De Islamitische Staat is gebaseerd op de Islamitische ideologie en ontleent haar kracht uitsluitend aan die ideologie. Het is de belangrijkste oorzaak van haar vooruitgang en welvaart en de basis van haar bestaan. De Islamitische Staat ontstond en vestigde zichzelf op krachtige wijze dankzij de kracht van de Islam. Zij consolideerde grote gebieden van de wereld in een periode van minder dan een eeuw, ondanks het feit dat paarden en kamelen haar enige vervoermiddelen waren, en al haar veroverde volkeren en naties de Islam binnen een korte tijd aanvaardden, ondanks het feit dat haar communicatiemiddelen beperkt waren tot het gesproken woord en de pen. De Islam maakte dit alles mogelijk door de drijvende kracht achter de Staat te zijn.

The Islamic State is based on the Islamic ideology and derives its strength solely from that ideology. It is its main cause of progress and prosperity and the basis of its existence. The Islamic State came into existence and established itself in a powerful fashion due to the strength of Islam. It consolidated large areas of the world in the space of less than a century despite the fact that horses and camels were its only means of transportation, and all its conquered peoples, and nations embraced Islam within a short period of time despite the fact that its means of communication were limited to the word of mouth and pen. Islam made all this possible by being the driving force behind the State.

De vijanden van de Islam beseften dit en wisten dat de verzwakking van de Islamitische Staat onmogelijk zou zijn zolang de Islam sterk en diep geworteld bleef in de harten en geesten van de moslims, en zolang het begrip van de Islam gezond bleef en de uitvoering ervan nauwkeurig en uitgebreid was. Daarom grepen de Kuffar (ongelovigen) naar middelen die het begrip van de moslims voor de Islam en hun uitvoering van de regels ervan zouden verzwakken.

The enemies of Islam realized this and knew that the weakening of the Islamic State would be impossible as long as Islam remained strong and deeply rooted within the hearts and minds of the Muslims, and as long as the understanding of Islam remained sound and its implementation accurate and comprehensive. Therefore, the Kuffar resorted to finding the means which would weaken the Muslims’ understanding of Islam and their implementation of its rules.

De methoden die de vijanden van de Islam gebruikten om het begrip ervan te verzwakken, waren talrijk. Sommige waren gerelateerd aan de tekst en andere aan de taal die werd gebruikt bij het overbrengen en onderwijzen ervan; andere gebruikte methoden waren gerelateerd aan de relevantie van de Islam voor de werkelijkheid. Zij gingen ermee aan de slag om valse overleveringen (Hadith) toe te voegen aan de overleveringen (Hadith) van de Boodschapper van Allah ﷺ die nooit waren uitgesproken, en zij slaagden erin om niet-islamitische betekenissen en concepten te fabriceren en daarin op te nemen die de Islam tegenspraken, in de hoop dat deze door de moslims zouden worden overgenomen en hen zo zouden doen afwijken en vervreemden van de Islam. Inderdaad, zij slaagden erin precies dat te doen, en zij verspreidden deze valse overleveringen (Hadith) onder de mensen. De moslims raakten hierdoor verontrust en zij onthulden op hun beurt de kwaadaardige plannen van die Zanadiqah (ketters). De moslims verbrijzelden hun kwaadaardige kring en dwongen hun complot af. Geleerden en experts in overleveringen (Hadith) namen de uitdaging vervolgens aan en begonnen de overleveringen (Hadith) te verzamelen en te lijsten door elke overlevering (Hadith) te koppelen aan de overleveraar, zijn bekwaamheid, en de datum waarop elke overlevering (Hadith) werd overgeleverd, waarbij zij elke overlevering (Hadith) onderstrepen en classificeerden. De overleveringen (Hadith) werden ofwel geclassificeerd als Sahih (authentiek) of Da’if (zwak) en werden beschermd. De overleveringen (Hadith) werden beperkt tot de drie generaties na de metgezellen (Sahabah) en geen enkele andere overlevering die na hen werd gerapporteerd, werd geaccepteerd. De overleveraars werden allemaal individueel geïdentificeerd en de boeken van overleveringen (Hadith) werden ook dienovereenkomstig geclassificeerd, totdat de moslims in staat waren de authenticiteit van elke overlevering (Hadith) vast te stellen door de tekst en de keten van overleveraars te koppelen. De Islamitische Staat trad hard op tegen die Zanadiqah en de meesten van hen werden feitelijk geëxecuteerd voor hun aandeel in het vervalsen en fabriceren van de overleveringen (Hadith) van de Boodschapper van Allah ﷺ. Al met al had het complot geen schadelijk effect op de Islam noch op de Staat.

