De eerste eed van al-‘Aqabah was een goed en gezegend feit. Dit was omdat, ondanks het kleine aantal mensen dat de Islam had aanvaard, de inspanningen van één metgezel van de Boodschapper van Allah ﷺ, namelijk Mus’ab ibn ‘Umayr, voldoende waren om hen te leiden tot het veranderen van Madinah en het transformeren van de bestaande gedachten en emoties binnen de samenleving; en ondanks het relatief grote aantal mensen dat de Islam in Makkah had aanvaard, bleven de mensen in het algemeen vervreemd van hen, aangezien de groepen niet reageerden op de Islam en de samenleving niet werd beïnvloed door de Islamitische gedachten en emoties. In tegenstelling hiertoe aanvaardde de meerderheid van de mensen in Madinah de Islam, en de Islam maakte een impact op het collectieve hart van de Madinese samenleving, waardoor hun gedachten en emoties radicaal werden getransformeerd. Dit demonstreert duidelijk dat wanneer individuen die de Islam aanvaarden vervreemd blijven van de samenleving en de mensen in het algemeen, er geen impact binnen de samenleving wordt gegenereerd, noch binnen de meerderheid van de mensen, ongeacht hoe sterk het geloof van deze individuen ook is. Het demonstreert ook dat als de bestaande relaties tussen mensen beïnvloed zouden worden door gedachten en emoties, zij zouden leiden tot de gewenste transformatie en verandering, ongeacht hoe klein het aantal brengers van de Boodschap ook is. Dit bewijst eveneens dat wanneer de samenleving volhardt in ongeloof, zoals het geval was bij de Mekkanese samenleving, het moeilijker wordt om deze te transformeren dan een samenleving waar dergelijke onjuiste opvattingen niet dominant zijn, zoals het geval was bij de Madinese samenleving, zelfs als dergelijke opvattingen aanwezig waren.

The first pledge of al-‘Aqabah was a good thing and a blessing. This was so because despite the small number of those who had embraced Islam, the efforts of one companion of the Messenger of Allah (pbuh), i.e., Mus’ab ibn ‘Umayr were enough to lead them to change Madinah and transform the existing thoughts and emotions within its society, and despite the relatively large number of those who embraced Islam in Makkah, the people at large remained alienated from them, for the groups did not respond to Islam, and society was not affected by the Islamic thoughts and emotions. By contrast, the majority of people in Madinah embraced Islam and Islam made an impact in the collective heart of the Madinan society, and their thoughts and emotions were radically transformed. This clearly demonstrates that when individuals who embrace Islam remain alienated from society and the people at large, an impact within society is not generated, nor within the majority of people no matter how strong the belief of these individuals is. It also demonstrates that if the existing relationships between people were affected by thoughts and emotions they would lead to the desired transformation and change no matter how small the number of the conveyors of the Message are. This also proves that when the society persists in disbelief, as was the case with the Makkan society, it becomes more difficult to transform than a society where such erroneous notions are not dominant, as was the case with the Madinan society, even if such notions were present.

Daarom werd de Madinese samenleving meer door de islam beïnvloed dan de Mekkanese samenleving. De mensen in Madinah hadden de onwaarheid van de gedachten die zij koesterden gevoeld en zij hadden gezocht naar andere gedachten en een andere levenswijze. In tegenstelling hiermee was de Mekkanese samenleving tevreden met haar huidige toestand en was zij erop uit deze te behouden, vooral de leiders van de ongelovigen zoals Abu Lahab, Abu Jahl en Abu Sufyan. Daarom duurde het Mus’ab ibn ‘Umayr slechts een korte tijd om getuige te zijn van de respons op de oproep tot de islam (Da’wah); hij ging mensen uitnodigen tot de islam en hen laten wennen aan de gedachten en regels ervan. Hij zou de snelle respons voelen en getuige zijn van de bereidheid van mensen om de islam te aanvaarden en hun enthousiasme om de kennis van de regels van de islam te leren en te verwerven, en dit zou hem vreugde brengen; hij zou getuige zijn van de groei van het aantal moslims en de verspreiding van de islam, en dit zou hem aanmoedigen om zijn inspanningen in de oproep tot de islam (Da’wah) te vermenigvuldigen.

. Therefore, the Madinan society was affected by Islam more than the Makkan society. People in Madinah had sensed the falsehood of the thoughts they were carrying and they had been searching for other thoughts and another way of life. By contrast, the Makkan society was satisfied with its state of affairs and anxious to maintain it, especially the heads of disbelief such as Abu Lahab, Abu Jahl and Abu Sufyan. That is why it took Mus’ab ibn ‘Umayr only a short time to witness the response to the Da’wah, he went on calling people to Islam and acculturating them with its thoughts and rules, he would feel the quick response and witness people’s willingness to accept Islam and their enthusiasm to learn and acquire the knowledge of Islam’s rules, and this would make him rejoice; he would witness the number of Muslims grow and Islam spread and this would encourage him to multiply his efforts in the Da’wah. .

