Net zoals Allah (SWT) het huwelijk heeft voorgeschreven, heeft Hij ook de scheiding voorgeschreven. De basis van de legitimiteit ervan is de Kitab, de profetische traditie (Sunnah) en consensus (Ijma’). Wat de Kitab betreft, zei Allah (SWT):

Just as Allah (swt) legislated marriage He also legislated divorce. The basis of its legitimacy is the Kitab, Sunnah and Ijma’a. As for the Kitab, Allah (swt) said:

“De scheiding is tweemaal, daarna ofwel behoud je haar op een redelijke wijze (bilmaroof) of laat je haar vrij met vriendelijkheid” [Al-Baqarah: 229]. Wat de profetische traditie (Sunnah) betreft, is er overgeleverd op gezag van Umar b. al-Khattab dat de Profeet ﷺ Hafsa scheidde en haar daarna weer terugnam. En er is overgeleverd op gezag van Abdullah b. Umar, die zei: “Ik had een echtgenote onder mijn zorg van wie ik hield, maar mijn vader hield niet van haar, dus beval hij mij haar te scheiden. Ik weigerde.” Hij meldde het vervolgens aan de Profeet ﷺ. Hij ﷺ zei: “O Abdullah b. Umar, scheid je echtgenote.” De metgezellen (Sahabah) bereikten een consensus (Ijma’) over de legitimiteit van scheiding.

“The divorce is twice, after that, either you retain her on reasonable terms (bilmaroof) or release her with kindness” [Al- Baqarah: 229] As for the Sunnah it has been narrated on the authority of Umar b. al- Khattab that the Prophet (pbuh) divorced Hafsa then took her back. And it was narrated on the authority of Abdullah b. Umar who said: “I had under my charge a wife whom I loved but my father did not like her so He ordered me to divorce her. I refused.” He then mentioned it to the Prophet (pbuh). He (pbuh) said: “O Abdullah b. Umar divorce your wife.” The Sahabah reached an Ijma’a on the legitimacy of divorce.

Echtscheiding is een ontbinding van het huwelijkscontract, oftewel de huwelijksknoop. De toelaatbaarheid van echtscheiding heeft geen sharia grondreden (Illah). De teksten die dit toestaan, bevatten geen enkele grondreden (Illah), noch in de tekst (reden) van de Qur'an, noch in de overlevering (Hadith). Het is toegestaan omdat de Shar’a het heeft toegestaan en niet om enige andere reden. De sharia-echtscheiding bestaat uit drie uitspraken, na elkaar. Als een man zijn vrouw één keer scheidt, dan vormt dat één uitspraak. Het is Hem toegestaan haar terug te nemen (Raj'aa) tijdens de Iddah (wachttijd) zonder een nieuw huwelijkscontract. Als Hij haar voor de tweede keer scheidt, dan heeft de tweede uitspraak plaatsgevonden. Het is de echtgenoot toegestaan haar terug te nemen tijdens de Iddah zonder een nieuw contract. Wanneer de Iddah in die twee gevallen is voltooid en Hij haar niet heeft teruggenomen, dan wordt zij onherroepelijk (Bain) voor Hem, zijnde de kleinere onherroepelijkheid (Baynuna Sughra). Het is Hem niet toegestaan haar terug te nemen behalve met een nieuw contract en bruidsschat. Als Hij haar een derde keer scheidt, dan hebben er drie uitspraken plaatsgevonden, en zij wordt onherroepelijk voor Hem, zijnde de grotere onherroepelijkheid. Het is Hem niet toegestaan haar terug te nemen behalve nadat zij met een ander persoon is getrouwd en hij het huwelijk met haar heeft consummeerd en zij haar Iddah van Hem heeft voltooid. Allah (SWT) zei:

Divorce is an annulment of the contract of marriage i.e., the knot of marriage. The permissibility of divorce has no Shari’ah Illah. The texts which allow it do not include any Illah whether in the text (reason) of the Qur'an or the Hadith. It is allowed because the Shar’a has allowed it and not for any other reason. The Shari’ah divorce consists of three pronouncements, one after another. If a man divorced his wife once then that constitutes one pronouncement. It is allowed for Him to take her back (Raj'aa) during the Iddah (waiting period) without a new contract of marriage. If He divorced her the second time, then the second pronouncement has taken place. It is permitted for the husband to take her back during the Iddah without a new contract. When the Iddah has been completed in those two cases and He has not taken her back then she will become irrevocable (Bain) to Him, this being the lesser irrevocability (Baynuna Sughra). He is not permitted to take her back except with a new contract and dowry. If He divorced her a third time then three pronouncements have taken place, and she will become irrevocable to Him, this being the greater irrevocability. It is not allowed for Him to take her back except after she marries another person and He consummates the marriage with her and she completes her Iddah from Him. Allah (swt) said:

