Sultan alle rechten die aan de onderdanen waren verleend in het "Honourable Script", bekend als "Kalkhanah".

However in 1855 the European states, particularly Britain, pressed the Ottoman State to carry out constitutional reforms. Under pressure from these states, the Sultan issued on 1st February a bill of reforms. This bill became known as the “Hemayun Script” . The Sultan endorsed in this bill all the rights granted to the subjects in the “Honourable Script” known as “Kalkhanah”.

Een reeks specifieke rechten werd ontworpen voor de christenen, zoals het toevertrouwen van het bestuur van burgerzaken aan een Selecte Commissie bestaande uit burgers, geestelijken en anderen die rechtstreeks door het volk werden gekozen, het niet dwingen van de moslim die het christendom aanneemt om terug te keren naar de islam, maar hem in plaats daarvan toe te staan de islam te verwerpen en het christelijke geloof te aanvaarden. De militaire dienst werd verplicht voor de christenen, zoals deze verplicht is voor de moslims, terwijl dit voorheen uitsluitend verplicht was voor de moslims, en ook het toestaan aan buitenlanders om landeigendom te bezitten in de Ottomaanse Staat.

A host of specific rights were designed for the Christians, such as referring the administration of civic matters to a Select Committee made up of civilians, clerics and others directly elected by the people, the non-coercing of the Muslim who embraces Christianity into returning to Islam, rather allowing him to reject Islam and embrace the Christian faith. The military service was to be made compulsory upon the Christians as it is compulsory upon the Muslims, whereas before, it had been exclusively compulsory upon the Muslims, and also allowing foreigners the ownership of lands in the Ottoman State.

Deze wet veroorzaakte een negatieve reactie bij de burgers, aangezien de moslims het in strijd achtten met de Shari'ah, terwijl de christenen bezorgd waren over de uitvoering ervan. Desondanks zetten de Europese staten het voort onder het voorwendsel van hervorming. Echter, aangezien de staat islamitisch was, konden de Khulafa' niet beginnen met het implementeren van deze constitutionele wetten.

This bill prompted a negative reaction from the citizens, for the Muslims deemed it contradictory to Shari’ah, while the Christians were apprehensive about its implementation. Nevertheless, the European states pursued it under the pretext of reform. However, with the State being Islamic, the Khulafa’ could not embark upon implementing these constitutional laws.

Dit was de situatie totdat de naam van Midhat Pasha prominent werd binnen de regeringskringen. Hij was doordrenkt van westerse gedachten en verleid door de westerse cultuur. Daarom besloot hij een grondwet voor het land op te stellen die in overeenstemming was met de westerse gedachten, om de westerse staten te plezieren en om de Staat toe te staan op hetzelfde niveau als de westerse staten voort te gaan.

This was the case until the name of Midhat Pasha became prominent within the government circles. He was saturated with Western thoughts and seduced by Western culture. Hence, he decided to establish a constitution for the country that agreed with the Western thoughts in order to please the Western states and to allow the State to proceed on the same level as the Western states.

Midhat Pasha was op dat moment minister van justitie in de regering van Muhammad Rushdie Pasha, tijdens het kalifaat van Abdul-Aziz. Hij probeerde Abdul-Aziz ervan te overtuigen om een grondwet op te stellen naar aanleiding van de westerse democratische systemen. Daarom schreef hij hem en drong hij er bij hem op aan de status quo van de Staat te herstellen door er een grondwet voor vast te stellen. Een deel van wat hij in die brief schreef, nadat hij een verslag had gegeven van de corruptie van de Staat, was het volgende:

Midhat Pasha was at the time minister of justice in Muhammad Rushdie Pasha’s government, during the Khilafah of Abdul-Aziz. He endeavoured to persuade Abdul-Aziz to draft a constitution from the Western democratic systems. So he wrote to him and urged him to redress the status quo of the State by establishing a constitution for it. Some of what he wrote in that letter, once he had given an account of the State’s corruption, was the following :

“...uw excellentie is zich er terdege van bewust dat de effectieve genezing voor deze kwaal zal bestaan uit het ontwortelen van de oorzaken ervan, waarvan wij ze te goed kennen. Indien de oorzaken zouden worden weggenomen, zou de kwaal worden weggenomen. Daarom, indien u een nieuw ‘Hamayunian Script’ zou uitvaardigen waarin u de naleving van de wetten en systemen oplegt, de gelijkheid tussen rijk en arm, en tussen oud en jong in de ogen van de wet; indien u de liefdadigheidsinstellingen zou teruggeven aan hun rechtmatige eigenaren en het geld zou besteden aan waar de donateurs het voor hadden toegezegd; indien u de autoriteit van de Staat zou teruggeven aan de Sublime Porte (de regering), zodat deze haar besluiten kon nemen en deze vervolgens aan uw excellentie kon voorleggen; indien u de financiële en eigendomsrechten van de Staat niet zou monopoliseren en indien de schatkist geen enkele piaster zou uitgeven zonder de toestemming van de Sublime Porte; indien de plichten van de hogere en lagere ambtenaren zouden worden omschreven en indien de ministers aansprakelijk zouden worden gehouden voor de gevolgen van hun daden, en indien dit zou worden toegepast op uw verwanten en privépersoneel; indien dit alles zou worden geïmplementeerd, zou het gewenste resultaat worden bereikt met de hulp van Allah (SWT) en de Staat het pad zou bereiken dat uw excellentie wenst.” Voordat de brief aan de kalief werd overhandigd, legde Midhat Pasha deze voor aan de regering en zij keurden deze goed. Zij stemden er ook mee in dat de president de brief aan Sultan Abdul-Aziz moest overhandigen. Hij ontmoette hem naar behoren en overhandigde hem de brief. Na het lezen van de brief werd Abdul-Aziz woedend en vaardigde hij de instructie uit om Midhat Pasha onmiddellijk uit de regering te ontslaan en hem te vervreemden door hem aan te stellen als Wali over Salonika.

