In de nasleep van de Eerste Wereldoorlog, nadat een wapenstilstand was uitgeroepen en de geallieerden hun overweldigende overwinning hadden veiliggesteld, werd de ‘Uthmani-staat vernietigd en gefragmenteerd in kleine staatjes. De geallieerden namen alle Arabische landen in beslag, Egypte, Syrië, Palestina, Transjordanië en Irak, en ontnamen deze aan de Staat, zodat alles wat in handen van de ‘Uthmanis overbleef Turkije was, en zelfs zij was binnengevallen door de geallieerden. Britse oorlogsschepen namen de Bosporus in beslag en het Britse leger bezette delen van de hoofdstad, Istanbul, alle Dardanellen-forten en de meeste strategische punten in heel Turkije.

In the wake of the First World War, after a truce had been declared and once allies had secured their sweeping victory, the ‘Uthmani State was destroyed and fragmented into small statelets. The allies seized all the Arab lands, Egypt, Syria, Palestine, TransJordan and Iraq, stripping them from the State so that all that remained in the hands of the ‘Uthmanis was Turkey, and even she had been invaded by the allies. British warships seized the Bosporus and the British army occupied parts of the capital, Istanbul, all the Dardanelle fortresses, and most of the strategic points throughout the whole of Turkey.

Ondertussen hadden de Fransen ook delen van Istanbul bezet en hun Senegalese soldaten vulden de straten. Het Italiaanse leger bezette Bira en de spoorwegen, en de geallieerde strijdkrachten namen het beheer over van de politie, de nationale garde en de havens. Ze ontwapenden alle vestingen en ontsloegen een deel van het Turkse leger. De “Union and Progress Party” werd ontbonden en zowel Jamal Pasha als Anwar Pasha ontvluchtten het land. De overige leden gingen ondergronds. Er werd vervolgens een schaduwregering gevormd, onder leiding van Tawfeeq Pasha, om de bevelen van de bezettingsmachten uit te voeren.

The French meanwhile had also occupied parts of Istanbul and their Senegalese soldiers filled its streets. The Italian army occupied Bira and the railways, and the allied forces took over the running of the police, the national guard and the ports. They stripped all the fortresses of their weaponry and discharged part of the Turkish army. The “Union and Progress Party” was dissolved and both Jamal Pasha and Anwar Pasha fled the country. The rest of its members went underground. A puppet government was then formed, headed by Tawfeeq Pasha, to execute the orders of the occupying forces.

De kalief op dat moment was Waheed al-Deen; hij realiseerde zich dat hij de realiteit onder ogen moest zien en de situatie op een wijzevolle manier moest redden. Hij ontbond het parlement en delegeerde de functie van premier aan een van zijn meest trouwe vrienden, Farid Pasha, die hem steunde in zijn beleid om mild te zijn tegenover de geallieerden om te voorkomen dat zij het land zouden vernietigen, waarvoor het meer dan kwetsbaar was, nu de oorlog was geëindigd. Hij voerde zijn plan uit en de situatie bleef een tijdje als zodanig, waarbij de geallieerden domineerden en Turkije zich in een staat van rust bevond. Dit duurde voort tot 1919, toen de zaken begonnen te veranderen en de positie van de geallieerden verzwakte. Een reeks crises trof Italië, Frankrijk en Groot-Brittannië in eigen land, ernstig genoeg om hun interne stabiliteit te bedreigen, en al snel ontstonden er verschillen tussen hen. Dit was duidelijk zichtbaar in Istanbul, waar zij vochten om de buit, waarbij ieder van hen het grootste deel van de militaire posities en economische voordelen wilde opeisen. Op dit punt was Turkije in staat om een laatste kans te grijpen en haar bestaan te redden. Nu er een breuk was ontstaan tussen de geallieerden en hun zwakheden aan het licht waren gekomen, werd een punt bereikt waarop zij elk de Turken tegen de ander begonnen op te hitsen, en in dat proces boden zij de Turken assistentie.

The Khalifah at the time was Waheed al-Deen, he realised he had to face the reality and rescue the situation in a wise manner. He dissolved the parliament and assigned the Prime Minister’s post to one of his most faithful friends, Farid Pasha, who backed him in his policy of being lenient with the allies lest they destroy the country, which it was more than especially vulnerable to, now that the war had ended. He executed his plan and the situation remained as such for a while with the allies dominating and Turkey in a state of lull. This continued until 1919, when things began to change and the position of the allies weakened. A series of crises hit Italy, France and Britain at home, serious enough to threaten their internal stability, and soon differences emerged between them. This was evident in Istanbul, where they fought over the booty, each of them wanting the lion’s share of military positions and economic advantages. At this point, Turkey was in a position to seize a last chance and save her existence. Now that a rift had occurred between the allies and their weaknesses were revealed, a point was reached whereby each one of them began inciting the Turks against the other, and in the process they gave the Turks assistance.

De vredesconferentie, die zij hadden gepland, had nog niet plaatsgevonden en de voorwaarden ervan waren nog niet vastgesteld. Daarom verscheen er een sprankje hoop aan de horizon en begonnen mensen te geloven dat zij een serieuze verzetsbeweging konden organiseren. Meer dan tien geheime verenigingen werden opgericht in Istanbul. Hun doel was om wapens en depots onder de controle van de vijand te verwerven en deze naar geheime organisaties binnen het land te sturen. Sommige functionarissen waren ook betrokken bij dit werk. Ismat, een plaatsvervanger in het Ministerie van Oorlog; Fawzi, de stafchef; Fathi, de minister van Binnenlandse Zaken; en Ra’uf, minister van de Marine, behoorden tot degenen die deze bewegingen hielpen. Zo werd de taak om in het geheim weerstand te bieden aan de vijand opgepakt door de vele verenigingen die met dat oogmerk waren gevormd; ook de “Union and Progress Party” werd weer zeer actief. Deze bewegingen werden gevolgd door een deel van het leger, totdat zij uiteindelijk verenigd werden onder één beweging onder leiding van Mustafa Kemal. Hij richtte een beweging op om tegen de geallieerden te vechten en hen uit het land te verdrijven, en hij zwoer te vechten tegen het leger van de kalief als het hem in de weg zou staan.