“De scheiding is tweemaal, daarna houdt u haar op een redelijke wijze vast of laat u haar met vriendelijkheid los. En het is u niet toegestaan om iets van de bruidsschat die u hen hebt gegeven terug te nemen, behalve wanneer beide partijen vrezen dat zij niet in staat zullen zijn de grenzen die door Allah zijn bepaald in acht te nemen. Als u dan vreest dat zij de grenzen die door Allah zijn bepaald niet in acht zullen nemen, dan is er geen zonde op hen beiden als zij (de bruidsschat of een deel ervan teruggeeft voor haar Khula (scheiding)). Dit zijn de grenzen die door Allah zijn bepaald, overschrijd deze dus niet. Wie de grenzen van Allah overschrijdt, zij zijn de Zalimin (onrechtdoeners). En als Hij haar heeft gescheiden (de derde keer), dan is zij daarna niet toegestaan voor Hem totdat zij met een andere echtgenoot is getrouwd. Als de echtgenoot haar daarna scheidt, is er geen zonde op hen beiden dat zij herenigd worden, mits zij het gevoel hebben dat zij de grenzen die door Allah zijn bepaald in acht kunnen nemen. Dit zijn de Grenzen van Allah, die Hij duidelijk maakt voor de mensen die kennis hebben” [Al-Baqarah: 229-230] Zo heeft Allah (SWT) de moslims in het vers (Ayah) geleerd hoe zij moeten scheiden. De Profeet ﷺ zei: “De scheiding is tweemaal”. Vervolgens gaf Hij hen de keuze, nadat Hij hen (de wijze van scheiden) had geleerd, om ofwel hun vrouwen vast te houden en op een eervolle wijze met hen te leven en hun verplichtingen jegens hen na te komen, of hen op een goede manier los te laten, wat hen een plicht is. Daarna zei de Profeet ﷺ: “En als Hij haar heeft gescheiden (de derde keer), dan is zij daarna niet toegestaan voor Hem totdat zij met een andere echtgenoot is getrouwd”; dat wil zeggen, als Hij haar een derde keer scheidt na de twee voorgaande keren, dan is het Hem niet toegestaan met haar te trouwen totdat zij met een andere echtgenoot is getrouwd. Daarna zei Hij: “Als de echtgenoot haar daarna scheidt, is er geen zonde op hen beiden dat zij herenigd worden”; dat wil zeggen, als de andere echtgenoot haar scheidt, dan zal het de eerste echtgenoot zijn toegestaan haar terug te nemen met een nieuw contract en een nieuwe bruidsschat. Het onderwerp van de tweede woordenzin 'Hij heeft haar gescheiden' verwijst naar de dichtstbijzijnde genoemde persoon, wat de uitdrukking is: 'een andere echtgenoot', d.w.z. de tweede echtgenoot. En het onderwerp van 's' verwijst naar de eerste echtgenoot, d.w.z. er is niets dat hen verhindert om terug te keren naar hun echtelijke partner. Daarom heeft de man de autoriteit van drie scheidingsuitspraken over de vrouw, waarvan er twee hem toestaan haar terug te nemen en de derde hem niet toestaat haar terug te nemen totdat zij met een andere echtgenoot is getrouwd.

“The divorce is twice, after that, either you retain her on reasonable terms or release her with kindness. And it is not lawful for you to take back any of the dowry which you gave them, except when both parties fear that they would be unable to keep the limits ordained by Allah. Then if you fear that they would not be able to keep the limits ordained by Allah, then there is no sin on either of them if she gives back (the dowry or a part of it for her Khula (divorce)). These are the limits ordained by Allah, so do not transgress them. Whoever transgresses the limits of Allah, then such are the Zalimin (wrong-doers). And if He has divorced her (the third time), then she is not lawful unto Him thereafter until she has married another husband. Then, if the husband divorced her, it is no sin on either of them that they reunite, provided they feel that they can keep the limits ordained by Allah. These are the Limits of Allah, which He makes plain for the people who have knowledge” [Al- Baqarah: 229-230] So in the Ayah Allah (swt) has taught the Muslims how to divorce. He (pbuh) said: “The divorce is twice”. Then He gave them the choice after teaching them (the manner of divorce) either to hold onto their wives and live with them honourably and discharge their obligations to them, or release them in a nice way, which is incumbent upon them. Then He (pbuh) said: “And if He has divorced her (the third time), then she is not lawful to Him thereafter until she has married another husband”; i.e. if He divorced her a third time after the two previous times, it is not allowed for Him to marry her until after she had married another husband. Then He said: “Then, if the husband divorced her, it is no sin on either of them that they reunite”; i.e. if the other husband divorced her, then, it will be allowed for the first husband to take her back with a new contract and dowry. The subject of the second word 'He divorced her' refers to the closest person mentioned which is the expression: 'another husband'. i.e. the second husband. And the subject of s refers to the first husband i.e. there is nothing to prevent each of them from returning back to his/her companion by marriage. Therefore, the man has the authority of three pronouncements of divorce over the woman, two of which allow Him to take her back and the third of which does not allow Him to take her back until she has married another husband.

Echtscheiding ligt in de handen van de man in plaats van de vrouw; dus de man alleen heeft de macht om te scheiden, een macht die zij niet heeft. Wat betreft de reden waarom de man die macht heeft, dit is omdat Allah (SWT) het in zijn handen heeft gelegd. Er kan geen redenering voor worden gevonden in de Shar’a. Dienovereenkomstig mag er geen reden (Illa) voor worden gezocht. Inderdaad, bij het reflecteren op de realiteit van het huwelijk en de echtscheiding, merkt men op dat het huwelijk het begin is van een nieuw huwelijksleven, waarbij de man en de vrouw samenwerken in het kiezen van elkaar als de echtgenoot met wie zij respectievelijk willen trouwen. Ieder heeft het recht om te trouwen of om het huwelijk te weigeren met wie hij/zij maar wil. Echter, zodra het huwelijk daadwerkelijk plaatsvindt, wordt de man het leiderschap van het gezin gegeven en wordt hem voogdij over de vrouw gegeven. Het is dan onvermijdelijk dat echtscheiding ook het voorrecht van de man is, of zijn recht, omdat hij het hoofd van het gezin en het hoofd van het huishouden is. De enige verantwoordelijkheid en de plichten van het huis zijn aan hem toegekend. Daarom zou alleen hij de autoriteit moeten hebben om de knoop van het huwelijk te ontbinden. De autoriteit is evenredig aan de verantwoordelijkheid, en de scheiding tussen de echtgenoten ligt in de handen van degene die voogdij heeft over de ander. Dit is echter een beschrijving van de bestaande realiteit en geen redenering voor de rechtsregel (Hukm) van de Shar’a, omdat de Illa van de islamitische (Shar’i) Hukm niet anders mag zijn dan een sharia Illa die in de Shar’a-tekst wordt gevonden.

