Het islamitische leven, waarin moslims leven en hun algemene zaken afhandelen waarbij mannen en vrouwen van elkaar gescheiden zijn, is vastgesteld door de Qur'an en de profetische traditie (Sunnah). Mannen zijn gescheiden van vrouwen in het privéleven, zoals in huizen en dergelijke, en in het publieke leven, zoals op markten en wegen. Een dergelijke levensstijl wordt verder vastgesteld door de algemene Ahkam Shari'ah (goddelijke regels) die de man apart aanspreken, de vrouw apart, en beiden samen. Het wordt ook vastgesteld door de Qur'anische spraak tot vrouwen als vrouwen en mannen als mannen, zoals de uitspraak van Allah (SWT):

Islamic life, in which Muslims live and conduct their general affairs where men and women are separated from each other, is established by the Qur'an and Sunnah. Men are separated from women in the private life, such as in the homes and the like, and in the public life, such as the markets and the roads. Such a style of life is further established by the overall Ahkam Shari'ah (divine rules) addressing the man separately, the woman separately, and both of them together. It is also established by the Qur'anic speech to women as women and men as men such as Allah's (swt) saying:

“De mannen en vrouwen die liefdadigheid geven, de mannen en vrouwen die vasten, en de mannen en vrouwen die hun kuisheid bewaken, en de mannen en vrouwen die Allah veelvuldig gedenken...” [Al-Ahzab: 35] en andere verzen. Een dergelijk gescheiden type leven wordt ook gerapporteerd als de feitelijke praktijk in collectieve vorm sinds de dagen van de Profeet ﷺ en gedurende alle tijden van de Islam.

“The men and women who give charity and fasting men and women, and the men and women who guard their chastiity and the men and women who remember Allah much...” [Al- Ahzab: 35] and other verses. Such a segregated type of life is also reported as the actual practice in collective form since the days of the Prophet (pbuh) and throughout all the times of Islam.

Wat de algemene bewijzen betreft, leidt het bestuderen ervan ons tot de vaststelling dat de Wetgever de getuigenis van vrouwen bij misdrijven niet heeft geaccepteerd, aangezien vrouwen niet leven op de plaatsen waar misdrijven voornamelijk plaatsvinden. Het verplichtte de vrouw om de Jilbab te dragen als zij haar huis verlaat. Het maakte het gehele lichaam van de vrouw tot 'Awrah' (wat bedekt moet worden), behalve haar handen en gezicht. Het verbood haar om haar schoonheid te tonen aan niet-mahram mannen. Het verbood mannen om naar haar privédelen te kijken, zelfs niet naar haar haar. Het verbood de vrouw om te reizen, zelfs voor de hadj, zonder haar mahram. De Wetgever verbood mensen ook om huizen binnen te gaan zonder toestemming te hebben. De Wetgever verplichtte de vrouw niet om de Jamaah in de moskee, de Jummah, bij te wonen of om te gaan voor jihad, zoals Hij dat voor de man deed. We vinden ook dat Hij de man verplichtte, maar niet de vrouw, om te streven en levensonderhoud te verdienen. Daarnaast scheidde de Boodschapper van Allah ﷺ de mannen van de vrouwen, zodat Hij de rijen van de vrouwen in de moskee en in het gebed (Salah) achter de rijen van de mannen plaatste; en Hij beval vrouwen om de moskee te verlaten vóór de mannen, om hen gescheiden te houden. In zijn lessen vroeg een vrouw Hem om een speciale dag voor vrouwen aan te wijzen, aangezien mannen de andere dagen domineerden.

As for the overall evidences, studying them leads us to notice that the Legislator did not accept the women's testimony in crimes, since women do not live where crimes predominantly take place. It obliged the woman to wear the Jilbab if she goes out of her home. It made the entire body of the woman as 'Awrah' (which must be covered) except her hands and face. It forbade her from revealing her charms to non-mahram men. It forbade men from looking at her private parts, even her hair. It forbade the woman from travelling, even to Hajj without her mahram. The Legislator also forbade people from entering homes without having permission. The Legislator did not oblige the woman to attend the Jamaah in the Masjid, Jummah, or to go for Jihad as it did for the man. We also find that it obliged the man, but not the woman, to strive and earn provision. Additionally, the Messenger of Allah (pbuh) separated men from women, so He made the womens' lines in the masjid and in Salah behind the mens' lines; and He commanded women to leave the Masjid before men, in order for them to be separated. In his classes, a woman asked Him to designate a special day for women since men dominated the other days.