The peace conference, which they had been planning, had not yet taken place and its conditions not laid down. Therefore, a glimmer of hope appeared on the horizon and people began to believe that they could organize a serious resistance movement. More than ten secret associations were established in Istanbul. Their aim was to acquire weapons and depots under the control of the enemy and send them to secret organizations within the country. Some officials were also involved in this work. Ismat, a deputy in the War Ministry; Fawzi, the Chief of Staff; Fathi, the Interior Minister; and Ra’uf, Minister of the Navy were amongst those who helped these movements. Thus, the task of secretly resisting the enemy was taken up by the many associations formed with that purpose in mind; the “Union and Progress Party” also became very active again. These movements were joined by some of the military until eventually they came to be unified under one movement headed by Mustafa Kemal. He established a movement to fight the allies and expel them from the country and he vowed to fight the Khalifah’s army if it stood in his way.

Mustafa Kemal’s succes in deze zoektocht was opmerkelijk. Nadat hij had beseft dat de centrale regering en de autoriteit in Istanbul onder controle van de vijand stonden, besloot hij een nationale regering in Anatolië op te richten. Daarom organiseerde hij een nationale conferentie (rally) in Sywas, waar de beleidslijnen en middelen om de onafhankelijkheid van Turkije te waarborgen werden besproken. De conferentie nam enkele resoluties aan en er werd een uitvoerend comité gevormd, dat onder leiding zou staan van Mustafa Kemal. De conferentie stuurde een waarschuwing naar de Sultan waarin werd geëist dat premier Farid zou worden afgezet en dat er vrije parlementsverkiezingen moesten worden gehouden. Onder dergelijke druk werd de Sultan gedwongen zich te onderwerpen aan de eisen van de conferentie, en zo ontsloeg hij de premier en benoemde hij Ali Redha tot zijn opvolger, waarna hij beval dat er nieuwe verkiezingen moesten worden gehouden. De afgevaardigden van de conferentie namen deel aan de verkiezingen als een groep met een manifest dat bedoeld was om het land te redden, en zij behaalden een overweldigende meerderheid in het nieuwe parlement.

Mustafa Kemal’s success in this quest was remarkable. Having realized that the central government and the authority in Istanbul were under the enemy’s control he decided to establish a national government in Anatolia. So he organized a national conference (rally) in Sywas, where the policies and means to safeguard Turkey’s Independence were discussed. The conference adopted a few resolutions and an executive committee was formed, to be headed by Mustafa Kemal. The conference sent a warning to the Sultan demanding the removal of Prime Minister Farid and the holding of free parliamentary elections. Under such pressure, the Sultan was forced to submit to the conferences’ demands, and so he dismissed the Prime Minister and appointed Ali Redha as his successor, then he ordered new elections to be held. The delegates from the conference entered the elections as a group with a manifesto designed to salvage the country and they achieved a sweeping majority in the new parliament.

Na hun succes trokken zij naar Ankara en vestigden daar hun hoofdkwartier, waar zij een vergadering hielden en voorstelden dat het parlement in Istanbul zou moeten samenkomen en dat hun Raad van Afgevaardigden ontbonden moest worden, aangezien de leden ervan inmiddels officiële afgevaardigden waren geworden. Mustafa Kemal verzette zich echter fel tegen deze twee voorstellen en zei: “De Raad van Afgevaardigden moet voortbestaan totdat de toewijding en integriteit van het parlement duidelijk is en totdat het beleid ervan bekend is. Wat de verplaatsing naar de hoofdstad betreft, dit zou pure waanzin zijn, want als u dit doet, zult u overgeleverd zijn aan de genade van de vijand. De Britten hebben nog steeds de controle over het land en de autoriteiten zullen zich ongetwijfeld met uw zaken bemoeien en u wellicht arresteren. Het parlement moet daarom hier in Ankara bijeenkomen, zodat het onafhankelijk blijft.” Mustafa Kemal hield voet bij stuk en verdedigde zijn mening krachtig, maar slaagde er niet in de afgevaardigden te overtuigen om de parlementaire sessies in Ankara te houden. De afgevaardigden trokken naar de hoofdstad, verklaarden hun loyaliteit aan de kalief, en gingen verder met hun werk. Dit was in januari 1920.

After their success they moved on to Ankara and established their headquarters there where they held a meeting and proposed that the parliament should meet in Istanbul and their Council of Representatives should be dissolved since its members had now become official deputies. However, Mustafa Kemal strongly opposed these two proposals saying, “The Council of Representatives should continue until the parliament’s commitment and integrity is made clear and until its policy becomes known. As for the move to the capital, this would be sheer madness, for if you did this you would be under the mercy of the enemy. The British still control the country and the authorities will undoubtedly meddle in your affairs and perhaps arrest you. The parliament should therefore convene here in Ankara so that it remains independent.” Mustafa Kemal persisted and defended his opinion strongly, but failed to persuade the deputies to hold the parliament’s sessions in Ankara. The deputies duly went to the capital and expressed their loyalty to the Khalifah, and continued on with their work. This was in January 1920.

De kalief probeerde zijn wil op te leggen aan de afgevaardigden, maar zij boden weerstand en toonden hun bereidheid om vast te houden aan de rechten van het land. Toen de druk van de geallieerden op hen toenam, mobiliseerden zij de publieke opinie voor het verdrag waarover zij overeenstemming hadden bereikt tijdens de Sywas-conferentie. Het verdrag bevatte de voorwaarden waaronder zij bereid waren vrede te accepteren. De belangrijkste van deze voorwaarden was dat Turkije een vrije en onafhankelijke staat moest worden binnen gespecificeerde grenzen. De geallieerden, in het bijzonder de Britten, verheugden zich, want dit was precies waar zij op hadden gericht. Bovendien wilden zij dat dit van de Turken zelf zou komen.

The Khalifah tried to impose his will on the deputies but they resisted and showed their willingness to hold on to the country’s rights. When pressure from the allies mounted on them, they rallied public opinion for the covenant which they had agreed upon during the Sywas conference. The covenant included the conditions according to which they were prepared to accept peace. Most important of these conditions was that Turkey should become a free and independent state within specified borders. The allies, especially the British, rejoiced, for this was exactly what they had been aiming at. Moreover, they wanted it to come from the Turks themselves.

Het is hier vermeldenswaard dat alle landen die de ‘Uthmani-staat bestuurde als provincies (Wilayah) in haar hoedanigheid als de Islamitische Staat, elk in de nasleep van de Eerste Wereldoorlog een verdrag hadden gekregen dat door de geallieerden voor hen was opgesteld, waarin de onafhankelijkheid werd uitgeroepen van het deel dat de geallieerden apart wilden houden. Irak had daarom een verdrag dat de onafhankelijkheid van Irak omvatte, net als Syrië, Palestina, Egypte en zo verder. Het was daarom volkomen natuurlijk voor de geallieerden, in het bijzonder de Britten, om zich te verheugen over dit Turkse nationalistische verdrag, want het was precies wat zij wilden: de ontmanteling van de ‘Uthmani-staat en de verdeling ervan in kleine staatjes, opdat zij niet opnieuw als één sterke staat zou terugkeren. Hun droom om de staat van de moslims te vernietigen leek nu werkelijkheid te worden.

