In het tweede jaar van de emigratie (Hijrah) vertrok de Boodschapper van Allah ﷺ op de 8e van de ramadan met driehonderd vijf van zijn metgezellen (Sahabah), gezeten op zeventig kamelen. ‘Amr ibn Umm Maktum werd aangewezen om het gebed te leiden, terwijl Abu Lubabah de leiding over Madinah kreeg. Ze reden om de beurt op de kamelen, richting een karavaan onder leiding van Abu Sufyan. Terwijl ze voortschreden, zochten ze naar nieuws over de karavaan totdat ze de vallei van Dafran bereikten waar ze zich vestigden, en daar bereikte hen het nieuws dat de Quraysh vanuit Makkah waren vertrokken om hun karavaan te beschermen. De hele aangelegenheid kreeg toen een andere dimensie, want het ging niet langer om de karavaan; de vraag was of men de Quraysh zou confronteren of niet. Dus overlegde de Boodschapper van Allah ﷺ met de moslims. Abu Bakr en daarna ‘Umar uitten hun mening, waarna al-Miqdad ibn ‘Amr opstond en zei: “O Boodschapper van Allah! Ga waar Allah u gebiedt, want wij zijn met u. Wij zullen niet zeggen zoals de kinderen van Israël tegen Mozes zeiden: ‘U en uw Heer, ga en vecht, en wij zullen thuisblijven’, maar u en uw Heer, ga en vecht, en wij zullen met u vechten.” De moslims werden toen stil, en hij ﷺ zei: “Geef mij advies, o mannen!”, waarmee hij de helpers (Ansar) bedoelde die hem de eed hadden gezworen bij al- ‘Aqabah.

In the second year of the Hijrah, the Messenger of Allah (pbuh) set out on the 8th of Ramadhan with three hundred and five of his Sahabah mounted on seventy camels. ‘Amr ibn Umm Maktum was assigned to lead the prayer while Abu Lubabah was left in charge of Madinah. They rode the camels in turn heading towards a caravan led by Abu Sufyan. As they marched on, they sought news of the caravan until they had reached the valley of Dafran where they settled, and news reached them there that the Quraysh had set out from Makkah to protect their caravan. The whole affair then assumed different proportions for it was no longer the caravan, the question was whether to confront the Quraysh or not. So Allah’s Messenger (pbuh) consulted the Muslims. Abu Bakr and then ‘Umar voiced their opinions, then al-Miqdad ibn ‘Amr arose and said, “O Messenger of Allah! Go where Allah tells you, for we are with you. We shall not say as the children of Israel said to Moses ‘You and your Lord go and fight and we will stay at home’, but you and your Lord go and fight and we will fight with you.” The Muslims then went silent, and he (pbuh) said, “Give me advice O men!” by which he meant the Ansar who had paid allegiance to him at al- ‘Aqabah.

Zij hadden beloofd hem te beschermen zoals zij hun vrouwen en kinderen beschermden, met de voorwaarde dat zij niet verantwoordelijk waren om met hem buiten Madinah te vechten. Toen de helpers (Ansar) voelden dat hij ﷺ hen bedoelde, zei Sa’d ibn Mu’adh, die hun banier vasthield: “Het lijkt erop dat u ons bedoelt, o Boodschapper van Allah ﷺ.” Hij ﷺ zei: “Ja.” Sa’d zei: “Wij geloven in u, wij verklaren uw waarheid, en wij getuigen dat wat u ons heeft gebracht de waarheid is, en wij hebben u ons woord en onze overeenkomst gegeven om te horen en te gehoorzamen; ga dus waar u wenst, wij zijn met u; en bij Degene die u heeft gezonden, als u ons zou vragen deze zee over te steken en u zou erin duiken, dan zouden wij met u mee duiken; geen enkele man zou achterblijven. Wij hebben niet met de gedachte weg te zien om morgen onze vijand te ontmoeten. Wij zijn ervaren in oorlog, bekwaam in het vechten. Het kan heel goed zijn dat Allah ons zal laten laten zien wat u vreugde zal brengen, dus neem ons mee met de zegen van Allah.” De Boodschapper van Allah ﷺ was verheugd met de woorden van Sa’d en zei: “Ga voort met vol vertrouwen, want Allah heeft mij een van de twee groepen beloofd, en bij Allah, het is alsof ik nu de plaats kan zien waar zij gedood zullen worden.”

