Europa begon haar invasie van de Islamitische staat in de naam van de wetenschap en reserveerde hiervoor grote budgetten. In feite was de invasie stiekem koloniaal, maar vermomd als missionair werk in de naam van de wetenschap en humanitaire hulp. Deze invasie was ontworpen om de afdelingen voor politieke inlichtingen en culturele kolonisatie zich te laten vestigen in moslimlanden, totdat zij het hart en de speerpunt van de westerse koloniale machtsfactor werden. De kolonisatie begon toen de moslimwereld haar deuren opende voor de westerse cultuur onder het voorwendsel van missionaire verenigingen, die voornamelijk Frans, Engels en Amerikaans waren.

Europe began its invasion of the Islamic State in the name of science and it appropriated large budgets for that purpose. In fact, the invasion was covertly colonial, but disguised as missionary work in the name of science and humanitarian aid. This invasion was designed to enable the departments of political intelligence and cultural colonization to settle in Muslim countries until they became the heart and spearhead of the Western colonial juggernaut. Colonization began when the Muslim world opened its gates to Western culture via the guise of missionary associations, which were mainly French, English and American.

Als gevolg hiervan infiltreerden zowel de Franse als de Engelse invloed de moslimwereld via deze missies. Ze werden feitelijk de drijvende kracht achter nationalistische bewegingen, waarbij ze pan-arabisme en pan-turkisme aanmoedigden, en zij hadden tevens de controle over het oriënteren van de geschoolde moslims op het Westen. Er lagen twee hoofddoelen aan ten grondslag. Het eerste was om de Arabieren te scheiden van de ‘Uthmani-staat, die zij Turkije noemden om racisme aan te wakkeren, waardoor het weefsel van de Islamitische Staat verder werd aangetast. Het tweede was om de moslims te vervreemden van de werkelijke band van de Islam, aangezien zij geen kennis hadden van enige andere band.

As a result of this, both French and English influence infiltrated the Muslim world via these missions. They actually became the driving force behind nationalist movements, encouraging Pan-Arabism and Pan-Turkism, as well as in control of orienting the educated Muslims towards the West. There were two main objectives behind this. The first was to separate the Arabs from the ‘Uthmani State, which they named Turkey in order to stir up racism, further ripping at the fabric of the Islamic State. The second was to alienate the Muslims from the real bond of Islam, since they had no knowledge of any other bond.

De missionaire instellingen slaagden erin de eerste fase van hun plan te realiseren, maar de tweede bleef onvervuld. Het werd overgelaten aan de nationalistische oriëntatie van de Turken, Arabieren, Perzen en anderen om de resterende wig te vormen om de eenheid van de moslims te splitsen en hen af te schermen van hun leidende principe. De missionaire verenigingen gingen door verschillende fasen heen en hun effect was voelbaar in de hele islamitische wereld. De zwakte en neergang waar wij vandaag de dag onder lijden, is een resultaat van deze verenigingen. Het waren de koloniale machten die de eerste steen legden in de muur die zij in de weg van onze vooruitgang plaatsten en die tussen ons en onze ideologie kwam te staan.

The missionary institutions managed to achieve the first stage of their scheme, but the second remained unfulfilled. It was left to the nationalist orientation of the Turks, Arabs, Persians and others to be the remaining wedge to split the unity of the Muslims and to veil them from their guiding principle. The missionary associations went through several phases and their effect was telling all over the Islamic world. The weakness and decline we suffer today is a result of these associations. It was the colonialist powers who positioned the first brick in the wall which they placed in the path of our advancement and which came between us and our ideology.

De Europeanen richtten missionaire genootschappen op in de islamitische wereld vanwege hun mislukte campagnes tegen de moslims, die geduld, kracht en moed toonden in jihad tijdens de kruistochten. Toen de kruisvaarders op het slagveld met de moslims botsten, vertrouwden zij volgens hun eigen berekeningen op twee factoren en hadden zij grote hoop op die twee factoren, wat hen zou leiden tot de definitieve vernietiging van de islam en de moslims.

The Europeans established missionary societies in the Islamic world due to their unsuccessful campaigns against the Muslims, who exhibited patience, strength, and courage in Jihad during the crusades. When the crusaders clashed with the Muslims on the battlefield, they were relying on two factors according to their own calculations and they held out high hopes on those two factors, leading them to exterminate Islam and the Muslims forever.

De eerste factor was hun afhankelijkheid van de christenen die in de moslimwereld leefden, vooral in al-Sham, die in grote getale aanwezig waren. Deze christenen waren zeer religieuze mensen en de Europeanen beschouwden hen als broeders in het geloof. Zij dachten dat zij zouden samenzweren tegen de moslims en voor hen zouden spioneren onder het voorwendsel dat zij een religieuze oorlog voerden.

The first factor was their reliance on the Christians living in the Muslim world, especially in al-Sham and who numbered many. These Christians were very religious people and the Europeans regarded them as brothers in faith. They thought that they would conspire against the Muslims and spy for them under the pretext that they were waging a religious war.

