Li'aan (eed van veroordeling) is afgeleid van Li'aan (vloek), omdat ieder van de echtgenoten zichzelf vervloekt (bij de vijfde keer) indien hij/zij liegt. De oorsprong ervan ligt in de uitspraak van Hem (SWT):

Li'aan (oath of condemnation) is derived from Li'aan (curse) because each one of the spouses curses himself/herself (in the fifth time) if he/she is lying. The origin of it is in his (swt)'s saying:

“En voor degenen die hun vrouwen beschuldigen, maar geen getuigen hebben behalve henzelf, moet de getuigenis van een van hen vier getuigenissen (dat wil zeggen: hij getuigt vier keer) bij Allah zijn dat hij een van hen is die de waarheid spreekt. En de vijfde getuigenis moet het uitspreken van de vloek van Allah over Hemzelf zijn, indien Hij een van hen is die tegen haar liegt. Maar het zal de straf (van steniging) van haar afwenden, indien zij viermaal bij Allah getuigt dat Hij (haar echtgenoot) liegt. En de vijfde (getuigenis) moet zijn dat de toorn van Allah op haar zij, indien Hij (haar echtgenoot) de waarheid spreekt” [An-Nur: 6-9] Abu Dawood rapporteert via zijn overleveringsketen (Isnad) op gezag van Ibn Abbas (vrede zij met hem), die zei: “Hilal ibn Umayyah was een van de drie mensen wiens berouw door Allah werd aanvaard. Op een nacht keerde hij terug naar zijn huis van zijn land en vond een man bij zijn vrouw. Hij was er met zijn ogen getuige van en hoorde het met zijn oren. Hij bewoog hem niet tot de ochtend. De volgende dag ging hij in de ochtend naar de Boodschapper van Allah ﷺ en zei: ‘O Boodschapper van Allah ﷺ! Ik kwam 's nachts bij mijn vrouw en vond een man bij haar. Ik zag het met mijn eigen ogen en hoorde het met mijn eigen oren’. De Profeet van Allah ﷺ verafschuwde wat hij beschreef en hij nam het serieus. Daarop kwam het volgende Koranvers neer: “En voor degenen die hun vrouwen beschuldigen, maar geen getuigen hebben behalve henzelf, moet de getuigenis van een van hen...” Toen was de Boodschapper van Allah ﷺ verlost en zei: ‘Blijde boodschap voor jou, Hilal. Allah, de Verhevene, heeft een gemakkelijke uitweg voor jou gemaakt’. Hilal zei: ‘Dat had ik van mijn Heer verwacht’. De Boodschapper van Allah ﷺ zei: ‘Roep haar’. Zij kwam toen. De Boodschapper van Allah ﷺ reciteerde (de verzen) aan hen dat de straf in het volgende leven zwaarder is dan die in dit leven. Hilal zei: ‘Ik zweer bij Allah, ik sprak de waarheid tegen haar’. Zij zei: ‘Hij heeft gelogen’. De Boodschapper van Allah ﷺ zei: ‘Pas de methode van het uitspreken van vloeken tussen hen toe’. Hilal werd gezegd: ‘Getuig’. Dus hij getuigde viermaal voor Allah dat hij de waarheid sprak. Toen hij op het punt stond een vijfde keer te spreken, werd hem gezegd: ‘Hilal, vrees Allah, want de straf in deze wereld is gemakkelijker dan die in het volgende wereld; en dit is de beslissende die jou zeker straf zal brengen.’ Hij zei: ‘Ik zweer bij Allah. Allah zal mij niet straffen voor deze daad, zoals Hij mij niet liet geslagen worden voor deze daad.’ Dus hij getuigde een vijfde keer door de vloek van Allah over hem af te roepen als hij een van hen was die loog. Toen werd zij gezegd: ‘Getuig’. Dus zij gaf getuigenis voor Allah dat hij een leugenaar was. Toen zij een vijfde keer wilde getuigen, werd haar gezegd: ‘Vrees Allah, want de straf in deze wereld is gemakkelijker dan die in het volgende wereld. Dit is de beslissende die jou zeker straf zal brengen.’ Zij aarzelde een moment en zei toen: ‘Bij Allah, ik zal mijn volk niet beschaammen.’ Dus zij getuigde een vijfde keer door de vloek van Allah over haar af te roepen als hij de waarheid sprak. De Boodschapper van Allah ﷺ scheidde hen van elkaar en besliste dat er geen verblijfplaats of onderhoud van de echtgenoot voor haar zou zijn.” Dus als een man zijn vrouw beschuldigt en tegen haar zegt: “jij hebt fornication gepleegd of jij bent een fornicator of ik heb jou fornication zien plegen”, en hij brengt geen bewijs, dan zal de straf voor laster op hem worden opgelegd als zij niet de vloek over elkaar afroepen. Als hij vloeken over haar afroept en zij doet hetzelfde niet bij hem, dan zal de straf op haar worden opgelegd vanwege de uitspraak van Allah (SWT):

