Het buitenlands beleid is de relatie van de Staat met andere staten. Deze relatie houdt in dat de buitenlandse zaken van de moslimgemeenschap (Ummah) worden behartigd. Het buitenlands beleid van de Islamitische Staat is gebaseerd op een vast concept dat niet verandert. Dit is de verspreiding van de Islam en het overbrengen van de Boodschap aan elke natie en elke samenleving. Dit is de fundamentele basis van het buitenlands beleid van de Islamitische Staat. De basis verandert nooit en verschilt of varieert nooit, ongeacht wie de Staat regeert. Deze basis is altijd gehandhaafd gebleven en is te allen tijde uitgevoerd, vanaf de tijd dat de Boodschapper van Allah ﷺ zich in Madinah vestigde tot de laatste dag van de ‘Uthmani-Staat.

The foreign policy is the State’s relationship with other states. This relationship entails looking after the foreign affairs of the Ummah. The Islamic State’s foreign policy is based on a fixed concept that does not change. This is the propagation of Islam and the conveyance of the Message to every nation and every society. This is the very basis of the Islamic State’s foreign policy. The basis never changes and never differs or varies no matter who rules the State. This basis has always been maintained and it has been carried out at all times, from the time when the Messenger of Allah (pbuh) settled in Madinah to the last day of the ‘Uthmani State. .

De Boodschapper van Allah ﷺ stelde het beleid van de Islamitische Staat op de basis van het verspreiden van de Islam vast vanaf de allereerste dag dat hij ﷺ in Madinah arriveerde. Hij ﷺ sloot verdragen met de Joden om zich te concentreren op het uitbreiden van de Boodschap in Hijaz. Hij ﷺ sloot het verdrag van al-Hudaybiyah met de Quraysh om de Boodschap op het Arabisch Schiereiland te verspreiden. Ten slotte stuurde hij ﷺ gezanten naar de landen buiten het Schiereiland met als doel relaties te vestigen op basis van de verspreiding van de Islam, door hen uit te nodigen deze te aanvaarden.

The Messenger of Allah (pbuh) set up the policy of the Islamic State on the basis of spreading Islam since the very first day he (pbuh) arrived in Madinah. He (pbuh) signed treaties with the Jews in order to concentrate on extending the Message in Hijaz. He (pbuh) signed the treaty of al-Hudaybiyah with the Quraysh in order to spread the Message in the Arabian Peninsula. Finally, he (pbuh) sent envoys to the countries outside the Peninsula with the aim of establishing relations based on the spreading of Islam, by inviting them to embrace it. .

Daarna kwamen zijn kaliefen. Zij stichtten ook relaties met alle andere staten op basis van het verspreiden van de Islam, en ook zij gingen voort met het dragen van de Boodschap van de Islam naar de wereld. Alle moslimheersers die aan de macht kwamen, streden met elkaar in het verspreiden van de Islam. De Umayyaden waren in feite succesvoller in het veroveren van andere landen en het verspreiden van de Islam dan de Abbasiden, en de ‘Uthmanis veroverden meer landen en verspreidden de Islam meer dan de Mamluks. Deze ongelijkheid was echter te wijten aan de prioriteiten die de Staat aan haar buitenlandse beleid gaf, onder andere factoren. Het verspreiden van de Islam bleef altijd de basis waarop de relatie met andere staten werd gevestigd. Dit is nooit veranderd gedurende het bewind van alle kaliefen. De plicht van de Staat is om de Islam in eigen land te implementeren en haar Boodschap naar de wereld te dragen. Daarom is de taak van de Islamitische Staat altijd het dragen van de Boodschap van de Islam geweest. Wat de overdracht en verspreiding van de Islam feitelijk tot de basis van het buitenlandse beleid maakt, is het feit dat de Boodschap gericht is tot de gehele mensheid. Allah (SWT) zegt: {En Wij hebben u (o Muhammad) niets gezonden dan als een brenger van goede nieuwigheden en een waarschuwer voor de gehele mensheid, maar de meeste mensen weten niet.} [Saba’, 34:28].

Afterwards, came his Khulafa’. They also established relations with all the other states on the basis of spreading Islam, and they too continued to carry the Message of Islam to the world. All the Muslim rulers who came to power competed in the spreading of Islam. The Ummayads were actually more successful in conquering other countries and spreading Islam than the Abbasids, and the ‘Uthmanis conquered more countries and spread Islam more than the Mamluks. This disparity was due, however, to the priorities the State would give to its foreign policy among other factors. The spreading of Islam always remained the basis upon which the relationship with other states was established. This has never changed throughout the rule of all the Khulafah. The duty of the State is to implement Islam at home and to carry its Message to the world. Therefore, the task of the Islamic State has always been to carry the Message of Islam. What actually makes the conveyance and spreading of Islam the basis of the foreign policy is the fact that the Message is addressed to the whole of mankind. Allah (swt) says, . “And we have not sent you (O Muhammad) except as a giver of glad tidings and a warner to all mankind, but most of men know not.” [Saba’, 34:28]. .