Toen het seizoen van de hadj aanbrak, keerde hij terug naar Makkah en rapporteerde hij aan de Boodschapper van Allah ﷺ, waarbij hij hem een verslag gaf over de moslims in Madinah en hun groeiende macht, en over de islam en de snelle verspreiding ervan, waarbij hij de staat van de Madinese samenleving beschreef en hoe de mensen daar alleen over de Boodschapper van Allah ﷺ spraken, en hoe de islam het middelpunt vormde. Mus’ab informeerde de Boodschapper van Allah ﷺ over de kracht van de moslims en hun afschrikwekkende macht, waardoor de islam de dominante kracht in Madinah werd; hij informeerde hem ook dat sommige moslims, wier geloof sterker was geworden en wier vastberadenheid om de Boodschap te dragen en de religie (Deen) van Allah te verdedigen groter was dan ooit tevoren, dat jaar naar Makkah zouden komen.

When the season of Hajj came, he returned to Makkah and reported back to the Messenger of Allah (pbuh), giving him an account about the Muslims in Madinah and their growing might, and about Islam and its rapid spread, describing the state of the Madinan society and how people there talked only about Allah’s Messenger (pbuh), and how Islam occupied center stage. Mus’ab informed the Messenger of Allah (pbuh) about the strength of the Muslims and their deterrent might, which made Islam the dominant force in Madinah, he also informed him that some Muslims, whose belief had grown stronger and whose determination to carry the Message and defend the Deen of Allah had become greater than ever, would be coming to Makkah that year. .

De Boodschapper van Allah ﷺ was zeer verheugd met het nieuws dat door Mus’ab was gebracht en begon lang en diep na te denken over deze zaak, waarbij hij de samenleving van Mekka vergeleek met die van Madinah. Hij ﷺ had twaalf opeenvolgende jaren in Mekka doorgebracht om de oproep tot de islam (Da’wah) van Allah te doen, waarbij hij al zijn inspanningen uitputte, al zijn tijd opofferde en elke enkele gelegenheid greep, terwijl hij in het proces alle soorten ontberingen, lijden en onderdrukking verduurde; en ondanks dat alles bleef de samenleving in Mekka even koppig als altijd en slaagde de oproep tot de islam (Da’wah) er nooit in om door te breken, vanwege de onverbiddelijke en kille harten en de meedogenloze gevoelens van de mensen van Mekka, wier koppige geest zich niet van het verleden wilde losmaken. De samenleving van Mekka was hard en de openheid voor de oproep tot de islam (Da’wah) was afwezig vanwege het diep gewortelde afgodische polytheïsme in de harten van haar mensen, want Mekka was het belangrijkste centrum van afgoderij (Shirk). In Madinah waren de zaken anders; er was nauwelijks één jaar verstreken sinds een groep van de Khazraj de islam had aanvaard en de eerste eed van al-‘Aqabah had plaatsgevonden, waarna de inspanningen van Mus’ab ibn ‘Umayr het jaar daarna kwamen, en dit was voldoende om een islamitische atmosfeer in Madinah te creëren en de weg vrij te maken voor mensen om de islam te aanvaarden in een verbazingwekkend tempo. De Boodschap van Allah in Mekka was gestopt bij degenen die de islam hadden aanvaard, door de vervolging en onderdrukking die hen door de Quraysh werd aangedaan, maar in Madinah daarentegen had de islam zich snel verspreid, aangezien de moslims daar niet de vervolging door de Joden en de ongelovigen hoefden te ondergaan, en dit kon de islam er alleen maar bij helpen om diep in de harten van de mensen te wortelen en de weg vrij te maken voor de moslims.

The Messenger of Allah (pbuh) was very pleased with the news brought by Mus’ab and began thinking long and hard about this matter and comparing the Makkan society with that of Madinah. He (pbuh) had spent twelve consecutive years in Makkah calling for the Deen of Allah, exhausting all his efforts, devoting all his time and seizing every single opportunity, enduring in the process all types of hardship, suffering and oppression, and despite all that, society in Makkah remained as stubborn as ever and the Da’wah never managed to break through, due to the remorseless and frigid hearts and ruthless feelings of the Makkan people whose adamant minds would not break away from the past. The Makkan society was harsh and its openness to the Da’wah was absent due to the deeply rooted idolatrous polytheism within the hearts of its people, for Makkah was the main center of Shirk. In Madinah, things were different, hardly one year had elapsed since a group of the Khazraj embraced Islam, and the first pledge of al-‘Aqabah took place, then came the efforts of Mus’ab ibn ‘Umayr the year after, and this was enough to generate an Islamic atmosphere in Madinah and to pave the way for people to embrace Islam at an astonishing rate. The Message of Allah in Makkah had stopped with those who had embraced Islam, with the persecution and oppression inflicted upon them by the Quraysh, but in Madinah, on the other hand, Islam had spread rapidly, with the Muslims there not having to suffer the persecution by the Jews and the disbelievers, and this could only help Islam to become deeply rooted in people’s hearts and to pave the way for the Muslims. .