Deze regels en situaties, onder vele anderen, tonen in hun geheel de wijze waarop de islamitische levenswijze wordt geleefd, en dat dit een levenswijze is waarin mannen van vrouwen gescheiden zijn. Het toont ook aan dat deze scheiding algemeen is en zowel het publieke als het privéleven omvat. Het islamitische leven in de tijd van de Boodschapper ﷺ kende een scheiding tussen mannen en vrouwen in zowel het publieke als het privéleven. Er werden geen uitzonderingen gemaakt, behalve die welke de Wetgever toestond, hetzij in het privéleven of in het publieke leven.

These rules and situations among many others show in their entirety, the manner in which the Islamic way of life is lived, and that it is one where men are separated from women. It also shows that this separation is general and includes the public as well as the private life. The Islamic life at the time of the Messenger (pbuh) had men and women separated from each other in both public and private life. No exceptions were made except those which the Legislator permitted, whether in private life or public life.

Bij het bestuderen van de regels van de Islam ontdekken we dat de Wetgever het vrouwen heeft toegestaan om te kopen en te verkopen, om zaken over te dragen en te ontvangen, de hadj voor haar verplicht heeft gesteld, haar heeft toegestaan om deel te nemen aan het gebed (Salah) in Jamaah in de moskee, om te vechten tegen de ongelovigen (Kafir), en om haar vermogen te bezitten en te investeren, naast andere zaken die haar zijn toegestaan. Dergelijke activiteiten waaraan de Wetgever vrouwen heeft toegestaan of verplicht heeft om deel te nemen, kunnen het ontmoeten van mannen vereisen om ze te voltooien, en dergelijke ontmoetingen zijn dan toegestaan. Dit is mits de ontmoeting binnen de regels van de Islam valt en vereist wordt door de activiteit die zij mag uitvoeren. Voorbeelden hiervan zijn kopen en verkopen, huren, onderwijs, medische behandeling, landbouw, industrie, enzovoort. Dit komt doordat het bewijs, dat dergelijke activiteiten toestaat of verplicht, de toestemming voor hen om samen te komen inhoudt. Echter, als de activiteiten niet vereisen dat vrouwen mannen ontmoeten, zoals lopen op straat om naar de moskee te gaan, naar de markt, om de familie te bezoeken, naar een picknick te gaan, of eten en drinken, enzovoort, dan is het mannen en vrouwen niet toegestaan om elkaar te ontmoeten. Dit komt doordat het bewijs voor de scheiding tussen mannen en vrouwen algemeen is, en er is geen bewijs dat ontmoeting in dergelijke gevallen toestaat. Deze activiteiten zijn ook niet vereist om dat te vervullen wat de Wetgever de vrouw heeft toegestaan te doen. Daarom is ontmoeting voor dergelijke zaken zondig, zelfs als het in het publieke leven gebeurt. Gevolgelijk is de scheiding tussen mannen en vrouwen in het islamitische leven een verplichting. Scheiding in het privéleven moet volledig zijn, behalve de gevallen die door de Wetgever zijn toegestaan. Wat het publieke leven betreft, is scheiding de norm. Het is mannen en vrouwen niet toegestaan om elkaar in het publieke leven te ontmoeten, behalve voor datgene wat de Wetgever voor vrouwen heeft toegestaan, verplicht of aanbevolen, en dat tegelijkertijd het ontmoeten van mannen vereist; of deze ontmoeting nu met scheiding is, zoals in de moskee, of met vermenging, zoals bij de hadj en handel.

Upon studying the rules of Islam we find that the Legislator permitted women to buy and sell, to hand over things and receive, obliged the Hajj upon her, allowed her to attend the Salah in Jamaah in the Masjid, to fight the Kuffar, to own and invest her wealth, besides other matters allowed to her. Such activities which the Legislator permitted or obliged the women to engage in, may require the meeting with men to accomplish them, then such a meeting is permitted. This is provided that the meeting is within the rules of Islam and required by the activity which she is permitted to perform. Examples for this are buying and selling, renting, education, medical treatment, farming, industry, etc. This is because the evidence, which allows or obliges such activities, includes the permission for them to meet together. However, if the activities do not require the women to meet with men, such as walking in the street to go to the Masjid, to the market, to visit the family, going to a picnic, or eating and drinking, etc, then it is not allowed for men and women to meet. This is because the evidence for the separation of men and women is general, and there is no evidence to permit meeting in such cases. These activities are not also required to fulfil that which the Legislator permitted the woman to do. Therefore, meeting for such matters is sinful even if done in public life. Consequently, separation of men and women in the Islamic life is an obligation. Separation in the private life must be complete except the cases allowed by the Legislator. As for public life, separation is the norm. It is not allowed for men and women to meet in public life except for that which the Legislator allowed, obliged or recommended for women to do, and, at the same time, it requires meeting with men; whether this meeting is with separation such as in the Masjid or with mixing such as in Hajj and trading.