De tweede factor was dat de Europeanen vertrouwden op hun grote aantallen in combinatie met hun ontzagwekkende kracht, terwijl ze de hele tijd wisten dat de moslims verdeeld waren en met elkaar in strijd waren, aangezien het uiteenvallen van hun eenheid al was begonnen. De Europeanen dachten dat zodra zij de moslims hadden verslagen, zij hen voorgoed zouden onderwerpen en zouden vernietigen, en hun religie (Deen) slechts een verzameling rituelen zou worden. Hun hoop werd echter verpletterd en hun voorspellingen faalden. Ze waren verbijsterd en verbaasd toen ze de Arabische christenen zagen vechten zij aan zij met de moslims op het slagveld, onverstoord door de propaganda die door de Europeanen werd verspreid. Wat de Europeanen niet hadden begrepen en daarom over het hoofd hadden gezien, was dat de Arabische christenen naast de moslims leefden in het islamitische vaderland, waarbij zij dezelfde rechten genoten als de moslims en dezelfde plichten jegens de Staat vervulden. De moslims aten van hun voedsel, trouwden met de christelijke vrouwen en deelden in de dagelijkse zaken van het leven samen met de christenen, aangezien het de islam was die hun rechten waarborgde.

The second factor was that the Europeans were relying on their large numbers combined with their formidable strength, knowing all the while that the Muslims were divided and at odds with one another as the disintegration of their unity had already begun. The Europeans thought that once they had defeated the Muslims, they would subjugate them for good and destroy them, and their Deen would merely become a collection of rituals. However, their hopes were dashed and their predictions faltered. They were stunned and amazed when they saw the Arab Christians fighting alongside the Muslims on the battlefield, unaffected by the propaganda launched by the Europeans. What the Europeans had not understood and had consequently overlooked was that the Arab Christians lived alongside the Muslims in the Islamic homeland, enjoying the same rights as the Muslims and fulfilling the same duties towards the State. The Muslims would eat of their food, marry the Christian women and share in the daily matters of life together with the Christians, as it was Islam that safeguarded their rights.

Alle Khulafah en gouverneurs hielden zich aan die regel en voerden deze naar behoren uit in de Islamitische Staat. Al-Qurafi en Ibn Hazm verklaarden,

All the Khulafah and governors adhered to that rule and duly implemented it in the Islamic State. Al-Qurafi and Ibn Hazm stated,

“Dat het onze plicht zou zijn om de mensen van de Dhimma te beschermen als agressor ons land zou aanvallen, en dat wij zouden moeten sterven om hen te beschermen indien nodig. Elke verwaarlozing van een dergelijke plicht zou een schending zijn van de rechten van de Dhimma.”

“That it would be our duty to protect the people of the Dhimma if aggressors attacked our land, and we should die protecting them if necessary. Any neglect of such a duty would be a breach of the rights of the Dhimma.”.

Al-Qurafi zei ook,

Al-Qurafi also said,

“De plicht van de moslims jegens de Dhimma zou zijn om mild en welwillend te zijn tegenover hun zwakken, hun armen te helpen, hun hongerigen te voeden, hen te kleden en zacht tegen hen te spreken. De moslims zouden de schade van hun buren moeten accepteren en verdragen, zelfs als zij in staat waren de schade af te wenden; dit was als een barmhartigheid voor hen en niet uit angst voor hen of uit verheerlijking van hen. Zij zouden in alle zaken goed advies moeten geven, iedereen die hen schade berokkent moet afweren, hun bezittingen, families en eer moeten beschermen, en al hun rechten en belangen moeten behartigen, en hen recht doen zoals elke vrijgevige en vrome moslim zou moeten doen.”

“The Muslims’ duty towards the Dhimma would be to act gentle and lenient towards their weak, help their poor, feed their hungry, clothe them and talk to them gently. The Muslims should accept and endure the harm of their neighbors even if they were able to repel the harm, this was as a mercy to them and not out of fear of or glorifying them. They should give good advice in all matters, repel anyone harming them, protect their assets, families and honor and all their rights and interests, and do right by them like any generous and pious Muslim should do.”.

Met dit in het achterhoofd was het voor de christenen volkomen natuurlijk om zij aan zij met de moslims te vechten. De verbazing van de Europeanen was zelfs nog groter toen de tweede factor waarop zij hadden vertrouwd, niet werd werkelijkheid. Zij bezetten al-Sham en versloegen de moslims op uitgebreide wijze, waarbij zij de ergste wreedheden begingen. Zo waren zij de eersten die een massale evacuatie van moslims initieerden, en deze trend zette zich voort tijdens hun oorlogen met de moslims. Zij dachten dat alles goed was gegaan voor hen en dat de moslims nooit meer tegen hen zouden opstaan. De moslims bleven echter vastbesloten om hen uit hun land te verdrijven, en ondanks het feit dat de kruisvaarders moslimlanden gedurende ongeveer twee eeuwen bezetten, waarin zij koninkrijken en vorstendommen stichtten, slaagden de moslims er uiteindelijk in om hen daaruit te verdrijven.

With this in mind it was only natural for the Christians to fight alongside the Muslims. The Europeans’ surprise was even greater when the second factor which they had relied on failed to materialize. They occupied al-Sham and defeated the Muslims comprehensively, committing the worst atrocities in the process. For example, they were the first to initiate a mass evacuation of Muslims and this trend continued throughout their wars with the Muslims. They thought that everything had gone well for them and that the Muslims would never again stand against them. However, the Muslims remained determined to expel them from their land, and despite the fact that the crusaders occupied Muslim lands for about two centuries, during which times they established kingdoms and principalities, the Muslims eventually managed to expel them from it.

