De oproep tot de islam (Da’wah) van de Boodschapper van Allah ﷺ in Makkah was verdeeld in twee fasen. De eerste fase was de fase van het onderwijzen, het vormen en de intellectuele en spirituele opbouw. De tweede fase was de verspreiding van de Boodschap en de strijd. De eerste fase was om het juiste begrip van nieuwe concepten te waarborgen en deze te integreren in persoonlijkheden en hen rond deze concepten te structureren. De tweede fase was om deze concepten om te zetten in een mobiliserende kracht in de samenleving die haar aanzet tot de implementatie ervan in de verschillende levenssferen. Concepten zijn niets meer dan een massa levenloze informatie, tenzij ze worden geïmplementeerd in een samenleving. Om deze concepten te bezielen en te implementeren, moeten ze eerst het proces doorlopen waarbij ze worden getransformeerd van louter gedachten naar een drijvende kracht binnen de samenleving, waarbij mensen ze aannemen, beseffen, dragen en strijden om ze te implementeren. Uiteindelijk zou de implementatie van deze concepten onvermijdelijk worden.

The Da’wah of the Messenger of Allah (pbuh) in Makkah was divided into two stages. The first stage was the stage of teaching, culturing and intellectual and spiritual building. The second stage was the spreading of the Message and the struggle. The first stage was to ensure the correct understanding of new concepts and to incorporate them into personalities and to structure them around these concepts. The second stage was to transfer these concepts into a mobilizing force in the society that drives it to implement them in the different walks of life. Concepts are nothing but a mass of lifeless information unless they are implemented in a society. In order for these concepts to be energized and implemented, they first have to go through the process of being transformed from mere thoughts to becoming a driving force within the society, with people adopting them, realizing, carrying them and struggling to implement them. Eventually, the implementation of these concepts would become inevitable.

Dit is hoe de Boodschapper van Allah ﷺ zijn oproep tot de islam (Da’wah) in Makkah aanpakte. In de eerste fase riep hij mensen tot de islam, vormde hen met de concepten ervan en leerde hen de regels ervan. Hij verzamelde wie hij ook kon op basis van het islamitische geloof. Dit was de fase van het in het geheim groeperen van individuen en het oriënteren van hen op de oproep tot de islam (Da’wah). De Boodschapper van Allah ﷺ zette de oproep onvermoeibaar voort, gedreven om allen die de islam aanvaardden te vormen. Hij verzamelde hen in het huis van al-Arqam, of stuurde iemand om hen in kringetjes te vormen in hun eigen huizen of in de bergvalleien. Zij deden dit in het geheim en kwamen in een groep samen. Hun geloof werd sterker, de onderlinge relaties nauwer, en hun bewustzijn van de taak die zij dagelijks onder ogen zagen groeide, totdat zij bereid waren alles te offeren in de weg van de oproep tot de islam (Da’wah). De Boodschap wortelde diep in hun harten en in hun geest, de islam werd als het bloed in hun aderen – zij werden wandelende voorbeelden van de islam. Daarom kon de Boodschap nooit beperkt blijven tot henzelf, ondanks hun pogingen om zichzelf en de oproep tot de islam (Da’wah) buiten het zicht van de Quraysh te houden.

This is how the Messenger of Allah (pbuh) went about his call in Makkah. In the first stage, he called people to Islam, cultured them with its concepts and taught them its rules. He gathered whoever he could on the basis of the Islamic belief. This was the stage of secretly grouping individuals and orienting them for the Da’wah. Allah’s Messenger (pbuh) relentlessly pursued the call, eager to acculturate all those who embraced Islam. He gathered them in the house of al- Arqam, or sent someone to culture them in circles in their own homes or in the mountain valleys. They did so in secret and gathered in a group. Their belief became stronger, and relations between them closer, and their awareness of the task that they faced daily until they were ready to sacrifice anything in the way of the Da’wah. The Message took deep root in their hearts and in their minds, Islam became like the blood in their veins - they became walking examples of Islam. Therefore, the Message could never remain confined within themselves, despite their attempts to keep themselves and the Da’wah away from the eyes of Quraysh.

