De missionaire invasie werd beschouwd als de speerpunt die de weg vrijmaakte voor het Europese kolonialisme om de islamitische wereld politiek te veroveren, nadat deze eerst cultureel was veroverd. Door Istanbul en de Balkan te veroveren en de islam naar Europa te brengen, werd het islamitische intellectuele leiderschap door de moslims naar de landen van het Westen gedragen. Toen dat leiderschap wankelde, werden de moslimlanden het doelwit van het Westen, dat vervolgens zijn intellectuele leiderschap naar de moslimwereld bracht, waar het vruchtbare grond vond voor zijn cultuur en zijn concepten over het leven; deze werden op verschillende manieren gezaaid onder de namen wetenschap, humanisme en religieuze prediking. Het Westen stopte daar ook niet mee, aangezien het ook de islamitische cultuur en de islamitische concepten over het leven lasterde door zijn aanval op de islam te richten. Dit had een nadelig effect op de geschoolde klasse en de politici; in feite beïnvloedde het diepgaand allen die de islamitische cultuur droegen, en in de loop der tijd begon het de meerderheid van de moslims te beïnvloeden. Wat de geschoolde mensen betreft, hadden de koloniale machten in hun missionaire scholen, vóór de bezetting, en in alle andere scholen na de bezetting, hun eigen onderwijsprogramma en culturele programma's ontworpen volgens hun specifieke filosofie en cultuur en hun eigen speciale concepten over het leven. Zij maakten de westerse persoonlijkheid de basis van deze cultuur, en hun renaissance, geschiedenis en omgeving de belangrijkste bronnen van het materiaal waarmee wij moslims onze geest met grote ijver vullen. Zij stopten daar ook niet bij, maar gingen zo ver dat zij zich bemoeiden met de details van de leerplannen, waarbij zij ervoor zorgden dat geen enkel onderdeel uit de toon viel of de algemene principes tegensprak die hun filosofie en cultuur vertegenwoordigden. Dit was zelfs het geval met betrekking tot de lessen over de islamitische religie (Deen) en geschiedenis; beide leerplannen waren ontworpen op een westerse basis en volgens westerse concepten.

The missionary invasion was regarded as the spearhead which paved the way for European colonialism to conquer the Islamic world politically after first conquering it culturally. Through conquering Istanbul and the Balkans and by bringing Islam to Europe the Islamic intellectual leadership was carried by the Muslims to the countries of the West. When that leadership faltered the Muslim countries became the target of the West, which consequently carried its intellectual leadership to the Muslim world where it encountered fertile ground for its culture and its concepts about life; these were sowed in different ways under the name of science, humanism and religious preaching. The West did not stop there either, as well it libeled the Islamic culture and the Islamic concepts about life by directing its onslaught against Islam. This adversely affected the educated class and the politicians, in fact it deeply affected all those who carried the Islamic culture, and in time it came to affect the majority of the Muslims. As for the educated people, the colonial powers had designed in their missionary schools, before the occupation, and in all the other schools after the occupation, their own educational syllabus and cultural programs according to their particular philosophy and culture and their own special concepts about life. They made the Western personality the basis of this culture and of their renaissance, history and environment the main sources of the material which we Muslims eagerly overflow our minds with. Neither did they stop at that, but they went as far as interfering with the details of the syllabi making sure that no partial items stepped out of line nor contradicted the general principles which represented their philosophy and culture. This was the case even concerning the Islamic Deen and history lessons; both these syllabi had been designed on a Western basis and according to Western concepts.

Zelfs vandaag de dag wordt de islamitische religie (Deen) op islamitische scholen onderwezen als een spiritueel en moreel vak dat voldoet aan het westerse concept van religie. Het wordt onderwezen op een manier die ver afstaat van de realiteit en ver verwijderd is van de werkelijke feiten van het leven. Het leven van de Boodschapper van Allah ﷺ wordt aan onze jeugd onderwezen op een manier die is afgesneden van de Profetie en de Boodschap. Het wordt op dezelfde manier onderwezen als bijvoorbeeld de levens van Napoleon of Bismarck worden onderwezen. Als gevolg hiervan creëert dit geen enkele van de juiste emoties of concepten in hun harten. Het onderwerp aanbidding en moraal, dat is opgenomen in het religieuze curriculum, wordt gepresenteerd vanuit een eigenbelangperspectief. Zo is het onderwijs van de islamitische religie (Deen) eveneens op dezelfde koers gezet als de westerse concepten van persoonlijk voordeel en belang.

