De impact die de islamitische oproep had op de Quraysh was volkomen natuurlijk, aangezien de Boodschapper van Allah ﷺ de strijd aanging en zijn groep op een opvallende en uitdagende wijze aan de Quraysh presenteerde. Dit liet hen geen ruimte om te twijfelen aan de implicaties ervan voor hen. Daarnaast omvatte de oproep zelf de strijd tegen de Quraysh en de Mekkaanse samenleving, aangezien het opriep tot de Eenheid van Allah, tot het aanbidden van Hem alleen, tot het verlaten van de afgodendienst en tot het afzweren van het decadente systeem waarin zij leefden. Daarom was de oproep in conflict met de Quraysh, en dit was onvermijdelijk omdat de Boodschapper van Allah ﷺ hun denken moest ontkrachten, hun goden moest belachelijk maken, hun levenswijze moest bespotten en hun tirannieke praktijken moest veroordelen.

The impact that the Islamic call had on Quraysh was only natural, for the Messenger of Allah (pbuh) took up the struggle and presented his group to the Quraysh in a conspicuous and challenging manner. It left them with no room to doubt its implications upon them. In addition, the call itself included the struggle against Quraysh and the Makkan society, for it was calling to the Oneness of Allah, to worship Him alone, to abandon the worship of idols and to renounce the decadent system they were living by. Therefore the call was at loggerheads with the Quraysh, and this was inevitable since the Messenger of Allah (pbuh) was to discredit their thinking, ridicule their gods, mock their way of life, and deplore their tyrannical practices.

Telkens wanneer er een vers aan hem ﷺ werd geopenbaard, viel hij de Quraysh er openlijk mee aan. Hij reciteerde de woorden van Allah,

Whenever a verse was revealed to him (pbuh), he would attack the Quraysh with it openly. He would recite Allah’s words,

“Zeker! Jullie (ongelovigen) en datgene wat jullie nu aanbidden naast Allah, zijn (slechts) brandstof voor de Hel!” [Al-Anbiya, 21:98].

“Certainly! You (disbelievers) and that which you are worshipping now besides Allah, are (but) fuel for Hell!” [Al-Anbiya, 21:98].

Hij ﷺ viel de relaties in de samenleving, zoals woeker (Riba), krachtig aan,

He (pbuh) strongly attacked the relationship in the society such as Riba,

“En dat wat jullie aan rente geven, om dat het mag toenemen, dat heeft geen toename bij Allah” [Ar-Rum, 30:39].

“And that which you give in usury (to others), in order that it may increase, has no increase with Allah” [Ar-Rum, 30:39].

en het aanvallen van het bedriegen in de weegschalen,

and attacking cheating in the scales,

“Wee het zij de bedriegers, die wanneer zij van mensen ontvangen door middel van afmeting, de volle maat eisen. Maar wanneer zij voor mensen afwegen of afwegen, geven zij minder dan wat verschuldigd is.” [Al-Mutaffifin 83: 1-3].

“Woe to those that deal in fraud those who, when they have to receive by measure, from men, exact full measure. But when they have to measure a weight to men, give less than due.” [Al-Mutaffiffin 83: 1-3].

Quraysh confronteerde hem daarom en begon hem en zijn metgezellen (Sahabah) te bevechten. Dit probeerden zij te doen door middel van marteling, sancties en propaganda tegen hem persoonlijk en tegen zijn religie (Deen). In ruil daarvoor bracht hij ﷺ de aanval op hen, waarbij hij zijn strijd voortzette tegen hun onjuiste opvattingen en hun corrupte overtuigingen ontmantelde om de Boodschap van de Islam te verspreiden volgens de weg die door Allah (SWT) is bepaald. Hij ﷺ nodigde mensen openlijk uit tot de Islam, zonder concessies te doen of te onderhandelen, ondanks alle verschillende vormen van vervolging door Quraysh tegen hem, en ondanks het feit dat hij een weerloze figuur was zonder echte hulp, zonder bondgenoot, zonder materiële middelen en zonder wapens. Hij ﷺ kwam opvallend en uitdagend, uitnodigend tot de religie (Deen) van Allah met grote vastberadenheid en geloof, waarbij hij alle ontberingen negeerde en niet toestond dat zwakte de overhand kreeg, bereid om de kolossale lasten te dragen omwille van de Boodschap. Dit stelde hem in staat om alle obstakels te overwinnen die Quraysh in zijn weg legde, welke bedoeld waren om tussen hem en de mensen in te staan.