De Europeanen zochten naar het geheim achter deze wending van de gebeurtenissen en ontdekten dat het verankerd was in de Islam; de geloofsleer (Aqeedah) ervan was de bron van de ontzagwekkende kracht die de moslims bezaten, gekoppeld aan de regels die de rechten van de niet-moslims waarborgden. Dit was de belangrijkste reden achter de cohesie tussen de burgers van de Islamitische Staat. In hun tijd bedachten de koloniale ongelovigen nieuwe manieren waarop zij de Islamitische wereld konden binnenvallen. Zij concludeerden dat de beste manier een culturele invasie zou zijn via zendingswerk, om zo de steun van de christenen te verkrijgen en twijfel te zaaien onder de moslims ten aanzien van hun religie (Deen).

The Europeans searched for the secret behind this turn of events and found that it was embedded in Islam, its ‘Aqeedah being the source of the formidable power which the Muslims possessed, coupled with its rules, which safeguarded the rights of the non-Muslims. This was the main reason behind the cohesion between the citizens of the Islamic State. In their time, the colonialist disbelievers thought of new ways by which they could invade the Islamic world. They deduced that the best way would be by way of a cultural invasion through missionary work, this was in order that they might gain the support of the Christians and initiate doubt among the Muslims vis a vis their Deen.

Men hoopte dat dit de twijfels bij de moslims over hun religie (Deen) zou doen ontstaan en hun geloofsleer (Aqeedah) zou doen wankelen, met als doel verdeeldheid te zaaien tussen hen en andere burgers van de Islamitische Staat, om zo de macht van de moslims te verzwakken.

This, it was hoped, would raise the doubts of the Muslims in their Deen and shake their ‘Aqeedah, with the aim of creating divisions between them and other citizens of the Islamic State, thereby weakening the power of the Muslims.

De kolonialisten slaagden erin hun plan uit te voeren. Aan het einde van de 16e eeuw richtten zij een missionair centrum op in Malta en maakten zij dit tot hun hoofdkwartier, van waaruit zij hun missionaire aanval op de islamitische wereld uitvoerden. In het begin werden er vanuit daar missies uitgezonden. Na een tijdje zagen zij de noodzaak om hun activiteiten uit te breiden en zo verhuisden zij in 1625 naar al-Sham en probeerden zij ook daar missionaire bewegingen op te zetten.

The colonialists managed to execute their plan. At the end of the 16th century they established a missionary center in Malta and made it their headquarters from which they conducted their missionary onslaught on the Muslim world. To begin with, missions were sent out from there. After a while they saw the need to expand their activities and so they moved to al-Sham in 1625 and tried to establish missionary movements there as well.

Hun activiteiten bleven echter zeer beperkt en zij maakten geen vooruitgang voorbij het stichten van enkele kleine scholen en het publiceren van enkele religieuze boeken. In feite leden zij veel vervolging, oppositie en vijandigheid van iedereen. Zij slaagden erin te functioneren tot 1773, toen de missionaire activiteiten van de Jezuïeten werden afgeschaft en hun instellingen werden gesloten, met uitzondering van enkele onbeduidende missies zoals die van de ‘Azaryin’-missionarissen, die, ondanks hun voortdurende aanwezigheid, het effect van de missionarissen en hun missionaire werk tot een niet-bestaand niveau reduceerden. Hun invloed bleef beperkt tot Malta tot 1820, toen het eerste missionaire centrum in Beirut werd gevestigd en het missionaire werk weer serieus begon. Zij stuitten aanvankelijk op grote moeilijkheden, maar zij zetten hun activiteiten voort. Hun eerste aandachtspunt was religieuze prediking en religieuze cultuur; hun onderwijsprogramma bleef beperkt en zwak.

However, their activities remained very limited and they did not progress beyond establishing a few small schools and publishing a few religious books. In fact they suffered a great deal of persecution, opposition and hostility from everyone. They managed to function until 1773 when the missionary activities of the Jesuits were abolished and their institutions shut down, except for some insignificant missions like those of the ‘Azaryin’ missionaries which, despite their continuing presence, reduced the effect of the missionaries and their missionary work to a non-existent level. Their influence came to be confined to Malta until 1820 when the first missionary center was established in Beirut and the missionary work began again in earnest. They faced great difficulties at first, but they persisted with their activities. Their first area of concern was religious preaching and religious culture, their education program remained limited and weak.

In 1834 verspreidden de missionaire expedities zich over de gehele regio van al-Sham, werd er een college geopend in het dorp Antoura in Libanon en verplaatste de Amerikaanse missie haar drukkerij van Malta naar Beiroet om haar boeken te drukken en te verspreiden.

In 1834, the missionary expeditions spread out all over the region of al- Sham, a college was opened in the village of Antoura in Lebanon and the American mission transferred its print shop from Malta to Beirut in order to print and distribute its books.