Divorce is in the hands of the man rather than the woman; so the man alone has the power to divorce, a power she does not have. As for why the man has that power, this is because Allah (swt) has put it in his hands. No reasoning can be found for it in the Shar’a. Accordingly no reason (Illa) should be sought for it. Indeed, reflecting on the reality of marriage and divorce, one notices that marriage is the beginning of a new marital life, where the man and the woman cooperate in choosing each other as the spouse whom they respectively wish to marry. Each one has the right to marry or to refuse marriage with whomever he/she wants. However, once the marriage actually takes place, the man is given the leadership of the family and He is given guardianship over the woman. It is then inevitable that divorce too be the prerogative of the man, or his right, because He is the chief of the family and head of the household. The sole responsibility and the duties of the house have been placed on Him. Therefore only He should have the authority to untie the knot of marriage. The authority is commensurate with the responsibility, and separation between the spouses is in the hands of the one who has guardianship over the other. However, this is a description of the existing reality and not a reasoning for the Shar’a rule, because the Illa of the Hukm Shar'i is not allowed to be other than a Shari’ah Illa found in the Shar’a text.

Desalniettemin betekent het feit dat de echtscheiding in handen van de man ligt, niet dat de vrouw zichzelf niet kan scheiden of een scheiding tussen haar en haar echtgenoot kan bewerkstelligen. Integendeel, hij heeft oorspronkelijk en onomstotelijk de exclusieve autoriteit, zonder beperkt te worden door enige situatie. In feite heeft hij het recht om haar te scheiden, zelfs zonder reden. De vrouw heeft echter het recht om zichzelf van hem te scheiden en een scheiding tussen haar en haar echtgenoot te bewerkstelligen in speciale gevallen, zoals bepaald door de Shar’a. De Shar’a heeft de vrouw toegestaan de huwelijkscontract te ontbinden in de volgende gevallen:

Nonetheless, divorce being in the hands of the man does not mean that the woman cannot divorce herself or bring about a separation between her and her husband. Indeed he, originally and unequivocally, has the sole authority without being restricted by any situation. In fact, He has the right to divorce her even without a reason. However, the wife has the right to divorce herself from Him and bring about separation between herself and her husband in special cases as stated by the Shar’a. The Shar’a has permitted the wife to annul the contract of marriage in the following cases:

1. Als de echtgenoot de kwestie van de scheiding onder haar gezag stelt. In dit geval heeft zij het recht om zichzelf van hem te scheiden volgens datgene wat Hijzelf haar heeft toegestaan. Zij dient dus te zeggen: "Ik scheid mezelf van mijn echtgenoot, [naam van de persoon]" of tot hem te zeggen: "Ik scheid mezelf van jou." Zij mag niet zeggen "Ik scheid jou" of "jij bent gescheiden", omdat de scheiding plaatsvindt bij de vrouw en niet bij de man, zelfs als de scheiding van de vrouw uitgaat. Het is de echtgenoot toegestaan de kwestie van de scheiding aan de echtgenote over te laten, omdat de Boodschapper ﷺ zijn vrouwen de keuze gaf (om als zijn vrouwen te blijven of niet) en ook vanwege de consensus (Ijma’) van de metgezellen (Sahabah) over deze zaak.

1. If the husband puts the issue of divorce under her authority. In this case she has the right to divorce herself from Him according to what He Himself has authorised her with. So she should say: I divorce myself from my husband such and such person or address Him saying: I divorce myself from you. She should not say I divorce you or you are divorced because divorce occurs on the woman and not the man, even if the divorce came from the woman. It is permitted for the husband to leave the issue of divorce to the wife because the Messenger (pbuh) gave his wives the choice (to remain as his wives or not) and also due to the Ijma’a of the Sahabah on this matter.

2. Als zij kennisneemt van een gebrek bij de echtgenoot dat seksuele gemeenschap verhindert, zoals impotentie of castratie, en zij zelf vrij is van dergelijke gebreken. In een dergelijke situatie heeft zij het recht om de ontbinding van haar huwelijk met hem aan te vragen. Indien de rechter het bestaan van dit gebrek bevestigt, zou hij de kwestie voor een jaar uitstellen, en als hij dan nog steeds niet in staat is tot seksuele gemeenschap met haar, dan zou haar verzoek worden ingewilligd en het huwelijk worden ontbonden. Er is overgeleverd dat Ibn Mundhir met een vrouw trouwde terwijl hij gecastreerd was. Umar zei tegen hem: “Heb je haar geïnformeerd?” Hij zei: “Nee.” Hij (Umar) zei: “Vertel het haar en geef haar de keuze (om om scheiding te vragen).” En er is overgeleverd dat Umar de impotente man één jaar uitstelde. Als de echtgenote vaststelt dat het penis van haar echtgenoot is afgesneden of verlamd is, dan krijgt zij onmiddellijk de keuze. Er zal geen uitstel aan haar worden opgelegd, omdat seksuele gemeenschap uitzichtloos is en het geen zin heeft om te wachten.