It is worth mentioning here that all the countries which the ‘Uthmani State used to rule over as Wilayat in her capacity, as the Islamic State, had each had, in the wake of the First World War, a covenant drawn up for them by the allies and which proclaimed for them the independence of the part which the allies wanted to keep separate. Iraq, therefore, had a covenant comprising the independence of Iraq, as did Syria, Palestine, Egypt and so on. Thus, it was only natural for the allies, especially the British, to rejoice at this Turkish Nationalistic Covenant, for it was exactly what they wanted; the dismembering of the ‘Uthmani State and its division into statelets lest it return again as one strong State. Their dream of destroying the Muslims’ State looked as though it would now come to fruition.

Zonder de verdragen, die de bondgenoten erin slaagden overal op te richten, zou de situatie een andere wending hebben genomen. De reden hiervoor was dat de ‘Uthmani-staat een enkele entiteit was die al haar provincies (Wilayat) als onderdeel daarvan beschouwde. Het had een systeem van Eenheid (d.w.z. een federatie) aangenomen en niet van Unie (d.w.z. een confederatie), en dus was er geen verschil in het beleid van de Staat tussen Hijaz of Turkije, noch tussen het district al-Quds en het district Iskandarona. Zij waren allen onderdeel van één enkele Staat.

Had it not been for the covenants, which the allies managed to set up everywhere, the situation would have taken a different turn. The reason for this was because the ‘Uthmani State was a single entity which considered all of its Wilayat as part of it. It had adopted a system of Unity (i.e., a federation) and not Union (i.e., a confederation) and so there was no difference in the State’s policy between Hijaz or Turkey, nor between the district of al-Quds and the district of Iskandarona. All of them were part of one single State.

Daarnaast had de situatie verder gecompliceerd moeten worden door de voorwaarden die aan de verslagen machten werden opgelegd aan het einde van de oorlog. Dit kwam doordat de nederlaag van Turkije vergelijkbaar was met die van Duitsland, aangezien zij samen bondgenoten waren in de oorlog, en de vredesvoorwaarden die aan het ene land werden opgelegd, van toepassing hadden moeten zijn op het andere. Zoals het volk van Duitsland zich verzette tegen het idee dat zij zelfs maar een handbreedte van hun land moesten afstaan, en vocht tegen de ontmanteling van hun land, zo had dat ook het geval moeten zijn voor de ‘Uthmani-staat, en ook zij had nooit ontmanteld mogen worden. De geallieerden waren zich bewust van deze realiteiten en hielden hier rekening mee. Echter, toen de ‘Uthmani's zelf verzochten om de ontmanteling van hun land, een verzoek dat zowel door Arabieren als Turken werd gezocht, grepen de geallieerden deze kans aan en moedigden zij dergelijke bewegingen vurig aan; vooral in het centrum van de Staat (Turkije), waar het grootste deel van het bestuur binnen de Staat vandaan kwam en waar het werd vertegenwoordigd.

In addition, the situation should have been further complicated by the conditions imposed on the defeated powers at war’s end. This was because the defeat of Turkey was similar to that of Germany, since they were allies in the war together, and the conditions of peace laid down on one country should have applied to the other. Thus, if the people of Germany resisted the idea of having to part with as much as a handspan of their land, and fought against their country being dismembered, so should have been the case for the ‘Uthmani State, and she too should never have been dismembered. The allies were aware of these realities and took them into account. However, when the ‘Uthmanis themselves requested their country to be dismembered, a request sought by Arabs and Turks alike, the allies leaped at the chance and ardently encouraged such moves; especially in the State’s center (Turkey) where most of the rule within the State originated and where it was represented.

Daarom beschouwden de bondgenoten het verdrag als hun definitieve overwinning. De Turken kregen hierdoor de vrijheid om weerstand te bieden, zodra het was gepubliceerd, en de bondgenoten begonnen vervolgens hun troepen uit alle uithoeken van het land terug te trekken. De Britse en Franse troepen werden uit het land verwijderd. Tegelijkertijd begonnen de Turken kracht te verzamelen. Er werd een verzetsbeweging gevormd die uiteindelijk uitmondde in een revolutie tegen de kalief, waardoor hij gedwongen werd een leger te sturen om de beweging te verpletteren. Dit slaagde zij in, totdat alle mensen aan de zijde van de Sultan stonden, behalve degenen in Ankara, waar het bolwerk van de revolutie lag. Uiteindelijk stond Ankara zelf op de rand van de nederlaag. Tegenover het leger van de kalief vielen de omliggende dorpen één voor één en sloten zich vervolgens bij het leger aan. Mustafa Kemal en degenen met hem werden in een zeer kritieke situatie geplaatst, maar Mustafa Kemal was vastbesloten om door te vechten en zo stookte hij de nationalisten op. Zij reageerden en verzamelden kracht. Er gingen geruchten rond in de Turkse provincies en dorpen dat het Britse leger op het punt stond de hoofdstad te bezetten, de nationalisten te arresteren en het parlement met geweld te sluiten.

Therefore, the allies considered the covenant to be their final victory. The Turks were thus allowed the freedom of resistance, once it had been published, and the allies then began to pull their troops out from every corner of the land. The British and the French troops were removed from the country. Concomitantly, the Turks began gathering strength. A resistance movement was formed which eventually turned into a revolution against the Khalifah, thus forcing him to send in an army to crush the movement. This it managed to do until all the people stood by the Sultan except those in Ankara where the stronghold of the revolution was. Eventually, Ankara itself was on the brink of defeat. In the face of the Khalifah’s army, the surrounding villages fell one after the other and then joined it. Mustafa Kemal and those with him were placed in a very critical situation, but Mustafa Kemal was determined to fight on and so he incited the nationalists. They responded and gathered strength. Rumors were spread in the Turkish provinces and villages that the British army was about to occupy the capital, arrest the nationalists and shut down the house of parliament by force.