De bekende Amerikaanse missionaris Ely Smith was zeer actief in deze periode; hij had op Malta gewerkt als vrijwilliger in de plaatselijke missiedrukkerij en was in 1827 in Beirut aangekomen. Na een jaar daar dreef angst en verveling hem weg en keerde hij terug naar Malta. Vervolgens keerde hij in 1834 terug naar Beirut en samen met zijn vrouw opende hij een school voor meisjes. Zijn werkgebied breidde zich uit en hij wijdde zijn leven aan het werk in al-Sham, in het bijzonder in Beirut. Al deze inspanningen en de inspanningen van velen anderen hielpen de missionaire beweging te doen herleven. Een kans bood zich aan voor de missionarissen toen Ibrahim Pasha het leerplan voor het basisonderwijs adopteerde en dit implementeerde in Syrië. Het leerplan was geïnspireerd door het Egyptische onderwijssysteem, dat op zijn beurt was overgenomen van het Franse systeem. De missionarissen maakten gebruik van deze kans en droegen vanuit het missionaire standpunt bij aan de onderwijsbeweging, waarbij zij hun drukkerijen uitbreidden. Op de rug van dit alles bloeide de missionaire beweging op. Zij slaagden erin de burgers van de Islamitische Staat tegen elkaar op te hitsen in de naam van religieuze vrijheid en slaagden erin om onder de moslims, christenen en Druzen diverse soorten religieuze activiteiten te initiëren die gerelateerd waren aan de geloofsleer (Aqeedah).

The noted American missionary Ely Smith was very active at this time, he had been working in Malta as a volunteer in charge of the mission press and had arrived in Beirut in 1827. After one year there, fear and boredom drove him out and he returned to Malta. He next returned to Beirut in 1834 and together with his wife they opened a school for girls. His area of work broadened and he devoted his life to working in al-Sham, Beirut in particular. All these efforts and the efforts of many others helped revive the missionary movement. An opportunity presented itself to the missionaries when Ibrahim Pasha adopted the syllabus for primary education and implemented it in Syria. The syllabus was inspired by the Egyptian educational system which in turn was taken from the French system. The missionaries took advantage of this opportunity and contributed to the educational movement from the missionary point of view, expanding their printing works in the process. On the back of all this the missionary movement prospered. They succeeded in making the citizens of the Islamic State boil with anger against each other in the name of religious freedom and managed to initiate among the Muslims, Christians and Druze various kinds of religious activities related to the ‘Aqeedah.

Toen Ibrahim Pasha zich terugtrok uit al-Sham, braken er onrust, angst en anarchie uit en raakte de bevolking onderling verdeeld. De buitenlandse afgevaardigden, in het bijzonder de missionarissen, grepen de gelegenheid aan en begonnen, vanwege de geringe invloed van de ‘Uthmani-staat in al-Sham, burgeroorlogen aan te wakkeren. Na een periode van slechts één jaar, in 1841, braken er ernstige onlusten uit in de bergen van Libanon tussen de christenen en de Druzen. De situatie verslechterde en onder de druk en invloed van de buitenlandse staten werd de ‘Uthmani-staat overgehaald om een apart regeringssysteem voor Libanon te ontwerpen, waarbij de provincie in twee delen werd verdeeld. Het ene deel zou worden bezet door de christenen, terwijl de Druzen het andere deel zouden bezetten. De ‘Uthmani-staat stelde een gouverneur aan over beide delen, met als doel om botsingen tussen de twee sektes te voorkomen. Dit systeem slaagde echter niet, omdat het niet natuurlijk was. Groot-Brittannië en Frankrijk raakten betrokken bij het geschil en provoceerden burgeroorlogen overal waar de officiële autoriteiten probeerden de onrust te sussen.

When Ibrahim Pasha retreated from al-Sham, unrest, fear and anarchy broke out and people became divided among themselves. The foreign delegates, especially the missionaries, seized the opportunity and due to the meager influence of the ‘Uthmani State in al-Sham, began igniting civil strife. After a period of just one year, in 1841, serious disturbances broke out in the mountains of Lebanon between the Christians and the Druze. The situation deteriorated and under the pressure and influence of the foreign states the ‘Uthmani State was talked into designing a separate ruling system for Lebanon, dividing the province into two parts. One part would be occupied by the Christians, while the Druze would occupy the other. The ‘Uthmani State appointed a governor over both parts, aiming to avoid any clashes between the two sects. This system did not succeed, however, because it was not natural. Britain and France became involved in the dispute and incited civil strife wherever the official authorities attempted to quell the trouble.

De Britten en de Fransen gebruikten deze botsingen als voorwendsel om zich te bemoeien met de zaken van Libanon. De Fransen namen de zijde van de Maronieten in en de Britten de zijde van de Druzen, hetgeen leidde tot de hernieuwde onrust in 1845. De taferelen waren gruwelijk en de aanvallen breidden zich uit tot het omvatten van kerken en kloosters. Diefstal, moord en plundering werden een gangbare praktijk, wat de ‘Uthmani-regering ertoe aanzette haar verantwoordelijke voor buitenlandse zaken naar Libanon te sturen om zijn mandaatbevoegdheden te gebruiken om de onrust eenmaal voor altijd te sussen. Hij slaagde er echter niet in iets significants te bereiken, hoewel hij erin slaagde de spanningen enigszins te verzachten. Ondertussen intensiveerden de missionarissen hun activiteiten en in 1857 begonnen de Maronieten te pleiten voor een revolutie en gewapende strijd. De Maronitische geestelijkheid stookte de boeren op tegen de feodale heren en zij vielen hen fel aan in het noorden van het land, waardoor de revolutie werd ontstoken en zich naar het zuiden verspreidde. De christelijke boeren kwamen nu in opstand tegen de Druze feodale heren en de Britten en de Fransen steunden hun respectievelijke bondgenoten. Als gevolg hiervan verspreidde de burgeroorlog zich snel over heel Libanon. De Druzen begonnen willekeurig alle christenen te doden, of het nu geestelijken of gewone mensen waren, totdat duizenden christenen ofwel dood ofwel ontheemd en dakloos waren; zo groot was de wreedheid van deze botsingen.