Daarom werd het voor de Boodschapper van Allah ﷺ duidelijk dat Madinah de bron van licht zou worden van waaruit de geloofsleer (Aqeedah) en het systeem van de islam zouden schijnen. Hij ﷺ dacht daarom na over de emigratie naar Madinah, om zijn metgezellen (Sahabah) zich bij hun broeders daar te laten voegen, om een toevluchtsoord en veiligheid te vinden en zichzelf te bevrijden van de vervolging en marteling die de Quraysh hen hadden aangedaan. Dit zou hen in staat stellen zich te concentreren op de oproep tot de islam (Da’wah) en naar de praktische fase ervan toe te bewegen, zijnde de implementatie van de islam en het dragen van haar Boodschap met de kracht en autoriteit van de islamitische staat. Dit was de enige reden voor de emigratie.

Therefore, it became clear to the Messenger of Allah (pbuh) that Madinah would become the source of light from which Islam’s ‘Aqeedah and system would shine. He (pbuh), therefore, thought about emigrating to Madinah and to let his Sahabah join their brothers there, to find a sanctuary and safety and rid themselves from the persecution and torture which the Quraysh had been inflicting upon them. This would allow them to concentrate on the Da’wah and move towards its practical phase, which is the implementation of Islam and the carrying of its Message with the might and authority of the Islamic State. This was the only reason for the emigration. .

Het is vermeldenswaard dat de Boodschapper van Allah ﷺ nooit had overwogen om uit Makkah te emigreren enkel vanwege de obstakels waar de oproep tot de islam (Da’wah) voor stond, zonder standvastig te blijven en vol te houden, en zonder te proberen die obstakels te overwinnen. Hij ﷺ hield tien jaar lang vol in Makkah, waarbij hij zijn gedachten altijd richtte op de oproep tot de islam (Da’wah). Hij en zijn volgelingen verduurden alle soorten gruwelijkheden en vervolgingen op het pad van de oproep tot de islam (Da’wah). De mishandeling en de weerstand door de Quraysh verzwakten zijn vastberadenheid en resoluutheid nooit; integendeel, zijn geloof in de Boodschap die hij van zijn Heer bracht, bracht hem naar nieuwe hoogten, en de zekerheid van de hulp van Allah maakte hem nog standvastiger en resoluter. Desondanks realiseerde hij ﷺ na die pogingen hoe hard en koppig de samenleving van Makkah was, hoe oppervlakkig de mensen waren en hoe meedogenloos en dwaalachtig zij waren. Dit betekende dat de kansen op succes gering waren, en dat het voortzetten van de oproep tot de islam (Da’wah) daar een verspilde inspanning kon zijn, waardoor het noodzakelijk werd om weg te bewegen van een dergelijke samenleving en naar een andere te zoeken. Hij dacht daarom na over emigratie uit Makkah, en dat was de enige reden om over een verhuizing naar Madinah na te denken, niet de ontberingen noch de vervolging.

It is worth mentioning that the Messenger of Allah (pbuh) had never thought about emigrating from Makkah simply because of the obstacles the Da’wah was facing, without remaining steadfast and persevering, and without attempting to overcome those obstacles. He (pbuh) persevered for ten years in Makkah, always focusing his thoughts on the Da’wah. He and his followers endured all types of horror and persecution in the way of the Da’wah. The illtreatment and the resistance by the Quraysh never weakened his resolve and determination, on the contrary, his belief in the Message which he brought from his Lord took him to new heights, and the certainty of Allah’s help made him even more steadfast and resolute. Nevertheless, he (pbuh) realized after those attempts how hard and stubborn the Makkan society was, how shallow minded people were and how ruthless and misguided they were. This meant that the chances of success were slim, and that pursuing the Da’wah there could be a wasted effort, thus it became necessary to move away from such a society and look for another one. He therefore thought about emigrating from Makkah, and that was the only reason for thinking about moving to Madinah, not the hardship nor the persecution. .

