De werkelijke oorzaak achter de invasie van Andalus was de wraak waar Europa naar hunkerde sinds hun vernederende nederlaag in de kruistochten. Na de verpletterende slag die de moslims hen toebrachten, en nadat zij uit de moslimlanden waren verdreven, koesterden de westerlingen een wrok tegen de moslims. Hun harten waren gevuld met haat en kwaadwilligheid jegens de moslims. Zij zouden het niet durven herhalen in het Oosten, want zij wisten dat de moslims in staat zouden zijn elke aanval daar af te slaan. Zij dachten dat wraak gemakkelijker te verkrijgen zou zijn in Andalus. Na verloop van tijd richtte Europa zijn aanval op Andalus en verscheurde het deze wreed, waarbij guillotines en crematoria werden gebruikt op de inwoners. Het was wreder dan door beesten, zijnde een van de meest verachtelijke van de vele schandelijke daden die door het Westen werden uitgevoerd. Desondanks werden zij aangemoedigd door de verwaarlozing van de moslims in het steunen van Andalus.

The real cause behind the invasion of Andalus was the revenge which Europe yearned for ever since their humiliating defeat in the crusader wars. After the crushing blow they were dealt by the Muslims, and after they had been chased away from Muslim lands, the Westerners carried a grudge against the Muslims. Their hearts were filled with hatred and malice towards the Muslims. They would not dare repeat their venture in the East, for they knew that the Muslims would be able to repel any offensive there. They thought that revenge would be easier to obtain in Andalus. In time, Europe directed its onslaught to Andalus and savagely ripped it apart using guillotines and crematoriums on its inhabitants. It was more savage than by beasts, being one of the most despicable of many shameful acts carried out by the West. Nevertheless, they were encouraged by the neglect of the Muslims in supporting Andalus.

De moslims waren destijds sterk genoeg en in staat om die provincie (Wilayah) militair bij te staan tegen haar westerse vijanden. De moslims werden echter laks en lieten Andalus een gemakkelijke prooi worden. Dit moedigde het Westen aan om nog verder na te denken over wraak, en als het niet voor de macht van de moslims was geweest, in het bijzonder de ‘Uthmani-staat, zouden de invallen sterk en snel zijn gekomen op de rest van de moslimlanden. Het was de pure macht van de moslims en de verovering van grote delen van Europa door de invallende ‘Uthmani's, die grote angst onder de westerlingen veroorzaakte en hen dwong om twee keer na te denken over het ondernemen van een overhaast avontuur tegen de moslims, uit angst dat zij verslagen zouden worden in de stijl van de kruistochten.

The Muslims were strong enough at the time and in a position to militarily assist that Wilayah (province) against its Western foes. However, the Muslims slackened and left Andalus an easy prey. This encouraged the West to think even further about revenge and had it not been for the might of the Muslims, especially the ‘Uthmani State, the raids would have come strong and fast on the rest of the Muslim lands. It was the sheer might of the Muslims and the conquest of large parts of Europe by the invading ‘Uthmanis which caused great fright among the Westerners and pressed them to think twice about embarking on any rash venture against the Muslims lest they get defeated in the style of the crusades.

De westerse invasie moest worden uitgesteld tot de tweede helft van de achttiende eeuw. Pas toen was de stagnatie de islamitische wereld binnengedrongen. Doordat de moslims het internationaal overbrengen van de islamitische boodschap hadden verwaarloosd en de vurigheid van de islam in hun harten en geesten was afgenomen, namen hun grootsheid en macht pas toen af in de ogen van hun vijanden. Hierop volgde een intensivering van de culturele en missionaire invasies van de islamitische wereld, vergezeld door de politieke invasie die de moslimlanden uiteenbrak.

The Western invasion had to be delayed until the second half of the eighteenth century. Only then had stagnation hit the Islamic world. Thus, with the Muslims abandoning the conveyance of the Islamic message internationally and with the fervor of Islam having waned in their hearts and minds it was only then that their grandeur and might diminished in the eyes of their enemies. Following this, the cultural and missionary invasions of the Islamic world intensified, accompanied by the political invasion that carved up the Muslim lands.

