De niet-moslims werden in een korte tijd zich bewust van de kracht en macht van de moslims. Ze realiseerden zich dat hun kracht diep geworteld was in harten die nooit tekortschoten in opoffering in de weg van de islam, harten die alle soorten pijn en vervolging verduurden, harten die altijd bereid waren om het leven zelf op te offeren voor de islam. Daar waren zij in Madinah, genietend van hun religie (Deen) en het toepassen van de regels ervan, een religie (Deen) die elke dag nieuwe hoogten bereikte, terwijl de moslims ware tevredenheid en geluk ervoeren.

The non-Muslims became aware of the strength and power of the Muslims within a short period of time. They realized that their strength was deeply rooted in hearts never short of sacrifice in the way of Islam, hearts that endured all types of pain and persecution, hearts that were always ready to give up life itself for Islam. There they were in Madinah enjoying their Deen and implementing its rules, a Deen that was reaching new heights each day with the Muslims feeling true contentment and happiness.

De vijanden van de Islam konden dit niet verteren, en tekenen van afkeer begonnen zich uiterlijk te manifesteren bij de naburige Joden. Hun angsten groeiden en zij begonnen hun positie ten opzichte van Muhammad ﷺ en zijn metgezellen (Sahabah) te heroverwegen en te herzien, nu de moslims onwankelbaar werden en veel mensen reageerden op de oproep van de Islam. De Joden waren woedend op degenen onder hen die zich tot de Islam hadden bekeerd. Zij vreesden dat de Islam hun gelederen zou infiltreren en zich onder hen zou verspreiden, en daarom vielen zij de Islam, haar overtuigingen en regels aan. Verhitte discussies en een psychologische oorlogsvoering volgden tussen de moslims en de Joden; dit zou zich ontwikkelen tot een veel heviger geschil dan de moslims hadden moeten verdragen met de Quraysh in Makkah.

The enemies of Islam could not digest this, and signs of revulsion began to outwardly manifest themselves in the neighboring Jews. Their fears grew and they began to rethink and reconsider their position towards Muhammad (pbuh) and his Sahabah now that the Muslims were becoming unshakable and many people were responding to the call of Islam. The Jews were enraged by those amongst them who converted to Islam. They feared that Islam would infiltrate their ranks and spread among them and so they attacked Islam, its beliefs and rules. Heated argument and a war of nerves ensued between the Muslims and Jews, this was to develop into a much fiercer dispute than the Muslims had to endure with the Quraysh in Makkah.

Samenzwering, hypocrisie en hun heimelijke kennis van de voorgaande profeten en boodschappers waren de belangrijkste wapens die de Joden gebruikten in hun intellectuele oorlog tegen Muhammad ﷺ en zijn metgezellen (Sahabah). Sommige van hun rabbijnen deden alsof zij de Islam aanvaardden, zaten bij de moslims en veinsden hun vroomheid. Al snel zouden zij tekenen van twijfel en onzekerheid vertonen door Muhammad ﷺ vragen te stellen, in de hoop de overtuiging van de moslims in hun geloofsleer (Aqeedah) en de Boodschap van de Waarheid waar de Islam voor stond, te doen wankelen.

Conspiracy, hypocrisy and their furtive knowledge of the former Prophets and Messengers were the main weapons used by the Jews in their intellectual war against Muhammad (pbuh) and his Sahabah. Some of their rabbis pretended to embrace Islam, sat with the Muslims and faked their piety. Soon they were to show signs of doubt and uncertainty by asking Muhammad (pbuh) questions in the hope of shaking the conviction of the Muslims in their ‘Aqeedah and the Message of Truth which Islam stood for.

De Joden werden bijgestaan door een groep van de ‘Aus en Khazraj die de Islam hypocriet aanvaardden in de hoop vijandigheid en verwarring onder de moslims te zaaien. De ruzie tussen de Joden en de moslims veranderde soms in een fysieke confrontatie, ondanks de eed tussen hen.