Ze begonnen te praten met mensen die zij vertrouwden, en met hen bij wie zij een bereidheid voelden om de Islam te aanvaarden. Mensen kwamen hierdoor op de hoogte van hun Boodschap en voelden hun aanwezigheid. In deze fase bevond de oproep zich op het startpunt en moest deze worden gelanceerd. Dit markeerde het einde van de eerste fase, namelijk de collectivisering en acculturatie, en de oproep bewoog onvermijdelijk naar de tweede fase, die van interactie en strijd. Het hield in dat de Islam en haar concepten aan de mensen werden uiteengezet. Sommige mensen reageerden en aanvaardden, terwijl anderen het verwierpen en ertegen vochten. Echter, voordat ongeloof en onwaarheid verslagen konden worden en voordat geloof (Iman) en rechtvaardigheid de overhand konden krijgen, was een dergelijke botsing onvermijdelijk. Toch, ongeacht hoe koppig de geest van mensen ook is, zij kunnen het pad van de juiste concepten nooit permanent blokkeren, ook al proberen zij deze te vermijden om ongeïndrukt te blijven.

They began talking to people they trusted, and to those in whom they felt a readiness to accept Islam. People, therefore, found out about their Message and felt their presence. At this stage, the call was positioned at the starting point and needed to be launched. This marked the end of the first stage, i.e. the collectivization and acculturation, and the call inevitably moved to the second stage, that of interaction and struggle. It involved expounding Islam and its concepts to the people. Some people responded and accepted, and others rejected and fought it. However, before disbelief and falsehood could be defeated and before Iman and righteousness could gain the upper hand, such a clash was inevitable. Yet, no matter how stubborn peoples’ minds are, they can never permanently block the path of the right concepts, although they try to avoid them so as to remain unaffected.

Daarom begon de fase van interactie, die de strijd inhield tussen de twee uiteenlopende stromingen van het denken: die van de Islam en ongeloof (Kufr). Het begon vanaf de tijd dat de Boodschapper van Allah ﷺ tevoorschijn kwam met zijn groep metgezellen (Sahabah), op een wijze die de Arabieren nooit eerder hadden gezien, en samen omzwermden zij de Kaaba terwijl zij de Boodschap verkondigden. Vanaf die tijd aan nodigde de Boodschapper van Allah ﷺ de mensen in Makkah publiekelijk uit tot de Islam, waarmee hij hun bestaande levensstijl uitdaagde.

Therefore, the stage of interaction commenced, incorporating as it did the struggle between the two disparate streams of thoughts, that of Islam and Kufr. It proceeded from the time that the Messenger of Allah (pbuh) emerged with his group of Sahabah, in a manner never before witnessed by the Arabs, and together they circumumbulated the Ka’bah declaring the Message. From that time on, the Messenger of Allah (pbuh) publicly invited people to Islam in Makkah, challenging their existing lifestyles.

Qur'anverzen die de Eenheid van Allah (SWT) verkondigen, werden aan de Boodschapper van Allah ﷺ geopenbaard, evenals de verzen die ongeloof en afgodendienst veroordeelden, en de verzen die de wijze waarop mensen blindelings hun voorvaderen volgden, aanvielen. Deze verzen werden geopenbaard om de corrupte praktijken binnen de samenleving te verafschuwen; ze vielen rente (woeker (Riba)) aan, evenals corruptie en het bedriegen van de weegschalen (Tatfeef). Om de mensen aan te spreken, sprak de Boodschapper van Allah ﷺ hen in groepen toe over de Islam. Hij begon met het bijeenbrengen van zijn clan, waarbij hij hen uitnodigde voor maaltijden. Vervolgens nodigde hij hen uit voor de Islam en vroeg hen hem te steunen, maar zij verwierpen hem. Hij verzamelde de Mekkanen bij al-Safa en sprak hen toe, maar dit riep de woede op van de leiders van de Quraysh, in het bijzonder Abu Lahab, waardoor de kloof tussen de Boodschapper van Allah ﷺ en de Quraysh, en tussen hem en de andere Arabieren, verdiepte. Zo werd de interactie met het publiek gekoppeld aan de geconcentreerde educatie die in huizen werd gegeven, specifiek in het huis van al-Arqam en in de valleien.

Qur’anic verses proclaiming the Oneness of Allah (swt) were revealed to the Messenger of Allah (pbuh), as were the verses deploring disbelief and idol-worship, and the verses attacking the way people blindly followed their forefathers. These verses were revealed to abhor the corrupt dealings within society, they attacked interest (Riba) and corruption and cheating in the scales (Tatfeef). In order to address the people, the Messenger of Allah (pbuh) talked to them about Islam in groups. He started by gathering together his clan, inviting them for meals. Then he invited them to Islam and asked them to support him, but they rejected him. He gathered the Makkans at al-Safa and talked to them, but this enraged the leaders of the Quraysh, especially Abu Lahab, thus the rift deepened between Allah’s Messenger (pbuh) and the Quraysh and between him and the other Arabs. Thus, the interaction with the public was coupled with the concentrated education being delivered in houses, specifically in the house of al-Arqam and in the valleys.