Er werden ook geruchten verspreid dat de kalief en zijn regering de bezetting ondersteunden. De situatie veranderde al snel. Mensen begonnen de kalief te verlaten en de publieke opinie verschoof naar de nationalisten in Ankara. Mannen en vrouwen trokken naar Ankara om zich vrijwillig in te zetten voor de verdediging van Turkije. Veel soldaten deserteerden uit het leger van de kalief en sloten zich aan bij het leger van Mustafa Kemal, die inmiddels een held voor de Turken en een symbool van hun hoop was geworden. Zijn positie won aan kracht en bijna het hele land kwam onder zijn controle. Hij vaardigde een pamflet uit waarin werd opgeroepen tot de verkiezing van een nationaal Raad van Afgevaardigden, waarbij Ankara als hoofdkwartier zou dienen. De verkiezingen vonden plaats en de nieuw gekozen leden kwamen bijeen onder de naam de Nationale Vergadering. Zij beschouwden zichzelf als de legitieme regering. Zij stemden Mustafa Kemal tot president van de Raad van Afgevaardigden. Ankara werd het centrum van de nationale regering en alle Turken keurden dit goed. Mustafa Kemal trok vervolgens op en vernietigde wat er nog over was van het leger van de kalief, waarmee hij een einde maakte aan de burgeroorlog. Daarna concentreerde hij zich op het bevechten van de Grieken, waarna verschillende bloedige veldslagen volgden. De Grieken hadden aanvankelijk de overhand, maar al snel sloeg de balans in het voordeel van Mustafa Kemal door.

Rumors about the Khalifah and his government supporting the occupation were also spread. The situation soon changed. People began deserting the Khalifah and public opinion shifted towards the nationalists in Ankara. Men and women drifted towards Ankara volunteering to defend Turkey. Many soldiers deserted the Khalifah’s army and joined the army of Mustafa Kemal, who by then had become a hero for the Turks and a symbol of their hopes. His position gathered strength and almost the entire country came under his control. He issued a leaflet calling for the election of a national Council of Representatives that would position Ankara as its headquarters. The election took place and the newly elected members convened, calling themselves the National Assembly. They considered themselves the legitimate government. They voted Mustafa Kemal as president of the Council of Representatives. Ankara became the center of the national government and all the Turks approved of it. Mustafa Kemal then moved and destroyed what remained of the Khalifah’s army, putting an end to the civil war. He then concentrated on fighting the Greeks, and several bloody battles ensued. The Greeks had the upper hand at first but soon the balance shifted in Mustafa Kemal’s favor.

Tegen augustus 1921 lanceerde hij een snelle en succesvolle aanval op de Grieken, die op dat moment Izmir en andere delen van de Turkse kusten bezetten. Begin september liet hij Ismat komen om Harrington te ontmoeten en de details uit te werken. Tijdens die ontmoeting stemden de geallieerden ermee in om de Grieken uit Tarees te verdrijven en zichzelf terug te trekken uit Istanbul en heel Turkije. Als we de bewegingen van Mustafa Kemal nauwlettend volgen, concluderen we dat de geallieerden pas aan zijn eisen toegaven toen zij de belofte hadden verkregen dat hij in ruil daarvoor de islamitische heerschappij zou vernietigen. Dit werd duidelijker toen de Nationale Vergadering met hem over de toekomst van Turkije discussieerde naar aanleiding van de overwinningen die hij had behaald. Hij antwoordde: “Ik geloof niet in een bond van islamitische landen, noch in een bond van het 'Uthmani-volk, en ieder van ons is vrij om elke mening te omarmen die hij wenst. De regering zou echter een vastgesteld en bedacht beleid moeten aanhouden dat gebaseerd is op de realiteit. Een beleid dat één enkel doel draagt, namelijk het beschermen van het land en zijn onafhankelijkheid binnen zijn natuurlijke grenzen. Gevoelens en illusies mogen ons beleid niet beïnvloeden, en vervloekt zij de dromen en de mythen, zij hebben ons in het verleden duur te staan gekost.”

By August 1921, he launched a swift and successful attack on the Greeks who at the time occupied Izmir and other parts of the Turkish coasts. In the beginning of September, he sent for Ismat to meet Harrington and work out the details. At that meeting, the allies agreed to expel the Greeks from Tarees and to withdraw themselves from Istanbul and the whole of Turkey. If we closely followed Mustafa Kemal’s moves, we deduce that the allies agreed to his demands only when they secured a promise that he would destroy Islamic rule in return. This was made clearer when the National Assembly discussed with him the future of Turkey in the wake of the victories he had achieved. He replied, “I do not believe in a league of Islamic countries, nor in a league of the ‘Uthmani people, and each one of us is free to embrace any opinion he wishes. However, the government should adhere to a fixed and devised policy based on realities. A policy that carries one single objective, that is to protect the country and its independence within its natural borders. Sentiments and illusions should not affect our policy, and damn to the dreams and the myths, they have in the past cost us dearly.”.

Met deze verklaring wilde hij de onafhankelijkheid van Turkije smeden op basis van het zijn van een land voor het Turkse volk en niet voor de islamitische moslimgemeenschap (Ummah). Sommige afgevaardigden en politici vroegen hem hoe het bestuur van het nieuwe Turkije vormgegeven moest worden, aangezien het onvoorstelbaar zou zijn als het land twee regeringen zou hebben, zoals in die tijd het geval was: een overgangsregering met de macht en Ankara als haar hoofdkwartier, en een officiële maar nominale regering in de hoofdstad onder leiding van de kalief en zijn ministers. De politici drongen bij Kemal aan op het duidelijk uitspreken van zijn mening over deze kwestie. Hij gaf geen antwoord en verborg zijn bedoelingen. In plaats daarvan begon hij de publieke opinie tegen kalief Waheed al-Deen op te hitsen, waarbij hij hem beschuldigde van samenwerking met de Britten en de Grieken. Het volk was woedend op de kalief en te midden van de publieke euforie achter hem, riep Mustafa Kemal op tot een vergadering van de Nationale Vergadering om zijn plan met betrekking tot de sultan en de regering uiteen te zetten. Hij wist de hele tijd al dat hij in staat was om de afgevaardigden ervan te overtuigen Waheed al-Deen te verwijderen en de kalief van zijn gezag te ontnemen, maar hij durfde niet zo gewaagd te zijn om een directe aanval op het kalifaat te riskeren, aangezien dit de islamitische gevoelens zou hebben aangewakkerd. Daarom ontbond hij het kalifaat niet en vermeed hij om de kwestie rechtstreeks aan te pakken. In plaats daarvan suggereerde hij sluw om de kalief van alle macht te ontnemen.

