De structuur van de Islamitische Staat is gebaseerd op zeven zuilen: de kalief; de assistenten; de bevelhebber van de jihad; de rechtspraak; de Wulaa’; het administratieve systeem; en de Majlis Al Ummah. De structuur van de Staat zou compleet zijn als deze zeven elementen aanwezig waren. Als een van deze elementen ontbrak, zou de structuur onvolledig zijn, hoewel de Staat nog steeds Islamitisch zou blijven. Elk gebrek of tekort zou de status ervan niet verstoren zolang de kalief levensvatbaar bleef, aangezien hij degene is die de fundering van de Staat vormt. Wat betreft de principes van het regeringssysteem in de Islamitische Staat, zijn er vier:

The structure of the Islamic State is based on seven pillars: the Khalifah; the Assistants; the Commander of Jihad; the Judiciary; the Wulaa’; the Administrative System; and the Majlis Al Ummah. The structure of the State would be complete if these seven elements were in place. If any of these elements were absent, the structure would be incomplete, though the State would still remain Islamic. Any defect or shortage would not upset its status as long as the Khalifah remained viable, since it is he who is the foundation of the State. As for the principles of the ruling system in the Islamic State, there are four:

1. De soevereiniteit behoort toe aan de sharia.

1. The sovereignty belongs to the Shari’ah.

2. De autoriteit behoort toe aan de moslimgemeenschap (Ummah).

2. The authority belongs to the Ummah.

3. De aanstelling van één kalief.

3. The appointment of one Khalifah.

4. Alleen de kalief heeft het recht om de sharia-regels toe te passen, dat wil zeggen om ze als wetten uit te vaardigen.

4. The Khalifah alone reserves the right to adopt the Shari’ah rules, i.e. to enact them as laws.

Als een van deze principes ontbreken zou, zou het regeringssysteem niet-islamitisch worden. Daarom moeten deze vier principes worden afgedwongen. De basis van de islamitische staat is de kalief, en iedereen behalve hij is een plaatsvervanger voor hem of een adviseur voor hem; de islamitische staat is een kalief die de islam implementeert, en het ambt van het kalifaat of de Imamah is om volledige beschikking te hebben over de zaken van de moslims. Het is geen deel van de leerstellingen (‘Aqa’id) van de islam, maar deel van de sharia-regels, omdat het deel uitmaakt van de vertakkingen die gerelateerd zijn aan de daden van een mens.

If any of these principles were missing, the ruling system would become non-Islamic. Therefore, these four principles must be enforced. The basis of the Islamic State is the Khalifah and anyone other than him is a deputy to him or an advisor for him; the Islamic State is a Khalifah who implements Islam and the office of Khilafah or Imamah is to have full disposal over the affairs of Muslims. It is not part of the doctrines (‘Aqa’id) of Islam, but part of the Shari’ah rules because it is part of the branches related to a human’s actions.

De aanstelling van de kalief is een verplichting voor de moslims. Het is hen verboden om meer dan twee nachten door te brengen zonder hem een Ba’yah te geven. Als de moslims binnen drie dagen geen kalief aanstellen, zouden zij allen zondig zijn totdat zij een kalief hebben aangesteld. De zonde zou niet vallen totdat zij hun inspanningen om een kalief aan te stellen hebben uitgeput en bleven streven naar het aanstellen van hem.

The appointment of the Khalifah is an obligation upon the Muslims. They are forbidden from spending more than two nights without giving a Ba’yah to him. If the Muslims did not appoint a Khalifah within three days they would all be sinful until they had appointed a Khalifah. The sin would not fall until they had exhausted their efforts to appoint a Khalifah and continued to endeavor to appoint him.

De plicht tot het aanstellen van een kalief is bevestigd door de Koran, de profetische traditie (Sunnah) en de algemene consensus van de metgezellen (Sahabah).

The obligation of appointing a Khalifah has been confirmed by the Qu’ran, Sunnah and the general consensus of the Sahabah.