Even today the Islamic Deen is taught in Islamic schools as a spiritual and moral subject conforming to the Western concept of religion. It is taught in a way which is far from reality and far removed from the real facts of life. The life of the Messenger of Allah (pbuh) is taught to our youth in a way which is cut off from the Prophecy and the Message. It is taught in the same way that the lives of Napoleon or Bismarck are taught, for instance. As a result, this does not create in their hearts any of the proper emotions or concepts. The subject of worship and morals, which is included in the religious syllabus, is presented from a self-interest point of view. Thus, the teaching of the Islamic Deen has likewise come to be set upon the same course as the Western concepts of personal benefit and interest.

Het onderwijs over de islamitische geschiedenis is eveneens op vergelijkbare wijze besmeurd door kwade opzet en misverstanden, en is zwartgemaakt in de naam van historische rechtvaardigheid en wetenschappelijk onderzoek. Wat de wond nog dieper maakt, is het feit dat sommige van de geschoolde moslims het onderwijs in geschiedenis en het redigeren van historische werken hebben overgenomen volgens de methodiek en het curriculum van missionarissen. Gevolgelijk zijn alle onderwijscurricula ontworpen volgens de westerse filosofie, en door het volgen van deze leerplannen zijn de meeste intellectuelen verwestersd. Zij hebben de cultuur geabsorbeerd, ervan gehouden en hun levens geleid volgens de concepten ervan, totdat de meesten van hen afkerig werden van de islamitische cultuur en er kritisch op werden wanneer en waar deze in strijd was met de westerse cultuur.

Educating the Islamic history has also been similarly stained due to illintention and misunderstanding, and has been blackened in the name of historical fairness and scientific research. What rubs salt into the wound is the fact that some of the educated Muslims have taken up the teaching of history and the editing of historical works according to the missionary method and syllabus. Consequently, all the educational syllabi have been designed according to Western philosophy, and, through following its syllabi. This has made most of the intellectuals Westernized. They digested the culture, loved it, and led their lives according to its concepts until most of them became averse to the Islamic culture and critical of it when and where it contradicted Western culture.

Die moslims raak verwestersd in hun cultuur, een cultuur die wordt beheerst door het westerse wereldbeeld. Ze waren trouw aan die cultuur, tot op het punt dat ze de buitenlander aanbaden en diens cultuur overnamen. Velen van hen namen het westerse karakter aan; ze kregen een haat tegen de Islam en de islamitische cultuur, op dezelfde manier als de westerling dat had. Ze geloofden dat de Islam en de islamitische cultuur de oorzaak waren van de neergang van de moslims, zoals hen door hen was doen geloven. Gevolglijk behaalden de missionaire expedities groot succes toen zij erin slaagden de intellectuele moslims naar hun zijde te trekken, die vervolgens samen met hen vochten tegen de Islam en de islamitische cultuur.

Those Muslims became Westernized in their culture, a culture controlled by the Western viewpoint. They were faithful to that culture, to the extent that they idolized the foreigner and adopted his culture. Many of them assumed the Western character, they became hateful of Islam and Islamic culture, in the same way that the Westerner was. They believed that Islam and the Islamic culture was the cause of the decline of the Muslims, as they had been led to believe by them. Consequently, the missionary expeditions achieved great success when they managed to pull across to their side the intellectual Muslims who then fought alongside them against Islam and the Islamic culture.

De situatie verspreidde zich nog verder en omvatte niet alleen degenen die opgeleid waren in Europa en op buitenlandse scholen, maar ook degenen die de islamitische cultuur met zich meedroegen. Zij waren verbijsterd en woedend over de daden van de koloniale westerse machten die hun religie (Deen) belasterden, en zo begon hun reactie op de laster. Hun reactie werd ingezet zonder zich van tevoren te realiseren of dit wel juist of onjuist was. In hun ijver om de islam te verdedigen tegen de laster van de buitenlanders, controleerden zij hun antwoord niet. Zij waren ervan overtuigd dat de islam onterecht werd beschuldigd, maar desondanks begonnen zij het gevaarlijke proces van het verdraaien van de islamitische teksten om deze te laten voldoen aan westerse concepten.