“And for those who accuse their wives but have no witnesses except themselves, let the testimony of one of them be four testimonies (i.e. testifies four times) by Allah that He is one of those who speak the truth. And the fifth testimony should be the invoking of the Curse of Allah on Himself if He is of those who tell a lie against her. But it shall avert the punishment (of stoning to death) from her, if she bears witness four times by Allah, that He (her husband) is telling a lie. And the fifth (testimony) should be that the Wrath of Allah be upon her if He (her husband) speaks the truth” [An- Nur: 6-9] Abu Dawood reports through his isnad (line of transmitters) on the authority of Ibn Abbas (ra) who said: “Hilal ibn Umayyah was one of three people whose repentance was accepted by Allah. One night He returned home from his land and found a man with his wife. He witnessed with his eyes and heard with his ears. He did not stir Him till the morning. Next day He went to the Messenger of Allah in the morning, and said: “’O Messenger of Allah! (pbuh) I came to my wife at night and found a man with her. I saw with my own eyes and heard with my own ears’. The Prophet of Allah (pbuh) disliked what He described and He took it seriously. There upon the following Qur’anic verse came down: “And for those who accuse their wives, but have no witnesses except themselves, let the testimony of one of them...” Then the Messenger of Allah (pbuh) was relieved and said: ‘Glad tidings for you, Hilal. Allah, the Exalted, has made an easy way out for you’. Hilal said: ‘I expected that from my Lord’. The Messenger of Allah (pbuh) said: ‘Send for her’. She then came. The Messenger of Allah (pbuh) recited (the verses) to them that the punishment in the next world was more severe than that in this world. Hilal said:’I swear by Allah, I spoke the truth against her’. She said: ‘He told a lie’. The Messenger of Allah (pbuh) said: ‘Apply the method of invoking curses between them’. Hilal was told: ‘Bear witness’. So He bore witness before Allah four times that He spoke the truth.When He was about to utter a fifth time, He was told:’Hilal, fear Allah, for the punishment in this world is easier than that in the next world; and this is the deciding one that will surely cause punishment to you.’ He said: ‘I swear by Allah. Allah will not punish me for this act, as He did not cause me to be flogged for this act’. So He bore witness a fifth time invoking the curse of Allah on Him if He was one of those who told lies. Then she was told: ‘Testify’. So she gave testimony before Allah that He was a liar. When she was going to testify a fifth time, she was told: ‘Fear Allah, for the punishment in this world is easier than that in the next world. This is the deciding one that will surely cause punishment to you’. She hesitated for a moment, and then said: ‘By Allah, I shall not disgrace my people’. So she testified a fifth time invoking the curse of Allah on her if He spoke the truth. The Messenger of Allah (pbuh) separated them from each other and decided that there would be no dwelling or maintenance for her from the husband.” So if a man accused his wife and said to her: “you have committed fornication or you are a fornicator or I have seen you commit fornication”, and He did not bring proof, then the punishment for defamation will be imposed on Him if they do not invoke curse upon each other. If He invoked curses upon her and she does not do the same to Him, then the punishment will be imposed on her due to the saying of Allah (swt):

“Maar het zal de straf van haar afwenden, indien zij viermaal bij Allah getuigt” [An-Nur: 8] De straf die van haar zal worden afgewend, is de straf die wordt vermeld in Zijn (SWT) uitspraak:

“But it shall avert the punishment from her, if she bears witness four times by Allah” [An- Nur: 8] The punishment that will be averted from her is the punishment that is mentioned in his (swt)’s saying:

“En laat een groep van de gelovigen getuige zijn van hun straf” [An-Nur: 2] Want toen Hilal b. Umayya zijn vrouw beschuldigde van overspel en naar de Profeet ﷺ kwam, beval hij hem haar te laten halen en liet hij hen vloeken over elkaar uitspreken. Dit is een van de specifieke gevallen waarin overspel wordt bewezen, namelijk het geval waarin de echtgenoot zijn vrouw beschuldigt van overspel en dit bewijst door vloeken over haar uit te spreken en zij dat niet doet. Als zij vloeken over hem zou uitspreken, dan is het niet bewezen. Haar weigering om vloeken uit te spreken bewijst het overspel en verplicht de oplegging van de straf aan haar vanwege zijn Li’aan.

“And let a party of the believers witness their punishment” [An- Nur: 2] Because when Hilal b. Umayya accused his wife of fornication and came to the Prophet (pbuh) He told Him to send for her and He made them invoke curses upon each other. This is one of the specific cases in which fornication is proven, i.e. the case in which the husband accuses his wife of fornication and proves it by invoking curses upon her and she does not. If she invoked curses upon Him then it is not proven. Her refusal to invoke curses proves fornication and obliges the imposition of the punishment on her due to his Li’aan.

Als zij beiden vloeken over elkaar uitspreken, zal de rechter hen scheiden (de huwelijksband verbreken) en zij kunnen nooit meer met elkaar trouwen. Zij is voor hem voor altijd verboden, omdat de Profeet ﷺ de twee vloekende partijen van elkaar heeft gescheiden. Malik rapporteert van Nafi van Ibn Umar dat een man zijn vrouw beschuldigde en Li'aan verrichtte in de tijd van de Boodschapper van Allah ﷺ en haar kind verwierp, waarna de Boodschapper ﷺ hen scheidde en het kind aan de vrouw toekende. Sahl b. Sad rapporteerde dat de profetische traditie (Sunnah) die voortduurt met betrekking tot de twee vloekende partijen is dat zij gescheiden worden en nooit meer samen zullen komen. Deze scheiding door vloekoverdracht (Li’aan) vormt een ontbinding (Faskh) van het huwelijkscontract, omdat dit type scheiding een eeuwige verbod op het huwelijk vereist. Het is hem niet toegestaan, zelfs niet als hij toegeeft dat hij heeft gelogen. Echter, als hij terugkeert en toegeeft te hebben gelogen, dan heeft zij het recht dat de straf aan hem wordt opgelegd. En de vaderschap van het kind zal aan hem worden toegeschreven, of hij nu voor of na de vloekoverdracht heeft toegegeven te hebben gelogen.

If they both invoked curses upon each other the judge will separate them (terminate the marriage) and they can never marry each other again. She is forbidden for Him forever because the Prophet (pbuh) separated the two cursing parties. Malik reports from Nafi from Ibn Umar that a man accused and made Li'aan to his wife in the time of the Messenger of Allah and rejected her child so the Messenger separated them and granted the child to the woman. Sahl b. Sad reported that the Sunnah which continued with respect to the two cursing parties is that they are separated and shall never come back together again. This separation by imprecation (Li’aan) constitutes an annulment (Faskh) of the marriage contract because this type of separation requires prohibition of marriage forever. It is not allowed for Him even if He declares Himself to have lied. However if He returns and admits to lying then she has the right for the punishment to be imposed on Him. And the child’s paternity will be ascribed to Him whether He admitted lying before or after the imprecation.