Allah (SWT) beval de Boodschapper ﷺ onomstotelijk om onder de moslims te oordelen naar wat aan hem was geopenbaard. Allah (SWT) zegt,

Allah (swt) ordered the Messenger (pbuh) conclusively to rule among the Muslims whatever was revealed to him. Allah (swt) says,

“Oordeel dus tussen hen naar wat Allah heeft geopenbaard, en volg niet hun begeerten.” [Al-Maidah 5:48].

“So judge between them by what Allah has revealed, and follow not their vain desires.” [Al-Maidah 5:48].

“En oordeel tussen hen naar wat Allah heeft geopenbaard en volg niet hun begeerten,” [Al-Maidah 5:49].

“And so judge between them by what Allah has revealed and follow not their desires,” [Al-Maidah 5:49].

Elke aanspraak tot de Boodschapper ﷺ wordt beschouwd als een aanspraak tot de gehele moslimgemeenschap (Ummah), zolang er geen bewijs (Daleel) is dat de opdracht beperkt tot de Boodschapper ﷺ. En er is geen dergelijk bewijs (Daleel), daarom zijn moslims verplicht om deze regel vast te stellen. Het vestigen van het kalifaat is het vestigen van deze regel.

Any address to the Messenger (pbuh) is considered an address to the entire Ummah as long as there is no daleel restricting the order to the Messenger (pbuh). And there is no such daleel, therefore, Muslims are mandated to establish this ruling. Establishing the Khilafah is the establishment of this ruling.

Wat betreft de profetische traditie (Sunnah), zei de Boodschapper van Allah ﷺ: “Hij die stierf zonder de imam van zijn tijd te kennen, is gestorven met een dood van de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah).” Ahmed en al-Tabarani haalden uit de overlevering (Hadith) van Mu’awiyah het volgende: De Boodschapper van Allah ﷺ zei: “Wie sterft terwijl er geen Ba’yah om zijn nek was, sterft met een dood van de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah).” Muslim rapporteerde in zijn Sahih op gezag van Ibn ‘Umar dat hij zei: Ik hoorde de Boodschapper van Allah ﷺ zeggen: “Wie zijn hand terugtrekt van de trouw aan Allah, zal Hem op de Dag der Opstanding ontmoeten zonder dat hij enig bewijs voor Hem heeft, en wie sterft terwijl er geen Ba’yah om zijn nek was, sterft met een dood van de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah).” Hisham rapporteerde op gezag van ‘Urwa, die rapporteerde op gezag van Abu Salih, die rapporteerde op gezag van Abu Hurayrah dat de Boodschapper van Allah ﷺ zei: “Leiders zullen na mij de leiding over jullie nemen, waarbij de vrome zal leiden met zijn vroomheid en de goddeloze met zijn goddeloosheid, dus luister naar hen en gehoorzaam hen in alles wat overeenkomt met de waarheid. Als zij juist handelen is het tot jullie voordeel, en als zij onrechtmatig handelen, dan wordt het voor jullie gerekend en tegen hen.”

As for the Sunnah, the Messenger of Allah (pbuh) said, “He who died not knowing the Imam of his time has died a death of Jahiliyyah.” Ahmed and al- Tabarani extracted from the Hadeeth of Mu’awiyah the following: The Messenger of Allah (pbuh) said, “Whoso dies while there was no Ba’yah on his neck dies a death of Jahiliyyah.” Muslim reported in his Sahih on the authority of Ibn ‘Umar that he said, I heard the Messenger of Allah (pbuh) say, “Whoso takes off his hand from allegiance to Allah will meet Him on the Day of Resurrection without having any proof for him, and whoso dies while there was no Ba’yah on his neck dies a death of Jahiliyyah.” Hisham reported on the authority of ‘Urwa, who reported on the authority of Abu Salih, who reported on the authority of Abu Hurayrah that the Messenger of Allah (pbuh) said, “Leaders will take charge of you after me, where the pious one will lead with his piety and the impious with his impiety, so listen to them and obey them in everything which conforms with the truth. If they acted rightly it is to your benefit, and if they acted wrongly it is counted for you and against them.”.