By this declaration, he wanted to forge the independence of Turkey on the basis of being a country for the Turkish people and not the Islamic Ummah. Some of the deputies and politicians asked him about how the government of the new Turkey should be shaped, for it would be inconceivable for her to have two governments as was the case at that time: a transitional government with power and Ankara as its headquarters and an official yet nominal government in the capital headed by the Khalifah and his ministers. The politicians insisted upon Kemal that he should clearly state his opinion about this issue. He did not answer them and concealed his intentions. Instead he began to incite public opinion against Khalifah Waheed al-Deen, accusing him of collaborating with the British and the Greeks. People were enraged against the Khalifah and amidst the public euphoria behind him, Mustafa Kemal called for a meeting of the National Assembly to outline his plan regarding the Sultan and the government. He had known all along that he was capable of convincing the deputies to remove Waheed al-Deen and strip the Khalifah of authority, but he could not be so daring as to risk a direct attack on the Khilafah, since this would have triggered Islamic sentiment. He did not therefore dissolve the Khilafah and avoided tackling the issue head on. Instead, he slyly suggested stripping the Khalifah of all power.

Zo kon het Sultanaat worden ontbonden en Waheed al-Deen worden afgezet. Zodra de afgevaardigden dit hoorden, werden zij sprakeloos en realiseerden zij zich snel de gevaarlijke implicaties van het voorstel dat zij gevraagd werd te steunen, en zij besloten eerst het betreffende punt te debatteren. Mustafa Kemal was uiterst angstig en vreesde een dergelijk debat, dus vroeg hij in plaats daarvan om een stemming over het voorstel. Hij kreeg de steun van tachtig van de afgevaardigden, die behoren tot zijn persoonlijke aanhangers.

Thus, the Sultanate could be dissolved and Waheed al-Deen removed. As soon as the deputies heard this they became speechless, and quickly realized the dangerous implications of the proposal which they had been asked to endorse and they moved to first debate the issue at hand. Mustafa Kemal was exceedingly apprehensive and fearful of such a debate, so he asked instead for a motion (vote) regarding the proposal to take place. He received the backing of eighty of the deputies, who were from among his personal supporters.

De Nationale Vergadering weigerde hem echter zijn wens te verlenen en verwees het voorstel desondanks door naar de juridische commissie om het te onderzoeken. Toen de commissie de volgende dag bijeenkwam, was Mustafa Kemal aanwezig en volgde hij de gang van zaken nauwlettend. De commissie, bestaande uit geleerden en juristen, debatteerde enkele uren over de kwestie en realiseerde zich al snel dat het voorstel de sharia-teksten schond, aangezien er in de islam niets bestaat dat religieuze autoriteit en wereldlijke autoriteit wordt genoemd; “Sultanaat en kalifaat” zijn één en hetzelfde. Het concept van het scheiden van de religie (Deen) van de staat bestaat niet in de islam en heeft gedurende de gehele geschiedenis nooit bestaan. Er was een islamitisch systeem en de staat implementeerde het systeem. Onvermijdelijk kon de juridische commissie geen enkele rechtvaardiging vinden voor een dergelijke scheiding, noch kon zij een reden vinden om een debat over de kwestie te voeren, omdat de islamitische teksten duidelijk en beslissend (niet vatbaar voor interpretatie) zijn over dit onderwerp. Niet verrassend genoeg verwierp de commissie het voorstel.

However, the National Assembly refused to grant him his wish and alternatively referred the proposal to the legal committee to look into. When the committee convened the next day, Mustafa Kemal attended and watched the course of events closely. The committee, comprising of scholars and lawyers, debated the issue for a few hours and soon realized that the proposal violated the Shari’ah texts, since in Islam there is nothing called religious authority and temporal authority, “Sultana and Khilafah”, are one and the same. The concept of separating the Deen from the State does not exist in Islam and had never existed throughout its history. There was an Islamic System and the State implemented the System. Inevitably, the legal committee could not find any justification for such a separation nor could it find a reason for conducting a debate on the issue because the Islamic texts are clear-cut and decisive (not open to interpretation) about this issue. Not surprisingly, the committee rejected the proposal.

Echter, Mustafa Kemal was vastbesloten om de religie (Deen) van de staat te scheiden door het sultanaat van het kalifaat te scheiden, wat de vervulling was van de doelen van de geallieerden; de vernietiging van de overblijfselen van de Islamitische staat door de handen van haar eigen volk. Zijn kolonialistische cultuur, die hem ertoe aanzet de Westerlingen na te bootsen in hun scheiding van de wereldlijke macht van de spirituele macht, dreef hem ertoe het sultanaat van het kalifaat te scheiden, net zoals de kerk in het Westen van de staat gescheiden was geraakt. Toen Mustafa Kemal besefte dat het debat van de commissie een andere koers voer dan de zijne, verloor hij zijn beheersing en sprong hij van zijn stoel; hij stond op een stoel, kokend van woede, en onderbrak het debat van de commissie door te schreeuwen: “Excellenties! De 'Uthmani-sultan heeft de autoriteit van het volk met geweld gegrepen, en het is met geweld dat het volk heeft besloten deze terug te winnen. Het sultanaat moet van het kalifaat worden gescheiden en worden ontbonden; dit zal plaatsvinden of u het er nu mee eens bent of niet, het enige is dat enkele van uw hoofden in het proces zullen vallen.” Hij sprak als een dictator, waarna de vergadering van de commissie werd verbroken. De Nationale Vergadering werd onmiddellijk bijeengeroepen om het voorstel te bespreken.

However, Mustafa Kemal was determined to separate the Deen from the State by separating the Sultanate from the Khilafah, which was the fulfillment of the aims of the allies; the destruction of the remains of the Islamic State by the hands of its own people. His colonialist culture, which makes him imitate the Westerners in their separation of the temporal power from the spiritual one drove him to separate the Sultanate from the Khilafah, just as the Church had come to be separated from the state in the West. When Mustafa Kemal realized that the debate of the committee was taking a course different to his, he lost his temper and leaped off his seat, he stood on a chair fuming with rage and interrupted the debate of the committee by shouting, “Your excellencies! The ‘Uthmani Sultan has seized the authority of the people by force, and it is by force that the people have decided to regain it. The Sultanate must be separated from the Khilafah and dissolved, this shall take place whether you agree or not, all there is to it is that some of your heads will fall in the process.” He spoke like a dictator, then the meeting of the committee broke up. The National Assembly was immediately called for to meet and discuss the proposal.