The situation spread even further to include not only those educated in Europe and in foreign schools, but also to those carrying the Islamic culture as well. They were stunned and incensed with the colonial Western powers’ actions in libeling their Deen, and so began their response to the libel. Their response was initiated without realizing whether such was either right or wrong in the first place. In their eagerness to defend Islam from the libel of the foreigners they did not check their reply. They were certain that Islam was being wrongly accused, but all the same they began the dangerous process of twisting the Islamic texts in order to make them comply with Western concepts.

Als gevolg hiervan was hun antwoord zwak en in feite was het dit dat zeer behulpzaam bleek voor de missionaire invasie, in plaats van het antwoord zelf. Wat nog erger is, is dat de westerse cultuur, die in strijd is met de islamitische cultuur, onderdeel werd van hun concepten, die zij gemakkelijk accepteerden en onrechtvaardig en onterecht aan de islam toeschreven. De meesten van hen begonnen met te zeggen dat het Westen zijn cultuur van de islam en de moslims had overgenomen, en vervolgens begonnen zij de islamitische regels te verdraaien om die cultuur aan te passen, ondanks de flagrante tegenstelling tussen de islamitische en westerse culturen.

As a result, their reply was weak and in effect, it was this which proved very helpful to the missionary invasion, rather than the reply itself. What is even worse is that the Western culture, which is contradictory to the Islamic culture, became part of their concepts which they readily accepted and unjustly and wrongfully attributed to Islam. Most of them began by saying that the West had taken its culture from Islam and the Muslims, and then they started twisting the Islamic rules to suit that culture, despite the flagrant contradiction between the Islamic and Western cultures.

Daarom, zodra zij aan zichzelf hadden aangetoond dat hun geloofsleer (Aqeedah) en cultuur in overeenstemming waren met de westerse cultuur, accepteerden zij de westerse cultuur in haar geheel. Dit betekende dat zij de westerse cultuur hadden geaccepteerd en hun islamitische cultuur hadden verlaten. Dit was precies wat de kolonialist wilde en waar het Westen op afstreefde toen het zijn zendingswerk en zijn koloniale expedities concentreerde.

Therefore, once they had demonstrated to themselves that their ‘Aqeedah and culture were consistent with the Western culture they came to accept the Western culture in its entirety. This meant that they had accepted the Western culture and abandoned their Islamic culture. This was precisely what the colonialist wanted and what the West was aiming for when it concentrated its missionary work and its colonial expeditions.

Doordat hun intellectuelen werden opgeleid aan westerse scholen en colleges, en door hun gebrek aan begrip van de Islam in vergelijking met hen die een islamitische opvoeding hadden genoten, erfden de moslims over het algemeen de westerse concepten over het leven. Hun landen werden hierdoor overspoeld door de materialistische westerse cultuur in de samenleving, wat ertoe leidde dat de samenleving uitsluitend werd bestuurd volgens de westerse cultuur en haar concepten.

By having their intellectuals educated in Western schools and colleges, and through their lack of understanding of Islam relative to those who had an Islamic education, the Muslims by and large inherited the Western concepts about life. Their countries were, thus, swamped by the materialistic Western culture in the society which led the society to be solely run according to the Western culture and its concepts.

De meeste moslims beseften niet dat zowel het democratische regeringssysteem als het economische kapitalistische systeem systemen van ongeloof waren. Ze waren noch bewogen, noch geschokt toen hun geschillen werden beslecht met iets anders dan wat Allah (SWT) had geopenbaard, ondanks het feit dat zij zeer zeker wisten dat Allah (SWT) zegt,

Most of the Muslims did not realize that the democratic ruling system and the economic Capitalist system were both systems of disbelief. They were neither moved nor shocked when their disputes were settled by other than what Allah (swt) had revealed despite the fact that they most certainly knew that Allah (swt) says,

“En wie niet oordeelt naar dat wat Allah heeft geopenbaard, zij zijn de Kafirun (d.w.z. ongelovigen).” [Al-Ma’idah, 5:44].

“And whosoever does not judge by what Allah has revealed, such are the Kafirun (i.e. disbelievers).” [Al-Ma’idah, 5:44].