Allah (SWT) zegt ook: “O mensheid! Er is een goede vermaning van jullie Heer tot jullie gekomen.” [Yunus, 10:57].

Allah (swt) also says, . “O mankind! There has come to you a good advice from your Lord.” [Yunus, 10:57]. .

Hij zegt: “Zeg: O mensheid! Voorwaar, ik ben naar jullie allen gezonden als de Boodschapper van Allah ﷺ.” [Al A’raf, 7:158].

He I says, . “Say, O mankind! Verily, I am sent to you all as the Messenger of Allah.” [Al A’raf, 7:158]. .

En Hij zegt: “Deze Qur’an is aan mij geopenbaard, opdat ik daarmee jullie waarschuw en degenen die het bereikt.” [Al-An’am, 6:19].

And He I says, . “This Qur’an has been revealed to me that I may warn therewith you and whomsoever it may reach.” [Al-An’am, 6:19]. .

Hij zegt ook: “O Boodschapper ﷺ! Verkondig (de Boodschap) die u van uw Heer is gezonden. En als u dat niet doet, dan heeft u Zijn Boodschap niet overgebracht.” [Al-Ma’idah, 5:67].

He I also says, . “O Messenger (Muhammad (pbuh))! Proclaim (the Message) which has been sent to you from your Lord. And if you do not, then you have not conveyed His Message.” [Al-Ma’idah, 5:67]. .

De Boodschapper van Allah ﷺ heeft de Boodschap aan de mensheid overgebracht, en toen hij ﷺ stierf, werd de Islam door de moslims voortgezet. Het overbrengen van de Islamitische Boodschap is in feite de voortzetting van het werk dat de Boodschapper van Allah ﷺ had geïnitieerd. De moslims volgden zijn ﷺ leer en gingen verder met het verspreiden van de Boodschap van de Islam. De Boodschapper van Allah ﷺ zei in zijn Khutbah al-Wada’ (afscheidsrede): “Zal de aanwezige het aan de afwezige vertellen, want de afwezige kan zich bewuster zijn dan de toehoorder.” Hij ﷺ zei ook: “Moge Allah een man verlichten die naar mijn woorden luistert, ze begrijpt en ze overbrengt zoals hij ze heeft gehoord.”

The Messenger of Allah (pbuh) conveyed the Message to mankind, and when he (pbuh) died Islam continued to be carried by the Muslims. The conveyance of the Islamic Message is in fact the continuation of the work that the Messenger of Allah (pbuh) had initiated. The Muslims followed his (pbuh) teachings and continued spreading the Message of Islam. The Messenger of Allah (pbuh) said in his Khutbah al-Wada’ (farewell speech), “Would the present tell the absent, for the absent may be more conscious than the listener.” He (pbuh) also said, “May Allah brighten a man who listened to my saying, understood it and conveyed it as he heard it.”. .

Dit is de reden waarom de overdracht van de islamitische oproep de basis is geworden van de relatie van de islamitische staat met andere staten tijdens het leven van de Boodschapper van Allah ﷺ en in de dagen van zijn Khulafah na hem. En dit is de goddelijke regel die beslissend en concluderend is, op basis van het Bewijs uit het Boek en de profetische traditie (Sunnah) en de algemene consensus van de metgezellen (Sahabah).

This is why the conveyance of the Islamic call has become the basis of the Islamic State’s relationship with other states during the lifetime of the Messenger of Allah (pbuh) and in the days of his Khulafah after him. And this is the Divine rule which is decisive and conclusive, in evidence by the Book and the Sunnah and the general consensus of the Sahabah. .

