7 Het is niet verplicht voor de moslima om haar gezicht te bedekken

7 Het is niet verplicht voor de moslima om haar gezicht te bedekken - Het sociale systeem in de Islam | Quran Course

0% read · 16 min left

Het sociale systeem in de Islam Bookmark

Dit hoofdstuk is automatisch vertaald uit het Engels en kan fouten bevatten. Lees het origineel

Toon origineel

7 Het is niet verplicht voor de moslima om haar gezicht te bedekken

7 It is not obligatory for the Muslim woman to cover her face

door Taqiuddin an-Nabhani16 min. lezen12 keer bekeken

De opvatting dat de sluier (Hijab of gezichtbedekking) verplicht is gesteld voor vrouwen in de islam, waarbij hun gezichten, met uitzondering van de ogen, bedekt moeten worden, is een islamitische mening. Sommige zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) imams uit de mazahib hebben deze opvatting ingenomen. Een andere islamitische mening is dat de sluier niet verplicht is gesteld voor vrouwen in de islam en dat hun gezichten onder geen enkele omstandigheid bedekt hoeven te worden. Deze opvatting is ook ingenomen door sommige zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) imams uit de Mazahib. Dit is een van de ernstige sociale problemen, aangezien het aannemen van een van deze twee meningen invloed zal hebben op de stijl van het islamitische leven. Een uitgebreide uiteenzetting van de sharia-bewijzen met betrekking tot dit probleem, door de studie, het volgen en de toepassing ervan op het probleem, is noodzakelijk, zodat moslims alleen de sterkste mening kunnen aannemen in termen van het bewijs en opdat de Islamitische Staat de sterkste mening aanneemt volgens de overtuigingskracht van het bewijs.

The view that the veil (Hijab or face cover) has been made compulsory for women in Islam, by which their faces, excluding the eyes, should be covered, is an Islamic opinion. Some Mujtahid- Imams from the mazahib have taken this view. Another Islamic opinion is that veil has not been made compulsory for women in Islam and that their faces do not have to be covered under any circumstance. This view has also been held by some Mujtahid-Imams from amongst the Mazahib. This is one of the serious social problems as the adoption of either of these two opinions, will effect the style of the Islamic life. A comprehensive exposition of the Shari'ah evidences relating to this problem, by its study, pursuance and application to the problem is imperative so as Muslims can only adopt the strongest opinion in terms of the evidence and in order that the Islamic State adopts the strongest opinion according to the preponderance of the evidence.

Inderdaad, gedurende bijna een halve eeuw hebben er discussies over vrouwen plaatsgevonden. Deze discussies werden gegenereerd door de ongelovige kolonialisten in de geesten van degenen die verblind waren door het Westen en verliefd waren op de westerse cultuur en visie op het leven. Zij probeerden on-islamitische meningen in de islam te introduceren en de geloofsleer (Aqeedah) van de moslims te corrumperen. De kolonialisten introduceerden het concept van het sluieren (Hijab) of het ontsluieren van vrouwen. De intellectuelen onder de geleerden (Ulama) daagden deze mensen niet uit. Het waren auteurs, letterkundigen en nauwziende geschoolde mensen die hen confronteerden, wat leidde tot de versterking van de standpunten van degenen die door de westerse cultuur waren betoverd. Dit maakte hun gedachten het onderwerp van studie en discussie, ondanks het feit dat het westerse gedachten waren, die werden geïnitieerd om de islam aan te vallen, de moslims te corrumperen en twijfel te zaaien over hun religie (Deen). Inderdaad, deze discussies hebben plaatsgevonden en hun resten en effecten zijn vandaag de dag nog steeds aanwezig. Ze verdienen echter geen studie en bereiken niet de status van een wetgevende en maatschappelijke discussie. De correcte discussie betreft enkel de sharia-regels afgeleid door de Mujtahidin, waarbij zij vertrouwden op een bewijs (Daleel) of een schijn van een bewijs (Shubhat Daleel), en niet de studie van de meningen van schrijvers, de benamingen van actoren, de sofistiek van de misleiden en de leugens van degenen die verliefd zijn op de westerse cultuur. Wat betreft wat de Mujtahidin hebben gesteld als afgeleide van de sharia-bewijzen, dit is wat het onderwerp van studie en discussie zou moeten zijn vanuit het wetgevende oogpunt. Naast de meningen van de Mujtahidin zullen de meningen van bepaalde rechtsgeleerden (Fuqaha), sheikhs en degenen die partij kiezen voor Hijab worden bestudeerd om elke twijfel uit hun geest weg te nemen. De meningen van de Mujtahidin en hun bewijzen zullen worden onderzocht totdat het sterkste standpunt duidelijk is, en wie dit standpunt als doorslaggevend beschouwt, is verplicht daarnaar te handelen en eraan te werken om het toe te passen.

Indeed, for nearly half a century discussions concerning women have taken place. These discussions were generated by the disbelieving colonialists in the minds of those infatuated by the West, and smitten by its culture and viewpoint about life. They attempted to insert un-Islamic opinions into Islam and corrupt the Muslims Aqeedah. The colonialists inserted the notion of veiling (Hijab) or unveiling of women. The intellectuals amongst the Ulama did not challenge these people. It was authors, men of letters and narrow minded educated people who confronted them and led to the strengthening of the views of those smitten by the western culture. This made their thoughts the subject of study and discussion despite the fact that they were western thoughts, which were initiated to attack Islam, corrupt the Muslims and cause doubt concerning their Deen. Indeed, these discussions did take place and their remnants and effects are still present today. However, they do not merit study or reach the status of a legislative and societal discussion. The correct discussion only concerns the Shari'ah rules derived by the Mujtahidin in which they relied on a Daleel or a semblance of a daleel (Shubhat Daleel) and not the study of the views of writers, designations of agents, the sophistry of the deceived, and the lies of the ones enamoured by the western culture. As for what the Mujtahidin have stated by way of derivation from the Shari'ah evidences, this what should be made the subject of study and discussion from the legislative point of view. In addition to the views of Mujtahidin, the views of certain Fuqaha, sheikhs and those partisan to Hijab will be studied in order to eliminate any doubt from their minds. The views of the Mujtahidin and their evidences will be examined until the strongest view is apparent and whoever considers this view preponderant is required to act according to it and work to apply it.