Dit alles was vanwege de westerse cultuur, gebaseerd op de scheiding van religie en staat, die overheersend was in hun samenlevingen, en omdat de materialistische westerse concepten wijdverspreid waren. Zij hadden het gevoel dat als zij slechts in Allah (SWT) geloofden en de gebeden uitvoerden, zij hun islamitische plichten hadden vervuld. Ondertussen dachten zij dat zij hun levenszaken konden leiden volgens hun eigen verlangens en volgens wat zij het beste achtten. Dit beangstigde hen in het minste niet, omdat zij besmet waren geraakt door het westerse concept dat stelt dat men moet: “Geef Caesar wat aan Caesar toebehoort en aan God wat aan God toebehoort.” Daarentegen werden zij niet beïnvloed door de islamitische concepten die Caesar en alles wat hij bezit stevig onder de heerschappij van Allah (SWT) plaatsen. De bevelen van Allah omvatten alle zaken evenals het gebed; zij omvatten kopen en verkopen, verhuren (inderdaad alle zakelijke transacties), de juridische en het onderwijssysteem; simpelweg alles, maar de moslims werden niet langer beïnvloed door deze concepten. Als zij maar hadden gelezen wat Allah (SWT) zegt,

All this was because of the Western culture, based on the separation of religion from the state, which was predominant amongst their societies, and because the materialistic Western concepts were widespread. They felt that if they just believed in Allah (swt) and observed the prayers, then they would have accomplished their Islamic duties. Meanwhile, they thought that they could conduct their life’s affairs according to their own desires and with what they thought was best. This did not trouble them in the slightest because they had been infected by the Western concept which states that one should, “Render unto Caesar what is Caesar’s and unto God what is God’s.” Conversely, they were unaffected by the Islamic concepts which make Caesar and all he possesses firmly under the domain of Allah (swt). Allah’s orders encompass all things as well as the prayer; they encompass buying and selling, renting (indeed all business transactions), the Judicial and education systems; simply everything, but the Muslims were no longer affected by these concepts. If only they had read what Allah (swt) says,

“En oordeel (jij, o Muhammad ﷺ) tussen hen naar wat Allah heeft geopenbaard.” [Al-Ma’idah, 5:49].

“And so judge (you O Muhammad (pbuh)) between them by what Allah has revealed.” [Al-Ma’idah, 5:49].

En Zijn uitspraak,

And His saying,

“Wanneer jullie een schuld aangaat voor een bepaalde termijn, schrijf deze dan op.” [Al-Baqarah, 2:282].

“When you contract a debt for a fixed period write it down.” [Al-Baqarah, 2:282].

En Zijn uitspraak,

And His saying,

“En wie de Boodschapper ﷺ tegenspreekt en zich verzet nadat de juiste weg hem duidelijk is getoond, en een weg volgt die niet de weg van de gelovigen is, Wij zullen hem laten voortgaan op de weg die hij heeft gekozen, en Wij zullen hem in het Vuur werpen – wat een slechte bestemming.” [An-Nisa, 4:115].

“And whoever contradicts and opposes the Messenger (Muhammad (pbuh)) after the right path has been shown clearly to him, and follows other than the believers way. We shall keep him in the path he has chosen, and burn him in hell - what an evil destination.” [An-Nisa, 4:115].

En door de uitspraak van Allah,

And by Allah’s saying,

“En het is niet (gepast) voor de gelovigen om gezamenlijk uit te trekken om te strijden (jihad). Van elke groep onder hen zou slechts een deel moeten uitgaan, opdat zij (die achterblijven) instructies in de religie kunnen krijgen, en opdat zij hun volk kunnen waarschuwen wanneer zij bij hen terugkeren, zodat zij (voor het kwade) behoedzaam kunnen zijn.” [At-Tauba, 9:122].

“And it is not (proper) for the Believers to go out to fight (Jihad) all together. Of every troop of them, a party should only should go forth, that they (who are left behind) may get instructions in (Islamic) religion, and that they may warn their people when they return to them, so that they may beware (of evil).” [At-Tauba, 9:122].