Gedurende het debat realiseerde Mustafa Kemal zich dat de meerderheid van de afgevaardigden tegen het voorstel was, dus verzamelde hij zijn aanhangers om zich heen en riep op tot een stemming over het voorstel door één keer de handen op te steken. De afgevaardigden protesteerden hiertegen en zeiden: “Als het absoluut noodzakelijk is om te stemmen, laat dit dan plaatsvinden door de naam van elke afgevaardigde hardop te noemen.” Mustafa Kemal weigerde dit en riep dreigend: “Ik ben ervan overtuigd dat de Nationale Vergadering het voorstel bij algemene consensus zal steunen en het zal voldoende zijn om stemmen uit te brengen door enkel de handen op te steken.” Het voorstel werd in stemming gebracht en slechts enkele handen werden opgeheven. Desondanks werd de uitslag verklaard alsof de Nationale Vergadering het voorstel met een duidelijke meerderheid had aanvaard. De afgevaardigden waren hierdoor verbijsterd en sommigen van hen sprongen van hun zitplaatsen terwijl ze protesteerden en riepen: “Dit is niet waar, wij zijn niet akkoord gegaan!” De aanhangers van Mustafa Kemal schreeuwden terug naar hen en hielden hen tegen; er werden beledigingen uitgewisseld, waarna de voorzitter van de Nationale Vergadering de uitslag van de stemming nogmaals verklaarde, waarbij hij stelde dat de Nationale Vergadering met een duidelijke meerderheid de ontbinding van het Sultanaat had goedgekeurd. De vergadering werd gesloten. Mustafa Kemal verliet het conferentiecentrum omringd door zijn aanhangers. Toen Waheed al-Deen, de kalief, het nieuws hiervan ontving, ontvluchtte hij het land en kort daarna werd zijn neef, ‘Abdul Majid, genomineerd als de kalief van de moslims, zij het ontdaan van enige autoriteit. Het land bleef echter zonder een legitieme heerser.

Throughout the debate, Mustafa Kemal realized that the majority of the deputies were against the proposal, so he gathered his supporters around him and called for a vote on the proposal by raising hands once. The deputies objected to this and said, “If it is absolutely necessary to vote, let this take place by calling out the name of each deputy.” Mustafa Kemal rejected this and shouted out menacingly, “I am confident that the National Assembly will endorse the proposal by general consensus and it will be sufficient to take votes by raising hands only.” The proposal was put to the vote and only a few hands were raised. However, the result was declared as though the National Assembly had accepted the proposal by a clear majority. The deputies were stunned by this and some of them leaped from their seats protesting and shouting, “This is not true, we did not agree!” The supporters of Mustafa Kemal shouted back at them and restrained them, insults were exchanged then the President of the National Assembly declared the result of the vote once more stating that the National Assembly had approved by a clear majority the dissolution of the Sultanate. The meeting was adjourned. Mustafa Kemal left the conference center surrounded by his supporters. When Waheed al-Deen, the Khaleefah, received news of this he fled the country and soon after his nephew, ‘Abdul Majid, was nominated as the Khalifah of the Muslims, albeit stripped of any authority. The country, however, remained without a legitimate ruler.

Als het Sultanaat werd afgescheiden van het kalifaat, wie was dan de wettelijke heerser? Mustafa Kemal was er voortdurend zeer naar verlangd om het Sultanaat van het kalifaat te scheiden, en hij deed dit zonder de structuur van het bestuur te onthullen dat Turkije zou gaan adopteren. Met de ontbinding van het Sultanaat was het noodzakelijk geworden om de vorm van de nieuwe regering te bepalen. Zou Mustafa Kemal de regering vormen en president worden van een constitutionele regering, terwijl hij de kalief als de gezaghebbende figuur behield? Zo ja, zou de beslissing om het Sultanaat op te heffen dan niet in de eerste plaats zinloos zijn geweest?

If the Sultanate was separated from the Khilafah, who then was the legal ruler? Mustafa Kemal had all along been very anxious to separate the Sultanate from the Khilafah, and he did so without revealing the structure of government which Turkey was to adopt. With the dissolution of the Sultanate it had become necessary to decide the format of the new government. Would Mustafa Kemal form the government and become the President of a constitutional government while keeping the Khalifah as the authoritative figure? If so, then would not the decision to dissolve the Sultanate have been ineffectual in the first place?

Mustafa Kemal weigerde een regering te vormen en onthulde zijn bedoelingen niet. Steunend op zijn macht en gezag, waarmee hij controle had over het volk, ging hij verder door een partij op te richten die hij de “People’s Party” noemde. Zijn bedoeling was om de publieke opinie in zijn voordeel te winnen, omdat ondanks zijn macht de overweldigende meerderheid in de Council of Representatives nog steeds tegen hem was, zelfs na de verklaring van de scheiding van het Sultanaat van het kalifaat. Dit leidde ertoe dat hij overwoog de vorm van de nieuwe regering die hij had besloten te vormen te onthullen, waarbij hij Turkije uitriep tot een republiek met zichzelf als president. Hij begon met het initiëren van een lastercampagne tegen de National Assembly, wat een pijnlijke politieke crisis veroorzaakte, wat vervolgens leidde tot de aftreding van de zittende regering. De regering bood haar ontslag aan bij de National Assembly, waardoor een machtsvacuüm ontstond. Te midden van de diep wordende crisis suggereerden enkele afgevaardigden aan de Council of Representatives dat zij Mustafa Kemal als hoofd van de regering moesten benoemen om de crisis op te lossen. Eerst deed hij alsof hij geen ambities voor de functie had, daarna stemde hij in en ging hij naar het spreekgestoelte om de National Assembly toe te spreken.

Mustafa Kemal refused to form a government and did not reveal his intentions. Backed up by his power and authority, through which he had control over the people, he went on to form a party which he called the “People’s Party”. His intention was to gain public opinion in his favor because despite his power, the sweeping majority in the Council of Representatives were still against him even after the declaration of the separation of the Sultanate from the Khilafah. This led him to consider disclosing the shape of the new government which he had decided to form, declaring Turkey to be a republic with himself as its President. He started by initiating a smear campaign against the National Assembly and this produced an embarrassing political crisis, thus leading to the resignation of the government in office. The government tendered its resignation to the National Assembly creating a power vacuum. Amidst the deepening crisis, some of the deputies suggested to the Council of Representatives that it should appoint Mustafa Kemal as the head of the government in order to solve the crisis. At first he pretended that he held no ambitions for the job, then he agreed and went up to the stand to address the National Assembly.