Daarom is het buitenlandse beleid van de Islamitische Staat het overbrengen van de Islamitische Boodschap aan de wereld. Dit beleid wordt uitgevoerd via een vastgestelde methode die nooit verandert, namelijk jihad, ongeacht wie de autoriteit heeft. Sinds de Boodschapper van Allah ﷺ de Staat heeft gesticht tot het einde van de Islamitische Staat, is deze methode nooit veranderd. De Boodschapper van Allah ﷺ bereidde het leger voor kort nadat de Islamitische Staat was gesticht. Hij ﷺ initieerde jihad om de materiële obstakels te verwijderen die in de weg stonden van de Islamitische oproep tot de islam (Da’wah). De Quraysh was dat materiële obstakel, dus besloot hij ﷺ dit te verwijderen. Vervolgens ging hij ﷺ over tot het vernietigen van het bestaan van de Quraysh, juist dat bestaan dat in de weg stond van de Islamitische oproep tot de islam (Da’wah). Hij ﷺ verwijderde en vernietigde ook andere obstakels totdat de islam het hele Arabisch Schiereiland omvatte. Daarna begon de Islamitische Staat aan te kloppen bij de deuren van andere naties om de islam onder hen te verspreiden. Het stelde vast dat de bestaande regeringssystemen een materieel obstakel vormden in het aangezicht van de oproep tot de islam (Da’wah), waardoor zij verwijderd moesten worden om de mensen zelf te bereiken en hen uit te nodigen tot de islam, zodat zij de rechtvaardigheid van de islam konden visualiseren en voelen, de welvaart en de fatsoenlijke levenswijze onder haar banier konden waarnemen, en de mensen konden uitnodigen tot een beter leven zonder dwang of coercie. Jihad ging voort als een methode om de islam te verspreiden, en door middel van jihad werden vele landen veroverd. Door middel van jihad werden koninkrijken en staten verwijderd en heerste de islam over dezelfde volkeren en naties. De islam werd verspreid en door honderden miljoenen mensen aanvaard nadat zij erdoor waren geregeerd. De methode die werd gebruikt bij de uitvoering van dat buitenlandse beleid was jihad. Het is nooit veranderd en zal nooit veranderen.

Therefore, the foreign policy of the Islamic State is to convey the Islamic Message to the world. This policy is implemented by a defined method that never changes, which is Jihad, regardless of who is in authority. Since the Messenger of Allah (pbuh) founded the State until the end of the Islamic State, this method never changed. The Messenger of Allah (pbuh) prepared the army soon after founding the Islamic State. He (pbuh) initiated Jihad in order to remove the material obstacles that stood in the way of the Islamic Da’wah. The Quraysh was that material obstacle, so he (pbuh) decided to remove it. Then he (pbuh) went on to destroy the Quraysh’s existence, the very existence that stood in the way of the Islamic Da’wah. He (pbuh) also removed and destroyed other obstacles until Islam engulfed the whole of the Arabian Peninsula. Then the Islamic State began knocking on the doors of other nations to spread Islam among them. It found that the existing ruling systems formed a material obstacle in the face of the Da’wah, thus they had to be removed in order to reach the people themselves and invite them to Islam so that they could visualize and feel the justice of Islam, observe the prosperity and decent living under its banner, and invite the people to a better life without compulsion or coercion. Jihad continued as a method of spreading Islam, and by the means of Jihad many countries were conquered. By means of Jihad, kingdoms and states were removed and Islam ruled the same people and nations. Islam was spread and was embraced by hundreds of millions of people after they had been ruled by it. The method used in implementing that foreign policy was Jihad. It has never changed and never will. .

Jihad is de oproep tot de Islam die het strijden omvat, of de bijdrage van geld, meningen of literatuur aan het strijden. Het is een plicht, bevestigd in de Qur'an en de overlevering (Hadith). De moslims zijn nooit begonnen met het vechten tegen een vijand voordat zij eerst de Islam hadden voorgesteld of ten tweede de hoofdelijke belasting (Jizyah). De goddelijke regel met betrekking tot jihad is dat als de vijand omsingeld was, zij werden uitgenodigd om de Islam te aanvaarden, en als zij dit accepteerden, dan zouden zij deel uitmaken van de islamitische moslimgemeenschap (Ummah) en zou het bevechten van hen verboden zijn. Als zij de Islam weigerden, dan zouden zij worden gevraagd de hoofdelijke belasting (Jizyah) te betalen, en als zij deze betaalden, zouden hun levens en bezittingen veilig zijn en hun land deel zou worden van de islamitische staat. Zij zouden genieten van de rechtvaardigheid, gelijkheid, bescherming, voogdij en welvaart waar de moslims van genieten, en al hun basisbehoeften zouden worden gewaarborgd. Daarnaast zouden zij trouw moeten zweren aan de staat en het regime. Als zij de Islam verwierpen en weigerden de hoofdelijke belasting (Jizyah) te betalen, dan zou het strijden toegestaan zijn.