Zeker, zij werden nooit beïnvloed door de concepten die besloten liggen in de verzen van de Qur’an, zelfs als zij deze lazen. In plaats daarvan lazen zij deze verzen als Qur’anische verzen en hielden zij het daarbij. Een moslim leest de Qur’an daarentegen werkelijk met de wetenschap dat deze levend is en dat hij de concepten in zijn leven moet gebruiken door te proberen deze te implementeren. Zij lazen deze verzen echter in omstandigheden waarin westerse concepten overheersten, en daarom lieten zij zich meeslepen door de spiritualiteit van de verzen. Wanneer het kwam op de concepten en de betekenissen van deze verzen, bouwden zij een mentale blokkade op. Dit alles kwam doordat de westerse cultuur en concepten hen effectief controleerden en de overhand hadden over hen. Dit gold voor de meerderheid van de mensen en voor degenen die een islamitische of een buitenlandse opleiding hadden genoten.

Certainly, they were never affected by the concepts carried in the verses contained in the Qur’an even if they read them. Instead, they read these verses as Qur’anic verses stopping at that. Whereas, a Muslim really reads the Qur’an knowing that it is alive and that he should use the concepts in his life by attempting to implement them in it. However, they read these verses in circumstances whereby Western concepts were predominant and accordingly they indulged in the spirituality of the verses. When it came to the concepts and the meanings of these verses they erected a mental block. All this was because the Western culture and concepts effectively controlled them, holding sway over them. This is as far as the majority of the people were concerned and those who held an Islamic or foreign education.

Wat de politici betreft, de beproeving was vele malen groter en de catastrofe vele malen erger vanwege hen. Sinds de koloniale machten deze politici hadden verzameld, door hen te verleiden zich tegen de ‘Uthmani-staat op te stellen met beloften van grote beloningen, handelden zij volgens wat de Westerlingen voor hen hadden ontworpen. In de dagen van de ‘Uthmani-staat namen zij de zijde van de Westerling in en hielpen hem tegen hun eigen staat. Hoewel dit uitdrukkelijk verboden is in de Islam, slaagden zij er toch op de een of andere manier in dit te doen en waren zij er trots op. Zij spotten met hun prestatie bij elke gelegenheid en jubileum dat zij zelf kozen om te vieren. In die tijd, in plaats van te strijden tegen de heersende factie om de situatie te herstellen en de staat op te schudden, liepen zij mee met de vijand ervan, de ongelovigen, tegen de staat. De bittere ironie was dat de ongelovigen uiteindelijk eindigden met het overnemen van hun land. Vervolgens, in plaats van de hulp van het volk te zoeken tegen de ongelovigen, zochten zij de hulp van laatstgenoemden tegen hun eigen volk. Zij werden zo beïnvloed door de ongelovigen dat zij hun islamitische persoonlijkheid verloren. Hun concepten raakten vergiftigd door bepaalde politieke en filosofische opvattingen, en dit vergiftigde op zijn beurt hun levensvisie en uiteindelijk de visie op jihad zelf (wat het ultieme doel van de staat is). Dit verspreidde zich om de gehele islamitische sfeer te vergiftigen en de concepten in elk aspect van het leven te verwarren.

As for the politicians the tribulation was far greater and the catastrophe far worse due to them. Ever since the colonial powers had gathered these politicians, tempting them to stand against the ‘Uthmani State by promises of big rewards, they conducted themselves according to what the Westerners had designed for them. In the days of the ‘Uthmani State, they sided with the Westerner and helped him against their State. This being expressly forbidden in Islam, yet still they somehow managed to do it and they felt proud of it. They boasted about their achievement during every occasion and anniversary which they chose for themselves to celebrate. At that time, instead of struggling against the ruling faction in order to redress the situation and shake up the State, they went along with its enemy, the disbelievers, against the State. The bitter irony was that the disbelievers eventually ended up taking over their country. Then, instead of seeking the people’s help against the disbelievers, they sought the help of the latter against their own people. They were affected by the disbelievers to the point whereby they lost their Islamic personality. Their concepts became poisoned by certain political and philosophical opinions and this in turn poisoned their viewpoint about life and ultimately about Jihad itself (this being the ultimate purpose of the State). This spread to poison the whole of the Islamic atmosphere and confuse the concepts in every aspect of life.