“...your excellency is well aware that the effective cure for this ailment will be to uproot its causes which we know too well. If the causes were removed, the ailment would be removed. Hence, if you were to issue a new “Hamayunian Script” in which you imposed the adherence to the laws and systems, the equality between rich and poor, and elderly and young in the eyes of the law; if you were to return the charitable institutions to their rightful owners and to spend the money on what the donors had pledged them for; if you were to hand the State’s authority back to the Sublime Porte (the government), so that it could adopt its resolutions and then submit them to your excellency; if you did not monopolise the State’s financial and proprietary rights and if the Treasury were not to spend a single piaster without the Sublime Porte’s consent; if the duties of the senior and junior civil servants were outlined and if the ministers were held liable for the consequences of their actions, and if this were to be implemented upon your relatives and private staff; if all of this were implemented, the desired result would be achieved with the help of Allah (swt) and the State would reach the path which your excellency desires.” Prior to submitting the letter to the Khaleefah, Midhat Pasha tabled it to the government and they approved of it. They also agreed that the president should submit the letter to Sultan Abdul-Aziz. He duly met him and handed him the letter. Upon reading the letter, Abdul-Aziz became furious and issued his instructions to immediately dismiss Midhat Pasha from government and alienate him by appointing him Wali over Salonika.

Aangezien deze grondwet werd beschouwd als een democratisch systeem, was deze samengesteld uit wetten van ongeloof (Kufr) die in strijd waren met de Islam. Omdat de regels zelf in strijd waren met de Islam, zou hun uitvoering, indien zij waren toegepast, de afschaffing van het kalifaat-systeem hebben betekend en de vestiging van een staat die vergelijkbaar was met elke andere Europese staat, zoals België bijvoorbeeld, wiens grondwet diende als de bron van deze grondwet. Daarom voerde de Sublime Porte het niet in en verzette Abdul-Hamid, evenals de geleerden en prominente moslimfiguren, zich ertegen.

Since this constitution was considered a democratic system, it was composed of Kufr laws which contradicted Islam. Accordingly as the rules themselves contradicted Islam, had they been implemented, their implementation would have implied the abolishment of the Khilafah system and the establishment of a state similar to any other European state, such as Belgium for instance, whose constitution served as the source of this constitution. Thus the Sublime Porte did not implement it and Abdul- Hamid, as well as the scholars and prominent Muslim figures opposed it.

Op deze manier begon de Sublime Porte de uitvoering van de grondwet en het voldoen aan de eisen van de grootmachten te vermijden.

In this way the Sublime Porte started to avoid implementing the constitution and submitting to the demands of the major powers.

Abdul-Hamid voelde de listigheid en vijandigheid van Groot-Brittannië en het leek erop dat hij ook haar pogingen om overheidsfunctionarissen te contacteren had ontdekt. Als gevolg hiervan ontsloeg hij Midhat Pasha uit zijn ambt als Grootvizier en verbande hem wegens het plegen van hoogverraad, aangezien Midhat Pasha in contact stond met de Britten en hij degene was die achter het beleid van het vertrouwen op de westerse staten zat. De grootmachten, in het bijzonder Groot-Brittannië, volgden de Ottomaanse Staat nauwlettend op en zij streefden naar de implementatie van de grondwet die door Midhat Pasha was opgesteld. Inderdaad probeerde Groot-Brittannië een conferentie te houden om de kwestie van de Balkan, de Ottomaanse Staat en haar binnenlandse hervormingen te onderzoeken.

Abdul-Hamid sensed Britain’s trickery and hostility and it seemed that he had also uncovered her attempts at contacting government officials. As a result of this he dismissed Midhat Pasha from his post as Grand Vizier and banished him for perpetrating the high treason, for Midhat Pasha was in contact with the British and he was behind the policy of relying on the Western states. The major powers, especially Britain were closely folowing the Ottoman State and they pursued the implementation of the constitution drafted by Midhat Pasha. Indeed, Britain endeavoured to hold a conference to investigate the issue of the Balkans, the Ottoman State and its domestic reforms.