Jihad is the call to Islam which involves fighting, or the contribution of either money, opinions, or literature towards the fighting. It is an obligation, confirmed in the Qur’an and the Hadeeth. The Muslims never started the fight against an enemy before firstly proposing Islam or secondly the Jizyah. The Divine rule concerning Jihad is that if the enemy was surrounded they would be invited to embrace Islam and if they accepted then they would become a part of the Islamic Ummah and fighting them would be forbidden. If they refused Islam, then they would be asked to pay the Jizyah and if they paid it, their lives and assets would be safe and their country would become part of the Islamic State. They would enjoy the justice, equity, protection, guardianship and welfare enjoyed by the Muslims, and all their basic needs would be secured. Additionally, they would have to pledge allegiance to the State and the regime. If they rejected Islam and refused to pay the Jizyah then the fighting would be lawful. .

Daarom zou het bevechten van de vijand niet wettig worden totdat de oproep tot de Islam aan de mensen is overgebracht. De geleerden hebben benadrukt dat het voor ons onwettig is om degenen te bevechten die de Islamitische oproep niet hebben ontvangen. Daarom moeten de publieke opinie over de Islam, en het overbrengen van een waar beeld van de Islam, samen met pogingen om de Islamitische wetten de mensen te laten bereiken om hen in staat te stellen te beseffen dat de Islam hen een ware redding biedt, voorafgaan aan enig gevecht. De Islamitische Staat zou politiek werk moeten ondernemen, zoals het geven van een helder beeld van de Islam en het uitleggen van de concepten ervan, en het campagnes voeren en adverteren voor de Islam. Dergelijke stappen zouden het tonen van kracht en het tentoonstellen van de macht van de Islamitische Staat moeten omvatten, inclusief de moed en vastberadenheid van de moslims. De Boodschapper van Allah ﷺ zou dergelijke manoeuvres uitvoeren. Hij ﷺ stuurde gezanten naar het hart van de ongelovige landen. Bij één gelegenheid stuurde hij ﷺ veertig mannen naar de mensen van Najd om de Boodschap van de Islam over te brengen. Hij ﷺ toonde ook de macht van het leger in Madinah voordat hij naar Tabuk ging. Dit was waarom de Boodschapper van Allah ﷺ zei: “Aan mij is de overwinning geschonken door de angst bij de vijand, op een maand marsafstand.”

Therefore, fighting the enemy would not become lawful until the call to Islam had been delivered to the people. The scholars have stressed that it is unlawful for us to fight those who have not received the Islamic call. Thus, public opinion about Islam, and the conveyance of a true image of Islam, together with attempts to allow the Islamic laws to reach the people in order to enable them to realize that Islam offers them a true salvation should precede any fighting. The Islamic State should undertake political work such as giving a clear picture of Islam and explaining its concepts, campaigning and advertising Islam. Such moves should include muscle flexing and displaying the might of the Islamic State, including the courage and resolve of the Muslims. The Messenger of Allah (pbuh) would perform such maneuvers. He (pbuh) would send envoys to the heart of the disbelieving countries. On one occasion he (pbuh) sent forty men to the people of Najd to convey the Message of Islam. He (pbuh) also displayed the might of the army in Madinah before he went to Tabuk. This was why the Messenger of Allah (pbuh) said, “I was given the victory through the fear in the enemy, of a month’s marching distance.”.

Het moslimleger is altijd gevreesd en gerespecteerd. Eeuwenlang hield Europa vast aan het idee dat het moslimleger nooit verslagen kon worden. Politieke manoeuvres zijn echter essentieel, vooral die welke helpen bij het verspreiden van de islamitische concepten en het tonen van de macht van de Staat, voordat men overgaat tot gewapende strijd. Hoewel jihad de vaste methode is die nooit verandert in de verspreiding van de islam, maken de politieke manoeuvres en andere doelbewuste zetten deel uit van de voorbereiding, en zijn zij essentieel voorafgaand aan het daadwerkelijke gevecht. Het is een belangrijke zaak die bedoeld is om de relatie van de Staat met andere staten, volkeren en naties te bepalen, of deze nu economisch zijn of gebaseerd op goede burenrelaties of op een andere basis die kan helpen bij het verspreiden van de islam.

. The Muslim army has always been feared and respected. For centuries, Europe always held that the Muslim army could never be defeated. However, political maneuvers are essential, especially those which help to spread the Islamic concepts and demonstrate the power of the State before resorting to armed struggle. Although Jihad is the fixed method that never changes in the spreading of Islam, the political maneuvers and other deliberate moves are all part of preparation, and is essential prior to actual combat. It is an important matter designed at determining the relationship of the State with other states, people and nations, whether these were economic or based on good neighborly relations or any other basis that may help to spread Islam. .