Voorwaar, de Boodschapper van Allah ﷺ had zijn metgezellen (Sahabah) bevolen om naar Abyssinia te emigreren om aan vervolging te ontsnappen, aangezien het de gelovigen is toegestaan om weg te trekken uit plaatsen van beproeving als zij werden vervolgd vanwege hun religie (Deen), hoewel het verdragen van marteling iemands geloof (Iman) versterkt, en de onderdrukking iemands trouw vergroot en de weerstand iemands vastberadenheid aanscherpt. Geloof (Iman) drijft gelovigen ertoe alle ontberingen te verachten en rijkdom, eer, gemoedsrust en zelfs hun leven op te offeren. En hoewel het geloof in Allah (SWT) de gelovige bereid maakt om vrijwillig zijn leven in Zijn weg te geven, zouden onverminderde agressie en de continuïteit van opoffering ervoor zorgen dat de gelovige uitgeput raakt. Dit is omdat zijn inspanningen zouden worden afgeleid naar het volharden tegen en het weerstaan van de schade die hem wordt toegebracht, in plaats van naar het mobiliseren van zijn inspanningen in de oproep tot de islam (Da’wah) en het verbreden van zijn horizon door hem de mogelijkheid te geven diep na te denken over de waarachtigheid van zijn geloof. Om deze reden hadden de moslims geen andere keuze dan te emigreren uit de plaatsen waar beproeving heerste. Dit was het geval toen zij naar Abyssinia emigreerden.

Indeed the Messenger of Allah (pbuh) had ordered his Sahabah to emigrate to Abyssinia to escape persecution as it is allowed for the believers to move away from places of affliction if they were persecuted because of their Deen, although enduring the torture enhances one’s Iman, and the oppression increases one’s faithfulness and resistance sharpens one’s determination. Iman pushes believers to belittle all hardships and sacrifice wealth, honor, peace of mind and even their lives. And although belief in Allah (swt) makes the believer ready to give his life willingly in His way, unabated aggression and the continuity of sacrifice would cause the believer to become exhausted. This is so, because his efforts would be diverted towards persevering against and resisting the harm inflicted upon him, rather than towards mobilizing his efforts in the Da’wah and broadening his horizons by being allowed to think deeply about the truthfulness of his belief. It was for this reason that the Muslims had no other alternative but to emigrate away from the places where affliction reigned. This was the case when they emigrated to Abyssinia. .

Hun latere emigratie naar Madinah werd echter door andere redenen aangemoedigd. Ze wilden met hun Boodschap verhuizen en deze tot leven brengen door deze te implementeren in een samenleving, hun nieuwe samenleving, om deze vervolgens wereldwijd te verspreiden. Het is enkel in deze context dat de Boodschapper van Allah ﷺ overwoog om zijn metgezellen (Sahabah) te bevelen naar Madinah te emigreren. Maar voordat hij besloot om zich daar bij hen te voegen, moest hij eerst de pelgrims ontmoeten die vanuit die locatie kwamen en overleggen met de moslims onder hen, om hun bereidheid te beoordelen om de oproep tot de islam (Da’wah) te beschermen en om te zien hoe ver zij bereid waren zichzelf op te offeren in de weg van de islam. Hij ﷺ moest er zeker van zijn dat zij bereid waren hem de eed van oorlog te geven, een eed van strijd die de hoeksteen van de islamitische staat zou vormen.

However, their later emigration to Madinah was prompted by different reasons. They wanted to move with their Message and bring it to life by implementing it in a society, their new society, and then spread it worldwide. It is only in this context that the Messenger of Allah (pbuh) contemplated ordering his Sahabah to emigrate to Madinah. But before deciding to join them there, he had to first meet the pilgrims coming from that location and confer with the Muslims among them, in order to assess their readiness to protect the Da’wah and to see how far they were prepared to sacrifice themselves in the way of Islam. He (pbuh) had to make sure that they were prepared to give him the pledge of war, a pledge of fighting that would form the cornerstone of the Islamic State. .

Zo wachtte de Boodschapper van Allah ﷺ op de pelgrims. Dit was het twaalfde jaar van de Boodschap, in 622 n.Chr. De pelgrims waren vele, onder wie 75 moslims waren (73 mannen en 2 vrouwen). Een van de vrouwen was Nusaybah bint Ka’ab Umm ‘Amarah van Banu Mazin ibn al-Najjar en de andere was Asma’ bint ‘Amr ibn ‘Adi van Banu Salamah, ook bekend als Umm Mani’.

Thus the Messenger of Allah (pbuh) waited for the pilgrims. This was the twelfth year of the Message, in 622 CE. The pilgrims were many, among whom were 75 Muslims (73 men and 2 women). One of the women was Nusaybah bint Ka’ab Umm ‘Amarah from Banu Mazin ibn al-Najjar and the other was Asma’ bint ‘Amr ibn ‘Adi from Banu Salamah, known also as Umm Mani’. .

De Boodschapper van Allah ﷺ ontmoette de moslimpelgrims in het geheim en sprak met hen over een tweede eed, die niet enkel zou gaan over het verspreiden van de oproep tot de islam (Da’wah) en het volharden tegen agressie. Het zou een eed zijn die daar ver voorbij zou gaan, een eed met verreikende gevolgen. Het moest een eed zijn die het vormen van een macht zou inhouden die in staat was de moslims te verdedigen en die de kern zou vormen die zou dienen als de hoeksteen waarop de fundamenten van een staat met de macht om deze te beschermen gebouwd zouden worden, een macht die alle materiële obstakels zou wegnemen die in de weg stonden van de Boodschap en de implementatie ervan.