Tijdens de heerschappij van Catherine (1762-1796) vocht Rusland tegen de ‘Uthmani's en versloeg hen. In dit proces werd een groot gebied van hun land afgesneden. De Russen namen de stad Azov en het al-Qaram schiereiland (de Krim) in, evenals de gehele noordkust van de Zwarte Zee. Zij stichtten de stad Sevastopol als militaire basis op het schiereiland en bouwden de commerciële haven Odessa aan de Zwarte Zee in het zuiden van de Oekraïne. Rusland werd een grote zorg voor het buitenlands beleid van de ‘Uthmani-staat door de soevereiniteit over de Romeinse emiraten op te eisen en zichzelf te beschouwen als de beschermer van het christendom binnen de ‘Uthmani-staat.

During the rule of Catherine (1762-1796), Russia fought the ‘Uthmanis and defeated them. In the process, a large area was sliced off of their land. The Russians took the city of Azov and the al-Qaram Peninsula (the Crimea), as well as the whole of the Northern coast of the Black sea. They founded the city of Sevastopol as a military base in the Peninsula and built the commercial port of Odessa on the Black Sea in the South of the Ukraine. Russia became a major concern for the foreign policy of the ‘Uthmani State by assuming sovereignty over the Roman emirates and considering herself the protector of Christianity within the ‘Uthmani State.

In 1884 sneed Rusland heel Turkistan af van de Islamitische Staat en voltooide vervolgens de bezetting van heel Qafqas. Rusland was echter niet de enige staat die de ‘Uthmanis uitdaagde; de rest van de westerse machten deed dat ook. Op 1 juli 1798 viel Napoleon Egypte aan en bezette het land snel. In februari 1799 viel hij de zuidelijke haven van al-Sham aan en nam Gazza, al-Ramlah en Yafa in. Hij stond nabij het fort van Akka (beroemd tijdens de kruistochten als Acre), maar zijn aanval wankelde en zo keerde hij terug naar Egypte, en vervolgens naar Frankrijk, waarna zijn onderneming uiteindelijk in 1801 mislukte. Ondanks het feit dat zijn campagne onsuccesvol en vruchteloos bleek, had het een diepe impact op de ‘Uthmani-staat. In het kielzog daarvan stelden de meeste Europese landen zich op om de islamitische wereld aan te vallen en delen van het land te bezetten. De Fransen bezetten Algerije in 1830 en werkten toe naar de bezetting van Tunesië totdat zij dit in 1881 deden. Zij bezetten Marrakesh in 1912. De Italianen bezetten Tripoli in 1911, wat de scheiding markeerde van Noord-Afrika — dat niet langer onder islamitisch bestuur stond — van de ‘Uthmani-staat. Het kwam onder het bewind van de ongelovigen te staan en werd rechtstreeks door hen gekoloniseerd.

In 1884, Russia cut the whole of Turkistan from the Islamic State, and then completed its occupation of all of Qafqas. However, Russia was not the only state to challenge the ‘Uthmanis, the rest of the Western powers did so too. On July 1st, 1798, Napoleon attacked Egypt and quickly occupied her. In February, 1799, he attacked the southern port of al-Sham and seized Gazza, al-Ramlah and Yafa. He stood near the fort of Akka (famous in the crusades as Acre), but his onslaught faltered and so he returned to Egypt, then to France and his venture finally failed in 1801. However, despite the fact that his campaign proved unsuccessful and abortive, it deeply affected the ‘Uthmani State. In its aftermath, most of the countries of Europe queued up to attack the Islamic world and occupy parts of its land. The French occupied Algeria in 1830, and worked towards occupying Tunisia until they did so in 1881. They occupied Marrakesh in 1912. The Italians occupied Tripoli in 1911 and this marked the separation of North Africa, which was no longer under Islamic rule, from the ‘Uthmani State. It came to be ruled by the disbelievers and was directly colonized by them.