Daarom is het politieke idee waarop de relatie van de Staat met andere staten is gebaseerd, het verspreiden van de Islam onder hen en het overbrengen van de Boodschap aan hen. De methode die gevolgd moet worden is jihad. Er zijn echter verschillende manieren en plannen die de Staat initieert of aanneemt. Zij zou bijvoorbeeld een goed burenverdrag kunnen sluiten met sommige vijanden en met anderen strijden. De Boodschapper van Allah ﷺ keurde dergelijke maatregelen goed sinds hij ﷺ in Madinah arriveerde. De Staat zou tegelijkertijd de oorlog kunnen verklaren aan al haar vijanden. Abu Bakr deed dit toen hij de legers naar Irak en al-Sham tegelijkertijd stuurde. De Staat zou kunnen instemmen met tijdelijke wapenstilstanden, waardoor zij de publieke opinie kan vormen voor een gewenst resultaat.

Therefore, the political idea on which the State’s relationship with other states is based on is the spreading of Islam among them and the carrying of the Message to them. The method that should be followed is Jihad. However, there are several ways and plans which the State initiates or adopts. It would for instance sign a good neighborly treaty with some enemies and fight others. The Messenger of Allah (pbuh) approved such measures ever since he (pbuh) arrived in Madinah. The State could declare war against all its enemies simultaneously. Abu Bakr did so when he sent the armies to Iraq and al-Sham at the same time. The State could agree to temporary truces, enabling it to create public opinion for a desired outcome. .

Dat is wat de Boodschapper van Allah ﷺ deed toen hij ﷺ het verdrag van al-Hudaybiyah tekende. De Staat kon ook gebruikmaken van lokale schermutselingen als middel om de vijand te terroriseren. Dit was het geval toen de Boodschapper van Allah ﷺ verschillende expedities uitzond voorafgaand aan de Slag bij Badr, en toen de Omajjaden aan de macht waren, gebruikten zij dezelfde tactieken tegen de Romeinen, inclusief zomer- en wintercampagnes.

That is what the Messenger of Allah (pbuh) did when he (pbuh) signed the treaty of al-Hudaybiyah. The State could also resort to local skirmishes as a means of terrorizing the enemy. This was the case when the Messenger of Allah (pbuh) sent several expeditions out prior to the Battle of Badr, and when the Ummayads were in power they used the same tactics against the Romans, including summer and winter campaigns. .

De Staat zou ook economische verdragen kunnen sluiten met sommige landen, terwijl er tegelijkertijd geen handelsbetrekkingen zouden kunnen zijn met andere landen, rekening houdend met het belang van de oproep tot de islam (Da’wah) voor de islam. De Staat zou diplomatieke betrekkingen kunnen hebben met sommige landen en niet met andere. Dit zou gebeuren volgens een zorgvuldig ontworpen plan om de oproep tot de islam (Da’wah) in een gunstige richting te sturen. De Staat zou gebruik kunnen maken van propaganda en reclame om de oproep tot de islam (Da’wah) te verspreiden, of zij zou de methode kunnen gebruiken van het onthullen van de plannen van de vijanden en de tactieken van de koude oorlog.

The State could also sign economic treaties with some countries, while at the same time not have trade relations with others, taking into account the interest of the Da’wah for Islam. It could have diplomatic relations with some countries and not with others. This would be according to a carefully designed plan to take the Da’wah in a favorable direction. The State could resort to propaganda and advertising in order to spread the Da’wah, or it could use the method of divulging the enemies schemes and cold war tactics.

.

.

De planning van de Staat zou in overeenstemming moeten zijn met de aard van de werkzaamheden die worden ondernomen en gericht moeten zijn op het voordeel van de oproep tot de islam (Da’wah). Deze plannen hebben altijd geholpen bij de verspreiding van de islam en hebben de taak van jihad vergemakkelijkt, daarom zijn ze noodzakelijk bij het uitvoeren van het buitenlands beleid. De publieke opinie over de islam en de islamitische Staat is altijd noodzakelijk geweest om de islam te verspreiden via de vaste methode, namelijk jihad in de weg van Allah.

The State’s planning would be in accordance with the nature of the work to be undertaken and geared towards the benefit of the Islamic Da’wah. These plans have always helped the spreading of Islam and eased the task of Jihad, therefore they are necessary in implementing the foreign policy. Public opinion about Islam and the Islamic State has always been necessary to spread Islam by its fixed method, which is Jihad in the way of Allah.