De vloek die de echtgenoot vrijspreekt van de straf en deze verplicht oplegt aan de echtgenote indien zij weigert de vloek uit te spreken, is dat de echtgenoot in aanwezigheid van de rechter zegt: ‘Ik getuig bij Allah dat zij fornication heeft gepleegd’ en naar haar wijst. Indien zij niet aanwezig is, noemt hij haar naam en afkomst totdat hij dit viermaal herhaalt en bij de vijfde keer stopt. Er zal tegen hem gezegd worden: Vrees Allah, dit is de beslissende, want de straf in deze wereld is gemakkelijker dan die in het volgende wereldrijk. Indien hij weigert te stoppen, dient hij (bij de vijfde) te zeggen: ‘De vloek van Allah zij op hem indien hij een van hen is die liegt met betrekking tot zijn beschuldiging dat zij fornication heeft gepleegd’. En zij dient te zeggen: ‘Ik getuig dat hij heeft gelogen’ (viermaal) en stopt bij de vijfde. Er zal tegen haar gezegd worden dat zij Allah moet vrezen, zoals de man werd gezegd. Indien zij weigert te stoppen, dient zij (bij de vijfde) te zeggen: ‘Allahs toorn zij op haar indien hij de waarheid sprak’ met betrekking tot het beschuldigen van haar van fornication. Indien zij een kind hebben, dan wordt het kind vermeld in de Li’aan. Wanneer hij zegt: ‘Ik getuig dat zij fornication heeft gepleegd’, dient hij te zeggen: ‘en dit kind is niet van mij’. En zij dient te zeggen: ‘Bij Allah hij heeft gelogen, en dit kind is van hem’.

The imprecation which absolves the husband from the punishment and obliges it to be imposed on the wife if she refuses to invoke curses, is that the husband should say in the presence of the judge; ‘I bear witness by Allah that she has committed fornication’ and He points to her. If she is not present He mentions her name and lineage until He repeats it four times and then at the fifth time He stops. It will be said to Him fear Allah this is the deciding one, for the punishment in this world is easier than that in the next world. If He refuses to stop He should say; (in the fifth) ‘The curse of Allah is on Him if He was one of those who told lies in regards to his accusation that she committed fornication’. And she should say: ‘I bear witness that He has lied’ (four times) and stops at the fifth. She will be told to fear Allah as the man was told. If she refuses to stop she should say (in the fifth): ‘Allah’s wrath be on her if He was telling the truth’ with respect to accusing her of fornication. If they have a child then the child is mentioned in the Li’aan. When He said: ‘I bear witness she has committed fornication’ He should say: ‘and this child is not mine’. And she should say: ‘By Allah He has lied, and this child is his’.

Dit is de methode van de wederzijdse vervloeking (Li'aan) en dit zijn de woorden en zinnen die daarbij horen. Daarom is er geen straf op hem indien de vrouw een kind baart en hij zegt: "dit kind is niet van mij" of "dit is niet mijn kind", omdat dit geen laster (Qadhf) is. Hij zal echter wel bevraagd worden: indien hij bedoelde dat zij overspel heeft gepleegd en dat zij via Zina heeft gebaard, dan is dit laster (Qadhf) en wordt dit bewezen door middel van de vervloeking. Indien hij zei: "Ik bedoelde dat hij fysiek niet op mij lijkt, of dat ik eraan twijfel of zij gemeenschap heeft gehad en dat de jongen van degene is met wie zij gemeenschap heeft gehad", of zaken die daarop lijken, dan zal er in dat geval geen straf op hem zijn, en zal de afstamming van het kind aan hem worden toegeschreven omdat hij haar niet heeft gelasterd (Qadhf). Er is geen sprake van vervloeking in dergelijke situaties, omdat een van de voorwaarden voor vervloeking laster (Qadhf) is.

This is the method of mutual imprecation (Li'aan) and these are its words and sentences. That is why if the woman gives birth to a child and He says this child is not from me or this is not my child, there is no punishment on Him because this is not defamation (Qadhf). However He will be asked: If He meant she has committed adultery and she gave birth from Zina, this is defamation (Qadhf) and it is proven through imprecation. If He said “I meant that He does not physically resemble me or I doubt she had intercourse and the boy is from the one who had intercourse” or things similar to that. In such case there will be no punishment on Him, and the child’s lineage will be ascribed to Him because He has not defamed (Qadhf) her. There is no imprecation in such situations because one of the conditions of imprecation is defamation (Qadhf).