In zijn toespraak zei hij tegen de afgevaardigden: “Jullie hebben mij opgeroepen om te komen te hulp op dit kritieke uur. De kritieke situatie is echter door jullie eigen toedoen ontstaan. Daarom is deze gang van zaken geen voorbijgaand incident, maar een fundamentele beoordelingsfout in het systeem van onze regering. De Nationale Vergadering heeft op dit moment twee functies, de wetgevende en de uitvoerende. Elke afgevaardigde wil deelnemen aan elke ministeriële beslissing en zijn neus steken in elk overheidsdepartement en elke beslissing die door een minister wordt genomen. Uwe excellenties, geen enkele minister kan bekend raken met zijn taak en verantwoordelijkheid, en een ambt aanvaarden onder dergelijke omstandigheden. Jullie moeten beseffen dat een regering die op deze basis is gebouwd, onmogelijk te vestigen is, en als zij zou worden gevestigd, zouden jullie het geen regering noemen, maar een puinhoop, en we moeten deze gang van zaken erkennen. Daarom heb ik besloten Turkije om te vormen tot een republiek, met een gekozen president.” Zodra hij zijn toespraak had voltooid, werd al snel duidelijk dat hij al een decreet had voorbereid, waarmee hij Turkije tot een republiek maakte en zichzelf tot de eerste president van de Turkse republiek koos. Hij maakte zichzelf tot de wettige heerser van het land.

In his speech he said to the deputies, “You have sent for me to come to the rescue at this critical hour. However, the critical situation is of your own doing. Therefore, this state of affairs is not a passing incident, but a fundamental error of judgment in the system of our government. The National Assembly has at the moment two functions, legislative and executive. Each deputy wants to take part in every ministerial decision and stick his nose into every government department and every decision made by a minister. Your excellencies, no minister can become familiar with his job and responsibility, and accept a post in such circumstances. You have to realize that a government founded on this basis is impossible to establish, and if it were established, you would not call it a government, but shambles, and we have to appreciate this state of affairs. Therefore, I have decided to turn Turkey into a republic, with an elected President.” Once he had finished his speech, it was soon realized that he had already prepared a decree, making Turkey a republic and electing himself as the first President of the Turkish republic. He turned himself into the lawful ruler of the country.

Echter, de zaken verliepen niet zo soepel voor Mustafa Kemal als hij had gewenst. Ten eerste zijn de Turken moslim en wat Mustafa Kemal deed, spreekt de Islam tegen. Het gevoel dat Mustafa Kemal van plan was de Islam te vernietigen, verspreidde zich, gevoed door de persoonlijke daden van Kamal zelf. In zijn privéleven had hij minachting voor de Islam, waarbij hij alle goddelijke sharia-regels schond en alles bespotte wat moslims in hoge eer en heiligheid achten. Mensen realiseerden zich al snel dat de nieuwe heersers van Ankara verdoemde ongelovige (Kafireen) waren en zij begonnen zich te verzamelen rond de kalief ‘Abdul Majid. Zij probeerden hem de autoriteit terug te geven en hem de effectieve heerser te maken, zodat hij van deze afvalligen af zou kunnen komen. Mustafa Kemal voelde het groeiende gevaar en realiseerde zich dat de meerderheid van het volk hem verachtte, waarbij zij hem beschuldigden een Zindiq en ongelovige (Kafir) te zijn. Hij dacht lang en diep na over de zaak en intensiveerde als gevolg zijn lastercampagne tegen de kalief en het kalifaat, waarbij hij de vurigheid van de Nationale Vergadering aanwakkerde, totdat deze een wet aannam en in werking stelde waarin stond dat elke oppositie tegen de republiek en elke zijde aan de Sultan zou worden beschouwd als een daad van verraad, met de doodstraf tot gevolg. Mustafa Kemal begon vervolgens op elke bijeenkomst, vooral in de Nationale Vergadering, te spreken over de nadelen van het kalifaat. Hij begon de grond voor te bereiden om het kalifaat af te schaffen. Sommige afgevaardigden beantwoordden deze dreiging door te spreken over de diplomatieke voordelen van het kalifaat, waar zij op hun beurt werden geconfronteerd met een felle aanval van Mustafa Kemal. Hij zei tegen de Nationale Vergadering: “Was het niet vanwege het kalifaat, de Islam en de geestelijkheid dat de Turkse boeren vijf eeuwen lang vochten en stierven? Het is hoog tijd dat Turkije voor haar eigen belangen zorgt en de Indiërs en de Arabieren negeert. Turkije moet zichzelf bevrijden van het leiden van de moslims.”

However, things did not run as smoothly for Mustafa Kemal as he had wished. For one thing, the Turkish people are Muslim and what Mustafa Kemal did contradicts Islam. A feeling that Mustafa Kemal intended to destroy Islam spread, fueled by Kamal’s own personal actions. In his private life, he held Islam in contempt, violating all the Divine Shari’ah rules, mocking everything that Muslims hold in high esteem and sanctity. People soon realized that the new rulers of Ankara were damned Kafireen and they began to gather around the Khalifah ‘Abdul Majid. They attempted to hand him back the authority and make him the effective ruler so that he could get rid of these apostates. Mustafa Kemal sensed the growing danger and realized that the majority of the people despised him, accusing him of being a Zindiq and Kafir. He thought long and hard about the matter and as a result intensified his smear campaign against the Khalifah and the Khilafah, inciting the fervor of the National Assembly, until it adopted and enacted a law stating that any opposition to the republic and any siding with the Sultan would be considered an act of treachery, carrying the death penalty. Mustafa Kemal then began to talk about the disadvantages of the Khilafah at every meeting, especially the National Assembly. He started to prepare the ground to abolish the Khilafah. Some of the deputies countered this threat by speaking out about the diplomatic advantages of the Khilafah, they were met in turn by a fierce attack from Mustafa Kemal. He said to the National Assembly, “Was it not because of the Khilafah, Islam and the clergy, that the Turkish peasants fought and died for five centuries? It is high time Turkey looked after her own interests and ignored the Indians and the Arabs. Turkey should rid itself of leading the Muslims.”.

Mustafa Kemal zette zijn lastercampagne tegen het kalifaat voort, waarbij hij de nadelen ervan voor het Turkse volk benadrukte. Hij besmeurde ook de kalief zelf door hem en zijn aanhangers af te schilderen als de echte verraders en als Britse marionetten. Mustafa Kemal stopte daar niet bij, maar ging over tot het sponsoren van een terreurcampagne tegen degenen die het kalifaat verdedigden. Zijn reactie op een van de afgevaardigden die openlijk de plicht verklaarde om vast te houden aan het kalifaat en de religie (Deen) te beschermen, was het inhuren van iemand om hem te vermoorden op de avond dat hij geacht werd te spreken. Zo vermoordde een van zijn volgelingen hem die nacht terwijl hij op weg was naar huis vanuit de Nationale Vergadering. Een andere afgevaardigde hield een islamitische toespraak, waarop Mustafa Kemal hem ontbood en dreigde hem op te hangen als hij nogmaals zijn mond opende.