The methods which the enemies of Islam used to weaken its understanding were numerous. Some were related to the text and others to the language used in conveying and teaching it, still other methods used were related to Islam’s relevance with reality. They set about adding false narrations to the Ahadeeth of the Messenger of Allah (pbuh) which were never said, and they managed to fabricate and include in them non-Islamic meanings and concepts that contradicted Islam in the hope that these would be adopted by the Muslims and thus deviate them and alienate them from Islam. Indeed, they managed to do just that, and they spread these false Ahadeeth among the people. The Muslims came to be alarmed by this and they in turn divulged the evil schemes of those Zanadiqah (heretics). The Muslims smashed their evil ring and aborted their conspiracy. Scholars and Ahadeeth experts then rose to the challenge and began gathering and listing the Ahadeeth by relating each Ahadeeth to the narrator, his qualification, and the date each Ahadeeth was narrated, underlining each Ahadeeth and classifying it. The Ahadeeth was either classified as Sahih (genuine) and Da’if (weak) and were protected. The narrations of the Ahadeeth were restricted to the three generations after the Sahabah and no other narration reported after them was accepted. The narrators were all individually identified and the books of Ahadeeth were also classified accordingly until the Muslims were able to relate the authenticity of any Ahadeeth by relating its text and chain of narrators. The Islamic State dealt harshly with those Zanadiqah and most of them were actually executed for their part in falsifying and fabricating the Ahadeeth of the Messenger of Allah (pbuh). Overall, the conspiracy did not have any damaging effect on Islam nor the State.

De vijanden van de islam gingen er vervolgens toe over om de Arabische taal aan te vallen, aangezien dit de taal is waarmee de islam en haar regels worden overgebracht, en zij probeerden deze van de islam te scheiden. In het begin slaagden zij er niet in, omdat de moslims voortschreden in hun veroveringen, gewapend met het Boek, de profetische traditie (Sunnah) en de Arabische taal, en zij de mensen alle drie zouden onderwijzen. De mensen aanvaardden de islam en werden vloeiend in het Arabisch, en sommigen van de niet-Arabieren werden zelfs vooraanstaande zelfstandig rechtsgeleerden (Mujtahideen), zoals imam Abu Hanifah. Anderen werden uitzonderlijke dichters, zoals Bashar ibn Burd, en sommigen werden welsprekende schrijvers, zoals Ibn al-Muqaffa’. De moslims besteedden veel aandacht aan de Arabische taal. Imam Shafi’i verbood de vertaling van de Qur’an en verbood het bidden in een andere taal dan het Arabisch. Degenen die de vertaling van de Qur’an wel steunden, zoals imam Abu Hanifah, noemden de vertaalde tekst in ieder geval helemaal geen Qur’an. Het Arabisch bleef het middelpunt van de aandacht, omdat het het fundamentele deel van de islam is en een noodzakelijke voorwaarde voor zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad). Het begrijpen van de islam vanuit haar bronnen vindt niet plaats behalve in het Arabisch, en het afleiden van de Shari’yah kan niet worden voltooid behalve in het Arabisch. Echter, de aandacht, zorg en het belang dat aan de Arabische taal werd gehecht, nam af tegen het einde van de zesde eeuw Hijri, toen de heersers, die de belangrijkheid van de Arabische taal niet waardeerden en niet inzagen, aan de macht kwamen. Zij verwaarloosden dat gebied en als gevolg daarvan kwam de zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) tot stilstand door het gebrek aan vloeiendheid in de Arabische taal, een van de belangrijkste ingrediënten bij het afleiden van de Shari’yah. In deze fase raakte de Arabische taal gescheiden van de islam en werd het begrip van de staat over de Shari’yah vertroebeld, en als gevolg daarvan werd ook de implementatie van de regels vertroebeld. Dit droeg in grote mate bij aan het ziek worden van de staat. Het vermogen om nieuwe kwesties te begrijpen en aan te pakken is verminderd, wat leidde tot het onvermogen om de ontstane problemen op te lossen of tot het oplossen ervan op een foutieve wijze. Als gevolg hiervan stapelden de problemen zich op voor de Staat, waardoor deze werd overweldigd.