The British and the French used these clashes as a pretext to interfere in Lebanon’s affairs. The French sided with the Maronites and the British sided with the Druze, this led to the renewal of disturbances in 1845. The scenes were horrifying and the attacks were extended to include Churches and monasteries. Theft, killing and pillage became common practice, prompting the ‘Uthmani government to send her foreign affairs in charge to Lebanon in order to use his mandatory powers to quell the trouble once and for all. He, however, could not achieve anything significant, although he managed to appease the tension a little. Meanwhile, the missionaries intensified their activities and in 1857 the Maronites began calling for a revolution and armed struggle. The Maronite clergy incited the farmers against the feudal lords and they attacked them fiercely in the North of the country, thus the revolution was ignited and it spread to the South. The Christian farmers now rose against the Druze feudal lords and the British and the French backed their respective allies. Civil strife spread rapidly all over Lebanon as a result of this. The Druze began to indiscriminately kill all Christians, whether they were clergy or ordinary people until thousands of Christians were either dead or displaced and homeless, such was the ferocity of these clashes.

De golven van onrust en geweld verspreidden zich naar de rest van al-Sham. In Damascus werd een hevige campagne van diepe haat gevoerd tussen de moslim- en christelijke inwoners, wat er uiteindelijk toe leidde dat de moslims in 1860 de christelijke wijk aanvielen, met een bloedbad tot gevolg. Dit ging gepaard met plunderingen en massale vernietiging, totdat de Staat gedwongen werd militair in te grijpen om een einde te maken aan de onrust. Hoewel de Staat erin slaagde de rust en orde te herstellen, zagen de westerse landen dit als een kans om zich met al-Sham te bemoeien en zo stuurden zij hun oorlogsschepen naar de kust.

The waves of disturbances and violence spread to the rest of al-Sham. In Damascus, a fierce campaign of deep hatred was waged between its Muslim and Christian inhabitants which finally led to the Muslims attacking the Christian district in 1860 resulting in them committing a massacre. This was accompanied by pillaging and mass destruction until the State was forced to militarily intervene in order to put an end to the disturbances. Although the State managed to restore calm and order, the Western countries saw it as an opportunity to interfere in al-Sham and so they sent their warships to its shores.

In augustus van datzelfde jaar stuurde Frankrijk een divisie van haar infanterie naar Beiroet, die begon aan de taak om de revolutie neer te slaan. Dit was hoe de ‘Uthmani-staat werd geteisterd door burgeroorlog in Syrië en Libanon. De werkelijke oorzaak hiervan waren de westerse staten die probeerden zich te bemoeien met de interne aangelegenheden van de ‘Uthmani-staat. Dit deden zij en het lukte hen om de ‘Uthmani-staat te dwingen een speciaal regeringssysteem voor Syrië te ontwerpen, waarbij het land werd verdeeld in twee Wilayat (provincies) en Libanon speciale privileges kreeg. Door deze gebeurtenissen raakte Libanon gescheiden van de rest van al-Sham en kreeg het lokale autonomie, bestuurd door een lokale administratie onder leiding van een christelijke heerser en bijgestaan door een administratieve raad die de lokale inwoners vertegenwoordigde. Sindsdien hebben buitenlandse landen de zaken van Libanon beheerd en het tot het centrum van hun activiteiten gemaakt. Libanon werd daarom de bruggenhoofd van waaruit de buitenlandse machten infiltreerden in het hart van de ‘Uthmani-staat en haar islamitische landen.

In August of the same year, France sent a division of her infantry to Beirut which began the task of quashing the revolution. This was how the ‘Uthmani State was infested by civil strife in Syria and Lebanon. Its true cause was the Western states who were trying to meddle in the internal affairs of the ‘Uthmani State. This they did and they managed to force the ‘Uthmani State to design a special ruling system for Syria, dividing her into two Wilayat and giving Lebanon special privileges. From these events, Lebanon became separated from the rest of al-Sham and it was granted local autonomy, governed by a local administration headed by a Christian ruler and assisted by an administrative council representing the local residents. Since then, foreign countries have managed the affairs of Lebanon and have made it the center for their activities. Lebanon therefore became the bridgehead from which the foreign powers infiltrated into the heart of the ‘Uthmani State and its Muslim lands.

Ondertussen voerden de missionarissen een nieuw beleid in. De missionarissen namen zich niet genoegen met enkel het bouwen en runnen van scholen, drukkerijen en klinieken, maar gingen verder door verenigingen op te richten. In 1842 werd een comité ingesteld om een wetenschappelijke vereniging op te richten onder de auspiciën van de Amerikaanse missie. Het werk van het comité duurde vijf jaar, totdat het erin was geslaagd een vereniging op te richten genaamd de “Association of Arts and Sciences.” De leden omvatten Nasif al-Yaziji en Butrus al-Bustani (Libanese christenen die werden betrokken omdat zij Arabieren waren), de Amerikanen Eli Smith en Cornelius van Dyke, en de Britse kolonel Churchill. De doelstellingen van de vereniging waren aanvankelijk vaag. De vereniging had de neiging om zowel volwassenen als jongeren op school wetenschap te onderwijzen. De vereniging moedigde zowel volwassenen als jongeren aan om de westerse cultuur te leren, waarbij zij hun geest vormden volgens het plan van de missionarissen.