2. If she learns of a defect in the husband which prevents intercourse, such as impotence or castration, and she is free from such defects herself. In such a situation, she has the right to request the annulment of her marriage to Him. If the judge confirmed the existence of this defect, He would delay the issue for a year, and if He was still unable to have intercourse with her then her request would be answered and the marriage would be annulled. It has been reported that Ibn Mundhir married a women while being castrated. Umar said to Him: “Have you informed her?” He said: “No.” He (Umar) said: “Tell her and give her the choice (to ask for divorce).” And it has been narrated that Umar delayed the impotent for one year. If the wife finds that her husband's penis is cut or paralysed then her choice is given at once. No delay would be imposed on her because sexual intercourse is hopeless and there is no point in waiting.

3. Indien het voor de echtgenote voor of na de gemeenschap duidelijk wordt dat de echtgenoot een bepaalde ziekte heeft die het haar niet toestaat bij hem te verblijven zonder vrees voor schade, zoals melaatsheid, builenpest, syfilis of tuberculose, kan zij zich tot de rechter wenden en scheiding tussen haar en haar echtgenoot eisen. Haar verzoek zal worden ingewilligd indien het bestaan van deze ziekte is vastgesteld en er geen mogelijkheid tot genezing is binnen een gespecificeerde periode. Haar keuze is permanent en niet tijdelijk. Dit is vanwege wat is vermeld in de Muwatta op gezag van Malik, dat Said ibn al-Musayyab zei: “Indien een man een vrouw huwt, en hij is krankzinnig of heeft een lichamelijke gebrekkigheid, dan heeft zij het recht op keuze. Indien zij wenst, kan zij blijven, en indien zij wenst, kan zij zich van hem scheiden.” 4. Indien de echtgenoot krankzinnig wordt na het huwelijkscontract, heeft de echtgenote het recht zich tot de rechter te wenden en scheiding van hem te eisen. De rechter zal de scheiding voor een periode van een jaar uitstellen. Indien zijn krankzinnigheid in deze periode niet ophoudt en de echtgenote volhoudt, dan zal de rechter een vonnis van scheiding uitspreken. Dit is volgens de eerder genoemde overlevering (Hadith) van de Muwatta.

3. If it became apparent to the wife before or after intercourse that the husband had a certain disease that does not permit her to reside with Him without fear of harm, such as leprosy, burs, syphilis or tuberculosis, she can refer to the judge and demand separation between her and her husband. Her request would be answered if the existence of this illness was established and there was no possibility of a cure within a specified period of time. Her choice is permanent and not temporary. That is due to what has been mentioned in the Muwatta on the authority of Malik that Said ibn al- Musayyab said: “If a man married a woman, and He was insane or had a physical defect, she has the right of choice. If she wished she could stay, and if she wished she could separate from Him.” 4. If the husband became mentally insane after the contract of marriage the wife has the right to refer to the judge and demand separation from Him. The judge would delay the separation for the period of a year. If his insanity did not cease in this period and the wife was insistent, then the judge would give a verdict of separation. This is according to the aforementioned Hadith of Muwatta.

5. Als de echtgenoot naar een plaats reist, of deze nu verafgelegen of nabij is, en niet terugkeert, waarbij alle berichten over hem ophouden en het verkrijgen van levensonderhoud onmogelijk wordt. In dergelijke omstandigheden heeft zij het recht om scheiding van hem te eisen, nadat zij haar uiterste best heeft gedaan om naar hem te zoeken en navraag naar hem heeft gedaan. Dit is vanwege de uitspraak van de Boodschapper ﷺ (over de vrouw die tegen haar echtgenoot zei): “Geef me (iets) te eten of scheid me.” Hij maakte het niet voeden de Illa van de scheiding.

5. If the husband travelled to a place either distant or close, and failed to return, and reports of Him cease and obtaining maintenance became impossible. In such circumstances she has the right to demand separation from Him after trying her best to search for Him and making inquiries about Him. That is due to the saying of the Messenger (pbuh) (about the wife who said to her husband) “Give me (something) to eat or divorce me.” He made the absence of feeding the Illa of divorce.

6. Als de echtgenoot gestopt is met het onderhouden van zijn echtgenote terwijl hij rijk is, en het voor haar onmogelijk is geworden om op welke wijze dan ook bij zijn vermogen te komen voor het doel van onderhoud, dan heeft zij het recht om echtscheiding te eisen en de rechter is verplicht haar onmiddellijk en zonder uitstel van hem te scheiden. Dit is omdat de Boodschapper ﷺ zei: “Jouw echtgenote die jij onderhoudt, moet zeggen: geef mij (iets) om te eten of scheid mij.” En omdat Umar (ra) schreef naar degenen die afwezig waren van hun echtgenotes en hen beval hen hun onderhoud te geven of hen te scheiden. De metgezellen (Sahabah) wisten dit en zij gingen niet tegen zijn besluit in. Dit duidt dus op consensus (Ijma’).