De oproep verschoof van het uitnodigen van individuen die een goed potentieel toonden naar het uitnodigen van alle mensen. De publieke oproep en de culturele integratie hadden een zichtbaar effect op de Quraysh, aangezien het een grote hoeveelheid haat ontketende vanuit hun wijken, die toenam naarmate de dreiging van de oproep groter werd. De Quraysh begonnen ernstige maatregelen te nemen om de oproep tot de islam (Da’wah) tegen te gaan en te weerstaan, nadat zij beseften dat zij Muhammad ﷺ en zijn Boodschap niet langer konden negeren. Zo intensiveerden de vijandelijkheden tegen de Boodschapper van Allah ﷺ en zijn metgezellen (Sahabah).

The call moved from inviting individuals who displayed good potential to inviting all people. The public call and acculturation had a visible effect on the Quraysh, for it unleashed from their quarters a great deal of hatred which mounted, as the threat of the call increased/became more prevalent. The Quraysh began taking serious measures to counter and resist the Da’wah after realizing that it could no longer ignore Muhammad (pbuh) and his Message. Thus, the hostilities intensified against Allah’s Messenger (pbuh) and his Sahabah.

De publieke aanpak van de groep had echter een enorm effect. Het creëerde de publieke opinie die nodig was voor de groei van de oproep tot de islam (Da’wah), en dit hielp bij de snelle expansie ervan door heel Makkah. Elke dag die voorbijging, zag een groei in het aantal moslims; de armen, de behoeftigen en de onderdrukten omarmden de islam, evenals de edelen en leiders, en de rijke handelaren wier handel hen niet afleidde van het nadenken over waar de Boodschapper van Allah ﷺ toe opriep. Degenen die de islam omarmden, waren degenen wiens geest en hart zuiverheid, wijsheid en waarheid begrepen, en zij die zichzelf verhieven boven koppigheid en hoogmoed. Zij omarmden de islam op het moment dat zij de rechtvaardigheid ervan en de waarachtigheid van degene die de Boodschap overbracht, beseften. De islam verspreidde zich daar in Makkah, en mannen en vrouwen omarmden het. De collectieve oproep tot de islam (Da’wah) speelde een belangrijke rol bij het brengen van de Boodschap naar een breder publiek, ondanks de beproevingen en het lijden dat de moslims in het proces moesten ondergaan. Het succes van de oproep tot de islam (Da’wah) maakte de leiders van de Quraysh nog woedender, en was als een vuur dat door hun harten brandde. De Boodschapper van Allah ﷺ voerde een onvermoeibare, ideologische campagne tegen de onrechtvaardigheid, hardheid en onderdrukking die Makkah domineerden, en hij bespotte, viel aan en ontmaskerde hun ongelukkige concepten en praktijken.

The public approach of the group, however, had a massive effect. It created the public opinion necessary for the growth of the Da’wah and this asssisted in its rapid expansion throughout Makkah. Every day that passed saw a growth in the number of Muslims, the poor, the deprived and the oppressed embraced Islam so did the nobles and leaders, and the rich traders whose trading did not distract them from reflecting on what the Messenger of Allah (pbuh) was calling for. Those who embraced Islam were the ones whose minds and hearts understood purity, wisdom and truth, and those who raised themselves above stubbornness and haughtiness. They embraced Islam the moment they realized its righteousness and the truthfulness of the one who conveyed the Message. Islam spread in Makkah therein, and men and women embraced it. The collective Da’wah played a major role in taking the Message to a wider audience despite the trials and suffering that the Muslims had to endure in the process. The success of the Da’wah enraged the leaders of the Quraysh still further, and was like a fire burning through their hearts. The Messenger of Allah (pbuh) waged an unrelenting, ideological campaign against injustice, harshness and oppression that dominated Makkah, and he mocked, attacked and exposed their ill-fated concepts and practices.

Dit markeerde het begin van een van de zwaarste fasen tussen de Boodschapper van Allah ﷺ en zijn metgezellen (Sahabah) aan de ene kant, en de ongelovigen van de Quraysh aan de andere kant. Hoewel de tussenfase tussen de fase van acculturatie en de fase van interactie wordt beschouwd als de meest delicate en gevoelige, omdat het een grote mate van wijsheid, geduld en precisie vereist, is de fase van interactie in werkelijkheid de moeilijkste, omdat het oprechtheid en weerstand vereist zonder rekening te houden met de resultaten of de omstandigheden van de huidige situatie. Dit is vanwege het feit dat de moslims beproefd zouden worden in hun religie (Deen) en geloof (Iman).