Meanwhile, the missionaries adopted a new policy. The missionaries did not content themselves with just building and running schools, printing presses, and clinics, but went further to establish associations. In 1842, a committee was set up to establish a scientific association under the auspices of the Ameri- 183 can mission. The committee’s work lasted for five years until it had managed to establish an association called the “Association of Arts and Sciences.” Its members included Nasif al-Yaziji and Butrus al-Bustani, (Lebanese Christians taken on board because they were Arabs) Americans Eli Smith and Cornelius van Dyke, and Briton Colonel Churchill. The objectives of the association were vague at first. It had the tendency to teach science to adults, as well as teaching youngsters at school. The association encouraged adults and youngsters alike to learn Western culture, sculpting their minds according to the missionary plan.

Echter, ondanks de enorme inspanningen van de vereniging, slaagde zij er slechts in om over een periode van twee jaar vijftig actieve leden te werven in heel al-Sham. Zij waren allen christenen, voornamelijk uit Beirut, en geen enkele moslim of druze sloot zich aan bij de vereniging. Er werden kolossale inspanningen geleverd om het werk van de vereniging uit te breiden en te activeren, maar zonder resultaat. De vereniging stortte vijf jaar na haar oprichting in, zonder enige significante resultaten te hebben behaald, behalve de wens van de missionarissen om meer verenigingen op te richten. Daarom werd in 1850 een andere vereniging opgericht, die de “Oriental Association” werd genoemd. Zij werd opgericht door de Jezuïeten onder het voogdijschap van de Franse Jezuïet vader Henri Debrenier en al haar leden waren christenen. Zij volgde in de voetsporen van de “Association of Arts and Science” en hield slechts een korte tijd stand voordat zij, net als haar voorganger, instortte.

However, despite the tremendous efforts put in by the association it only managed to recruit fifty active members in the whole of al-Sham over a two year period. They were all Christians, mainly from Beirut, and no Muslim or Druze joined the association. Colossal efforts were made to expand and activate the work of the association but to no avail. The association collapsed after five years from its initial establishment without reaping any significant results except for the desire of the missionaries to establish more associations. Therefore, another association was founded in 1850 and it was named the “Oriental Association.” It was founded by the Jesuits under the guardianship of the French Jesuit Father Henri Debrenier and all its members were Christians. It followed in the footsteps of the “Association of Arts and Science” lasting only a short time before collapsing as its predecessor had done.

Daarna werden er verschillende verenigingen opgericht, maar ze waren allemaal gedoemd te mislukken en stortten in zoals voorheen. In 1857 werd een nieuwe vereniging opgericht die een iets andere methode hanteerde; er mochten absoluut geen buitenlanders lid worden en de oprichters waren allemaal Arabieren. Op de een of andere manier slaagde zij erin succesvol te zijn en sloten sommige moslims en Druzen zich er daadwerkelijk bij aan. De vereniging accepteerde hen omdat zij Arabieren waren. De naam was de “Syrian Scientific Association.” Deze werd succesvol dankzij haar activiteiten, de Arabische affiliatie en het ontbreken van buitenlanders onder haar leden. Haar leden slaagden erin om andere mensen te werven, waardoor zij steun verzamelden voor de vereniging totdat 150 leden zich hadden ingeschreven. Onder het administratieve personeel bevonden zich enkele bekende Arabische persoonlijkheden, zoals Mohammed Arsalan van de Druzen en Hussein Bayham van de moslims. Persoonlijkheden uit alle Arabische christelijke stromingen sloten zich aan, van wie de zoon van Ibrahim al-Yaziji en de zoon van Butrus al-Bustani de bekendste waren. Deze vereniging had in feite alle andere overleefd. Haar programma was ontworpen om alle stromingen te accommoderen en om te dienen als de vonk voor het Arabisch nationalisme. Echter, haar verborgen doel was koloniaal en missionair, gehuld in de naam van de wetenschap. Het was een schimmige organisatie die zich manifesteerde in de verspreiding van de westerse cultuur en educatie.

Afterwards, several associations were established, but all were doomed to failure and they collapsed as before. A new association was founded in 1857 which adopted a slightly different method, no foreigners whatsoever were allowed to join and its founders were all Arabs. Somehow, it managed to succeed and some Muslims and Druze actually joined. The association accepted them because they were Arabs. Its name was the “Syrian Scientific Association.” It became successful owing to its activities, Arabic affiliation, and because of the absence of foreigners among its membership. Its members managed to recruit other people to join and they gathered support for the association until 150 members had enrolled in it. Among its administrative staff were some noted Arab personalities such as Mohammed Arsalan from the Druze and Hussein Bayham from the Muslims. Personalities from all Arab Christian sects joined, the most noted of them being the son of Ibrahim al-Yaziji and the son of Butrus al-Bustani. This association had in fact outlasted all the others. Its program was designed to accommodate all sects and to serve as the spark for Arab nationalism. However, its covert objective was colonial and missionary draped in the name of science. It was a shadowy organization manifesting itself in the spreading of Western culture and education.