Quraysh, therefore, confronted him and began fighting him and his Sahabah, This they endeavoured to do by means of torture, sanctions and propaganda against him personally and against his Deen. In return he (pbuh) carried the offensive to them, pursuing his struggle against their erroneous notions and demolishing their corrupt beliefs in order to spread the Message of Islam according to the way decreed by Allah (swt). He (pbuh) invited people to Islam openly, without compromising and bargaining, despite all the various types of persecution of Quraysh upon him, and despite being a defenseless figure with no real help, no ally, no material means and no weapons. He (pbuh) came conspicuously and challengingly, inviting to the Deen of Allah with great resolve and faith, ignoring all the hardships, not allowing weakness to get the better of him, ready to endure the colossal burdens for the sake of the Message. This enabled him to surmount all the obstacles that Quraysh put in his way, which were designed to come between him and the people.

De Boodschapper van Allah ﷺ slaagde erin de mensen te bereiken en de Boodschap aan hen over te dragen; op hun beurt aanvaardden zij de Islam omdat de waarheid en de kracht van het verstand de onwaarheid overwonnen. Het licht van de Islam begon te schijnen onder de Arabieren, vele afgodendienaars aanvaardden de Islam, evenals vele christenen, zelfs de leiders van Quraysh begonnen naar de Qur’an te luisteren met verlangende harten.

The Messenger of Allah (pbuh) succeeded in reaching the people and in conveying the Message to them; in turn they embraced Islam because the truth and the force of reason defeated the falsehood. The light of Islam began shining amongst the Arabs, many idol worshippers embraced Islam, so did many Christians, even the leaders of Quraysh began listening to the Qur’an with yearning hearts.

Al-Tufayl ibn ‘Amr al-Dausi kwam naar Makkah toen de Boodschapper van Allah ﷺ daar was. Hij was een belangrijke edelman, zeer intelligent en een dichter met enig inzicht. Quraysh benaderde hem onmiddellijk en waarschuwde hem dat deze man Muhammad ﷺ hen veel schade had toegebracht, dat hij een tovenaar was en dat zijn woorden mannen van hun families scheidden. Zij riepen uit dat zij vreesden dat hij hetzelfde effect op hem zou hebben en adviseerden hem om niet met Muhammad ﷺ te spreken of naar een woord te luisteren dat hij zei. Op een dag ging Al-Tufayl naar de Kaaba en het gebeurde dat de Boodschapper van Allah ﷺ daar was; hij luisterde naar een deel van zijn woorden en vond het prachtig, dus zei hij tegen zichzelf: “Bij Allah! Hier ben ik, een intelligent man, een dichter, die het verschil tussen goed en kwaad perfect kent, dus wat houdt mij ervan tegen om te luisteren naar wat deze man zegt? Als het goed is, zal ik het accepteren en als het slecht is, zal ik het verwerpen.” Hij volgde de Boodschapper van Allah ﷺ naar zijn huis en vertelde hem over zichzelf en wat er in zijn hoofd omging. De Boodschapper van Allah ﷺ nodigde hem uit voor de Islam en reciteerde de Qur'an voor hem. Hij werd een moslim en verklaarde dat het de waarheid was. Daarna keerde hij terug naar zijn volk en ging hij over tot het oproepen van hen tot de Islam.

Al-Tufayl ibn ‘Amr al-Dausi came to Makkah when Allah’s Messenger (pbuh) was there. He was an important nobleman, very intelligent and a poet of some understanding. Quraysh approached him immediately and warned him that this fellow Muhammad (pbuh) had done them much harm, that he was a sorcerer and that his talk separated men from their families. They exclaimed that they feared he might have the same effect on him and advised him not to speak to Muhammad (pbuh) or listen to a word he said. Al-Tufayl went one day to the Ka’bah and it happened that Allah’s Messenger (pbuh) was there, he listened to some of his speech and found it beautiful, so he said to himself, “By Allah! Here I am, an intelligent man, a poet, knowing perfectly well the difference between good and evil, so what is to prevent me from listening to what this man is saying? If it is good I shall accept it and if it is bad I shall reject it.” He followed the Messenger of Allah (pbuh) to his house and told him about himself and what was on his mind. So Allah’s Messenger (pbuh) invited him to Islam and recited to him the Qur’an. He became a Muslim and declared that it was the truth. Then he went back to his people and proceeded to call them to Islam.