The enemies of Islam then resorted to attacking the Arabic language as this is the language2 by which Islam and its rules are conveyed and they attempted to divorce it from Islam. They did not succeed at first because the Muslims went forward in their conquests armed with the Book, the Sunnah and the Arabic language and they would teach the people all three. The people embraced Islam and became fluent in Arabic and some of the non Arabs actually became distinguished Mujtahideen like Imam Abu Hanifah. Others became exceptional poets like Bashar ibn Burd and some became eloquent writers like Ibn al-Muqaffa’. The Muslims devoted a great deal of attention to the Arabic language. Imam Shafi’i disallowed the translation of Qur’an and disallowed praying other than in Arabic. Those who did endorse the translation of Qur’an, like Imam Abu Hanifah, in any case did not call the translated text Qur’an at all. Arabic remained the focus of attention because it is the fundamental part of Islam and a necessary prerequisite of Ijtihad. The understanding of Islam from its sources does not come about but in Arabic and the extraction of the Shari’yah cannot be accomplished except in Arabic. However, the attention, care and importance given to the Arabic language diminished by the end of the sixth century Hijri when the rulers, who did not appreciate and realize the importance of the Arabic language, came to power. They, therefore, neglected that area and as a result Ijtihad was stalled due to the lack of fluency in the Arabic language, one of the main ingredients in deducing the Shari’yah. At this stage, the Arabic language became separated from Islam and the State’s understanding of the Shari’yah became blurred and as a consequence the implementation of the rules also became blurred. This contributed a great deal towards the ailing of the State. It became diminished in its ability to understand and tackle new issues, thus leading to its failure to solve the problems that arose or to solving them in an erroneous way. As a result, problems accumulated in the face of the State and this caused it to become overwhelmed.

2Vertaler - Moslims hebben tijdens hun geschiedenis pogingen van Shu’ubiyyah (anti-Arabisme en sentimenten omtrent de Arabische taal) meegemaakt in de dagen van de Umayyaden en Abbasiden, evenals pogingen van sommige Perzen om de Staat over te nemen in de dagen van de Abbasiden. Deze bewegingen hebben hun sporen nagelaten in de Arabische taal. Later, in de moderne geschiedenis, begon de aanval op de Arabische taal verschillende vormen aan te nemen en werd deze aangewakkerd door Europese naties.

2Translator - Muslims witnessed during their history atempts of Shu’ubiyyah (anti-Arabism and Arabic language sentiments) in the days of Ummayds and Abbasids and attempts of some Persians to take over the State in the days of Abbasids. These movements left their effects on the Arabic language. Later on, in the modern history, the onslaught against Arabic language started having different shapes and it was fuelled by European nations.

Dit was wat betreft de islamitische teksten en de taal. Wat betreft de toepasbaarheid van de islam op de realiteiten van het leven, ontstond de gevaarlijke trend om de Indiase filosofie met de islam te verzoenen. Het zoeken naar het Hiernamaals werd bereikt door ascese en zelfverloochening, en dit leidde ertoe dat veel mensen zich afkeerden van de genoegens van het leven en een passief leven gingen leiden. Zij gaven hun rol als actieve leden van de samenleving op, wat vervolgens resulteerde in een groot verlies voor de Islamitische Staat en moslims in het algemeen. Als gevolg hiervan verloor de Staat veel getalenteerde jonge mannen die zich aan de Boodschap van de islam hadden kunnen wijden, in plaats van te vervallen in ascese en zelfverloochening.

This was as far as the Islamic texts and the language were concerned. As for the applicability of Islam to the realities of life, the dangerous trend of reconciling Indian philosophy with Islam emerged. The seeking of the Hereafter was achieved through asceticism and self deprivation and this led many people to turn away from life’s pleasures and to adopt a passive life. They renounced their role of being active members of society and consequently this resulted in a big loss to the Islamic State and Muslims in general. As a result of this, the State lost many talented young men who could have devoted themselves to the Message of Islam, instead of resorting to asceticism and self deprivation.

Later bracht de culturele invasie door het Westen een cultuur met zich mee die vreemd was aan de Islam; het Westen misleidde de moslims door te beweren dat zij deze cultuur van hen hadden overgenomen en dat de systemen die het bracht niet in strijd waren met de islamitische regels. Het Westen had wetgeving ingevoerd die de Shari’yah schond. Dit had een grote impact op de moslims en leidde tot de binnendringing van de westerse cultuur en beïnvloedde de moslims. De moslims begonnen het leven te zien als gebaseerd op nut. Tijdens het bewind van het ‘Uthmani-kalifaat werden enkele westerse wetten aangenomen, werd een westers banksysteem ingesteld, werd woeker (Riba) gerechtvaardigd, en raakte het strafrecht gestagneerd en werd het vervangen door westerse strafwetboeken. Ondanks het feit dat er fatwa's werden uitgevaardigd om dergelijke daden te rechtvaardigen, hadden zij een rampzalig effect op de Staat en leidden zij haar af van de islamitische regels. Deze afwijking van de Islam doofde het sterke geloof (Iman) dat de moslims ooit hadden, bracht de Staat weg van het rechte pad, en leidde vervolgens tot haar zwakte en desintegratie.