De Westerlingen stopten daar niet, maar gingen verder met het voltooien van de consolidatie van hun bezetting van de resterende delen van de Staat. Groot-Brittannië bezette Aden in 1839 en breidde zijn verdrag uit om Lahaj en de andere negen Protectoraten te omvatten, die zich uitstrekten van de zuid-Jemenitische grens tot in het oosten van het schiereiland. De Britten hadden lang daarvoor al India ingenomen, waardoor de moslims in dat proces hun gezag daarover verloren. Zij concentreerden hun onderdrukking specifiek op de moslims, die de gezagsdragers in India waren geweest; de Britten namen dat gezag zo over en koloniseerden India. Vervolgens begonnen zij een proces dat gericht was op het verzwakken van de moslimpositie in het algemeen.

The Westerners did not stop there but continued to complete the consolidation of their occupation of the remaining parts of the State. Britain occupied Aden in 1839 and expanded its covenant to include the Lahaj and the other nine Protectorates which spread from the Southern Yemeni border to the East of the Peninsula. The British had long before seized India, therefore, stripping the Muslims from their authority over it in the process. They specifically concentrated their oppression on the Muslims, who had been the people in authority in India, the British thus seized that authority and colonized India. Then they began a process aimed at weakening the Muslim stand in general.

In 1882 nam Groot-Brittannië Egypte in beslag en in 1898 Soedan. Ondertussen bezette Holland de Oost-Indië; Afghanistan werd onder Brits-Russische druk geplaatst en dat gold ook voor Iran. De westerse aanval op de islamitische wereld intensiveerde totdat het gevoel ontstond dat deze geheel onder westerse hegemonie dreigde te vallen en dat de campagne van de kruisvaarders was hervat en succes na succes behaalde. Er werden stappen ondernomen om deze westerse invasie te weerstaan en de zware druk ervan te minimaliseren. Verzetbewegingen braken uit op verschillende plaatsen. Een revolutie barstte los in Algerije, de moslims in China kwamen in opstand, net als de Mahdyyun in Soedan. Ook de Sanusyya-revolutie brak uit. Dit bewees feitelijk dat er nog een zekere vitaliteit aanwezig was binnen de islamitische wereld, ondanks haar verval en zwakte. Echter, al deze pogingen mislukten volledig en het is hen nooit gelukt om de islamitische wereld te redden.

In 1882, Britain seized Egypt and in 1898 Sudan. Meanwhile, Holland occupied the East Indies; Afghanistan was put under Anglo-Russian pressure and so was Iran. The Western onslaught on the Islamic world intensified until it was felt that it was about to fall under Western hegemony altogether and that the crusaders’ campaign had been resumed and was achieving success after success. Steps were taken to resist this Western invasion and to minimize its heavy pressure. Resistance movements broke out in several places. A revolution erupted in Algeria, the Muslims of China rose up in arms, as did the Mahdyyun in Sudan. The Sanusyya revolution also erupted. This actually proved that there was still some kind of vitality left within the Islamic world despite its decline and weakness. However, all these attempts completely failed and they never did manage to salvage the Islamic world.

Het Westen heeft, naast zijn militaire invasie, zich ermee beziggehouden de islamitische wereld cultureel en politiek te verdelen, en ging over tot het afscheuren van andere delen van de islamitische wereld en werkte onvermoeibaar toe naar de vernietiging van de ‘Uthmani-staat, want dit was de islamitische staat die de moslims wereldwijd vertegenwoordigde. Met dit doel voor ogen stichtte het Westen etnische en nationalistische groepen. Om te beginnen provoceerden zij de mensen van de Balkan om in 1804 in opstand te komen. Dergelijke opstanden werden gefinancierd door het Westen en leidden uiteindelijk in 1878 tot de onafhankelijkheid van de Balkan.

The West, in addition to its military invasion, set about dividing the Islamic world culturally and politically, and went on to sever other parts of the Islamic world and worked tenaciously towards destroying the ‘Uthmani State, for this was the Islamic State that represented the Muslims world-wide. With this purpose in mind the West established ethnic and nationalist groups. To begin with, they incited the people of the Balkans to rebel in 1804. Such rebellions as these were financed by the West and they eventually led in 1878 to the Balkans gaining their independence.