Terwijl de Boodschapper van Allah ﷺ in Makkah was, reisden ongeveer twintig christenen naar hem toe nadat zij nieuws over hem hadden ontvangen. Zij zaten bij hem, luisterden naar hem, accepteerden hem, geloofden in hem en verklaarden zijn waarheid. Dit maakte de Quraysh woedend en zij onderschepten hen later toen zij Makkah verlieten en wierpen beledigingen naar hen uit, zeggende: “Moge Allah jullie de ondergang brengen! Wat een ellendig gezelschap zijn jullie. Jullie volk thuis stuurde jullie om informatie over deze man te brengen, en zodra jullie bij hem zaten, hebben jullie jullie religie afgezworen en geloofd in wat hij zei.” Dit had echter geen invloed op hen, noch op hun geloof in de Islam; integendeel, het versterkte hun geloof in Allah (SWT) des te meer. De impact van de Boodschapper van Allah ﷺ nam toe, evenals het verlangen van mensen om naar de Qur’an te luisteren. Het bereikte een punt waarop zijn felste tegenstanders van de Quraysh zich begonnen af te vragen of datgene waar hij ﷺ toe opriep werkelijk waar was. Dit leidde ertoe dat zij in het geheim naar de Qur’an gingen luisteren.

While the Messenger of Allah (pbuh) was in Makkah, some twenty Christians traveled to meet him after receiving news about him. They sat and listened to him and accepted and believed in him and declared his truth. This enraged the Quraysh and they later intercepted them as they were leaving Makkah and hurled insults at them saying, “May Allah bring you ruin! What a wretched band you are. Your people at home sent you to bring them information about this man, and as soon as you sat with him, you renounced your religion and believed in what he said.” This, however, did not affect them, nor did it affect their belief in Islam, rather it strengthened all the more their belief in Allah (swt). The impact of the Messenger of Allah (pbuh) increased, as did people’s yearning to listen to the Qur’an. It reached a point whereby his harshest opponents from the Quraysh began wondering whether what he (pbuh) was calling for was really true. This led them to listen to the Qur’an in secret.

Abu Sufyan ibn Harb, Abu Jahl ‘Amr ibn Hisham en al-Akhnas ibn Shurayq wisten elk niet dat de ander van plan was om naar de Boodschapper van Allah ﷺ te luisteren terwijl hij in zijn huis bad. Ieder was vermomd en ieder koos een plek om te zitten waar hij kon luisteren. Niemand wist waar de ander was. De Boodschapper van Allah ﷺ bleef regelmatig het grootste deel van de nacht wakker om de Qur’an te reciteren. Zij brachten deze specifieke nacht door door aandachtig naar hem te luisteren; hun geest was gevangen en hun harten werden geraakt, totdat de dageraad aanbrak en zij allen zich snel verspreidden. Op de weg naar huis ontmoetten zij elkaar per toeval en verweten zij elkaar, waarbij ieder tegen de ander zei: “Doe het niet nogmaals, want als een van de lichtzinnige dwazen u ziet, zou het uw positie in gevaar brengen en verzwakken, en het zou de weegschaal in het voordeel van Muhammad doen doorslaan.” Op de tweede nacht voelde ieder van hen zijn benen hem naar dezelfde plek brengen waar hij de vorige nacht had doorgebracht. De drie luisterden opnieuw naar de Boodschapper van Allah ﷺ die het Boek van Allah reciteerde en, zoals voorheen, ontmoetten zij elkaar bij de dageraad en verweten zij elkaar, maar dit hield hen niet tegen om voor een derde nacht aanwezig te zijn. Toen zij hun zwakte voor de Boodschap van Muhammad beseften, zwoeren zij een plechtige eed om nooit meer terug te keren. Desondanks leidde dit incident tot een uitwisseling van standpunten over wat zij gedurende de drie nachten hadden gehoord; zij waren onrustig omdat hun daden tekenen van zwakte vertoonden die geen van hen, als leider van zijn stam, zich kon veroorloven. Dit, erkenden zij, zou uitgelegd kunnen worden als het in de kaart spelen van Muhammad ﷺ en het zou de mensen kunnen aanmoedigen om zijn Boodschap te aanvaarden.

Abu Sufyan ibn Harb, Abu Jahl ‘Amr ibn Hisham and al-Akhnas ibn Shurayq, were each unaware that the other was going to listen to the Messenger of Allah (pbuh) as he was praying in his house. Each one was disguised and each chose a place to sit where he could listen. None knew where the other was. Allah’s Messenger (pbuh) regularly stayed up most of the night reciting the Qur’an. They passed this particular night listening attentively to him, their minds were captured and their hearts affected, until dawn arose when they all quickly dispersed. On the way home they met accidentally, reproaching one another, each one saying to the other, “Don’t do it again, for if one of the lightminded fools sees you, it would compromise and weaken your standing, and it would tip the scales in Muhammad’s favor.” On the second night, each of them felt his legs taking him to the same spot where he had spent the previous night. The three listened once again to Allah’s Messenger (pbuh) reciting the Book of Allah and, as before, they met at dawn and reproached each other, yet this did not prevent them from attending for a third night. When they realized their weakness towards Muhammad’s Message, they took a solemn oath never to return. Nevertheless this incident resulted in an exchange of views concerning what they had heard over the three nights; they were agitated because their actions manifested signs of weakness which none of them, as leader of his tribe, could afford. This, they acknowledged, could be construed as playing into the hands of Muhammad (pbuh) and it might encourage the people to accept his Message.