“O Profeet ﷺ! Zeg tot uw echtgenotes en uw dochters en de vrouwen van de gelovigen dat zij hun gewaden over hun lichamen moeten trekken. Dat zal beter zijn, zodat zij herkend worden en niet lastiggevallen worden.” [Al-Ahzab: 59] Zij stelden dat de betekenis van 'hun gewaden over hun lichamen trekken' is dat zij deze over hun personen moeten werpen en daarmee hun gezichten en figuren moeten verbergen. Zij dachten dat vrouwen in de vroege periode van de Islam de gewoonte uit de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah) volgden, waarbij zij op onbehoorlijke wijze een chemise en een Khimar (hoofdbedekking) droegen, zonder verschil tussen een vrije vrouw en een slavin. De kwaadwillenden onder de jeugd (van Madinah) plaagden de slavin wanneer zij door de palmboomgaarden in de velden gingen om hun natuurlijke behoefte te doen. Soms plaagden zij vrije vrouwen en beweerden dat zij slavin waren; zij zeiden: wij dachten dat zovan en zovan een slavin was. Vrije vrouwen werden er dus toe bevolen om in hun kledij te verschillen van de kleding van slavinnen, namelijk door een losvallend buitenkleed (Ardiya) en een omslag (Malahif) te dragen, en door hun hoofden en gezichten te bedekken om bescheiden te lijken en stevig door te lopen, zodat degenen met begeerte niets van hen zouden wensen. Dit werd als gepaster beschouwd, zodat zij herkend zouden worden en niet lastiggevallen zouden worden. Sommigen onder hen zeggen (met betrekking tot het deel van het vers); dat zij herkend moeten worden, wat betekent dat er een weglating is van de 'la' (van ontkenning). Met andere woorden: het is gepaster dat aantrekkelijke en niet-aantrekkelijke vrouwen niet herkend worden, zodat zij niet tegengewerkt worden. Allah (SWT) zegt ook:

“Oh Prophet ! Tell your wives and your daughters and the woman of the believers to draw their cloaks all over their bodies. That will be better, that they should be known so as not to be annoyed.” [Al- Ahzab: 59] They maintained that the meaning of 'to draw their cloaks all over their bodies' is that they should cast it over their persons and conceal their faces and figures with them. They thought that women in the early period of Islam followed the custom in Jahiliyya, thus indecently wearing a chemise and a Khimar (head cover), with no difference between a free woman and a slave girl. The devious amongst the youth (of Madinah) used to molest the slave girls when they used to go out through the palm trees in the fields to answer the call of nature. Sometimes they would molest free women and claim that they were slave girls, they would say we thought that so and so is a slave girl. Free women were thus ordered to differ in their attire from the clothing of slave girls i.e. by wearing a loose outer garment (Ardiya) and cover (Malahif), and by covering their heads and faces in order to look modest and walk briskly so that the wishful do not desire anything of them. This was considered more appropriate so that they are recognised and not molested. Some amongst them say (with respect to the part of the verse); that they should be known that there is an elision of the la (of negation). In other words it is more appropriate that attractive and non-attractive women should not be recognised so that they are not antagonised. Allah (swt) also says:

“En verblijf in jullie huizen en maak u niet versier zoals in de tijd van onwetendheid.” [Al-Ahzab: 33] Zij zeiden dat het gebod van Allah aan de vrouwen om in hun huizen te blijven een bewijs is voor de sluier. Wat de profetische traditie (Sunnah) betreft, baseren zij hun mening op de overlevering dat de Profeet ﷺ zei: “De vrouw (zelf) is ‘Awrah”, en vanwege het zeggen van de Profeet ﷺ: “Als een van jullie (de vrouwen) een (mannelijke) slaaf heeft die zichzelf wil vrijkopen en zij bezit de prijs, dan moeten jullie u van hem afzonderen”. En vanwege wat is overgeleverd van Umm Salama die zei: Hafsa en ik zaten bij de Profeet ﷺ toen Ibn Umm Maktum toestemming vroeg om binnen te komen. De Profeet ﷺ zei toen: “Zelfonderhoud u van hem”. Ik zei: “O Boodschapper van Allah, hij is blind, hij kan niet zien.” Hij ﷺ zei: “Zijn jullie beiden ook blind? Kunnen jullie hem niet zien?” Abu Dawood overleverde dat: Al-Fadhl b. Abbas de ruiterlijke metgezel van de Profeet ﷺ was toen een vrouw van Banu Khath'am kwam om een rechtsregel (Hukm) te zoeken. Al-Fadhl begon naar haar te kijken en zij naar hem, waarna de Boodschapper van Allah ﷺ Al-Fadhl beval zijn gezicht van haar af te wenden. Jarir b. Abdullah vertelt: “Ik vroeg de Boodschapper van Allah ﷺ naar de plotselinge blik (Nazrat al-Fuja'a), waarna Hij mij instrueerde om de andere kant op te kijken.” Er is overgeleverd van Ali (vrede zij met hem) dat hij zei: “De Boodschapper van Allah ﷺ zei tegen mij: ‘Volg de (eerste) blik niet op met een tweede blik. De eerste is toegestaan voor jou, maar de tweede niet.’” Dit zijn de bewijzen van degenen die het Hijab bepleiten en zeggen dat het hele lichaam van een vrouw ‘Awrah is. Echter, het zijn bewijzen die niet van toepassing zijn op het onderwerp waarvoor ze worden aangehaald, omdat geen van hen betrekking heeft op het betreffende onderwerp. Wat de vers (Ayah) van Hijab en het vers “verblijf in jullie huizen” betreft, er is absoluut geen verband tussen deze en de vrouwen van de moslims. Beiden zijn specifiek voor de vrouwen van de Boodschapper ﷺ, zoals het vers expliciet aangeeft wanneer het in zijn geheel wordt gelezen. Het vormt één enkel vers dat door woorden en betekenis met elkaar verbonden is. De (volledige) tekst van het vers (Ayah) is:

“And stay in your houses, and do not display yourselves as in the times of ignorance”. [Al- Ahzab: 33] They said that Allah's command to women to stay in their houses is an evidence for the veil. As for the Sunnah, they base their opinion on the narration that the Prophet (pbuh) said: “The woman (herself) is ‘Awrah”, and because of the Prophets saying: “If anyone of you (the women) has a (male) slave who wants to free Himself (by buying Himself) and He possessed the price, you should seclude yourself from Him”. And due to what has been narrated from Umm Salama who said: Hafsa and I were sitting with the Prophet (pbuh) when Ibn Umm Maktum asked permission to enter. So the Prophet said: “seclude yourselves from Him”. So I said “Oh Messenger of Allah. He is blind, He cannot see.” He (pbuh) said: “Are you both also blind. Can you not see Him?”. Abu Dawood narrated that: Al-Fadhl b. Abbas was the Prophet's riding partner when a woman from Banu Khath'am came seeking a Hukm. Al-Fadhl began looking at her and she at Him, so the Messenger of Allah made al- Fadhl turn his face away from her. Jarir b. Abdullah narrates: “I asked the Messenger of Allah about the sudden glance (Nazrat al-Fuja'a), so He instructed me to look the other way.” It has been narrated from Ali (ra) that He said: “The Messenger of Allah (pbuh) told me: “Do not follow up the (first) glance with a second look. The first is permitted for you but not the second.” These are the evidences of those who advocate Hijab and say that a woman's entire body is 'Awrah. However, they are evidences, which do not apply to the issue they are quoted for, because none of them relates to the subject at hand. As for the Ayah of Hijab and the verse “stay in your houses”, there is absolutely no connection between them and the wives of the Muslims. Both are specific to the wives of the Messenger (pbuh) as the verse explicitly indicates when it is read in full. It constitutes a single verse interlinked by words and meaning. The (full) text of the Ayah is:

“O jullie die geloven! Betreed niet de huizen van de Profeet ﷺ, behalve wanneer jullie toestemming zijn gegeven voor een maaltijd, en (dan) niet (zo vroeg als) om te wachten tot de bereiding ervan. Maar wanneer jullie zijn uitgenodigd, betreed dan [het huis], en wanneer jullie hebben gegeten, vertrekken jullie, zonder te blijven voor een gesprek. Voorwaar, dergelijke (gedragingen) irriteren de Profeet ﷺ, en Hij is beschaamd om jullie (te vragen om te gaan), maar Allah is niet beschaamd om jullie de waarheid te vertellen. En wanneer jullie (zijn vrouwen) iets vragen wat jullie willen, vraag hen dan van achter een scherm (Hijab) dat zuiverder is voor jullie harten en voor hun harten. En het is niet (gepast) voor jullie dat jullie de Boodschapper van Allah ﷺ irriteren, noch dat jullie ooit zijn vrouwen na Hem zouden huwen. Voorwaar! Bij Allah zal dat een grote zonde zijn.” [Al-Ahzab: 53] Dus het vers is een tekst betreffende de vrouwen van de Profeet ﷺ en is specifiek alleen voor hen. Het heeft geen verband met de vrouwen van de moslims of met enige vrouw behalve de vrouwen van de Boodschapper ﷺ. Ondersteunend bij het feit dat dit vers specifiek is voor de vrouwen van de Boodschapper ﷺ is de overlevering (Hadith) van 'Aisha (moge Allah tevreden met haar zijn) die zei: “Ik was voedsel (Hais) aan het eten met de Profeet ﷺ uit één schaal. Umar kwam voorbij, dus de Profeet ﷺ nodigde hem uit en hij at. Mijn vinger raakte de zijne, Umar zei: ‘Als mijn mening over jullie (de vrouwen van de Profeet) gevolgd was, had niemand jullie mogen zien. Toen werd de afzondering (Hijab-vers) geopenbaard’.” Dit wordt ook ondersteund door de overlevering (Hadith) dat Umar zei: “O Boodschapper van Allah ﷺ, de rechtvaardige persoon en de Fajir worden bij u toegelaten. Heeft u de moeders van de gelovigen niet afgezonderd?” Toen openbaarde Allah het vers van al-Hijab. Ook werd overgeleverd dat Umar de vrouwen van de Profeet ﷺ passeerde terwijl zij bij de vrouwen in de Moskee waren, hij zei: “Als jullie jullie afzonderden, zouden jullie een status boven de vrouwen hebben, zoals jullie echtgenoot de status boven de mannen heeft.” Zainab (moge Allah tevreden met haar zijn) zei: “O zoon van al-Khattab! Voorwaar, jij bent bezorgder over ons, terwijl de openbaring (Wahy) in onze huizen neerdaalt.” Niet lang daarna werd het vers (Ayah) over de Hijab geopenbaard. Daarom is de tekst van het vers (Ayah) en deze overleveringen (Hadith) eenduidig in de betekenis dat zij werden geopenbaard met betrekking tot de echtgenotes van de Profeet ﷺ en voor niemand anders.

“Oh you who believe! Enter not the Prophet's houses, except when permission is given to you for a meal, (and then) not (so early as) to wait for its preparation. But when you are invited, enter, and when you have taken your meal, disperse, without staying for a conversation. Verily, such (behaviour) annoys the Prophet, and He is shy of (asking) you (to go), but Allah is not shy of telling you the truth. And when you ask (his wives) for anything you want, ask them from behind a screen (Hijab) that is purer for your hearts and for their hearts. And it is not (right) for you that you should annoy the Messenger of Allah, nor that you should ever marry his wives after Him. Verily! With Allah that shall be an enormity”. [Al- Ahzab: 53] So the verse is a text concerning the wives of the Prophet (pbuh) and is specific only to them. It has no connection to the wives of the Muslims or to any woman other than the wives of the Messenger (pbuh). Supporting the fact that this verse is specific to the wives of the Messenger (pbuh) is the narration from 'Aisha (ra) who said: “I was eating food (Hais) with the Prophet (pbuh) in a dish. Umar passed by, so the Prophet (pbuh) invited Him in and He ate. My finger touched his, Umar said: ‘Had my view about you (the Prophets wives) been taken, no one should have seen you. Then the seclusion (Hijab verse) was revealed’”. This is also supported by the narration that Umar said: “O Messenger of Allah, the righteous person and the Fajir one are admitted to you. Have you not secluded the mothers of the believers?” Then Allah revealed the verse of al-Hijab. Also it was narrated that Umar passed by the Prophet's wives while they were with the women in the Mosque, He said: “If you secluded yourselves you would have status over the women as your husband has the status over the men.” Zainab (may Allah be pleased with her) said “O son of al-Khattab! Indeed you're more concerned about us while the Wahy comes down in our houses.” It was not long after that, that the Ayah of Hijab was revealed. Therefore, the text of the Ayah and these Ahadith are definite in meaning that they were revealed regarding the wives of the Prophet (pbuh) and for none other.

“O vrouwen van de Profeet ﷺ! Jullie zijn niet zoals andere vrouwen. Als jullie jullie plicht (tegenover Allah) nakomen, wees dan niet zachtmoedig in de spraak, opdat hij in wiens hart een ziekte is, met begeerte wordt bewogen, maar spreek op een gepaste wijze. En verblijf in jullie huizen, en maak jullie niet op zoals in de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah), en vestig de As-Salat, en geef de armenbelasting (Zakah) en gehoorzaam Allah en Zijn Boodschapper ﷺ. Allah wenst slechts Ar-Rijs van jullie te verwijderen, o leden van het gezin (van de Profeet ﷺ), en jullie te zuiveren met een grondige zuivering.” [Al-Ahzab: 32-33] Hiermee is het expliciet dat het vers specifiek werd geopenbaard betreffende de vrouwen van de Profeet ﷺ, omdat de spraak tot hen is gericht en specifiek voor hen is; “O vrouwen van de Profeet ﷺ! Jullie zijn niet zoals andere vrouwen”. Er kan geen tekst informatiever en indicatiever zijn dan het feit dat dit vers werd geopenbaard betreffende de vrouwen van de Profeet ﷺ en dat het specifiek voor hen is. Dit begrip wordt bevestigd in het laatste deel van de spraak van Allah aan het einde van het vers zelf; “Allah wenst slechts Ar-Rijs van jullie te verwijderen, o leden van het gezin (van de Profeet ﷺ), en jullie te zuiveren met een grondige zuivering” [Al-Ahzab: 33]. Het is duidelijk dat deze beschrijving specifiek is voor de vrouwen van de Profeet ﷺ en dat Hij hen met het voorgaande heeft bevolen om Ar-Rijs van hen te verwijderen en hen te zuiveren omdat zij behoren tot het gezin van de Profeet ﷺ. Dit is ook bevestigd door het vers dat er direct op volgt. Na Zijn (SWT) uitspraak: “en jullie te zuiveren met een grondige zuivering”, zegt Allah (SWT):

“Oh wives of the Prophet! You are not like any other women. If you keep your duty (to Allah), be not soft of speech, lest He in whose heart is a disease should be moved with desire, but speak in a fitting manner. And stay in your houses, and do not display yourselves as in the days of ignorance (Jahiliyya), and perform As-Salat, and give Zakat and obey Allah and his Messenger. Allah wishes only to remove Ar-Rijs from you, Oh members of the household (of the Prophet) and to purify you with a thorough purification”. [Al- Ahzab: 32-33] Thus, it is explicit that the verse was specifically revealed concerning the Prophets wives because the speech is addressed to them and is specific to them; “Oh wives of the Prophet! You are not like any other women”. There cannot be a text more informative and indicative than the fact that this verse was revealed concerning the Prophet's wives and that it is particular to them. This understanding is confirmed in the last part of the speech of Allah at the end of the verse itself; “Allah wishes only to remove Ar-Rijs from you, Oh members of the household (of the Prophet) and to purify you with a thorough purification” [ Al- Ahzab: 33] It is clear that this description is specific to the wives of the Prophet and that He has instructed them with the foregoing in order to remove from them the rijs and purify them because they belong to the household of the Prophet. This has also been confirmed by the verse that directly follows it. After his (swt) saying: “to purify you with a thorough purification”, Allah (swt) says:

Het is niet juist om in deze context te zeggen dat het er niet toe doet dat de uitdrukking algemeen is en dat het er weinig toe doet dat de oorzaak specifiek is. En dat de oorzaak (Sabab) van de openbaring van de verzen de vrouwen van de Profeet ﷺ zijn, maar dat deze verzen algemeen (Aam) zijn voor de vrouwen van de Profeet ﷺ en anderen. Dit is niet waar, omdat de oorzaak (Sabab) van de openbaring een gebeurtenis is die heeft plaatsgevonden. Dus de gebeurtenis is de oorzaak (Sabab) van de openbaring. Wat betreft de situatie hier, de vrouwen van de Boodschapper ﷺ vormen geen gebeurtenis die heeft plaatsgevonden, maar het is een geval van een specifieke tekst die is geopenbaard met betrekking tot specifieke personen wier identiteit is vermeld. Zo zei Allah (SWT): “O vrouwen van de Profeet ﷺ! Jullie zijn niet zoals andere vrouwen.” Hij zei ook: “En wanneer jullie hen iets vraagt wat jullie willen.” Het persoonlijk voornaamwoord zij (Hunna) verwijst naar de vrouwen van de Profeet ﷺ en duidt hen aan met uitsluiting van anderen. En dat wordt gevolgd door de uitspraak van Allah: “En het is niet (gepast) voor jullie dat jullie de Boodschapper van Allah ﷺ lastigvallen”, wat ons informeert over de reden (Illa) voor hun sluier (Hijab). Al dit wijst erop dat de twee verzen teksten zijn die zijn gekomen met betrekking tot de vrouwen van de Boodschapper ﷺ. Daarom is het principe: "Het gaat om de algemeenheid van de uitdrukking en niet om de specificiteit van de oorzaak (Al-'ibra bi 'umum al'lafz la bi khusus as-sabab)" niet van toepassing op deze twee verzen.

It is not correct to say in this context that what matters is that the expression is general and that it matters little that the cause is specific. And that the cause (Sabab) of the revelation of the verses is the Prophet’s wives but these verses are general (Aam) to the Prophet's wives and others. This is not true, because the cause (Sabab) of revelation is an event that has happened. Thus, the event is the cause (Sabab) of revelation. With regards to the situation here, the wives of the Messenger (pbuh) do not constitute an event that has happened, rather it is a case of a specific text that has been revealed concerning specific persons whose identity has been stated. Thus, Allah (swt) said: “Oh wives of the Prophet! You are not like any other women.” He also said: “And when you ask them for anything you want.” The personal pronoun they (Hunna) refers to the Prophet's wives and designates them to the exclusion of others. And that is followed by Allah's saying: “And it is not (right) for you that you should annoy Allah's Messenger”, which informs us of the reason (Illa) for their veil (Hijab). All of this indicates that the two verses are texts that have come concerning the wives of the Messenger (pbuh). Therefore, the principle: What matters is the generality of expression and not the specificity of the cause (Al-'ibra bi 'umum al'lafz la bi khusus as-sabab) does not apply to these two verses.

“Voorwaar, in de Boodschapper van Allah hebben jullie een goede voorbeeld” [Al-Ahzab: 21]. Het is niet juist dat de vrouwen van de Profeet ﷺ nagevolgd moeten worden in de zin dat een handeling wordt verricht omdat zij het deden, of dat een eigenschap bezeten moet worden omdat zij ermee gekenmerkt zijn. Dit heeft enkel betrekking op de Boodschapper ﷺ, omdat hij ﷺ niets volgt behalve de openbaring. Evenzo mag er niet gezegd worden dat, aangezien zij de vrouwen van de Boodschapper ﷺ zijn en zij puur zijn, en aangezien de openbaring in hun huizen is voorgelezen en zij verplicht zijn tot afzondering (Hijab), dan andere moslimvrouwen bij grotere reden (Bab-awla) verplicht zouden moeten zijn tot afzondering (Hijab). Dit kan om twee redenen niet worden beweerd: Ten eerste: dit oordeel is niet op basis van een grotere reden, omdat het (principe) van de grotere reden (Al-awla) is dat Allah een kleine zaak verbiedt, wat dan door een grotere reden (Min bab awla) een verbod op een grote zaak wordt, zoals de uitspraak van Allah (SWT):

“Indeed in the Messenger of Allah you have a good example” [Al- Ahzab: 21] It is not right that the Prophet's wives should be emulated, in the sense that an action is done because they did it, or an attribute should be possessed because they have been characterised with it. This only pertains to the Messenger (pbuh) because He (pbuh) doesn't follow anything but the revelation. Likewise, it should not be said that since they are the wives of the Messenger and they are pure, and since the revelation has been recited in their houses and they have been required to seclude (Hijab) themselves, then other Muslim women by greater reason (Bab-awla) should be required to stay in seclusion (Hijab). This cannot be claimed for two reasons: Firstly: this judgement is not by way of greater reason because the (principle) of greater reason (Al-awla) is that Allah forbids a small issue which then becomes prohibition of a large issue by greater reason (Min bab awla), such as the saying of Allah (swt):

“Onder de mensen van het Boek (Joden en Christenen) is hij die, indien hem een qintar (aan rijkdom) wordt toevertrouwd, deze onmiddellijk zal terugbetalen; en onder hen is hij die, indien hem een enkele zilveren munt wordt toevertrouwd, deze niet zal terugbetalen.” [Al-Imran: 75] De betaling van minder dan een qintar is bij grotere reden en het niet-betalen van meer dan een zilveren munt (Dinar) is bij grotere reden. Het vers van Hijab is niet van dit type, omdat de volgorde van het vers niets anders aangeeft dan de vrouwen van de Profeet ﷺ, noch geeft het een andere interpretatie aan. De uitdrukking 'vrouwen van de Profeet ﷺ' is een defecte naam die geen enkele andere interpretatie kan hebben (in het bijzonder een tegenovergestelde interpretatie). De uitspraak is dus specifiek voor hetgeen waarover de tekst is gekomen en strekt zich niet uit tot iemand anders of heeft geen andere betekenis. Er ontstaat absoluut geen probleem in het vers via de weg van de grotere reden, noch wat betreft de bewoording van het vers, noch wat betreft de volgorde ervan.

“Among the people of the Scripture (Jews and Christians) is He who, if entrusted with a qintar (of wealth), will readily pay it back; and among them there is He who, if entrusted with a single silver coin, will not repay it”. [Al- Imran: 75] The payment of less than a qintar is by greater reason and the non-payment of more than a silver coin (Dinar) is by greater reason. The verse of Hijab is not of this type because the sequence of the verse does not indicate anything other than the Prophet's wives nor does it indicate any other understanding. The expression 'wives of the Prophet' is a defective noun which cannot have any other understanding (particularly an opposite understanding). The statement is thus specific to the thing for which the text has come and does not extend to anyone else or have any other meaning. There is absolutely no issue arising in the verse by way of greater reason, whether in terms of the wording of the verse or its sequence.