The Jews were joined by a group of the ‘Aus and Khazraj who embraced Islam hypocritically in the hope of causing animosity and confusion amongst the Muslims. The argument between the Jews and Muslims turned into physi- cal confrontation at times despite the oath between them.

Een levendig voorbeeld van de Joodse koppigheid en haat werd weerspiegeld in het moment dat Abu Bakr zijn geduld verloor, waarbij men in gedachten moet houden dat Abu Bakr een man was die bekend stond om zijn wijsheid, geduld en kalme karakter. Er wordt overgeleverd dat Abu Bakr een Jood genaamd Finhas opriep om Allah te vrezen en de Islam te aanvaarden.

A vivid example of the Jewish stubbornness and hatred was reflected in Abu Bakr’s loss of temper on one occasion, bearing in mind that Abu Bakr was a man noted for his wisdom, patience and calm character. It is reported that Abu Bakr called on a Jew named Finhas to fear Allah and embrace Islam.

Finhas antwoordde: “Wij zijn niet arm in vergelijking met Allah, maar Hij maakt Zichzelf nederig jegens ons; wij zijn onafhankelijk van Hem terwijl Hij ons nodig heeft. Indien Hij onafhankelijk van ons was geweest, zou Hij ons niet vragen om Hem ons geld te lenen zoals jouw profeet doet voorkomen, door jullie het nemen van rente te verbieden en het ons toe te staan. Indien Hij onafhankelijk van ons was geweest, zou Hij ons geen rente hebben gegeven.” Finhas verwees naar de uitspraak van Allah, zegende:

Finhas replied, “We are not poor compared to Allah but He humbles Himself to us; we are independent of Him while He needs us. Were He independent of us He would not ask us to lend Him our money as your prophet pretends, prohibiting you to take interest and allowing us to. Had He been independent of us He would not have given us interest.” Finhas was referring to Allah’s I saying,

“Wie is degene die aan Allah een goede lening zal verlenen, opdat Hij deze vele malen zal vermeerderen?” [Al-Baqarah, 2:245].

“Who is he that will lend to Allah a goodly loan so that He may give it increase manifold?” [Al-Baqarah, 2:245].

Abu Bakr kon zijn woede niet beheersen en was zo verbolgen dat hij Finhas in zijn gezicht sloeg en zei: “Bij Hem in wiens handen mijn lot rust, als het niet voor het verdrag tussen ons was, zou ik je hoofd afhakken, jij vijand van Allah!”.

Abu Bakr could not control his anger, and was so enraged that he hit Finhas in the face and said, “By Him in whose hands my destiny rests, were it not for the treaty between us, I would cut off your head, you enemy of Allah!”.

De discussie tussen de moslims en de Joden werd zeer verhit en duurde een behoorlijke tijd. Ondertussen arriveerden ongeveer zestig christelijke ruiters uit Najran in Madinah. Zij hadden waarschijnlijk gehoord van de vijandigheid tussen de Joden en de moslims en hoopten dat de kloof zou verdiepen, zodat het christendom de macht kon grijpen en zich kon ontdoen van beide religies, die volgens hun beweringen beiden de suprematie uitdaagden. Deze groep christenen stond in contact met zowel de moslims als de Joden.

The argument between the Muslims and Jews became very heated and went on for quite sometime. Meanwhile, about sixty Christian riders from Najran arrived in Madinah. They must have heard about the animosity between the Jews and Muslims and hoped that the rift would deepen so that Christianity could come to reign and rid itself from both religions, which were both challenging it for supremacy according to their claims. This group of Christians were in touch with both the Muslims and the Jews.