Later, the cultural invasion by the West brought with it a culture alien to Islam, the West duped the Muslims by claiming that they took this culture from them and that the systems which it brought did not contradict the Islamic rules. The West had brought legislation which contravened the Shari’yah. This affected the Muslims to a great extent and led to the encroachment of Western culture and influenced the Muslims. The Muslims began to see life as being based on benefit. During the ‘Uthmani Khilafah’s rule, some Western laws were adopted, a Western banking system was established, Riba justified, and the penal code stalled and replaced by Western penal codes. Despite the fact that Fatawa were issued to justify such acts they had a disastrous effect on the State and led her astray from the Islamic rule. This deviation from Islam extinguished the strong Iman Muslims once had, took the State away from the right path, and subsequently led to its weakness and disintegration.

Dit was wat betreft het begrijpen van de islam; wat de implementatie ervan betreft, droegen vele factoren bij aan de verkeerde toepassing van de Shari’yah. Een dergelijke factor waren de politieke partijen, die elk hun eigen mening wilden opleggen en teruggrepen op militaire middelen om de autoriteit te grijpen en te regeren. De Abbasiden deden precies dat door Perzië en Irak in te nemen en deze als platform te gebruiken totdat zij erin geslaagd waren de totale macht te grijpen en de functie van het bestuur te beperken tot de clan van Banu Hashim. Daarna kwamen de Fatimiden. Zij namen de provincie (Wilayah) van Egypte over en stichtten daar een staat om deze als steunpunt te gebruiken, met het uiteindelijke doel het bestuur van de Islamitische Staat over te dragen aan de zonen van Fatimah, de dochter van de Boodschapper van Allah ﷺ. Hun actie veroorzaakte een terugslag voor de Islamitische Staat en vertraagde de jihad, terwijl het resulteerde in de vestiging van een tweede macht die streefde naar controle over het kalifaat, ondanks het feit dat de Islamitische Staat een staat van eenheid is en het de moslims verboden is om op hetzelfde moment meer dan één kalief te hebben. De Boodschapper van Allah ﷺ zei met betrekking tot dit: “Als er een eed van trouw wordt afgelegd aan twee kaliefen, dood dan de laatste van hen.”

This was as far as understanding Islam was concerned, as for its implementation, many factors contributed to the misapplication of the Shari’yah. One such factor was the political parties, each one wanting to impose their own opinion and resorting to military means in order to seize authority and rule. The Abbasids did just that by seizing Persia and Iraq and using them as a platform until they had managed to capture total power and restrict the function of ruling to the clan of Banu Hashim. Then came the Fatimids. They took over the Wilayah of Egypt and established a state there so as to use it as a support point with the ultimate aim of transferring the rule of the Islamic State to the sons of Fatimah, daughter of Allah’s Messenger (pbuh). Their action caused a setback to the Islamic State and stalled the Jihad, while it resulted in the establishment of a second power vying for control over the Khilafah despite the fact that the Islamic State is a state of unity and it is forbidden for the Muslims to have more than one Khaleefah at the same time. The Messenger of Allah (pbuh) said in reference to this, “If a pledge of allegiance is taken for two Khulafah, kill the latter of them.”.

Deze factoren droegen in grote mate bij aan de verzwakking van de Staat, en leidden tevens tot een opschorting van de veroveringen, wat resulteerde in verwaarlozing van het overbrengen van de Boodschap van de Islam.

These factors contributed greatly to the weakening of the State, as well as leading to a suspension of the conquests and thereby resulting in neglect towards conveying the Message of Islam.