6. If the husband stopped maintaining his wife and He is wealthy, and it became impossible for her to reach his wealth for the purpose of maintenance in any way whatsoever, then she has the right to demand divorce and the judge is obliged to divorce her from Him at once without delay. This is because the Messenger (pbuh) said: “Your wife whom you support should say: give me (something) to eat or divorce me.” And because Umar (ra) wrote to those who were absent from their wives and ordered them to give them their maintenance or divorce them. The Sahabah knew this and they did not go against his decision. Thus it indicates Ijma’a (consensus).

7. Indien er geschillen en conflicten ontstaan tussen de echtgenoten. In dit geval heeft zij het recht om scheiding te eisen. De rechter is dan verplicht om een bemiddelaar uit de familie van de vrouw en een bemiddelaar uit de familie van de echtgenoot aan te stellen. Deze familievergadering zal de klachten van beide partijen horen en haar uiterste best doen om tot een verzoening te komen. Indien een verzoening tussen hen niet mogelijk was, dan zal de vergadering hen van elkaar scheiden op de wijze die zij passend acht, volgens de bevindingen van haar onderzoek. Hij (SWT) zei:

7. If dispute and conflict appeared between the spouses. In this case she has the right to demand separation. The judge is then obliged to appoint an arbitrator from the wife's family and an arbitrator from the family of the husband. This family assembly will listen to the complaints of both parties and do its outmost to bring a reconciliation. If a reconciliation between them was not possible, then the assembly would separate them from each other in the manner that it sees fit, according to the findings of its investigation. He (swt) said:

“Als je vreest voor een breuk tussen hen, stel dan bemiddelaars aan, één uit zijn familie en de andere uit de hare; als zij beiden vrede wensen, dan zal Allah hun verzoening bewerkstelligen” [An-Nisa: 35]. Dus, het is in deze situaties dat de Shar’a de vrouw het recht heeft gegeven om zichzelf te scheiden in het eerste geval, en het recht om scheiding tussen haar en haar echtgenoot te verzoeken in de overige gevallen. De realiteit van deze gevallen toont aan dat de Shar’a de vrouw heeft beschouwd als een metgezel van de echtgenoot in het huwelijksleven. Elke smart en elke reden voor afkeer die zich in het huis voordoet, treft haar net zoals het de echtgenoot treft. Daarom werd het noodzakelijk dat de Shar’a ervoor zorgt dat zij zichzelf kan bevrijden van de ellende die zich in het huis voordoet door de knoop van het huwelijk door te snijden. Daarom heeft de Shar’a haar niet in de steek gelaten, noch heeft zij haar gedwongen om bij een echtgenoot te blijven wanneer een vredig huwelijksleven onmogelijk is geworden. Zo heeft de Shar’a haar toegestaan het huwelijkscontract te ontbinden in situaties die leiden tot de onmogelijkheid van een eervol of vredig leven.

“If you fear a breach between them appoint arbitrators, one from his family and the other from hers; if they both wish for peace, Allah will cause their reconciliation” [An- Nisa: 35] So, it is in these situations that the Shar’a has granted the woman the right to divorce herself in the first case, and the right to request separation between her and her husband in the remaining cases. The reality of these cases, shows that the Shar’a has looked upon the woman as a companion of the husband in marital life. Any distress and cause for aversion which takes place in the house, affects her just as it affects the husband. Therefore it became necessary that the Shar’a would ensure that she can free herself from the misery that takes place in the house by untying the knot of marriage. Therefore, the Shar’a did not abandon her, nor did it force her to remain with a husband when a peaceful marital life has become impossible. So the Shar’a has permitted her to annul the contract of marriage in situations which lead to the impossibility of an honourable or tranquil life.

Op deze manier wordt duidelijk dat Allah (SWT) de echtscheiding in de handen van de man heeft gelegd, omdat Hij de beschermheer over de vrouw is en Hij verantwoordelijk is voor het huishouden. Hij (SWT) heeft de vrouw ook het recht gegeven om de huwelijksverbintenis te ontbinden, zodat zij niet lijdt onder ellende in haar huwelijk, en zodat het huis, dat een plaats van rust en stabiliteit is, geen plaats van ellende en angst wordt.

In this way, it becomes clear that Allah (swt) has placed divorce in the hands of the man because He is the guardian over the woman and He is responsible for the house. He (swt) has also given the woman the right to annul the marriage so that she does not suffer misery in her marriage, and that the house, which is a place of tranquillity and stability, does not become a place of misery and anxiety.

Wat betreft de Illa (reden) met betrekking tot de wettigheid van scheiding, hebben wij gesteld dat de Shar’a-teksten geen Illa voor scheiding geven, dus heeft het geen Illa. Het is echter mogelijk om de realiteit van de wetgeving van scheiding te verduidelijken en de wijze waarop de geldigheid ervan is vermeld in relatie tot het huwelijk en wat dit inhoudt. De realiteit van het huwelijk geeft aan dat het bestaat voor de creatie van het gezin en om rust te bieden aan dit gezin. Als er iets gebeurt in dit huwelijksleven dat deze rust bedreigt en de situatie een punt bereikt waarop het onmogelijk wordt om een huwelijkse relatie te leiden, dan moet er een manier zijn waarop de echtgenoten van elkaar kunnen scheiden. Het is niet toegestaan hen te dwingen deze band te behouden die door beiden of door een van hen wordt gehaat. Zo heeft Allah (SWT) scheiding wettelijk voorgeschreven. Hij (SWT) zegt:

As for the Illa (reason) re the legality of divorce, we have stated that the Shar’a texts do not give an Illa for divorce, so it has no Illa. However, it is possible to clarify the reality of the legislation of divorce and the manner in which its validity has been mentioned in relation to marriage and what it entails. The reality of marriage indicates that it exists for the creation of the family and to provide tranquillity for this family. If anything happens in this marital life which threatens this tranquillity and the situation reaches a point where it becomes impossible to lead a married life, then there must be a way by which the spouses can separate from each other. It is not allowed to compel them to maintain this bond which is hated by both or by one of them. Thus Allah (swt) has legislated divorce. He (swt) says:

“De scheiding is tweemaal, daarna is het ofwel het behouden van haar op een redelijke wijze, ofwel het loslaten met vriendelijkheid” [Al-Baqarah: 229]. Opdat ellende niet voortduurt in het huis en opdat er echtelijke rust tussen echtparen kan bestaan. Indien het onmogelijk wordt om rust tussen de twee te vestigen, vanwege hun onverenigbaarheid of vanwege iets dat hen is overkomen waardoor er wanorde ontstond in hun gezamenlijke leven, dan zou aan ieder de mogelijkheid gegeven moeten worden om echtelijke rust te vinden bij een andere partner. Islam heeft echter niet het loutere bestaan van ontevredenheid en afkeer tot een reden voor scheiding gemaakt. In plaats daarvan beval het de echtgenoten om eervol samen te leven, en moedigde het hen aan om de afkeer te verdragen, omdat er mogelijk iets goeds in kan zitten. Hij (SWT) zei:

“The divorce is twice, after that, either you retain her on reasonable terms or release her with kindness” [Al- Baqarah: 229] In order that misery does not continue in the house and so that marital tranquillity may exist between couples. If it becomes impossible to establish tranquillity between the two, due to their incompatibility or because of something which befell them causing disorder in their life together, then each should be given the opportunity to find marital tranquillity with a different partner. However, Islam did not make the mere existence of discontent and aversion a reason for divorce. Rather it ordered the spouses to live together honourably, and encouraged them to bear the aversion because there may be some good in it. He (swt) said:

“En leef met hen op een eervolle wijze (Bilmaroof). Als jullie hen niet mogen, kan het zijn dat jullie iets niet mogen terwijl Allah daardoor veel goed voortbrengt” [An-Nisa: 19] Hij (SWT) beval de mannen middelen te gebruiken waarmee zij de woede van de ongehoorzaamheid van de vrouw kunnen verzachten. Dus zei Hij (SWT):

“And live with them honourably (Bilmaroof). If you dislike them, it may be that you dislike a thing and Allah brings through it a great deal of good” [An- Nisa: 19] He (swt) ordered the men to use means by which they can lighten the fury of the woman's disobedience. So He (swt) said:

“Wat betreft die vrouwen van wie u wangedrag ziet, adviseer hen (eerst), (daarna), scheid u van hen in de bedden, (en ten slotte) sla hen (lichtjes), maar als zij weer gehoorzaam zijn, zoek dan geen middelen om hen te lastig te vallen” [An-Nisa: 34]. Op deze wijze gebood de Shar’a het gebruik van alle milde en niet-milde middelen om de problemen op te lossen die tussen echtgenoten ontstaan, om zo een oplossing te vinden die hen helpt echtscheiding te vermijden. Zelfs wanneer het samenwonen niet eervol is en andere strenge middelen niet helpen, en de zaak verder is gegaan dan afkeer, rebellie en ongehoorzaamheid naar een staat van geschil en breuk tussen hen, maakte de Islam van echtscheiding niet de tweede stap, ondanks de intensiteit van de crisis tussen hen. In plaats daarvan gebood het dat de kwestie werd voorgelegd aan personen buiten de echtgenoten uit hun families. Dit is zodat zij een poging kunnen ondernemen om een verzoening tussen hen teweeg te brengen. Dus zei Hij (SWT):

“As to those women on whose part you see ill-conduct, admonish them (first), (next), separate from them in the beds, (and last) beat them (lightly), but if they return to obedience, seek not against them means (of annoyance)” [An- Nisa: 34] In this manner the Shar’a ordered the taking of all lenient and non-lenient means to solve the problems which occur between spouses in order to find a solution which helps them to avoid divorce. Even when living together is not honourable and other stern means do not help, and the matter has gone beyond dislike, rebellion and disobedience to a state of dispute and breach between them, Islam did not make divorce the second step, despite the intensity of the crisis between them. Rather it ordered that the issue be referred to persons other than the spouses from their families. This is so that they could undertake an attempt to bring about a reconciliation between them. So He (swt) said:

“Als jullie vrezen voor een breuk tussen hen, stel dan bemiddelaars aan, één uit zijn familie en de andere uit de hare; als zij beiden vrede wensen, dan zal Allah hun verzoening bewerkstelligen. Voorwaar, Allah is Alwetend, Gewapend met alle kennis van alle zaken” [An-Nisa: 35]. Als deze twee bemiddelaars de echtgenoten niet kunnen verzoenen, dan is er na al deze pogingen geen ruimte meer voor het huwelijk tussen hen te laten voortbestaan. Want het probleem tussen hen heeft geen oplossing behalve scheiding. In dit geval is een echtscheiding onvermijdelijk, zodat zij wellicht huwelijkse rust kunnen vinden in een ander huwelijk, of misschien wordt het probleem opgelost door de echtscheiding. Hij (SWT) zei:

“If you fear a breach between them appoint arbitrators, one from his family and the other from hers; if they both wish for peace, Allah will cause their reconciliation. Indeed Allah is Ever All-Knowing, Well-Acquainted with all things” [An- Nisa: 35] If these two arbitrators cannot reconcile the two spouses, then there is no room for the marital life to remain between them after all these attempts. For the problem between them has no solution except separation. In this case divorce is inevitable, so they might find marital tranquillity in another marriage or perhaps the problem is solved by the divorce. He (swt) said:

“Maar als zij scheiden, zal Allah hen allen uit Zijn Genade voorzien. En Allah is de Alvast sufficient voor de behoeften van Zijn schepping, de Alwijze” [An-Nisa: 130]. Echter, in deze kwestie van echtscheiding is er een mogelijkheid gelaten voor de echtgenoten om te herenigd, op een manier dat de scheiding tussen hen niet definitief is. Hen is het recht gegeven om een eerste en een tweede keer terug te keren. De eerste en tweede echtscheiding kunnen ervoor zorgen dat de echtgenoten terugkeren naar het huwelijksleven, voor een tweede keer na de eerste uitspraak van echtscheiding, en voor een derde keer na de tweede uitspraak van echtscheiding. Daarom zien we dat de Shar’a de echtscheiding in drie stadia heeft gemaakt: “De echtscheiding is tweemaal, daarna houdt u haar vast op een redelijke wijze of laat u haar los met vriendelijkheid” [Al-Baqarah: 229]. Op deze manier heeft elk van de echtgenoten de mogelijkheid om de ander terug te nemen en terug te keren naar de godsvrucht (Taqwa) van Allah die in zijn/haar hart verankerd is. Zo kunnen zij proberen opnieuw terug te keren en proberen een huwelijksleven te leiden en huwelijkse rust te bereiken, of gemoedsrust die zij voorheen niet konden bereiken. Gevolglikelijk zien we dat de Islam de echtgenoot heeft toegestaan zijn vrouw terug te nemen na de eerste en tweede uitspraak van echtscheiding. Zo heeft de Shar’a iets voorgeschreven dat de echtgenoten zal helpen om elkaar terug te nemen en de zaak te herzien en deze ernstiger te overwegen dan zij voorheen hadden gedaan. De Islam heeft de periode van de Iddah na echtscheiding gemaakt van drie menstruatiecycli, wat ongeveer drie maanden is of tot de tijd van de bevalling (in het geval van een zwangere vrouw), en heeft de man de plicht opgelegd om in de kosten van levensonderhoud te voorzien voor de gescheiden vrouw en haar huisvesting gedurende de periode van de Iddah, en heeft de man verboden de vrouw die haar Iddah observeert te verdrijven totdat zij deze heeft voltooid. Dit is met het oog op het brengen van verzoening tussen hen en het creëren van ruimte voor een mogelijkheid waardoor zij elkaar kunnen terugnemen en een nieuw en vredig leven kunnen hervatten. Vanuit dit oogpunt is er in de Qur'an een duidelijke vermaning gegeven. Hij (SWT) zei:

“But if they separate, Allah will provide abundance for everyone of them from his Bounty. And Allah is Ever All-Sufficient for his creatures needs, All-Wise” [An- Nisa: 130] However, in this issue of divorce an opportunity has been left for the spouses to reunite, in a way that the separation between them is not definite. They have been given the right to go back a first time and a second. The first and second divorce might cause the spouses to return to marital life, for a second time after the first pronouncement of divorce, and for a third time after the second pronouncement of divorce. Therefore, we find that the Shar’a made divorce in three stages: “The divorce is twice, after that, either you retain her on reasonable terms or release her with kindness” [Al- Baqarah: 229]. In this way, each one of the spouses has the opportunity to take the other back and return to the Taqwa of Allah which is entrenched in his/her heart. Thus they may attempt to go back again and try to have a marital life and attain marital tranquillity, and ease or peace of mind which they could not attain before. Consequently, we find that Islam permitted the husband to take back his wife after the first and second pronouncement of divorce. Thus Shar’a has legislated something that will assist the spouses to take each other back and review the matter and re-consider it more earnestly than they had done before. Islam made the period of the Iddah after divorce into three menstrual cycles which is approximately three months or until the time of delivery, (in the case of a pregnant woman) and imposed on the man the duty of providing maintenance to the divorcee and housing her throughout the period of the Iddah, and prohibited the man from expelling the woman that is observing her Iddah until she completes it. This is for the purpose of bringing reconciliation between them and making room for an opportunity by which they can take each other back and resume a new and peaceful life. From this point of view, a clear admonition has been given in the Qur'an. He (swt) said:

“En wanneer jullie vrouwen scheiden en zij de termijn van hun voorgeschreven periode hebben vervuld, houd hen dan vast op een redelijke wijze of laat hen vrij met vriendelijkheid. Maar houd hen niet vast om hen te kwetsen. En wie dat doet, heeft zichzelf onrecht aangedaan” [Al-Baqarah: 231]. Als deze procedures geen effect hadden, of als ze wel effect hadden na de eerste en tweede uitspraak van de scheiding en de derde vervolgens plaatsvond ondanks dit alles, dan is de kwestie dieper geworteld, ingewikkelder en intenser omstreden. Het heeft geen zin om terug te gaan, laat staan om de huwelijksband voort te zetten. In dit geval is een volledige scheiding onvermijdelijk en is het noodzakelijk om een nieuwe huwelijksverbintenis aan te gaan zonder opnieuw te proberen dezelfde huwelijksverbintenis te herstellen, voordat men een andere huwelijksverbintenis probeert. Daarom is de derde uitspraak van de scheiding de beslissende factor gemaakt. Hij (SWT) zei:

“And when you have divorced women and they have fulfilled the term of their prescribed period, either retain them on reasonable terms or set them free with kindness. But do not retain them back to hurt them. And whoever does that, then He has wronged Himself” [Al- Baqarah: 231] If these procedures did not have an effect, or it had an affect after the first and second pronouncements of divorce and then the third took place despite all of this, then the issue is more deep rooted, complicated and intensely disputed. There is no point in going back, let alone in continuing the marriage. In this case a complete separation is inevitable and resuming another marital union is necessitated without re-attempting the same marital union, before trying another marital union. That is why the third pronouncement of divorce has been made the decider. He (swt) said:

“En als Hij haar (de derde keer) heeft gescheiden, dan is zij Hem daarna niet meer wettig totdat zij met een andere echtgenoot is getrouwd” [Al-Baqarah: 230]. Het is de echtgenoot absoluut verboden om zijn vrouw terug te nemen na de derde scheiding, totdat zij met een andere echtgenoot dan hem heeft geleefd die het huwelijk met haar heeft volbracht. Zij moet zijn honing proeven en hij de hare, oftewel het hebben van seksuele gemeenschap met hem, om de huwelijkse vereniging volledig te ervaren. Als zij van nature een andere huwelijkse vereniging met iemand anders probeert, en zij vindt geen rust en gemoedsrust in deze tweede huwelijkse vereniging en er vindt een scheiding plaats tussen haar en de tweede echtgenoot, dan is het voor haar mogelijk om terug te keren naar de huwelijkse vereniging met de eerste echtgenoot, omdat zij de tweede poging tot een huwelijk met de tweede echtgenoot heeft doorlopen en zij tussen de twee heeft vergeleken. Wanneer zij vervolgens kiest om terug te keren, doet zij dat met een beter besef. Bijgevolg zien we dat de Wetgever het haar heeft toegestaan om terug te keren naar haar eerste echtgenoot die haar drie keer heeft gescheiden, na haar huwelijk met een andere echtgenoot. Hij (SWT) zei:

“And if He has divorced her (the third time), then she is not lawful unto Him thereafter until she has married another husband” [Al- Baqarah: 230] The husband has been absolutely forbidden to take back his wife after the third divorce until she has lived with another husband other than Him who consummates the marriage with her. She must taste his honey and He tastes hers i.e. to have sexual intercourse with Him, in order to experience the marital union completely. If she tries another marital union with someone else naturally, and she does not find ease and peace of mind in this second marital union and separation takes place between her and the second husband, it is then possible for her to return to marital union with the first husband because she has passed the second attempt of a marital union with the second husband and she has compared between the two. Then when she chooses to return, she does so with a better awareness. Consequently, we find that the Legislator permitted her to return to her first husband who divorced her three times after her marriage to another husband. He (swt) said:

“En als Hij haar (de derde keer) heeft gescheiden, dan is zij Hem daarna niet meer toegestaan totdat zij met een andere echtgenoot is getrouwd” [Al-Baqarah: 230] Vervolgens zei Hij (SWT) direct daarna in dezelfde vers: “En als Hij haar heeft gescheiden”. Dat wil zeggen de tweede echtgenoot en niet de eerste: “Is er geen zonde op hen beiden”. Dat wil zeggen de eerste echtgenoot en de vrouw die voor de tweede keer is gescheiden: “Dat zij herenigd worden”. Dat wil zeggen dat ieder naar de ander terugkeert in het huwelijk.

“And if He has divorced her (the third time), then she is not lawful unto Him thereafter until she has married another husband” [Al- Baqarah: 230] Then after that He (swt) immediately said in the same verse: “And if He has divorced her”. i.e. the second husband and not the first: “It is no sin on both of them”. i.e. the first husband and the woman who has been divorced for the second time: “That they reunite”. i.e. each one returns to the other in marriage.

Dit is waar de procedure van de wetgeving omtrent echtscheiding op aansluit. Zo blijkt dat wat vervat is in de wetgeving van echtscheiding, de procedure van de totstandkoming ervan en de wijze waarop het plaatsvindt, een verreikende wijsheid en een nauwkeurig inzicht in het sociale leven bezit, om het een vredig en comfortabel leven te garanderen op een wijze die rust schenkt. Indien dit comfort verloren gaat en er geen hoop is om het te herstellen, dan is het onvermijdelijk dat de echtgenoten zich van elkaar scheiden. Daarom heeft Allah (SWT) echtscheiding vastgesteld in de vorm die wij hebben verduidelijkt.

This is what the procedure of divorce legislation alludes to. Thus it appears that what is contained in the legislation of divorce, the procedure of its legislation and the manner of its occurrence, has a far-reaching wisdom and an accurate view towards the social life, so as to ensure for it the peaceful comfortable life in a way that imparts tranquillity. If this comfort is lost and there is no hope to restore it, then it is inevitable that the spouses should separate. That is why Allah (swt) has legislated divorce in the form which we have clarified.