In 1875 werd de “Secret Association” opgericht in Beirut; het was feitelijk gebaseerd op een politiek idee. Het begon het concept van Arabisch nationalisme te stimuleren. De oprichters waren vijf jonge mannen onder degenen die waren opgeleid aan het protestantse college in Beirut. Het waren allen christenen die door de missionaire partijen waren beïnvloed. Na de oprichting van deze vereniging werden er door hen een klein aantal leden geworven. De vereniging leek, via haar verklaringen en pamfletten, op te roepen tot Arabisch nationalisme en politieke onafhankelijkheid voor de Arabieren, in het bijzonder die in Syrië en Libanon.

In 1875, the “Secret Association” was formed in Beirut, it was actually based on a political idea. It began encouraging the concept of Arab nationalism. Its founders were five young men from amongst those who had been educated in the Protestant college in Beirut. They were all Christians whom the missionary parties had managed to affect. Following the establishment of this association, a small number of members were recruited by them. The association seemed to be calling, through its declarations and leaflets, for Arab nationalism and political independence for the Arabs, especially those in Syria and Lebanon.

Echter, de werkelijke werking en het eigenlijke programma waren gericht op een geheel ander doel. Het doel was om vreemde verlangens en valse hoop in de harten van de mensen te zaaien. Het riep op tot Arabisch nationalisme en moedigde vijandigheid aan jegens de ‘Uthmani-staat, die het de Turkse staat noemde. Het werkte toe naar het scheiden van religie van de Staat en het maken van Arabisch nationalisme tot de basis van het leven. De vereniging verdedigde altijd het Arabisme. De verantwoordelijken beschuldigden Turkije in hun literatuur herhaaldelijk van het afhandigen van het islamitische kalifaat van de Arabieren, van het schenden van de islamitische sharia, en van het misbruiken van de religie (Deen). Dit demonstreert duidelijk de ware aard van de vereniging en het werkelijke doel waarvoor zij was opgericht, namelijk het veroorzaken van onrust tegen de islamitische Staat. Zij was opgericht om achterdocht en scepsis over de religie (Deen) te creëren en om politieke bewegingen te vestigen die gebaseerd waren op niet-islamitische principes. Het feit is dat deze bewegingen waren geïnitieerd door westerse machten. Zij waren het die hen vestigden, hun voortgang controleerden en hen bestuurden. Zij schreven ook rapporten over hun activiteiten. Zo stuurde de Britse consul in Beiroet op 28 juli 1880 een telegram naar zijn regering waarin hij zei: “Revolutionaire pamfletten zijn in omloop gekomen, Midhat wordt verdacht de bron te zijn, ondanks dit blijft de situatie rustig. Details per post.”

However, its actual work and its real program was concerned with an entirely different objective. Its aim was to cast strange desires and false hopes into the hearts of the people. It called for Arab nationalism and encouraged animosity towards the ‘Uthmani State, dubbing it the Turkish state. It worked towards separating religion from the State and making Arab nationalism as the basis of life. The association always championed Arabism. Those in charge repeatedly accused Turkey in their literature of snatching the Islamic Khilafah from the Arabs, of violating the Islamic Shari’ah, and of abusing the Deen. This neatly demonstrates the true nature of the association and the real objective for which it had been founded, i.e. to cause agitation against the Islamic State. It was chartered with creating suspicion and skepticism about the Deen and to establish political movements based on non-Islamic principles. The fact is that these movements had been initiated by Western powers. It was they who established them, monitored their progress and managed them. They also wrote reports about their activities. For instance, the British consul in Beirut sent a telegram to his government on 28th July 1880 saying, “Revolutionary leaflets came into circulation, Midhat is suspected to be the source, despite this, the situation remains calm. Details in the post.”.

Dit telegram werd verzonden naar aanleiding van een pamflet dat op de straten van Beirut werd verspreid en daar op de muren werd geplaatst. Het telegram werd al snel gevolgd door verschillende brieven die werden verzonden door de Britse consuls in Beirut en Damascus.

This telegram was dispatched in the wake of a leaflet distributed on the streets of Beirut and posted on the walls there. The telegram was soon followed by several letters sent by the British consuls in Beirut and Damascus.

De brieven werden vergezeld door kopieën van de pamfletten die de vereniging had verspreid en zouden daarom terecht moeten worden beschouwd als rapporten over de beweging die was opgezet in het protestantse college, welke haar activiteiten begon in al-Sham. De activiteiten van de vereniging waren duidelijker in al-Sham, hoewel ze plaatsvonden in andere overwegend Arabische gebieden, zoals aangetoond door wat de Britse commissaris in Jeddah in 1882 aan zijn regering schreef. In een rapport over de Arabische beweging verklaarde hij: “Desalniettemin heeft mij het nieuws bereikt dat zelfs in Makkah zelf enkele intellectuelen zijn begonnen te spreken over vrijheid; het lijkt mij uit wat ik heb gehoord dat er een plan is ontworpen met als doel Najd te verenigen met het land tussen de twee rivieren, d.w.z. het zuiden van Irak, en Mansur Pasha als heerser aan te stellen, evenals ‘Asir en Yemen te verenigen door ‘Ali ibn ‘Aabid aan te stellen om over hen te heersen.”