Wat die politieke partijen er echter feitelijk toe bracht om dergelijke methodologie te gebruiken om de macht te grijpen, was het gevolg van wat er plaatsvond tijdens het bewind van de Omajjaden. De Omajjaden introduceerden de methode om het kalifaat over te dragen aan de troonopvolger, aan wie vervolgens de Ba’yah werd gegeven. Dit veranderde de Ba’yah in een louter protocol en doodde de hoop om via die weg de heersende positie te bereiken. Mu’awiyah droeg bijvoorbeeld de autoriteit over aan zijn zoon en nam later de Ba’yah voor hem af. Vervolgens volgde elke kalief dezelfde trend, waarbij hij een eed aflegde voor zijn erfgenamen en vervolgens de mensen vroeg hen de Ba’yah te geven. De mensen werden beperkt tot het geven van de Ba’yah aan wie de kalief had genomineerd, en gaven zelden de Ba’yah aan iemand anders. Deze methode dreef die politieke partijen ertoe om geweld te gebruiken om de macht te grijpen. Ondanks het feit dat Abu Bakr de methode van nominatie hanteerde, leidde de misbruik ervan door de Omajjaden tot het ontstaan van deze problemen. Abu Bakr had de moslims feitelijk geraadpleegd over deze kwestie en als gevolg daarvan kwamen ‘Umar en ‘Ali naar voren als de twee kandidaten. De nominatie werd toen aan ‘Umar gegeven en hij werd als kalief gekozen na de dood van Abu Bakr. ‘Umar nam de Ba’yah af van de moslimgemeenschap (Ummah). Dit was in feite in overeenstemming met de Shari’yah. De Khulafah van Bani Umayyah misbruikten deze regel en nomineerden hun zonen, broers of verwanten. In sommige gevallen nomineerden zij zelfs meer dan één persoon. Een dergelijk misbruik leidde tot het ontnemen van het recht aan de moslims om de Ba’yah te geven aan wie zij wensten, en dit leidde op zijn beurt tot de verzwakking van de Staat. In het begin had dit niet veel effect op de Staat omdat deze zo machtig was, maar de tekenen van barsten kwamen al snel aan het licht.

However, what in fact led those political parties to resort to that type of methodology in order to seize power, was as a result of what took place during the rule of the Ummayads. The Ummayads introduced the method of handing over the Khilafah to the heir apparent, who was then given the Ba’yah. This turned the Ba’yah into a mere protocol and killed the hope of reaching the position of ruling by its means. Mu’awiyah for instance passed on the authority to his son and took the Ba’yah for him later. Subsequently, every Khalifah followed the same trend, taking an oath for their heirs and then asking the people to give them the Ba’yah. The people were restricted to giving the Ba’yah to whoever the Khalifah had nominated, and rarely giving the Ba’yah to anyone else. This method pushed those political parties to resort to force in order to seize power. Despite the fact that Abu Bakr adopted the method of nomination, its misapplication by the Ummayads led to those problems arising. Abu Bakr had in fact consulted the Muslims over this issue and as a result ‘Umar and ‘Ali emerged as the two candidates. Nomination was then given to ‘Umar and he was elected as Khalifah after the death of Abu Bakr. ‘Umar took the Ba’yah from the Ummah. This was actually in accordance with the Shari’yah. The Khulafah of Bani Umayyah misapplied this rule and nominated their sons, brothers or relatives. In some cases, they even nominated more than one person. Such misapplication led to the deprivation of the Muslims from giving the Ba’yah to whoever they wished and this in turn led to the weakening of the State. At first, this did not have much effect on the State because it was so powerful, but the signs of cracking soon emerged.

Misbruik was niet enkel beperkt tot de Staat. De provincie (Wilayah) raakte besmet met hetzelfde kwaal. De stilte van de Abbasiden over de daden van ‘Abd al-Rahman al-Dakhil in Andalus zorgde hiervoor. Zijn handelen leidde tot de amputatie van een groot deel van de Staat toen hij Andalus onafhankelijk regeerde, net zoals de gouverneurs die hem opvolgden, van wie sommigen zelfs de titel van Ameer al-Mu’mineen verkregen. Hoewel Andalus geen totale onafhankelijkheid verklaarde van de Islamitische Staat, werd het desondanks apart bestuurd, en dit resulteerde in zwakte die in de structuur van de Staat sloop.

Misapplication was not simply confined to the State. The Wilayat came to be infected by the same malaise. The Abbasids’ silence over the action of ‘Abd al-Rahman al-Dakhil in Andalus ensured this. His action led to the amputation of a big part of the State when he ruled Andalus independently, as did the governors who succeeded him, some of them even acquired the title of Amir al-Mu’mineen. Although, Andalus did not declare total independence from the Islamic State. It was, nevertheless, ruled separately and this resulted in weakness creeping into the State’s structure.