Ondanks alle obstakels die de Quraysh in de weg legden, slaagde de oproep erin door te dringen tot Makkah, en de Quraysh raakten in paniek uit angst voor het ergste, namelijk de verspreiding van de Islam onder de Arabische stammen. De Quraysh intensiveerden daarom hun vijandige campagne tegen de Boodschapper van Allah ﷺ en zijn metgezellen (Sahabah). De situatie werd uiteindelijk bijna onhoudbaar en de Boodschapper van Allah ﷺ ging naar de stad Ta’if op zoek naar de Nussrah (steun) en bescherming van Banu Thaqif, in de hoop dat zij de Islam zouden aanvaarden. Hij benaderde hen alleen, maar zij spraken hem hardhandig toe en behandelden hem zeer slecht. Zij stookten hun ruziemakers en slaven op, die beledigingen en stenen naar hem wierpen totdat zijn hele lichaam, inclusief zijn voeten, bloedde. Hij ﷺ wist schuilplaats te vinden in een boomgaard die toebehoorde aan Shabeeb en Shayba, de zonen van Rabi’ah. Daar zat hij na te denken over zijn situatie en over de oproep. Hij wist dat hij Makkah niet kon binnengaan zonder de bescherming van een van de leiders, hij kon ook niet terugkeren naar Ta’if na de manier waarop hij daar was behandeld, en hij kon niet in de boomgaard blijven omdat deze toebehoorde aan twee ongelovigen. Hij ﷺ voelde zich zeer bedroefd en hief zijn armen naar de hemel, klagend en smekend tot Allah (SWT). Pijnlijk en met immense vertrouwen in Allah (SWT), zei hij: “O Allah! Tot U klaag ik mijn zwakheid, gebrek aan middelen en nederigheid voor de mens aan. O Meest Barmhartige! U bent de Heer van de zwakken, en U bent mijn Heer. Bij wie zou U mij onderbrengen? Bij een vreemde die mij slecht zal behandelen, of bij een vijand aan wie U de macht over mij heeft gegeven? Als U niet boos op mij bent, maakt niets anders mij uit. Uw gunst van welzijn over mij is voldoende voor mij. Ik zoek toevlucht in het licht van Uw gelaat, waarmee de duisternis wordt verlicht en de zaken van deze wereld en het hiernamaals juist worden geordend, opdat Uw toorn niet op mij neerdaalt of Uw woede niet op mij neerdaalt maar op mij komt. Het is voor U om tevreden te zijn totdat U volledig welgevallen bent.” “Er is geen kracht en geen macht behalve in U.”

Despite all the obstacles that the Quraysh laid down, the call succeeded in penetrating Makkah, and the Quraysh became panic stricken fearing the worst, i.e. the spreading of Islam among the Arab tribes. Quraysh, therefore, intensified their hostile campaign against Allah’s Messenger (pbuh) and his Sahabah. The situation eventually became almost unbearable and Allah’s Messenger (pbuh) went to the city of Ta’if seeking the Nussrah (support) and protection of Banu Thaqif in the hope that they might embrace Islam. He approached them on his own, but they spoke to him harshly and treated him very badly. They stirred up their louts and slaves who hurled insults and stones at him until the whole of his body including his feet bled. He (pbuh) managed to take refuge in an orchard belonging to Shabeeb and Shayba, sons of Rabi’ah. There he sat thinking about his situation and about the call. He knew that he could not enter Makkah without one of the leaders’ protection, neither could he go back to Ta’if after the way he had been treated there, and he could not stay in the orchard for it belonged to two disbelievers. He (pbuh) felt very distressed and lifted his arms to the sky lamenting and supplicating to Allah (swt). Painfully and with immense confidence in Allah (swt), he said, “O Allah! To You I complain of my weakness, little resource, and lowliness before man. O Most Merciful! You are the Lord of the weak, and You are my Lord. To whom would You confide in me? To one afar who will misuse me or to an enemy to whom You have given dominance over me? If You are not angry with me, I do not care about anything else. Your favor of well-being on me is sufficient for me. I take refuge in the light of Your countenance by which the darkness is illuminated, and the things of this world and the next are rightly ordered, lest Your anger descend upon me or Your wrath not light upon me but come down on me. It is for You to be satisfied until You are well pleased. There is no power and no might except in You.”.