The Messenger of Allah (pbuh) met the Muslim pilgrims secretly and talked to them about a second pledge, which would not be concerned with simply carrying the Da’wah and persevering against aggression. It would be a pledge which would go well beyond that, a pledge with far reaching consequences. It was to be a pledge that would entail forming a force capable of defending the Muslims and forming the nucleus that would serve as the cornerstone upon which to build the foundations of a state with the power to protect it, a power that would remove all material obstacles which stood in the way of the Message and its implementation. .

De Boodschapper van Allah ﷺ sprak met hen over de eed en voelde hun bereidheid, en zij stemden op hun beurt ermee in om hem te ontmoeten bij al-‘Aqabah tijdens de dagen van Tashreeq. Hij ﷺ zei tegen hen: “Maak niemand wakker, en wacht niet op iemand die afwezig is.” Toen een derde van de nacht was verstreken, gingen zij in het geheim naar hun afspraak met de Boodschapper van Allah ﷺ bij al-‘Aqabah; de twee vrouwen waren ook bij hen. Zij wachtten op de Boodschapper van Allah ﷺ totdat hij kwam met zijn oom al-‘Abbas, die op dat moment een ongelovige was, hoewel hij zijn neef een stevige garantie wilde geven. Hij was de eerste die sprak en zei: “O mensen van Khazraj! Jullie weten welke positie Muhammad ﷺ onder ons inneemt. Wij hebben hem beschermd tegen ons eigen volk die hetzelfde over hem denken als wij. Hij leeft in eer en veiligheid onder zijn eigen volk, maar hij heeft besloten zich tot jullie te wenden en zich bij jullie aan te sluiten; dus als jullie denken dat jullie trouw kunnen blijven aan wat jullie hem hebben beloofd en hem kunnen beschermen tegen zijn tegenstanders, neem dan de verantwoordelijkheid op je die jullie zijn aangegaan. Maar als jullie denken dat jullie hem zullen verraden en in de steek zullen laten nadat hij met jullie is meegegaan, laat hem dan nu met rust.” Zij antwoordden: “Wij hebben gehoord wat u zegt. Spreek nu, o Boodschapper van Allah, en kies voor jezelf en voor jouw Heer wat u wenst.” De Boodschapper van Allah ﷺ sprak na het reciteren van de Qur’an, prees de Islam en zei: “Ik vraag jullie trouw op basis van het feit dat jullie mij beschermen zoals jullie jullie vrouwen en kinderen zouden beschermen.” Al-Bara’ nam zijn hand om de eed af te leggen en zei: “Wij geven onze trouw, o Boodschapper van Allah, bij Allah wij zijn strijders die wapens bezitten die van vader op zoon zijn doorgegeven.”

The Messenger of Allah (pbuh) talked to them about the pledge and felt their readiness, and they in turn agreed to meet him at al-‘Aqabah during the days of Tashreeq. He (pbuh) said to them, “Do not wake anyone, nor wait for anyone who is absent.” When a third of the night had passed they went secretly to their appointment with the Messenger of Allah (pbuh) at al-‘Aqabah, the two women were also with them. They waited for Allah’s Messenger (pbuh) until he came with his uncle al-‘Abbas, who was at that time a disbeliever, albeit he wanted to give his nephew a firm guarantee. He was the first to speak and said, “O people of Khazraj! You know what position Muhammad holds among us. We have protected him from our own people who think as we do about him. He lives in honor and safety among his people, but he decided to turn to you and join you; so if you think you can be faithful to what you have promised him and protect him from his opponents, then assume the burden you have undertaken. But if you think that you will betray and abandon him after he has gone out with you, then leave him now.” They replied, “We have heard what you say. Now you speak, O Messenger of Allah, and choose for yourself and your Lord what you wish.” The Messenger of Allah (pbuh) spoke after reciting the Qur’an and commended Islam and said, “I invite your allegiance on the basis that you protect me as you would your women and children.” Al-Bara’ took his hand to give the pledge and said, “We give our allegiance O Messenger of Allah, by Allah we are men of war possessing arms which have been passed on from father to son”. .