Wat betreft het tweede vers, zijnde de uitspraak van Allah (SWT): “om hun gewaden (Jalabeeb) over hun hele lichaam te trekken”, dit geeft op geen enkele wijze het bedekken van het gezicht aan. Noch in termen van de bewoording (Mantuq), noch in termen van de betekenis (Mafhum). Er is ook geen woord dat hierop wijst, noch op zichzelf, noch als onderdeel van een zin, uitgaande van de correctheid van de aanleiding (Sabab) van de openbaring. Het vers zegt: “om hun gewaden (Jalabeeb) over hun hele lichaam te trekken”. De betekenis is dat vrouwen een deel van (Min) hun gewaden over hun lichaam moeten werpen, en het voorzetsel (Min) wordt hier niet partitief gebruikt, maar enkel om uit te leggen (Lil-bayan) dat zij het over hun lichaam moeten werpen. Het verlagen van de bedekking betekent het laten neerkomen. Het verlagen van de kleding betekent het laten neerkomen van de kleding, en zij verlaagden hun kleding betekent dat zij het lieten neerkomen. De Jilbab is een bedekking (Milhafa), gebruikt om een jurk en andere kledingstukken te verbergen. Het kan ook kleding zijn die het gehele lichaam bedekt. In al-Qamus (woordenboek) al-Muhit wordt vermeld: dat de Jilbab de vorm heeft van de Sirdab of de Sinmar, wat de japon of een groot kledingstuk voor vrouwen is onder de bedekking (Milhafa), zijnde datgene wat haar kleding verbergt als een bedekking (Milhafa). Al-Jawhari heeft in al-Sihah (een ander woordenboek) vermeld dat: De Jilbab de bedekking (Milhafa) is en sommigen zeggen dat het een laken (Mulaah) is. Jilbab is in de overlevering (Hadith) genoemd met de betekenis van Mulaah (laken) dat de vrouw over haar kleding wikkelde. Het is overgeleverd op gezag van Umm Atiyya (ra.): “Wij werden bevolen om onze menstruerende vrouwen en de gesluierde vrouwen naar buiten te brengen bij de religieuze bijeenkomsten en de aanroeping van de moslims tijdens de twee 'Eid-feesten. Deze menstruerende vrouwen moesten zich onthouden van het gebed en het getuigen van de zegening en de oproep aan de moslims. Ik vroeg: ‘O Boodschapper van Allah ﷺ! Wat als een van ons geen Jilbab heeft?’ Hij zei: ‘Laat zij de Jilbab van haar zus dragen.’” Dit betekent dat zij geen kledingstuk had om over haar kleren te dragen wanneer zij naar buiten ging. Dus beval de Profeet ﷺ haar om er een te lenen van haar zus, die zij over haar jurk kon dragen. Het vers maakt duidelijk dat Allah (SWT) de Profeet ﷺ heeft verzocht om zijn vrouwen en de vrouwen en dochters van de moslims te bevelen om kledingstukken over hun kleren te dragen die tot aan de voeten reiken, zoals blijkt uit de overlevering (Hadith) van Ibn Abbas: “De Jilbab is de Rida (een groot doek) die van boven naar beneden bedekt.” De vers geeft dus aan dat de Jilbab, wat een groot kledingstuk is, tot aan de onderkant (voeten) moet worden gedrapeerd, en geeft niets anders aan dan dit. Als dit het geval is, hoe is het dan mogelijk om te begrijpen dat het werpen van hun buitenkleding (Jalabeeb) over hun lichamen betekent dat zij hun kleding over hun gezichten werpen? Hoeveel het woord Yudnina (om naar beneden te draperen) of het woord Jilbab ook wordt geïnterpreteerd binnen de grenzen van de taalkundige (Ma'na loghawi) en juridische betekenis, de vers stelt het naar beneden draperen van het kledingstuk voor. Draperen kan alleen betekenen het naar beneden te draperen tot de onderkant (voeten) en niet het op te tillen naar het hoofd. Daarom is er in deze vers geen bewijs om Hijab te bewijzen. Er is zelfs geen schijn van bewijs, hoe men het ook probeert te verbeelden. De woorden en zinnen van de Qur'an worden geïnterpreteerd volgens hun taalkundige en juridische betekenissen; het is onjuist om ze op een andere manier te interpreteren. De taalkundige betekenis geeft duidelijk aan dat vrouwen zijn bevolen hun buitenkleding (Jalabeeb) over hun lichamen te werpen, om hen hun kleding over hun kleren tot op de vloer te laten laten hangen totdat de voeten bedekt zijn. Deze betekenis, in termen van het laten hangen van de Jilbab, wordt gevonden in de nobele overlevering (Hadith). Het is overgeleverd op gezag van Ibn Umar dat de Boodschapper van Allah ﷺ zei: “Op de dag des oordeels zal Allah niet met barmhartigheid kijken naar degene die zijn kleding achter zich aan sleept in hoogmoedige trots.” Umm Salama vroeg: “Wat moeten de vrouwen doen met de zomen van hun gewaden?” Hij ﷺ antwoordde: “Laat hen de lengte van hun zomen met een handbreedte vergroten.” Zij antwoordde: “Dan zullen hun voeten onbedekt zijn!” Hij ﷺ antwoordde toen: “Laat hen de lengte van een onderarm vergroten en niet meer.” [Tirmidhi] Dit is met betrekking tot de verzen die als bewijs worden gebruikt door degenen die beweren dat Hijab voor moslimvrouwen door Allah is bepaald. Wat betreft de overleveringen (Hadith) die worden gebruikt om Hijab te bewijzen, deze geven dit niet aan. De Profeet ﷺ zei: “Als een van jullie (de vrouwen) een (mannelijke) slaaf heeft die zichzelf wil vrijkopen en zij bezit de prijs, dan moeten jullie je van hem afzonderen.”