They had pledged to protect him as they protected their wives and children, with the stipulation that they were not responsible to fight with him outside Madinah. When the Ansar sensed that he (pbuh) meant them, Sa’d ibn Mu’adh who was holding their banner said, “It seems as if you mean us, O Messenger of Allah.” He (pbuh) said, “Yes.” Sa’d said, “We believe in you, we declare your truth, and we witness that what you have brought us is the truth, and we have given you our word and agreement to hear and obey; so go where you wish, we are with you; and by He who sent you, if you were to ask us to cross this sea and you plunged into it, we would plunge into it with you; not a man would stay behind. We do not dislike the idea of meeting our enemy tomorrow. We are experienced in war, capable of fighting. It may well be that Allah will let us show you something which will bring you joy, so take us along with Allah’s blessing.” The Messenger of Allah (pbuh) was delighted with Sa’d’s words and said, “Proceed with full confidence, for Allah has promised me one of the two parties, and by Allah, it is as though I can now see the place where they will be killed.”.

De Boodschapper van Allah ﷺ en zijn metgezellen (Sahabah) reisden totdat zij bijna Badr hadden bereikt. Zij realiseerden zich dat de troepen van de Quraysh nabij waren, en daarom werden ‘Ali, al-Zubayr ibn ‘Awwam en Sa’d ibn Abi Waqqas, samen met een aantal van zijn metgezellen (Sahabah), naar de put bij Badr gestuurd op zoek naar nieuws. Zij keerden terug met twee jonge mannen die zij ondervroegen. Zij onthulden dat het aantal van de Quraysh tussen de negenhonderd en duizend mannen lag en dat de edelen van de Quraysh met grote kracht waren uitgegaan om de karavaan te beschermen. De Boodschapper van Allah ﷺ realiseerde zich dat zij te maken hadden met een strijdmacht die drie keer zo groot was als de zijne en dat hij een hevige strijd tegemoet zou gaan. Hij ﷺ informeerde de moslims dat Makkah de stukken van haar lever (of de beste van haar zonen) in de strijd had geworpen en dat zij hun vastberadenheid moesten versterken.

The Messenger of Allah (pbuh) and his Sahabah journeyed until they had nearly reached Badr. They realized that the Quraysh’s troops were nearby and so ‘Ali, al-Zubayr ibn ‘Awwam, and Sa’d ibn Abi Waqqas with a number of his Sahabah were sent to the well at Badr in search of news. They returned with two young men whom they questioned. They disclosed the number of the Quraysh at between nine hundred to a thousand men and that the nobles of the Quraysh were out in force to protect the caravan. The Messenger of Allah (pbuh) realized that they were facing a force which was three times the size of his own and that he would be in for a fierce battle. He (pbuh) informed the Muslims that Makkah had thrown out the pieces of its liver (or the best of her sons) into the battle and that they should harden their resolve.