Wat betreft de consensus (Ijma’) van de metgezellen (Sahabah), zij maakten de aanstelling van een kalief hun hoogste prioriteit na het vertrek van de Boodschapper van Allah ﷺ. Dit is volgens datgene wat is overgeleverd in de twee Sahih Ahadeeth over de gebeurtenissen op het binnenplein van Banu Sa’idah en ook na het overlijden van elke daaropvolgende kalief. De algemene consensus (Ijma’) van de metgezellen (Sahabah) betreffende de plicht tot het aanstellen van een kalief is overgeleverd via een Khabar Mutawatir (massaal overgeleverd (Mutawatir) bericht). De metgezellen (Sahabah) waren het erover eens dat dit de belangrijkste van alle plichten was. Dit wordt beschouwd als een sluitend bewijs. Het is ook via Tawatur bevestigd dat de moslimgemeenschap (Ummah) op geen enkel moment zonder een kalief mag blijven. Het is verplicht voor de gehele moslimgemeenschap (Ummah) om een kalief aan te stellen, dat wil zeggen, hem in functie te stellen of haar zaken te besturen. Het gebod is gericht aan de gehele moslimgemeenschap (Ummah). Dit trad in werking vanaf het moment van zijn ﷺ vertrek en zal voortduren tot de Dag des Oordeels.

As for the ‘Ijma’ of the Sahabah, they made the appointment of a Khalifah their top priority in the wake of the departure of the Messenger of Allah (pbuh). This is according to that which has been narrated in the two Sahih Ahadeeth about the events in the courtyard of Banu Sa’idah and also in the wake of the death of each subsequent Khalifah. The general consensus of the Sahabah concerning the obligation of appointing a Khalifah has been transmitted by way of Khabar Mutawatir (continuous report). The Sahabah agreed that it was the most important of all obligations. This is considered to be a conclusive evidence. It has also been confirmed by means of Tawatur that the Ummah should at no time remain without a Khalifah. It is obligatory upon the whole Ummah to appoint a Khalifah, i.e. to establish him in office or to govern her affairs. The command is addressed to the entire Ummah. This took effect from the moment of his (pbuh) departure and will continue to the Day of Judgment.

De mate van de verplichting om de kalief te herstellen en het bewustzijn van deze verplichting onder de metgezellen (Sahabah) wordt duidelijk weerspiegeld in hun daden na het overlijden van de Boodschapper van Allah ﷺ. Zij vertraagden de begrafenis van de Boodschapper van Allah ﷺ totdat er een kalief de Ba’yah was gegeven om het Staatshoofd te worden. Het wordt ook duidelijk weerspiegeld in de handeling van ‘Umar ibn al-Khattab, na zijn steekpartij terwijl de doodsstrijd naderde, toen de moslims hem vroegen om een opvolger te nomineren. In eerste instantie weigerde hij, maar toen zij volhielden, nomineerde hij zes kandidaten uit wie een kalief verkozen moest worden. Hij stelde ook een deadline van drie dagen voor de zes om tot een overeenkomst te komen. Hij gaf instructies met de mededeling dat, in het geval de zes binnen de drie dagen geen overeenstemming bereikten, degene die de beslissing tegenwerkte, gedood moest worden. Inderdaad, hij beval de doodstraf voor degene die in oppositie bleef, ondanks het feit dat de zes allen mensen van raadpleging (Shura) en vooraanstaande metgezellen (Sahabah) waren. De zes waren in feite ‘Ali, ‘Uthman, ‘Abd al-Rahman ibn ‘Auf, al-Zubayr ibn al-’Awwam, Talhah ibn ‘Ubaydullah en Sa’d ibn Abi Waqqas. Dat een van deze metgezellen (Sahabah) gedood had kunnen worden, indien zij niet in staat waren geweest een overeenstemming te bereiken betreffende de verkiezing van een kalief, dient als een overweldigend duidelijk bewijs dat de aanstelling van een kalief verplicht is.