Terwijl al-Bara’ sprak, onderbrak Abu al-Haytham ibn al-Tayhan hem en zei: “O Boodschapper van Allah ﷺ, wij hebben banden met andere mannen (bedoelende de Joden) en als wij deze verbreken, misschien wanneer wij dat hebben gedaan en Allah u de overwinning heeft geschonken, zult u terugkeren naar uw volk en ons achterlaten?” De Boodschapper van Allah ﷺ glimlachte en zei: “Nee, uw bloed is mijn bloed, en wat voor u heilig is, is heilig voor mij; ik ben van u en u bent van mij; ik zal vechten tegen degenen die tegen u vechten, en vrede sluiten met degenen die met u vrede sluiten.” Al-‘Abbas ibn ‘Ubadah onderbrak en zei: “O mensen van Khazraj! Realiseren jullie je waar jullie je aan committeren door jullie steun aan deze man te beloven? Het betekent vechten tegen iedereen en alles. Als jullie denken dat jullie hem zullen opgeven als jullie jullie bezit verliezen en jullie edelen worden gedood, doe dat dan nu, want bij Allah, het zou jullie schande brengen in deze wereld en het hiernamaals als jullie dat later zouden doen. Maar als jullie denken dat jullie trouw zullen blijven aan jullie onderneming, zelfs als jullie jullie bezittingen verliezen en jullie edelen worden gedood, neem hem dan aan, want bij Allah, het zal jullie voordeel brengen in deze wereld en het hiernamaals.” Zij zeiden dat zij de Boodschapper van Allah ﷺ onder deze voorwaarden zouden accepteren en vroegen toen: “Wat levert het ons op, o Boodschapper van Allah, in ruil voor onze loyaliteit?” De Boodschapper van Allah ﷺ antwoordde vol vertrouwen: “Paradijs (Jannah).”

While al-Bara’ was speaking Abu al-Haytham ibn al-Tayhan interrupted him and said, “O Messenger of Allah, we have ties with other men (meaning the Jews) and if we sever them perhaps when we have done that and Allah will have given you victory, you will return to your people and leave us?” The Messenger of Allah (pbuh) smiled and said, “No, your blood is my blood, and what is sacred to you is sacred to me; I am of you and you are of me; I will fight against those who fight against you, and be at peace with those at peace with you.” Al-‘Abbas ibn ‘Ubadah interrupted and said, “O people of Khazraj! Do you realize to what you are committing yourselves in pledging your support for this man? It means fighting all and sundry. If you think that if you lose your property, and your nobles are killed you will give him up, then do so now, for by Allah it would bring you shame in this world and the next if you did so later. But if you think that you will be loyal to your undertaking even if you lose your possessions and your nobles are killed, then take him, for by Allah it will profit you in this world and the Hereafter.” They said that they would accept the Messenger of Allah (pbuh) on these conditions and then inquired, “What is in it for us, O Messenger of Allah, in return for our loyalty?” Allah’s Messenger (pbuh) replied confidently, “Jannah.”. .

Zij strekten hun handen uit, en hij ﷺ strekte zijn hand uit en zij gaven hun woord door te zeggen: “Wij beloven gehoorzaam te zijn in goed en in kwaad, in gemak en in moeilijkheid, en altijd de waarheid te spreken, en dat wij in de dienst van Allah de kritiek van niemand zouden vrezen.” Nadat zij de eed hadden afgelegd, zei de Boodschapper van Allah ﷺ: “Breng mij twaalf leiders die verantwoordelijk zijn voor de zaken van hun volk.” Zij brachten er negen uit al-Khazraj en drie uit al-Aws. Dus zei de Boodschapper van Allah ﷺ tegen deze Nuqaba (leiders): “Jullie zijn de hoeders van jullie volk, net zoals de discipelen van ‘Isa, de zoon van Maryam, verantwoordelijk waren voor hem, terwijl ik verantwoordelijk ben voor mijn volk.” Zij gingen terug naar hun bedden en daarna terug naar hun karavaan en keerden terug naar Madinah.

They stretched their hands forth, and he (pbuh) stretched his hand and they pledged their word by saying, “We pledge ourselves to obey in well and woe, in ease and hardship, and, speak the truth at all times, and that in Allah’s service we would fear the censure of none.” After they gave the pledge Allah’s Messenger (pbuh) said, “Bring me twelve leaders who have charge of their people’s affairs.” They produced nine from al-Khazraj and three from al-Aws. So the Messenger of Allah (pbuh) said to these Nuqaba (leaders), “You are the guardians of your people just as the disciples of ‘Isa, son of Maryam, were responsible to him while I am responsible for my people.” They went back to their beds and then back to their caravan and returned to Madinah.