Daarna keerde hij terug naar Makkah onder de bescherming van al-Mut’im ibn ‘Adiy. De Quraysh vernamen al snel wat er met de Boodschapper van Allah ﷺ in Ta’if was gebeurd, en dit zorgde er enkel voor dat zij hun slechte behandeling van de Boodschapper ﷺ intensiveerden en mensen verboden naar hem te luisteren. De Mekkanen verlieten hem en onthielden zich ervan om naar zijn prediking te luisteren. Hij ﷺ was echter nooit ontmoedigd en ging door met mensen uit te nodigen tot de religie (Deen) van Allah door zichzelf tijdens de feestperiodes aan de stammen aan te bieden, hen uit te nodigen tot de Islam, hen te vertellen dat hij een Profeet was die door Allah (SWT) was gestuurd en hen te vragen in hem te geloven. Maar Abu Lahab, zijn haatdragende oom, liet hem nooit uit het oog. Hij volgde hem overal om mensen te vertellen niet naar hem te luisteren, waardoor de mensen hem negeerden en geen aandacht aan hem besteedden.

Whereupon he returned to Makkah under the protection of al-Mut’im ibn ‘Adiy. The Quraysh soon learned of what had happened to the Messenger of Allah (pbuh) in Ta’if, and this only made them increase their ill treatment of the Messenger (pbuh) and they prohibited people from listening to him. The Makkans deserted him and refrained from listening to his preaching. However, he (pbuh) was never disheartened, and went on calling people to the Deen of Allah by offering himself to the tribes during the festive seasons, inviting them to Islam, telling them that he was a Prophet sent by Allah (swt) and asking them to believe in him. But Abu Lahab, his hateful uncle, never left his sight. He followed him everywhere telling people not to listen to him, so the people ignored him and paid him no attention.

De Boodschapper van Allah ﷺ begon vervolgens de stammen in hun nederzettingen te bezoeken en bood zichzelf aan hen aan. Hij bezocht de stammen van Kinda, Kalb, Banu Hanifah en Banu ‘Aamir ibn Sa’sah. Niemand van hen reageerde daadwerkelijk op zijn oproep en zij allen verzetten zich fel tegen hem, in het bijzonder Banu Hanifah. Wat Banu ‘Aamir betreft, zij wilden gezag na hem in ruil voor het afleggen van de eed van trouw. Hij ﷺ antwoordde: “Gezag is een zaak die Allah plaatst waar Hij wil.” Na het horen hiervan weigerde Banu ‘Aamir ook om te helpen.

The Messenger of Allah (pbuh) then resorted to visiting the tribes in their dwellings, offering himself to them. He visited the tribes of Kinda, Kalb, Banu Hanifah and Banu ‘Aamir ibn Sa’sah. None of them actually responded to his call and they all bitterly opposed him, especially Banu Hanifah. As for Banu ‘Aamir, they wanted authority after him in return for giving him allegiance. He (pbuh) replied, “Authority is a matter which Allah places where He pleases.” Upon hearing this Banu ‘Aamir also declined to help.

Daarom verwierp Mekka de islam, net zoals de mensen van Ta’if dat deden, en ook de stammen verwierpen de oproep tot de islam (Da’wah) van de Boodschapper van Allah ﷺ. De stammen die naar Mekka kwamen om handel te drijven, leerden over de situatie van de Boodschapper van Allah ﷺ en zijn isolement, en dit dreef hen alleen maar verder van hem weg, waardoor zijn isolement verergerde. De oproep tot de islam werd veel moeilijker, terwijl de verharde Mekkaanse samenleving tekenen vertoonde van totale afwijzing, ongeloof en koppigheid. De verwachtingen voor de oproep tot de islam (Da’wah) in Mekka werden zeer laag.

Therefore, Makkah rejected Islam, as did the people of Ta’if, and the tribes too rejected the Messenger of Allah’s call. Those tribes who came to Makkah to conduct business learned of the situation of the Messenger of Allah (pbuh) and his isolation, and this only drove them further away from him, thus worsening his isolation. The call for Islam became much more difficult while the hardened Makkan society showed signs of total rejection, disbelief and stubbornness. Expectations for the Da’wah in Makkah became very low.