De buitenlandse machten provoceerden Griekenland ook om in 1821 in opstand te komen, totdat deze rebellie, dankzij hun interventie, eindigde in het verkrijgen van de onafhankelijkheid van Griekenland van de ‘Uthmani-staat in 1830. Het was in deze fase dat de Balkan volgde, totdat de schaduw van de ‘Uthmani-staat Kreta, Cyprus en de meeste van de mediterrane eilanden die het ooit had bestuurd, niet langer omhulde. De meeste inwoners van deze plaatsen werden vervolgens uit hun huizen verdreven en gedwongen te vluchten vanwege de wreedheid van de ongelovigen. Zij zochten toevlucht in de Arabische landen die nog steeds islamitisch land waren en deel uitmaakten van de islamitische staat. De Circassiërs, de Bosniërs, de Tsjetsjenen en anderen zijn de zonen van die helden die weigerden zich te onderwerpen aan het bewind van de ongelovigen en met hun religie (Deen) vluchtten naar de veiligheid van het islamitische huis en het islamitische gezag.

The foreign powers also incited Greece to rebel in 1821 until this rebellion, thanks to their intervention, ended in Greece gaining its independence from the ‘Uthmani State in 1830. It was at this stage then that the Balkans followed suit, until the shadow of the ‘Uthmani State no longer engulfed Crete, Cyprus and most of the Mediterranean Islands which it had once governed over. Most of the inhabitants of these places were subsequently expelled from their homes and forced to flee due to the savagery of the disbelievers. They sought refuge in the Arab countries which were still Muslim land and remained part of the Islamic State. The Circassians, the Bushnaks, the Chechens and others are the sons of those heroes who refused to yield to the rule of the disbelievers and fled with their Deen to the safety of the Islamic household and Islamic rule.

De Westerlingen gingen zelfs nog een stap verder en moedigden in het geheim separatistische bewegingen onder de moslims zelf binnen de Staat aan en ondersteunden deze, namelijk tussen Arabieren en Turken. Zij steunden de nationalistische bewegingen en hielpen bij de oprichting van Turkse en Arabische politieke partijen zoals de “Turkyya al-Fatah Party” (Jonge Turken), de “Union and Progress Party”, de “Arab Independence Party” en de “Covenant (Al-A’hd) Party”, onder anderen. Dit resulteerde in het feit dat het lichaam van de Staat van binnenuit gewelddadig werd geschud en het begon te brokkelen, in combinatie met buitenlandse invasies. De ongelovige krachten vonden het zeer veelbelovend om hun aanval op de islamitische wereld te richten, waarbij zij de rest van het land innamen en de Islamitische Staat vernietigden door deze uit het bestaan te wissen. Dit was aan het begin van de Eerste Wereldoorlog, waarin de ‘Uthmani Staat werd gedwongen en die eindigde in haar nederlaag. De geallieerden kwamen als de overwinnaars uit de strijd en zij verdeelden de islamitische wereld onderling als oorlogsbuit. Alles wat van de Islamitische Staat overbleef, was Turks land dat bekend kwam te staan als Turkije, en dat aan het einde van de oorlog in 1918 overgeleverd bleef aan de westerse krachten tot 1921, toen zij er op haar beurt in slaagde haar onafhankelijkheid van hen te verkrijgen nadat zij de geallieerden garanties had gegeven dat zij het islamitische regeringssysteem zou verlaten.

The Westerners went even further and secretly encouraged and supported separatist movements among the Muslims themselves within the State, i.e. between Arabs and Turks. They backed the nationalist movements and helped to establish Turkish and Arab political parties such as the “Turkyya al-Fatah Party” (Young Turks), the “Union and Progress Party”, the “Arab Independence Party”, and the “Covenant (Al-A’hd) Party”, amongst others. This resulted in the State’s body being violently shaken from within and it began to crumble, coupled with foreign invasions. The disbelieving forces found it very promising to direct their onslaught against the Islamic world, seizing the rest of its land and destroying the Islamic State by wiping it out of existence. This was at the start of the First World War which the ‘Uthmani State was forced into and which ended in its defeat. The allies emerged as the victors and they divided the Islamic world between them as war booty. All that remained of the Islamic State was Turkish land which came to be known as Turkey and which remained at the end of the war in 1918 at the mercy of the Western forces until 1921, when she in turn managed to gain her independence from them after giving the allies guarantees that she would abandon the Islamic system of government.