Daarna beval de Boodschapper van Allah ﷺ de moslims in Makkah om in kleine groepen naar Madinah te emigreren, en zo begonnen zij te emigreren, hetzij individueel of soms in kleine groepen. De Quraysh hadden tegen die tijd gehoord van de eed en zij probeerden de moslims te verhinderen te emigreren. Zij kwamen tussen echtgenoten in om de emigratie te stoppen, maar de moslims bleven Makkah verlaten voor Madinah, terwijl de Boodschapper van Allah ﷺ achterbleef zonder aan iemand aan te geven of hij zou vertrekken of niet. Er waren echter tekenen dat hij ﷺ ook zou vertrekken. Abu Bakr bleef de Boodschapper van Allah ﷺ om toestemming vragen om te emigreren totdat hij antwoordde: "Wees niet gehaast, het kan zijn dat Allah jou een metgezel zal schenken." Abu Bakr wist toen dat de Boodschapper van Allah ﷺ wilde emigreren. De Quraysh waren zeer bezorgd over de gevolgen van de emigratie van de Boodschapper van Allah ﷺ, vooral nu de moslims in Madinah talrijk waren en de overhand hadden. Overduidelijk zou hun positie daar versterkt worden door de emigratie van de moslims uit Makkah. De Quraysh realiseerden zich dat een andere, nog ernstigere potentiële dreiging voor hen de Boodschapper van Allah ﷺ was. Mocht hij ﷺ zich daar bij hen voegen, dan zou dat met de macht die zij bezaten, hun einde kunnen betekenen. Daarom dachten zij lang en diep na over de kwestie van het verhinderen dat de Boodschapper van Allah ﷺ naar Madinah emigreerde. De Quraysh begonnen te vrezen dat zodra de moslims een macht zouden worden om rekening mee te houden, zij hen zouden achtervolgen en de Boodschapper van Allah ﷺ zouden verdedigen, mocht hij besluiten in Makkah te blijven. Met een dergelijk dilemma voor hen, besloten zij uiteindelijk over te gaan tot het doden van hem ﷺ, om te voorkomen dat hij zich bij de moslims in Madinah zou voegen en om alle toekomstige botsingen met de mensen van Madinah, de Islam en Muhammad ﷺ te vermijden.

. Afterwards, the Messenger of Allah (pbuh) ordered the Muslims in Makkah to emigrate to Madinah in small parties, and so they began to migrate either individually or sometimes in small groups. The Quraysh by then had heard of the pledge and they attempted to prevent the Muslims from emigrating. They came between husband and wife in order to stop the migration, but the Muslims continued to leave Makkah for Madinah, while Allah’s Messenger (pbuh) stayed behind without indicating to anyone whether he would leave or not. There were signs, however, that he (pbuh) too would leave. Abu Bakr kept asking Allah’s Messenger (pbuh) for permission to emigrate until he answered, “Don’t be in a hurry, it may be that Allah will give you a companion.” Abu Bakr knew then that Allah’s Messenger (pbuh) wanted to emigrate. The Quraysh were very concerned about the implications of the emigration of Allah’s Messenger (pbuh), especially now that the Muslims in Madinah were many and enjoyed the upper hand. Evidently, their position there would be strengthened by the emigration of the Muslims from Makkah. The Quraysh realized that another even more serious potential threat to them was Allah’s Messenger (pbuh). Should he (pbuh) join them there, and with the power that they possessed, it could mean the end of them. They, therefore, thought long and hard about the issue of preventing Allah’s Messenger (pbuh) from migrating to Madinah. The Quraysh began to fear that once the Muslims had become a force to be reckoned with they would come after them and defend Allah’s Messenger (pbuh), should he decide to stay in Makkah. With such a dilemma confronting them. They finally decided to resort to killing him (pbuh), so as to prevent him from joining the Muslims in Madinah and in order to avoid all future clashes with the people of Madinah, Islam and Muhammad (pbuh). .

In de boeken van de levensgeschiedenis van de Profeet (Seerah) is overgeleverd in de overlevering van ‘Aisha en Abu Umamah ibn Sahm, dat toen de drieënzeventig mannen die aanwezig waren bij al-‘Aqabah de Boodschapper van Allah ﷺ verlieten, nadat zij hem bescherming hadden toegezegd en hun steun hadden beloofd, de beproevingen en verdrukkingen van de moslims in Makkah toenamen vanwege hun wens om te emigreren. De Quraysh terroriseerden hen en berouwden hen, en zij klaagden bij de Boodschapper van Allah ﷺ, die antwoordde: “Het vaderland waarnaar jullie zullen emigreren, is mij getoond.”

It has been reported in the books of Seerah that in the narration of ‘Aisha and Abu Umamah ibn Sahm, that when the seventy-three men present at al- ‘Aqabah left the Messenger of Allah (pbuh), having given him the protection and pledging their support, the trials and tribulations of the Muslims in Makkah increased for wanting to leave. The Quraysh harassed them and harmed them, and they complained to Allah’s Messenger (pbuh) who replied, “I have been shown the homeland to which you will emigrate.”. .