As for the second verse which is the saying of Allah (swt): “to draw their cloaks (Jalabeeb) all over their bodies”, it does not indicate veiling the face at all. Neither in terms of its wording (Mantuq) nor in terms of its understanding (Mafhum). Nor is there a word, which indicates this whether on its own, or as part of a sentence, assuming that the cause (Sabab) of revelation is correct. The verse says: “to draw their cloaks (Jalabeeb) all over their bodies”. Its meaning is that women should cast from (Min) their cloaks over their persons and the preposition (Min) here is not used partatively but only to explain (Lil-bayan) that they should cast it over their persons. To lower the covering means to let it drape down. To lower the clothing means to let the clothing drape down, and they lowered their clothing means they let it drape down. The Jilbab is a cover (Milhafa), used to conceal a dress and other items of clothing. It can also be clothing which covers the entire body. It is stated in the al-Qamus (dictionary of) al-Muhit: that the Jilbab, is in the form of the Sirdab or the Sinmar, which is the gown or a large garment for women under the cover (Milhafa), which is that which conceals her clothing like a cover (Milhafa). Al-Jawhari has stated in al-Sihah (another dictionary) that: The Jilbab is the cover (Milhafa) and some say it is a sheet (Mulaah). Jilbab has been mentioned in the Hadith with the meaning of Mulaah (sheet) which the woman wrapped over her clothes. It has been narrated on the authority of Umm Atiyya (ra.): “We were ordered to bring out our menstruating women and veiled women in the religious gatherings and invocation of Muslims on the two 'Eid festivals. These menstruating women were to keep away from prayer, witnessing the blessing and call to the Muslims. I asked, “O Messenger of Allah! What if one of us does not have a Jilbab?” He said, ‘Let her wear the Jilbab of her sister.’” Which means that she did not have a garment to wear over her clothes to go out in. So, the Prophet ordered her to borrow one from her sister, which she could wear over her dress. The verse makes it clear that Allah (swt) has requested the Prophet (pbuh) to tell his wives and the wives and daughters of the Muslims to wear garments over their clothes which reach right down to the feet as evidenced by the narration of Ibn Abbas: “The Jilbab is the Rida (large sheet of cloth) which covers from top to bottom.” So the verse indicates that the Jilbab, which is a large garment should be draped down to the bottom (feet), and does not indicate anything other than this. If this is the case, how is it possible to understand that to cast their outer garments (Jalabeeb) over their persons means to cast their garments over their faces? No matter how much the word Yudnina (to drape down) or the word Jilbab is interpreted within the limits of the linguistic (Ma'na loghawi) and juristic meaning, the verse stipulates the draping down of the garment. Draping can only mean draping it down to the bottom (feet) and not raising it to the head. Therefore, there is no evidence in this verse to prove Hijab. Nor is there even a semblance of an evidence, by any stretch of the imagination. The words and sentences of the Qur'an are interpreted according to their linguistic and jurisprudence meanings, it is incorrect to interpret them in any other way. The linguistic meaning clearly indicates that women have been ordered to caste their outer garments (Jalabeeb) over their persons, to let them lower their garment over their clothes to the floor until the feet are covered. This meaning, in terms of letting the Jilbab drape down, is found in the noble Hadith. It is narrated on the authority of Ibn Umar that the Messenger of Allah (pbuh) said: “On the day of judgement, Allah will not look with mercy towards the one who trails his garment behind Him in haughty pride”. Umm Salama asked: “what are the women to do with the hems of their dresses?” He (pbuh) answered: “Let them increase their hems the length of a hand span”. She rejoined: “Then their feet will be uncovered! He then replied: “Let them increase a fore arm’s length and no more.” [Tirmidhi] This is with respect to the verses that are used as evidence by those who claim that Hijab for Muslim women has been decreed by Allah. As for the Ahadith which are used to prove Hijab they do not indicate this. The Prophet (pbuh) said: “If anyone of you (the women) has a (male) slave who wants to free Himself (by buying Himself) and He possessed the price, you should seclude yourself from Him”.

En vanwege wat is overgeleverd (Hadith) van Umm Salama, die zei: Hafsa en ik zaten bij de Profeet ﷺ toen Ibn Umm Maktum toestemming vroeg om binnen te komen. De Profeet ﷺ zei toen: “Sluit jullie voor hem af.” Ik zei: “O Boodschapper van Allah ﷺ, hij is blind, hij kan hem niet zien.” Hij ﷺ zei: “Zijn jullie beiden ook blind? Kunnen jullie hem niet zien?” Abu Dawood overleverde (Hadith) dat: Al-Fadhl b. Abbas destijds de ruitervriend van de Profeet ﷺ was, toen een vrouw van Banu Khath'am kwam om een rechtsregel (Hukm) te zoeken. Al-Fadhl begon naar haar te kijken en zij naar Hem, waarna de Boodschapper van Allah ﷺ Al-Fadhl opdracht gaf zijn gezicht van haar af te wenden. Jarir b. Abdullah overleverde (Hadith): Ik vroeg de Boodschapper van Allah ﷺ over de plotselinge blik, waarop Hij mij instrueerde de andere kant op te kijken. Er is overgeleverd (Hadith) van Ali dat hij zei: De Boodschapper van Allah ﷺ vertelde mij: “Volg de (eerste) blik niet op met een tweede blik. De eerste is toegestaan voor jou, maar de tweede niet.” Er is geen indicatie in deze overleveringen (Hadith) dat moslima's zich moeten afsluiten. In het bijzonder is de overlevering (Hadith) van Umm Salama en het verzoek van de Profeet ﷺ aan Hafsa en haar om zich af te sluiten, daif (zwak) en kan deze niet als bewijs worden aangevoerd. In elk geval is de overlevering (Hadith) specifiek voor de vrouwen van de Profeet ﷺ, aangezien het een tekst betreft over Umm Salama en Hafsa. Wat betreft wat is overgeleverd (Hadith) dat Aisha zei: “De ruiter passeerde ons vaak terwijl wij bij de Profeet ﷺ waren, gekleed in ihram-kleding (voor de hadj). Als hij in de buurt van een van ons kwam, trokken wij onze jilbabs van ons hoofd tot over ons gezicht. Zodra hij voorbijliep, ontblootten wij ons (gezicht).” Dit spreekt in strijd met wat is overgeleverd (Hadith) door Bukhari op gezag van Ibn Umar, dat de Profeet ﷺ zei: “De Muhrima (een vrouw in de staat van Ihram) mag haar gezicht niet bedekken of handschoenen dragen.” Ibn Hajar heeft in Fath al-Bari vermeld: “De sluier (Niqab) of Khimar wordt vastgemaakt bij de neus of onder de ogen.” Dus de overlevering (Hadith) van 'Aisha (radhiyallahu 'anha) stelt dat vrouwen in de staat van ihram hun gezichten bedekten toen een groep ruiters langs hen reed. De overlevering (Hadith) van Ibn Umar duidt op het verbod op het dragen van een Niqab die slechts de onderste helft van het gezicht verbergt. Hoe kan dit worden verzoend met het volledig bedekken van het gezicht door het kledingstuk over het gezicht te laten zakken? Met betrekking tot de twee Ahadith wordt duidelijk dat de overlevering (Hadith) van 'Aisha gebrekkig is, aangezien de overlevering van Mujahid van 'Aisha is. Yahya b. Said al-Qattan heeft vermeld dat Mujahid niet rechtstreeks van 'Aisha heeft gehoord. Wat betreft de overlevering (Hadith) van Ibn Umar, die door Bukhari is overgeleverd, deze is Sahih. De overlevering (Hadith) van 'Aisha wordt daarom verworpen omdat deze zwak is en in strijd is met een authentieke (Sahih) overlevering (Hadith). Daarom wordt deze niet als bewijs gebruikt. Wat betreft de overlevering (Hadith) waarin al-Fadhl b. al-Abbas aanwezig is, is er geen indicatie in aanwezig die Hijab verplicht maakt. Integendeel, het is een bewijs dat Hijab geen verplichting is, omdat de Khath'ami-vrouw de Profeet ﷺ iets vroeg terwijl haar gezicht onbedekt was. Dit wordt aangetoond door het feit dat al-Fadhl naar haar keek. Een andere variant van deze overlevering (Hadith) stelt: “Zo greep de Profeet ﷺ de (baard van) al-Fadhl vast en draaide zijn gezicht weg van de andere kant.” Dit verhaal is overgeleverd door Ali b. Abuy Talib, die toevoegt: “al-Abbas zei tegen de Profeet ﷺ: ‘O Boodschapper van Allah, waarom draaide U de nek van uw neef weg?’ Hij ﷺ antwoordde: ‘Ik zag een jonge man en een jonge vrouw in een situatie waarin ik vreesde welke invloed de duivel (Shaytan) op hen zou kunnen hebben’.” De overlevering (Hadith) van de Khath'ami-vrouw is een bewijs voor de afwezigheid van Hijab en niet een bewijs voor de aanwezigheid ervan. Dit komt doordat de Profeet ﷺ naar haar keek terwijl haar gezicht onbedekt was. Wat betreft het wegwenden van de blik van al-Fadhl door de Profeet ﷺ, dit is omdat Hij opmerkte dat hij naar haar keek, en zij naar Hem, met begeerte, zoals blijkt uit de overlevering van Ali: “Ik vreesde welke invloed de duivel (Shaytan) op hen zou kunnen hebben.” Daarom leidde Hij ﷺ de blik van al-Fadhl af, omdat hij naar haar keek met begeerte en niet slechts zomaar keek. De begeerlijke blik, zelfs als deze naar het gezicht en de handen is, is verboden (Haram). Wat betreft de plotselinge blik (Nazrat al-faja'a), de Profeet ﷺ beval Jarir om zijn blik af te wenden of te verlagen. Dit is het type van het verlagen van de blik dat in de Qur'an wordt vermeld:

And due to what was narrated from Umm Salama who said: Hafsa and I were sitting with the Prophet (pbuh) when Ibn Umm Maktum asked permission to enter. So the Prophet said: “seclude yourselves from Him”. So I said “O Messenger of Allah. He is blind, He cannot see.” He (pbuh) said: “Are you both also blind. Can you both not see Him?”. Abu Dawood narrated that: Al- Fadhl b. Abbas at the time was the Prophet's riding partner when a woman from Banu Khath'am came seeking a hukm. al-Fadhl began to look at her and she at Him so the Messenger of Allah made al-Fadhl turn his face away from her. Jarir b. Abdullah narrated: I asked the Messenger of Allah about the sudden look, so He instructed me to look the other way. It has been narrated from Ali that He said: The Messenger of Allah (pbuh) told me: “Do not follow up the (first) glance with a second look. The first is permitted for you but not the second.” There is no indication in these Ahadith that the Muslim women should seclude themselves. In particular, the Hadith of Umm Salama and the Prophet's requesting of Hafsa and her to seclude themselves, is daif (weak) and cannot be advanced as an evidence. In any case, the Hadith is specific to the wives of the Prophet as it is a text concerning Umm Salama and Hafsa. As for what has been narrated that Aisha said: “The horseman used to pass by us while we were with the Prophet (pbuh) wearing ihram clothes (of Hajj). If He came near one of us, we would draw our jilbabs from our head down to our face. Once He walked past, we would uncover our (face).” This conflicts with what has been narrated by Bukhari on the authority of Ibn Umar that the Prophet (pbuh) said: “The Muhrima (a woman in the state of Ihram) should not cover her face, or wear gloves.” Ibn Hajar in the Fath al-Bari has stated: “The veil (Niqab) or Khimar is fastened from the nose or below the eyes.” So the Hadith of 'Aisha (ra) states that women in the state of Ihram had covered their faces when a group of horsemen passed them. The Hadith of Ibn Umar indicates the prohibition of wearing a Niqab which only conceals the lower half of the face. How can this be reconciled with respect to completely covering the face by lowering the garment over the face. With respect to the two Ahadith it becomes clear that the Hadith of 'Aisha is defective in that the narration is of Mujahid from Aisha. Yahya b. Said al- Qattan has mentioned that Mujahid did not directly hear from Aisha. As for the Hadith of Ibn Umar which has been narrated by Bukhari it is Sahih. Aisha's Hadith, therefore, is turned down because it is weak and conflicts with an authentic (Sahih) Hadith. Hence it is not used as an evidence. As for the Hadith in which al-Fadhl b. al Abbas is present, there is no indication in it to make Hijab compulsory. On the contrary, it is an evidence that Hijab is not an obligation because the Khath'ami woman was asking the Prophet about a matter whilst her face was unveiled. This is evidenced by the fact that al- Fadhl was looking at her. Another variant of this Hadith states: “Thus, the Prophet took hold of al-Fadhls (beard) and turned his face away from the other side.” This story has been narrated by Ali b. Abuy Talib who adds: “al-Abbas said to the Prophet: ‘O Messenger of Allah, why did you turn your cousins neck?’ He (pbuh) replied: ‘I saw a young man and a young woman in such a situation that I feared what effect Shaytan might have upon them’”. The Hadith of the Khath'ami woman is an evidence for the absence of Hijab not an evidence for it. This is because the Prophet (pbuh) was looking at her whilst her face was uncovered. As for the Prophets turning of al-Fadhl's gaze away, this is because He noticed that He was looking at her, and she at Him, with desire as evidenced by the narration of Ali: “I feared what effect Shaytan might have upon them”. Therefore, He (pbuh) diverted al-Fadhl's sight because He was looking at her with desire and not merely looking. The desirous look, even if it is at the face and hands, is Haram. As for the sudden look (Nazrat al-faja'a) the Prophet ordered Jarir to turn his gaze or lower it. This is the type of lowering of the gaze which is mentioned in the Qur'an:

“En zij mogen hun schoonheid (Zeena) niet vertonen, behalve dat wat zichtbaar is, en zij moeten hun hoofdbedekkingen (khumur) over hun hals en borsten (juyub) trekken” [An-Nur: 31]. Allah (SWT) heeft gelovige vrouwen verboden hun schoonheid (Zeena) te vertonen, oftewel verbood hen de plaatsen van hun schoonheid (Zeena) te tonen, aangezien dit is waar het verbod op gericht is. Hij sloot van de plaatsen van hun schoonheid uit wat daarvan zichtbaar is, en dit is een expliciete uitzondering. Dit betekent dat er een deel van de schoonheid van de vrouw is dat getoond wordt, en dat niet onder het (algemene) verbod valt van vrouwen die de plaatsen van hun schoonheid tonen. Er valt hierover niets meer te zeggen. Dus, Allah heeft vrouwen verboden hun Zeena te vertonen, behalve dat wat daarvan zichtbaar is. Wat betreft welke delen bedoeld worden met: “behalve dat wat zichtbaar is” [An-Nur: 31], de interpretatie hiervan moet worden verwezen naar twee zaken. Ten eerste, naar de overgeleverde tafseer (Tafsir Manqul) en ten tweede naar wat werd begrepen uit de bewoording: “dat wat daarvan zichtbaar is”; en de toepassing daarvan op wat de moslimvrouwen gewoonlijk vertoonden in de aanwezigheid van de Profeet ﷺ, in zijn tijd en in de tijd van de openbaring van dit vers.