The extent of the obligation to reestablish the Khalifah and awareness of this obligation among the Sahabah is clearly reflected in their actions following the death of the Messenger of Allah (pbuh). They delayed the burial of the Messenger of Allah (pbuh) until a Khalifah had been given the Ba’yah to head the State. It is also clearly reflected in the action of ‘Umar ibn al-Khattab, in the wake of his stabbing while the agony of death neared; when the Muslims asked him to nominate a successor. At first he refused, when they persisted he nominated six candidates from which a Khalifah was to be elected. He also set a deadline of three days for the six to reach an agreement. He gave instructions stating that in the case of the six not coming to an agreement within the three days, the one who opposed the decision should be killed. Indeed, he ordered the killing of the one who sat in opposition despite the fact that the six were all people of Shura and senior Sahabah. The six were in fact ‘Ali, ‘Uthman, ‘Abd al-Rahman ibn ‘Auf, al-Zubayr ibn al-’Awwam, Talhah ibn ‘Ubaydullah and Sa’d ibn Abi Waqqas. That one of these Sahabah could have been killed, should they have been unable to reach an agreement concerning the election of a Khalifah, serves as an overwhelmingly clear evidence that the appointment of a Khalifah is compulsory.

Daarnaast zijn talrijke sharia-plichten afhankelijk van de aanwezigheid van de kalief, zoals de implementatie van islamitische regels, de uitvoering van het strafrecht, het bewaken van de grenzen, het opvoeden van de samenleving, het trainen en uitrusten van de strijdkrachten, het beslechten van geschillen en het handhaven van de wet en orde, naast het zorgdragen voor andere zaken en het reguleren van de economische en maatschappelijke transacties die plaatsvinden tussen individuen en collectieve entiteiten. Daarom is de aanstelling van een kalief verplicht.

Besides, numerous Shari’ah duties depend on the presence of the Khalifah, such as the implementation of Islamic rules, the execution of the penal code, guarding the frontiers, educating the society, training and equipping the Armed Forces, settling disputes and keeping law and order, in addition to looking after other matters and regulating the economic and societal transactions which take place between individuals and collective entities. Thus the appointment of a Khalifah is compulsory.

Het nastreven van het ambt van kalief en het strijden om dit ambt is niet onwenselijk; de metgezellen (Sahabah) streden om het ambt in de Saqeefah en de mensen van de raadpleging (Shura) streden eveneens om het ambt. Niemand heeft deze handeling veroordeeld of afgewezen. Integendeel, de algemene consensus van de metgezellen (Sahabah) met betrekking tot de strijd om het ambt van kalief is duidelijk vastgesteld, wat bevestigt dat het wettig en aanvaardbaar is.

Seeking the post of Khalifah and competing for it is not undesirable, the Sahabah competed for the post in the Saqeefah and the people of Shura also competed for the office. Nobody condemned or disowned this action. On the contrary, the general consensus of the Sahabah regarding the competition for the post of Khalifah, is clearly established, confirming that it is lawful and acceptable.

Het is moslims verboden om meer dan één kalief (Khalifah) aan te stellen. Imam Muslim overleverde op gezag van Abu Sa’id al-Khudry dat de Boodschapper van Allah ﷺ zei: “Als er een eed van trouw (Bay’ah) is afgelegd voor twee kaliefen, dood dan de laatste van hen.” In een andere overlevering (Hadith) wordt overgeleverd dat hij ﷺ zei: “Wie de eed van trouw (Bay’ah) heeft afgelegd aan een imam, hem de hand reikt en de vrucht van zijn hart geeft, zal hem gehoorzamen zolang hij kan, en als een ander komt om met hem in strijd te gaan, moet je de nek van die man raken.” In een andere overlevering luidde de bewoording als volgt: “...sla hem met het zwaard, wie hij ook mag zijn.” Het bevel om de ander te doden zou van kracht worden als hij niet gehoorzaamde en zich terugtrok. Als een groep mensen, die aan alle vereisten voor het ambt van kalifaat (Khilafah) voldeed, de eed van trouw (Bay’ah) werd gegeven, dan zou degene met de meerderheid van de stemmen kalief (Khalifah) worden; wie de meerderheid zou tegenwerken, zou vervolgens als een rebel worden beschouwd. Dit zou van toepassing zijn als de genomineerden persoonlijk bij elkaar waren gekomen, maar als het kalifaat (Khilafah) was overeengekomen met één man die aan de vereisten van het kalifaat (Khilafah) voldeed en de meerderheid van de moslims hun eed van trouw (Bay’ah) aan een ander gaven, dan zou de eerste man kalief (Khalifah) moeten worden en de tweede man moet worden afgewezen.