Mustafa Kemal pursued his smear campaign against the Khilafah, highlighting its disadvantages to the Turkish people. He also smeared the Khalifah himself by portraying him and his supporters as the real traitors and as British puppets. Mustafa Kemal did not stop there, but went on to sponsor a terror campaign against those who championed the Khilafah. His reaction towards one of the deputies who openly declared the obligation of holding onto the Khilafah and safeguarding the Deen was to hire someone to kill him the very night that he was meant to speak. So one of his followers assassinated him that night while he was on his way back home from the National Assembly. Another deputy delivered an Islamic speech, so Mustafa Kemal summoned him and threatened him with hanging if he opened his mouth again.

Mustafa Kemal verspreidde overal terreur. In de loop der tijd beval hij de gouverneur van Istanbul om de protocollen en de ceremoniële vertoningen rondom het gevolg van de kalief tijdens het gebed (Salah) van de vrijdag te verminderen. Hij verlaagde ook het salaris van de kalief tot het minimum en spoorde zijn volgelingen aan om hem te verlaten. Toen enkele van Mustafa Kemal's gematigde aanhangers dit getuige waren, begonnen hun islamitische gevoelens weer hoog op te lopen en vreesden zij de afschaffing van het kalifaat. Zij stelden Mustafa Kemal het idee voor om zichzelf aan te stellen als kalief over de moslims. Hij weigerde dit resoluut. Vervolgens werd hij bezocht door twee delegaties, één uit Egypte en de andere uit India, die hem vroegen zichzelf aan te stellen als kalief van de moslims, waarbij zij hem herhaaldelijk smeekten maar zonder resultaat. Mustafa Kemal had inmiddels de weg bereid om de doodsklok te luiden en de genadeslag toe te dienen aan het kalifaat.

Mustafa Kemal spread terror everywhere. In time, he ordered the Governor of Istanbul to scale down the protocol and ceremonial display that surrounds the Khalifah’s cortege during Salat ul Jumu’ah. He also cut down the Khalifah’s salary to the minimum and exhorted his followers to desert him. When some of Mustafa Kemal’s moderate supporters witnessed this, their Islamic feelings began to run high again and they feared the annulment of the Khilafah. They proposed to Mustafa Kemal the idea of appointing himself as Khalifah over the Muslims. He flatly refused. Then he was visited by two delegations, one from Egypt and the other from India, asking him to appoint himself as Khalifah of the Muslims, pleading with him repeatedly but to no avail. Mustafa Kemal had by now prepared the way to ring the death knell and deal his final blow to the Khilafah.

Haat en minachting voor buitenlanders, de vijand en hun vermeende bondgenoot de kalief werd door Kemal verspreid onder het volk, de strijdkrachten en de Nationale Vergadering. Het aanwakkeren van haatgevoelens tegenover buitenlanders was slechts een list met het oogmerk om de kalief ervan te beschuldigen hun bondgenoot te zijn. Toen de publieke opinie naar hem toe was gekanteld en de gevoelens tegen de kalief hoog opliepen, presenteerde Mustafa Kemal op 3 maart 1924 een motie aan de Nationale Vergadering waarin de afschaffing van het kalifaat en de afzetting en uitzetting van de kalief werd geëist, waarmee de religie (Deen) formeel van de Staat werd gescheiden.

Hatred and contempt for foreigners, the enemy and their supposed ally the Khalifah was spread by Kemal amongst the people, the armed forces and the National Assembly. Inciting the feeling of hatred towards foreigners was merely a ploy intended to accuse the Khalifah of being their ally. When public opinion had shifted towards him and with feelings against the Khalifah running high, Mustafa Kemal presented to the National Assembly on March 3rd, 1924 a motion stating the annulment of the Khilafah and the removal and expulsion of the Khalifah, thereby formally separating the Deen from the State.

Sommige van de woorden die hij uitsprak toen hij het voorstel aan de afgevaardigden presenteerde, waren als volgt: “Tegen welke kosten moet de bedreigde republiek worden beschermd en op een sterke wetenschappelijke basis worden gevestigd? De kalief en de nalatenschap van ‘Ahl ul Uthman’ moeten verdwijnen, de oude religieuze rechtbanken en hun wetten moeten worden vervangen door moderne rechtbanken en moderne wetten, de scholen van de geestelijkheid moeten plaatsmaken voor seculiere staatsscholen.” Vervolgens ging hij over tot het aanvallen van de religie (Deen) en wat hij religieuze mannen noemde. Met een werkelijke dictatoriale autoriteit nam hij het voorstel zelf aan en verkreeg hij de goedkeuring van de Nationale Vergadering zonder enig debat. Daarna stuurde hij een bevel naar de gouverneur van Istanbul waarin stond dat de kalief, ‘Abdul Majid, Turkije voor de dageraad van de volgende dag moest verlaten. De gouverneur zelf ging om middernacht met een groep politieagenten en soldaten naar het paleis van de kalief. Ze dwongen hem in een kar en begeleidde hem naar de grens, waarbij ze hem niet toestonden meer mee te nemen dan één koffer met wat kleding en een klein beetje geld.

Some of the words which he said when he presented the motion to the deputies were as follows, “At what cost should the threatened republic be safeguarded and be established on a strong scientific basis? The Khalifah and the legacies of “Ahl ul Uthman” must go, the ancient religious courts and their laws must be replaced by modern courts and modern laws, the schools of the clergy must give way to secular government schools.” He then went on to attack the Deen and what he called religious men. Displaying real dictatorial authority, he adopted the motion himself and secured the National Assembly’s approval without any debate. He then sent an order to the Governor of Istanbul stating that the Khalifah, ‘Abdul Majid, should leave Turkey before dawn the following day. The Governor himself, went with a group of policemen and soldiers to the Khalifah’s Palace at midnight. They forced him to get into a cart and escorted him to the border not allowing him to take more than one suitcase containing some clothing and a little money.

Dit is hoe Mustafa Kemal de Islamitische Staat en het Islamitische systeem afschafte, en in de plaats daarvan een kapitalistische staat en een kapitalistisch systeem vestigde. Door de Islamitische Staat te vernietigen, vervulde hij de droom van de ongelovigen die zij al sinds de Kruistochten hadden gekoesterd.

This is how Mustafa Kemal abolished the Islamic State and the Islamic System, and in its place established a Capitalist state and a Capitalist system. By destroying the Islamic State, he fulfilled the dream of the disbelievers which they had nurtured ever since the Crusades.