De Boodschapper van Allah ﷺ beschouwde hen, samen met de Joden, als 'Mensen van het Boek' en nodigde beiden uit tot de Islam. Hij ﷺ reciteerde aan hen de woorden van Allah, zeggende:

Allah’s Messenger (pbuh) regarded them, together with the Jews, as ‘People of the Book’ and invited them both to Islam. He (pbuh) recited to them Allah’s I saying,

“Zeg (o Muhammad): “O mensen van de Schrift (Joden en Christenen): Kom tot een woord dat rechtvaardig is tussen ons en jullie, dat wij niets aanbidden behalve Allah, en dat wij niets aan Hem toekennen als partners, en dat niemand van ons anderen als heren aanneemt naast Allah. Als zij zich dan afwenden, zeg dan: “Getuig dat wij moslims zijn.” [Al-Imran, 3:64].

“Say (O Muhammad): “O people of the scripture (Jews and Christians) : Come to a word that is just between us and you, That we worship none but Allah, and we associate no partners with Him, and that none of us shall take others as lords besides Allah. Then, if they turn away, say: “Bear witness that we are Muslims.” [Al-Imran, 3:64].

De Joden en de Christenen vroegen hem ﷺ naar de profeten waarin hij geloofde, en hij reciteerde aan hen de woorden van Allah,

The Jews and the Christians asked him (pbuh) about the Prophets he believed in and he recited to them Allah’s saying,

“Zeg: “Wij geloven in Allah en in dat wat naar ons is neergezonden en in dat wat naar Ibrahim, Isma’eel, Isaac, Jacob en naar Al-Asbat (de twaalf zonen van Jacob) is neergezonden, en in dat wat aan Moses en Jesus is gegeven, en in dat wat de Profeten van hun Heer is gegeven. Wij maken geen onderscheid tussen hen, en aan Hem hebben wij ons onderworpen (in de Islam)” [Al-Baqarah, 2:136].

“Say, “We believe in Allah and that which has been sent down to us and that which has been sent down to Ibrahim, Isma’eel, Isaac, Jacob, and to Al-Asbat (twelve sons of Jacob), and that which has been given to Moses and Jesus, and that which has been given to the Prophets from their Lord. We make no distinction between any of them, and to Him we have submitted (in Islam)” [Al-Baqarah, 2:136].

Ze konden niets meer tegen hem in te brengen hebben. Hun harten zouden het bewijs accepteren en de Waarheid werd geopenbaard, maar zij zouden niet geloven uit angst voor hun posities, reputatie en status door het debatteren met de Joden en Christenen; sommigen van hen gaven dit zelfs toe. Er is overgeleverd dat Abu Harithah, een individu uit een van de christelijke delegaties uit Najran en een van de meest kundige geleerden, aan een vriend bekende dat hij overtuigd was door wat Muhammad ﷺ had gezegd, en toen zijn vriend hem vroeg wat hem ervan weerhield te geloven, antwoordde hij: “De manier waarop deze mensen (de Romeinen of Byzantijnen) ons behandelden. Ze hebben ons titels gegeven, subsidies betaald en ons geëerd. Maar zij zijn absoluut tegen hem, en als ik hem zou accepteren, zouden zij ons alles afnemen wat u ziet.” Dit bewees dat wat hen weerhield van oprecht geloof, koppigheid, koppigheid, egoïstisch en kleinzerig persoonlijk voordeel en eigenbelang was. Vervolgens nodigde de Boodschapper van Allah ﷺ de Christenen uit tot een wederzijdse oproep tot een vloek als zij hem zouden tegenspreken, en hij las aan hen de uitspraak van Allah voor,

They could find nothing more to say to him. Their hearts would accept the evidence and the Truth was revealed, but they would not believe out of Debating the Jews and Christians fear for their positions, reputation and status, some of them in fact admitted this. It has been narrated that Abu Harithah, an individual from one of the Christian delegations from Najran and one of the most knowledgeable scholars, confessed to a friend that he was convinced by what Muhammad (pbuh) had said, and when his friend asked him what prevented him from believing, he replied, “The way these people (the Romans or Byzantines) treated us. They have given us titles, paid us subsidies, and honored us. But they are absolutely opposed to him, and if I were to accept him they would take from us all that you see.” This proved that what prevented them from true belief was pig-headedness, stubbornness, selfish and petty personal benefit and interest. Then the Messenger of Allah (pbuh) invited the Christians to a mutual invocation of a curse if they opposed him and he read to them Allah’s saying,