Muslims are forbidden from appointing more than one Khalifah. Imam Muslim reported on the authority of Abu Sa’id al-Khudry that the Messenger of Allah (pbuh) said, “If a bay’ah has been taken for two Khulafah, kill the latter of them.” In another Hadeeth, he (pbuh) is reported to have said, “Whoso pledged allegiance to an Imam giving him the clasp of his hand and the fruit of his heart shall obey him as long as he can, and if another comes to dispute with him you must strike the neck of that man.” In another narration, the wording was as follows, “...strike him with the sword whoever he may be.” The command to kill the other one would come into effect if he did not comply and retreat. If a group of people, who met all the requirements necessary for the post of Khilafah, were given the Ba’yah then it would be the one with the majority of votes who would become Khalifah, whoever opposed the majority would subsequently be considered a rebel. This would apply if the nominees were gathered together in person, but if the Khilafah had been contracted to one man who fulfilled the requirements of the Khilafah and the majority of the Muslims gave their Ba’yah to another, then the first man should become Khalifah and the second man should be turned down.

De vereisten voor het ambt van het kalifaat zijn de islam, mannelijkheid, vrijheid, bekwaamheid, volwassenheid, verstand en rechtvaardigheid, wat betekent dat de kandidaat moslim, man, volwassen, bij zinnen, vrij, bekwaam en rechtvaardig moet zijn. Wat betreft de voorwaarde om moslim te zijn, dit volgt uit de uitspraak van Allah,

The requirements for the Khilafah office are Islam, manhood, freedom, competence, maturity, sanity and justice, i.e. the candidate should be Muslim, male, mature, sane, free, competent and just. As for the condition of being a Muslim, this follows because of Allah’s saying,

“En Allah zal de ongelovigen nooit een weg (overwinning) geven over de gelovigen.” [An-Nisa, 4:141].

“And never will Allah grant to the disbelievers a way (triumph) over the believers.” [An-Nisa, 4:141].

Wat betreft de voorwaarde dat de kalief een man moet zijn, dit is afgeleid van de overlevering (Hadith) van de Boodschapper van Allah ﷺ, die zei: “Een natie (Ummah) zal nooit succesvol zijn als zij wordt geleid door een vrouw?” De voorwaarden van volwassenheid en geestelijke gezondheid moeten worden vervuld, omdat de krankzinnigen en minderjarigen begeleiders en voogden nodig hebben om voor hun welzijn te zorgen. Daarom, als men niet in staat is om de eigen zaken te regelen, is hij obviously niet in staat om zaken te runnen die verder gaan dan de eigen zaken. Wat rechtvaardigheid betreft, dit moet worden vervuld omdat de plicht van de kalief is om de regels van de religie (Deen) toe te passen, en als hij deze niet op zichzelf kon toepassen, dan kan hij niet worden vertrouwd om ze op anderen toe te passen; want men kan niet geven wat men niet bezit. Rechtvaardigheid is een voorwaarde gemaakt die de kalief moet vervullen, omdat als hij een Fasiq zou zijn, dan zou hij ongeschikt zijn voor het kalifaat (Khilafah) en hij zou niet in functie kunnen blijven. Betrouwbaarheid is een voorwaarde die in het contract is vastgelegd en deze moet gedurende de hele periode worden nageleefd.