De moslims hadden gezworen zich tegen de vijand te verzetten; zij vestigden zich bij de put van Badr, waar zij een waterreservoir bouwden en dit met water vulden. Vervolgens maakten zij alle andere putten dicht, zodat zij voldoende water zouden hebben en de vijand niets te drinken zou hebben; tegelijkertijd bouwden zij ook een luifel waarin de Boodschapper van Allah ﷺ kon verblijven. De Quraysh namen hun posities in en de schermutselingen van de strijd begonnen. Al-Aswad ibn ‘Abd al-Asad stapte naar voren om het reservoir te vernietigen dat de moslims hadden gebouwd. Hamzah hanteerde hem door hem te slaan en zijn voet weg te slaan. Hij viel op zijn rug met bloed dat uit zijn voet stroomde, en Hamzah volgde hem en sloeg hem, waardoor hij nabij het reservoir stierf. Daarna stapte ‘Utbah ibn Rabi’ah naar voren tussen zijn broer Shayba en zijn zoon al-Walid. Hamzah, ‘Ali en ‘Ubaydah ibn al-Harith stapten naar voren om hen tegemoet te treden. Hamzah bracht Shayba snel een slag toe en ‘Ali schakelde al-Walid spoedig uit. Hamzah en ‘Ali keerden zich tegen ‘Utbah, die standhield tegen ‘Ubaydah, en zij brachten hem de dood, waarna zij hun gewonde metgezel wegdroegen.

The Muslims vowed to stand up to the enemy, they settled by the well of Badr where they built a cistern and filled it with water. Then they stopped up all the other wells so that they would have plenty of water and the enemy would have nothing to drink, at the same time they also built a canopy for the Messenger of Allah (pbuh) to reside in. The Quraysh took up their positions and the skirmishes of battle began. Al-Aswad ibn ‘Abd al-Asad stepped forward to destroy the cistern that the Muslims had built. Hamzah dealt with him by smiting him and sending his foot flying. He fell on his back with blood streaming from his foot and Hamzah followed him and struck him, killing him near the cistern. Then, ‘Utbah ibn Rabi’ah stepped forth between his brother Shayba and his son al-Walid. Hamzah, ‘Ali and ‘Ubaydah ibn al-Harith stepped forward to meet them. Hamzah quickly dealt Shayba a blow and ‘Ali soon disposed of al-Walid. Hamzah and ‘Ali turned on ‘Utbah who stood firm against ‘Ubaydah and they dispatched him, carrying off their injured companion afterwards.

Toen rukten de twee zijden op en kwamen ze op vrijdagmorgen, de 17e van ramadan, dichter bij elkaar. De Boodschapper van Allah ﷺ maakte de gelederen recht en moedigde de moslims aan om te vechten. De moslims werden aangemoedigd door de woorden van de Boodschapper van Allah ﷺ en trokken naar voren. Het gevecht brak fel uit en de hoofden van de Quraysh vlogen van hun lichamen, terwijl de moslims in hun geloof steeds sterker werden terwijl zij 'Ahad! Ahad!' (De Ene! De Ene!) riepen.

Then the two sides advanced and drew near each other on Friday morning on the 17th of Ramadhan. The Messenger of Allah (pbuh) straightened the ranks and incited the Muslims to fight. The Muslims were encouraged by Allah’s Messenger’s words and went forward. The fighting broke out fiercely and Qurayshi heads went flying from their bodies, the Muslims becoming stronger in belief all the time chanting ‘Ahad! Ahad!’ (the One! the One!).

De Boodschapper van Allah ﷺ stond midden in de strijd, nam een handvol kiezelstenen en wierp deze naar de Quraysh terwijl hij zei: "Vervloekt zijnde die gezichten!" Vervolgens beval hij ﷺ zijn metgezellen (Sahabah) om aan te vallen en zij gehoorzaamden naar behoren totdat de strijd voorbij was en de vijand was verslagen. De moslims kwamen als overwinnaars uit de strijd, waarbij zij vele krijgers en stamleiders van de Quraysh doodden en nog velen meer gevangen namen. De Quraysh vluchtten van het slagveld en de moslims keerden terug naar Madinah nadat zij een werkelijk grote overwinning hadden behaald.

Allah’s Messenger (pbuh) stood in the middle of the melee, took a handful of pebbles and threw them at the Quraysh saying, “Foul be those faces!” Then he (pbuh) ordered his Sahabah to charge and they duly obliged until the battle was over and the foe was routed. The Muslims emerged victorious, slaying many warriors and tribal leaders of the Quraysh and capturing many more. The Quraysh fled the battlefield and the Muslims returned to Madinah having achieved a truly great victory.