The letters were accompanied by copies of the leaflets which the association had distributed and should therefore rightly be regarded as reports on the movement set up in the Protestant college which began its activities in al- Sham. The association’s activities were more evident in al-Sham, although they took place in other predominantly Arab areas as demonstrated by what the British commissioner in Jeddah wrote to his government in 1882. In a report about the Arab movement, he stated, “However, news has reached me that even in Makkah itself some intellectuals have begun talking about freedom, it seems to me from what I have heard that a plan has been designed aiming at uniting Najd with the land between the two rivers, i.e. the South of Iraq, and appointing Mansur Pasha as ruler, as well as uniting ‘Asir and Yemen by appointing ‘Ali ibn ‘Aabid to rule over them.”.

Groot-Brittannië was niet de enige geïnteresseerde partij, ook Frankrijk toonde een grote mate van belangstelling. In 1882 uitte een van de Franse functionarissen in Beiroet de Franse bezorgdheid door te zeggen,

Britain was not the only interested party, France too displayed a great deal of interest. In 1882, one of the French officials in Beirut voiced the French concern by saying,

“De geest van onafhankelijkheid is wijdverspreid en ik merkte tijdens mijn verblijf in Beirut de toewijding van moslimjongeren op bij het oprichten van scholen en klinieken en bij het doen herleven van het land. Wat hier vermeldenswaardig is, is dat deze beweging vrij is van enige sektarische invloed; deze vereniging verwelkomt het lidmaatschap van christenen en vertrouwt op hen om deel te nemen aan de nationalistische activiteiten.”

“The spirit of independence is well spread and I noticed during my stay in Beirut the dedication of Muslim youths in establishing schools and clinics and in reviving the country. What is worth mentioning here is that this movement is free of any sectarian influence, this association welcomes the membership of the Christians and relies on them to participate in the nationalist activities.”.

Een Fransman schreef vanuit Baghdad,

A Frenchman wrote from Baghdad,

“Overal waar ik kwam, werd ik geconfronteerd met hetzelfde algemene gevoel, op dezelfde schaal, van haat tegen de Turken. Wat betreft het concept van het initiëren van collectieve actie om van deze gehate situatie af te komen, dit is volop in gang. Aan de horizon wint een wind van Arabische beweging aan kracht en staat deze op het punt geboren te worden. Dit volk, dat lange tijd is onderdrukt, staat op het punt hun natuurlijke status binnen de moslimwereld te proclameren en het lot van deze wereld te sturen.”

“Everywhere I went, I was faced with the common feeling, on the same scale, of hatred for the Turks. As for the concept of initiating collective action to get rid of this much hated situation, this is very much under way. In the horizons a wind of Arab movement is gathering strength and is about to be born. This people who have been oppressed for a long time are about to proclaim their natural status within the Muslim world and direct the destiny of this world.”.

Missionair werk in de naam van religie en wetenschap was niet enkel beperkt tot de aandacht van de VS, Frankrijk en Groot-Brittannië, maar strekte zich uit tot de meeste niet-islamitische staten, inclusief het Tsaristische Rusland dat missionaire expedities stuurde, en Pruisen (Duitsland) dat een groep 'zusters' (de nonnen van Carodt) stuurde om deel te nemen aan andere missies. Ondanks de meningsverschillen tussen de diverse missies en westerse afgevaardigden met betrekking tot hun politieke programma's, die rekening hielden met hun internationale belangen, was hun doel hetzelfde; de verkondiging van het christendom en de verspreiding van de westerse cultuur in het Oosten, gekoppeld aan het opwekken van de achterdocht van de moslims jegens hun religie (Deen), waardoor zij deze gingen verafschuwen en hun geschiedenis met minachting gingen beschouwen, terwijl zij hen ertoe aanzetten het Westen en diens levenswijze te prijzen.

Missionary work in the name of religion and science was not merely confined to the focus of the attention of the US., France and Britain, but extended to most of the non-Islamic states, including Czarist Russia who sent missionary expeditions and Prussia (Germany) who sent a group of ‘sisters’ (the nuns of Carodt) to participate with other missions. Inspite of the difference of opinion among the various missions and Western delegates regarding their political programs, which took into consideration their international interests, their objective was the same; the preaching of Christianity and the spreading of Western culture in the East coupled with the arousal of the suspicions of the Muslims towards their Deen, pushing them to resent it and to regard their history with contempt while leading them to praise the West and its way of life.

De missionarissen voerden hun prediking uit op basis van hun grote haat tegen de Islam en de moslims. Zij minachtten de Islamitische cultuur en de levenswijze ervan en beschouwden de moslims als achterlijke barbaren, wat nog steeds de ondoordachte mening is van bijna elke Europeaan. De resultaten die zij behaalden, weerspiegelen zich vandaag de dag in de concentratie van ongeloof en kolonialisme in onze landen.

The missionaries carried out their preaching according to their great hatred of Islam and the Muslims. They disdained the Islamic culture and its way of life and they regarded the Muslims as backward barbarians, which remains the ill-considered opinion of nearly every European. The results that they achieved are reflected today in the concentration of disbelief and colonialism in our lands.