Compromissen sluiten via onderhandelingen verving jihad. De politici geloofden in en namen het principe van Khuth wa taalib over (neem wat je nu kunt krijgen en vraag later om de rest) – wat als beter wordt beschouwd voor de kolonialist dan een groot leger in het land – en het zoeken van hulp aan de ongelovige kolonialist werd een gangbare praktijk en een standaardregel. Zij vertrouwden op hem zonder te beseffen dat elke hulp die zij van de ongelovige zochten, werd beschouwd als een zware zonde en politieke zelfmoord. Zij maakten zich ook schuldig aan het werken binnen de nauwheid van regionalisme en maakten dit tot hun eigen politieke sfeer. Zij beseften niet dat juist dit regionalisme politiek werk vruchteloos maakt, omdat regionalisme – ongeacht hoe groot de regio ook is – niet aan alle politieke en niet-politieke plichten kan voldoen die een echt leven vereist. Zij bleven daar ook niet bij; zij maakten hun persoonlijke belangen het middelpunt van hun aandacht en maakten buitenlandse landen hun algemene aandachtspunt. Hierdoor verloren zij het natuurlijke middelpunt van hun aandacht, namelijk hun ideologie. Door dit te verliezen, verloren zij de kans om te slagen in hun streven, ongeacht hoe hard zij eraan werkten en hoe trouw zij ook waren.

Compromising through negotiations replaced Jihad. The politicians believed and adopted the principle of, Khuth wa taalib (Take what you can now and then ask for the rest later) - which is considered better for the colonialist than a huge army in the land - and seeking the help of the disbelieving colonialist became common practice and a standard rule. They relied on him without realizing that any assistance they sought from the disbeliever was considered a grave sin and political suicide. They also resorted to working through the narrowness of regionalism, and made it their own political atmosphere. Not realizing that this very regionalism makes political work fruitless because regionalism - no matter how large the region is - cannot fulfill all the political and non-political duties that a true life needs. They did not stop at that either, but they made their personal interests the focus of their attention and made the foreign countries their general center of attention. Therefore, they lost the natural center of attention, which was their ideology. By losing it, they lost the chance of succeeding in their quest, no matter how hard they worked at it and however faithful they were.

Daarom werden alle politieke bewegingen vruchteloos, en elke ontwaking binnen de moslimgemeenschap (Ummah) veranderde in een tegenstrijdige, verwarde beweging, zoals die van een geslacht dier, die uiteindelijk eindigt in bewegingsloosheid, wanhoop en overgave. Dit is omdat de leiders van de politieke bewegingen hun natuurlijke focus verloren. Hierdoor werd het natuurlijk dat de moslimgemeenschap (Ummah) deze focus verloor. Dienovereenkomstig werden de concepten van de politici vergiftigd met dwalingen, evenals met vreemde ideologieën. Als gevolg hiervan werden er in de moslimlanden bewegingen opgericht in de naam van nationalisme, socialisme, regionalisme, communisme, spirituele religie (Deen), moraal, onderwijs en prediking. Deze bewegingen verslechterden de situatie en droegen bij aan de complexen waaronder de samenleving lijdt.

Therefore, all the political movements became futile, and every awakening in the Ummah turned into a contradictory, confused movement like that of the slaughtered animal, which finally ends with a motionless, despair and surrender. This is so, because the leaders of the political movements lost their natural focal attention. Thus, it became natural that the Ummah loses this focal attention. Accordingly, the concepts of the politicians were poisoned with the erroneous, as well as with the foreign ideologies. As a result, movements were established in the Muslim lands in the name of nationalism, socialism, regionalism, communism, spiritual Deen, morals, education and preaching. These movements worsened the situation and added to the complexes of which the society suffers.

Het resultaat van al deze bewegingen was het falen en het om zichzelf heen draaien, omdat zij volgens westerse concepten handelden, beïnvloed door de missionarisseninvasie; en zij stuurden de moslimgemeenschap (Ummah) in zaken die geen vrucht of goed brachten. Zij stelden het imperialisme ook in staat om een sterke greep te krijgen en daar te blijven. Zo was het succes van de missionarisseninvasie ongeëvenaard.

The result of all these movements was the failure and to revolve around themselves, because they went according to Western concepts, affected by the Missionary invasion; and they directed the Ummah in matters which brought no fruit or good. They also enabled imperialism to get strong hold and remain there. Thus, the success of the Missionary invasion was unmatched.