Uiteindelijk vergemakkelijkte dit de inname ervan door de ongelovigen, terwijl de Islamitische Staat op het hoogtepunt van haar glorie en op haar meest ontzagwekkende kracht was. De Staat kon weinig doen om de ondergang van Andalus te voorkomen, en dit was te wijten aan de desintegratie van het bestuur van Andalus. Dat gebeurde aan het westelijke front. In het oosten kregen de Wulaa’ algemene en brede verplichte bevoegdheden, wat hun ego aanwakkerde. Zij begonnen hun provincie (Wilayah) naar eigen inzicht te besturen en de kalief stemde in met deze situatie. Hij was tevreden met de lof die hij ontving vanuit hun minbar en door de vermelding dat er beslissingen namens hem werden genomen, of door de uitgifte van valuta met zijn naam erop, of door het voortdurende ontvangen van de grondbelasting (Kharaj) inkomsten van hen. Deze provincies (Wilayah) werden kleine, onafhankelijke entiteiten. Dit was het geval bij de provincie (Wilayah) van Saljuqiyyeen en Hamdaniyyeen en vele anderen. Dit werd eveneens een bijdragende factor in de verzwakking van de Staat.

Eventually this facilitated its seizure by the disbelievers while the Islamic State was at the height of its glory and at its most formidable strength. The State could do little to save Andalus’ downfall and this was due to the disintegration of Andalus’ administration. That occurred on the Western front. In the East, the Wulaa’ were given general and wide mandatory powers which triggered their ego. They began to operate their Wilayat according to their own way and the Khaleefah agreed to this state of affairs. He was content with the praise which he received from their pulpit and by the mention that decisions were taken on his behalf or by the issuance of currency bearing his name or with the continued receipt of Kharaj revenues from them. These Wilayat became small independent entity. This was the case with the Wilayat of Saljuqiyyeen and Hamdaniyyeen and many others. This too became a contributory factor in the weakening of the State.

Na deze periode kwamen de ‘Uthmanen en verschoof de macht naar hen. Het ‘Uthmani kalifaat verenigde de meeste islamitische gebieden onder hun leiding. Zij initieerden jihad door heel Europa en hervatten de overdracht van de Boodschap van de Islam. Deze uitbarsting van activiteit werd echter alleen ondersteund door het solide geloof (Iman) van de eerste ‘Uthmani Khulafa en de militaire macht van het leger, en niet door een duidelijk begrip van de islamitische concepten en een volledige implementatie van de Islam. Daarom bereikten deze veroveringen niet wat de veroveringen van vroeger hadden bereikt, en de kracht van de heersers omvatte niet alle gebieden van de Islamitische Staat. Gevolgelijk nam de Staat snel af, om uiteindelijk in te storten totdat deze definitief ophield te functioneren. Dit was een direct gevolg van de genoemde factoren, in combinatie met de vele complotten die tegen de Staat smeekten.

Following this period came the ‘Uthmanis and the power shifted to them. The ‘Uthmani Khilafah united most of the Muslim lands under its leadership. They initiated Jihad throughout Europe and resumed the conveyance of the Message of Islam. However, this outburst in activity was only backed by the solid Iman of the first ‘Uthmani Khulafah and the military might of the army, and not on a clear understanding of the Islamic concepts and comprehensive implementation of Islam. Therefore, these conquests did not achieve what the conquests of old had achieved, and the strength of the rulers did not embrace all areas of the Islamic State. Consequently, the State soon waned, eventually collapsing until it finally ceased to function. This was as a direct result of the factors mentioned coupled with the many conspiracies brewing against the State.

De factoren die hebben bijgedragen aan de zwakte van de Staat kunnen worden samengevat in twee hoofdoorzaken: het zwakke en ongeconcentreerde begrip van de Islam en de daaruit voortvloeiende onjuiste toepassing van de Goddelijke regels. Daarom zou alleen een helder begrip van de Islam de Islamitische Staat kunnen herstellen. Het behoud van de Staat zou afhangen van de kracht om een dergelijk helder begrip te waarborgen, de juiste implementatie van de Shari’yah in eigen land, en het overbrengen van de Boodschap van de Islam naar de wereld.

The factors which contributed to the weakness of the State can be summarized into two main reasons: the weak and defocused understanding of Islam and the resultant misapplication of its Divine rules. Therefore, only a clear understanding of Islam would bring back the Islamic State. The maintenance of the State would rely on its strength of safeguarding such a clear understanding, and the proper implementation of its Shari’yah at home and the conveyance of its Message of Islam to the world.