“Wie vervolgens met jou over hem (Jezus) in discussie gaat nadat de kennis tot jou is gekomen, zeg dan: ‘Kom, laten wij onze zonen en jullie zonen oproepen, onze vrouwen en jullie vrouwen, onszelf en onszelf – en laten wij bidden en de vloek van Allah afroepen over degenen die liegen.’” [Al-Imran, 3:61].

“Then whoever disputes with you concerning him (Jesus) after (all this) knowledge that has come to you, Say: “Come, let us call our sons and your sons, our women and your women, ourselves and yourselves - then we pray and invoke the Curse of Allah upon those who lie.” [Al-Imran, 3:61].

Zij hielden onderling overleg, waarna zij verklaarden dat zij hadden besloten niet tot vloeken over te gaan en hem ﷺ zijn religie (Deen) zouden laten, terwijl zij zelf naar hun eigen religie zouden terugkeren. Daarnaast vroegen zij hem om een man te sturen die hij ﷺ kon vertrouwen om tussen hen te beslissen in bepaalde financiële zaken waarover zij in geschil waren. Dus stuurde de Boodschapper van Allah ﷺ Abu ‘Ubaydah ibn al-Jarrah om tussen hen te oordelen volgens de Islam.

They took council among themselves after which they declared that they had decided not to resort to cursing and to leave him (pbuh) to his Deen while they would return to theirs. In addition to this they asked him to send a man whom he (pbuh) could trust to decide between them in certain financial matters in dispute among them. So the Messenger of Allah (pbuh) sent Abu ‘Ubaydah ibn al-Jarrah to judge between them according to Islam.

De kracht van de oproep tot de islam (Da’wah), de macht van het islamitische geloof en de kracht van het argument, zoals het voortkwam uit de Waarheid, slaagden erin alle argumenten die werden aangevoerd door de hypocrieten, de Joden en de christenen te verslaan. Hun niet-islamitische concepten verdwenen al snel en alleen de islam bleef over als de dominante en inherent correcte ideologie, waarbij mensen nu voortdurend de regels ervan bespraken en anderen hiertoe uitnodigden. De islam raakte diep geworteld en haar banier omvatte alle ideologische en bestuurlijke zaken. De harten van de hypocrieten en de Joden bleven echter gericht op haat jegens de moslims, waarbij zij hen steeds meer nijd en minachting toonden. Desondanks domineerde de autoriteit van de islam in Madinah en de stabiliteit en het solide fundament van de islamitische samenleving alles. De verschillende expedities en de vertoon van kracht door de moslims slaagden er effectief in om alle zieke geesten tot zwijgen te brengen. Het Woord van Allah (SWT) heerste absoluut en de vijanden van de islam werden gedwongen stil te blijven en zich te onderwerpen aan de autoriteit van de islam.

The force of the Islamic Da’wah, the power of the Islamic belief and the strength of argument emanating as it did from the Truth managed to defeat all the arguments raised by the hypocrites, the Jews and the Christians. Their non-Islamic concepts soon vanished and only Islam remained as the overriding and inherently correct ideology, with people now continuously discussing its rules and inviting others to it. Islam became deeply rooted and its banner engulfed all ideological and ruling matters. However, the hearts of the hypocrites and the Jews remained bent on hatred towards the Muslims, begrudging and despising them all the more. Nevertheless, the authority of Islam in Madinah and the stability and solid foundation of the Islamic society dominated everything. The various expeditions and the show of strength displayed by the Muslims effectively managed to silence all sick minds. The Word of Allah (swt) reigned supreme and the enemies of Islam were forced to remain quiet and to submit to the authority of Islam.