As for the condition that the Khalifah must be a man, it is derived from the Hadeeth of the Messenger of Allah (pbuh), who said, “A nation (Ummah) will never be successful if they are headed by a woman?” The conditions of maturity and sanity must be met because the insane and the minor need tutors and guardians to look after their welfare. Therefore, if one cannot rule one’s own affairs, he is obviously unable to run other affairs beyond his own. As for justice, this must be fulfilled because the duty of the Khalifah is to implement the rules of the Deen, and if he could not implement them upon himself then he could not be trusted to implement them upon others; for one cannot give what one does not possess. Justice has been made a condition which the Khalifah must fulfill because if he were a Fasiq then he would be unfit for the Khilafah and he could not remain in office. Trustworthiness is a condition laid down in the contract and it must be observed throughout.

Wat betreft de vrijheid: aangezien de slaaf geen gezag over zichzelf heeft, zou hij dus ook geen gezag over anderen hebben. Wat betreft de bekwaamheid: dit is een vereiste, aangezien het vragen aan een onbekwaam persoon om zaken te doen die buiten zijn vermogen liggen, ongeldig is. Dit leidt tot het ondermijnen van de wetgeving en de rechten van de mensen, hetgeen niet is toegestaan.

As for the freedom, since the slave does not have the authority upon himself, therefore, he would not have authority over others. As for the competence, it is a requirement since asking an incompetent person to do things beyond his capacity is invalid. This leads to the undermining the legislation and the rights of the people, which is not allowed.

Dit zijn de vastgestelde voorwaarden voor het ambt van kalief; wat betreft de andere voorwaarden die de geleerden hebben genoemd, zoals moed, kennis en het behoren tot de Quraysh of een afstammeling van Fatimah onder anderen, dit zijn geen noodzakelijke voorwaarden voor het contract van het kalifaat en geen van de bewijzen die zijn aangevoerd om dergelijke claims te ondersteunen, zijn betrouwbaar gebleken en kunnen daarom niet als voorwaarden worden beschouwd. Elke volwassen, gezonde, betrouwbare, vrije en bekwame mannelijke moslim is geschikt om de Ba’yah te ontvangen van de andere moslims om hun kalief te worden, en er zijn geen andere voorwaarden nodig en er zouden ook geen moeten worden gesteld.

These are the set conditions for the post of Khalifah, as for the other conditions which the scholars have mentioned, such as bravery, knowledge and belonging to the Quraysh or a descendant of Fatimah among others, these are not necessary conditions for the contract of the Khilafah and none of the evidences put forward to back such claims have proven to be reliable and therefore cannot be considered as conditions. Every male Muslim who is mature, sane, trustworthy, free and able is fit to be given the Ba’yah by the other Muslims in order to become their Khalifah and no other conditions are needed nor should be laid down.

Het herstellen van de Islamitische Staat is een plicht voor alle moslims, omdat dit is bevestigd door de profetische traditie (Sunnah) en de algemene consensus van de metgezellen (Sahabah). Het is hen verplicht om in een Islamitisch vaderland te leven en over Islamitisch burgerschap te beschikken, maar zij kunnen dit niet bereiken tenzij zij de Islamitische Staat vestigen. Zo zouden de moslims zondig blijven totdat zij begonnen zijn te werken aan het herstellen van de Islamitische Staat, zodat zij hun Ba’yah kunnen geven aan een kalief die de Islam zal implementeren en de Boodschap ervan naar de wereld zal dragen.

Reestablishing the Islamic State is a duty upon all the Muslims because this has been confirmed by the Sunnah and the general consensus of the Sahabah. It is obligatory upon them to live in an Islamic homeland and to have possess Islamic citizenship, yet they cannot achieve this unless they establish the Islamic State. Thus, the Muslims would remain sinful until they began to work towards reestablishing the Islamic State so that they could give their Ba’yah to a Khaleefah who would implement Islam and carry its Message to the world.