Na een paar dagen kwam hij ﷺ zeer tevreden tevoorschijn en zei: “Er is mij verteld dat jullie naar Yathrib (Madinah) kunnen emigreren; wie daarheen wil gaan, kan dat doen.” Dus begonnen zij hun voorbereidingen om de stad te verlaten. Vervolgens vertrokken zij in kleine groepjes in het geheim, terwijl de Boodschapper van Allah ﷺ in Makkah bleef om te wachten op de toestemming van Allah om te emigreren. Abu Bakr bleef de Boodschapper van Allah ﷺ om toestemming vragen om te emigreren; hij ﷺ zou tegen hem zeggen: “Wees niet gehaast, het kan zijn dat Allah je een metgezel zal geven.” Abu Bakr hoopte dat zijn metgezel de Boodschapper van Allah ﷺ zelf zou zijn.

After a few days, he (pbuh) emerged very pleased and said, “I have been told that you can emigrate to Yathrib (Madinah), whoever wants to go there can do so.” So they began their preparations to vacate the city. Then they left secretly in small groups while the Messenger of Allah (pbuh) stayed in Makkah to wait for Allah’s permission to emigrate. Abu Bakr kept asking Allah’s Messenger (pbuh) for permission to emigrate, he (pbuh) would say to him, “Don’t be in a hurry, it may be that Allah will give you a companion.” Abu Bakr hoped that his companion would be Allah’s Messenger (pbuh) himself. .

Toen de Quraysh vernamen over de emigratie van de metgezellen (Sahabah), en beseften dat de Boodschapper van Allah ﷺ de vastberadenheid had om tegen hen te vechten, kwamen zij bijeen in hun raadskamer en stemden zij na een korte discussie ermee in om hem te doden. Jibreel kwam naar de Boodschapper van Allah ﷺ en beval hem niet te slapen in het bed waarin hij gewoonlijk sliep. Hij ﷺ sliep die nacht niet in zijn bed en het was op dat moment dat Allah (SWT) hem toestond om te emigreren.

When the Quraysh learned of the Sahabah’s emigration, and realized that Allah’s Messenger (pbuh) had the determination to fight them, they assembled in their council chamber and after a little debate agreed to kill him. Jibreel came to the Messenger of Allah (pbuh) and ordered him not to sleep on the bed on which he usually slept. He (pbuh) did not sleep in his bed that night and it was then that Allah (swt) permitted him to emigrate. .

De aanwezigheid van de islamitische krachten in Madinah, de bereidheid van de mensen om de Boodschapper van Allah ﷺ te ontvangen, en de vestiging van de islamitische staat waren de enige redenen die hem ﷺ aanzetten tot emigratie. Het zou volkomen onjuist zijn voor wie dan ook om te concluderen of zelfs maar de minste gedachte te koesteren dat Muhammad ﷺ vanuit Mekka emigreerde uit angst dat de Quraysh hem zouden doden. Hij ﷺ hield nooit de geringste rekening met de onderdrukking en de schade die hem trof en was meer dan bereid om zijn leven te offeren in de weg van de islam. Dit is een feit. Zijn ﷺ emigratie naar Madinah was simpelweg de onbaatzuchtige streven naar de oproep tot de islam (Da’wah) en de noodzakelijke vestiging van de islamitische staat om dat doel verder te dienen. Het is duidelijk dat de Quraysh tot de beslissing waren gekomen om hem te doden uit angst voor zijn emigratie naar Madinah, waar hij ﷺ de bescherming en macht ervan zou genieten, maar de Quraysh faalden, ondanks hun inspanningen, in hun poging om hem te elimineren. De emigratie bleek, zoals de Quraysh vreesden, het keerpunt in de geschiedenis van de oproep tot de islam (Da’wah). Het bewoog zich van de fase van het uitnodigen van mensen tot de islam, naar de fase van het vestigen van een islamitische samenleving, een staat die regeert door de autoriteit van de islam, waarbij wordt uitgenodigd door middel van bewijs, bewijsvoering en overtuiging, en door de kracht die deze zou beschermen tegen het kwaad en onderdrukkende krachten.

The presence of the forces of Islam in Madinah, the readiness of the people to receive the Messenger of Allah (pbuh), and the establishment of the Islamic State were the only reasons which prompted him (pbuh) to emigrate. It would be completely erroneous for anyone to conclude or even to entertain the slightest thought that Muhammad (pbuh) emigrated from Makkah out of fear that the Quraysh would kill him. He (pbuh) never gave the slightest consideration to the repression and harm that befell him and was more than happy to sacrifice his life in the way of Islam. This is a fact. His (pbuh) emigration to Madinah was simply the selfless pursuit of the Islamic Da’wah and the necessary establishment of the Islamic State to further that objective. It is clear that the Quraysh had come to the decision to kill him for fear of his emigration to Madinah where he (pbuh) would enjoy its protection and power, but the Quraysh, despite their efforts, failed in their bid to dispose of him. The emigration, as the Quraysh feared, proved to be the turning point in the history of the Da’wah. It moved from the phase of inviting people to Islam, to the phase of establishing an Islamic society, a state ruling by Islam’s authority, inviting for it by means of evidence, proof and persuasion and by the force that would protect it from evil and oppressive forces.