This marked the beginning of one of the most severest of stages between the Messenger of Allah (pbuh) and his Sahabah on one side and the disbelievers of the Quraysh on the other. Although the intermediate phase between the stage of acculturation and the stage of interaction is considered to be the most delicate and sensitive, because it requires a great deal of wisdom, patience and precision, the phase of interaction is actually the most difficult because it requires frankness and defiance without giving any account to results or conditions of the situation at hand. This is so due to the fact that the Muslims would be tested in their Deen and Iman.

De Boodschapper van Allah ﷺ en zijn Metgezellen gingen door die fase heen terwijl zij een vorm van onderdrukking, marteling, vervolging en agressie ondergingen die de hoogste berg zou doen bezwijken.

The Messenger of Allah (pbuh) and his Companions passed through that phase enduring the kind of oppression, torture, persecution and aggression that would weigh down the highest mountain.

Sommigen van hen emigreerden naar Abyssinia, sommigen van hen kwamen om het leven onder marteling en sommigen van hen overleefden de meest gruwelijke vormen van agressie. Zij zetten hun onvermoeibare strijd voort totdat zij in staat waren de Mekkanese samenleving te beïnvloeden met het licht van de islam en de duisternis te doen verdwijnen die ongeloof had voortgebracht en waarin Mekka was gestort. Ondanks het feit dat de Boodschapper van Allah ﷺ drie jaar in het Huis van al-Arqam doorbracht, nadat hij de eerste fase van de oproep tot de islam (Da’wah) had voltooid, moest hij nog acht jaar lang strijden tegen ongeloof, ook al had hij zijn profeetschap duidelijk aangetoond door vele wonderen. Dit alles gebeurde zonder dat de Quraysh ook maar één moment rust gaven in het martelen van de moslims, noch enige tekenen toonden van het verzachten van hun harde houding tegenover de islam. Als gevolg van de interactie tussen de moslims en de Quraysh verspreidde de impact van de oproep tot de islam (Da’wah) zich over het hele schiereiland en werd het een onderwerp waar iedereen over sprak; de pelgrims hielpen bij het verspreiden van het nieuws van de oproep onder de Arabische stammen. De Arabieren bleven echter voornamelijk toeschouwers en zetten nooit één stap richting geloof (Iman), aangezien hun belangrijkste zorg was om de Quraysh niet te verontrusten. Zij vermeden de Boodschapper van Allah ﷺ om niet in conflict te komen met de Quraysh. Deze gevaarlijke situatie van de Boodschapper van Allah ﷺ en de metgezellen (Sahabah) maakte het duidelijk dat het verplaatsen van de oproep tot de islam (Da’wah) naar de derde fase, waarin de islam zal worden geïmplementeerd, een noodzaak is.

Some of them emigrated to Abyssinia, some of them perished under torture and some of them survived the most atrocious types of aggression. They pursued their relentless struggle until they were able to affect the Makkan society with the light of Islam and to begin to dissipate the darkness that disbelief had engendered, and that Makkah had been plunged into. Despite the fact that the Messenger of Allah (pbuh) spent three years in the House of al- Arqam, having completed the first stage of the Da’wah, he had to struggle against disbelief, even though he had clearly demonstrated his Prophethood through many miracles, for another eight years. All of this transpired without the Quraysh once giving any respite from torturing the Muslims, nor showing any signs of appeasing their harsh stance against Islam. As a result of the interaction between the Muslims and the Quraysh, the impact of the Da’wah spread throughout the Peninsula and became a subject on everyone’s lips; the pilgrims helped in spreading the news of the call amongst the Arab tribes. However, those Arabs remained mainly spectators and never moved one step towards Iman, as their main concern was not to upset the Quraysh. They avoided the Messenger of Allah (pbuh) in order not to clash with the Quraysh. This dangerous situation of the Messenger of Allah (pbuh) and the Sahabah made it evident that moving the Da’wah to the third phase in which Islam will be implemented is a must.

De tekenen in Makkah duidden echter niet op het feit dat het een levensvatbare optie was. Bovendien verhinderde de toename van vijandelijkheden tegen de moslims dat zij hun tijd volledig aan de oproep konden wijden, en de afwijzing door het volk verergerde de situatie en maakte deze nog slechter.

However, the signs in Makkah were not indicative towards it being a viable option. Additionally, the increase in hostilities against the Muslims prevented them from fully devoting their time to the call and the people’s rejection compounded the situation and made it worse.