“And they do not show off their charm (Zeena) except only that which is apparent and let them draw their head coverings (khumur) over their necks and bosoms (juyub)” [An- Nur: 31] Allah (swt) forbade believing women from displaying their charms (Zeena) i.e. forbade them from showing the place of their charm (Zeena) since this is what the prohibition is from. He excluded from the place of their charms that which is apparent from it, and this is an explicit exception. This means that there is a part of the woman's charm which is shown, and does not come under the (general) prohibition of women displaying the places of their charms. Nothing more remains to be said about this. So, Allah has forbidden women from displaying their Zeena except that which is apparent from it. As for which parts are intended by: “except only that which is apparent from it” [An- Nur: 31] its interpretation must be referred to two matters. First, to the transmitted tafseer (Tafseer Manqul) and secondly to what was understood from the expression: “that which is apparent from it”; and its application to what the Muslim women used to display in the presence of the Prophet (pbuh), in his time and in the time of the revelation of this verse.

1. Jabir b. Abd Allah zei: “Ik was aanwezig bij het gebed op de Eid-dag met de Boodschapper van Allah ﷺ. Hij begon met het gebed, vóór de Khutbah, zonder enige oproep tot het gebed (Adhan) of Iqamah. Daarna stond Hij op, leunend op Bilal, en sprak Hij de aanwezigen voor Hem toe, gebood hen Allah te vrezen en vermaande hen Hem te gehoorzamen. Hij vermande en waarschuwde hen verder. Daarna ging Hij verder totdat Hij bij de vrouwen kwam, tot wie Hij zei: “Geef aalmoezen, want werkelijk de meesten van jullie zijn brandstof voor het vuur van de hel”, waarna er vanuit het midden van de vrouwelijke gemeente een vrouw met donkere wangen opstond die vroeg: “Waarom is dat, o Boodschapper van Allah ﷺ?” Hij antwoordde: “Omdat jullie vrouwen te veel klachten hebben, en jullie weigeren de goede behandeling van jullie echtgenoot te erkennen.” Na het horen hiervan begonnen de vrouwen hun sieraden als aalmoezen op het (uitgespreide) kleed van Bilal te werpen.” 2. Overgeleverd door 'Ata'a b. Rabah, die zei: “Ibn Abbas zei tegen mij: ‘Zal ik je een vrouw laten zien die naar het Paradijs (Jannah) zal gaan?’ Ik zei: ‘Ja.’ Hij zei: ‘Deze zwarte vrouw kwam naar de Profeet ﷺ en zei: Ik heb epilepsie en ik raak ontbloot, dus doe dua tot Allah voor mij.’ Dus zei hij ﷺ tegen haar: “Als je geduldig zult zijn, zal het Paradijs (Jannah) het jouwe zijn. En als je wilt, zal ik dua tot Allah doen om je te genezen.” Zij zei: ‘Ik zal geduldig zijn.’ Zij zei: ‘Ik raak ontbloot, dus doe dua tot Allah dat ik mezelf niet ontbloot.’ Dus hij ﷺ deed dua voor haar.” 3. Overgeleverd door Fatimah b. Qays dat Abu Amr b. Hafs haar onherroepelijk scheidde (door drie uitspraken) toen hij van huis was. Zij ging naar de Boodschapper van Allah ﷺ en meldde dit aan Hem. Dus gebood Hij haar de Iddah (wachttijd) door te brengen in het huis van Umm Shareek, maar zei toen: “Dat is een vrouw die mijn metgezellen bezoeken. Dus je kunt deze periode beter doorbrengen in het huis van Ibn Umm Maktum, want hij is een blinde man, zodat je je kleding kunt uittrekken en hij je niet zal zien.” Zo accepteerde de Profeet ﷺ dat de dochter van Qays door mannen gezien werd toen Hij haar beval de Iddah in het huis van Umm Shareek door te brengen. Maar Hij accepteerde niet dat zij haar kleding uittrok in het huis van Umm Shareek terwijl dit door mannen bezocht werd, anders zou datgene wat verboden is van haar zichtbaar kunnen worden, dus beval Hij haar te verhuizen en haar iddah in het huis van Ibn Umm Maktum door te brengen.

1. Jabir b. Abd Allah said: “I attended prayer on Eid day with the Messenger of Allah (pbuh). He commenced with the prayer, before the Khutbah, without any Adhan or Iqamah. Then He rose, leaning on Bilal and addressing those present before Him, commanded them to fear Allah and exhorted them to obey Him. He further admonished and warned them. Then He moved on until He came to the women whom He addressed saying: “Give charity, for verily most of you are fuel for the hellfire”, whereupon there arose from among the middle ladies congregation, a dark-cheeked woman who said: “Why is that, Oh Messenger of Allah”? He replied: “Because you women make too many complaints, and you refuse to acknowledge your husband’s good treatment”. Upon hearing this the women began tossing their jewellery in charity upon Bilal's (outspread) cloth.” 2. Narrated by 'Ata'a b. Rabah who said: “Ibn Abbas said to me; Shall I show you a woman who will go to Paradise (Jannah)”? I said: “Yes.” He said: “This black woman came to Prophet and said: 'I have epilepsy and I get uncovered, so make dua to Allah for me'. So He (pbuh) said to her: “If you will be patient the Paradise (Jannah) shall be yours. And if you want I will make dua to Allah to cure you”. So she said: 'I will be patient'. She said: 'I get uncovered so make dua to Allah that I don't uncover myself'. So He (pbuh) made dua for her.” 3. Narrated by Fatimah b. Qays that Abu Amr b. Hafs divorced her irrevocably (by three pronouncements) when He was away from home. She went to the Messenger of Allah (pbuh) and mentioned that to Him. So He commanded her to spend the Iddah (waiting period) in the house of Umm Shareek, but then said: “That is a woman whom my companions visit. So you had better spend this period in the house of Ibn Umm Maktum, for He is a blind man, so you can take off your garments and He will not see you”. Thus the Prophet (pbuh) accepted the daughter of Qays to be seen by men when He ordered her to spend the Iddah in the house of Umm Shareek. But He did not accept her to take of her garments in the house of Umm Shareek while this is visited by men, otherwise what is prohibited might appear from her, so He ordered her to move and spend her iddah in the house of Ibn Umm Maktum.

4. Abu Bakr overleverde op gezag van Ibn Jurayj, die zei dat 'Aisha zei: “Mijn nicht kwam langs terwijl zij haar versieringen droeg. De Profeet ﷺ kwam binnen en keerde zich van haar af (toen Hij haar zag). Dus zei ik: “O Boodschapper van Allah ﷺ! Zij is slechts mijn nicht, een jong meisje.” Hij zei: “O 'Aisha, wanneer een vrouw de puberteit bereikt, dan is het niet toegestaan dat welk deel van haar lichaam dan ook gezien wordt (door niet-mahrams), behalve haar gezicht en wat daaronder ligt”. Vervolgens balde Hij zijn arm net boven het gewricht van de hand, waarbij Hij een ruimte tussen de vuisten liet voor een andere gebalde vuist.” 5. Wat aangeeft dat de hand geen deel uitmaakt van de 'Awrah, is het handen schudden van vrouwen door de Profeet ﷺ tijdens de Bay’a. Umm 'Atiyya zei: “Wij gaven onze Bay’a aan de Boodschapper van Allah ﷺ, waarna Hij ﷺ aan ons voordroeg dat zij niets aan Allah zouden toekennen en Hij verbood ons om te wenen (om de doden). Een vrouw onder ons trok haar hand terug en zei: ‘zo en zo vrouw heeft mij blij gemaakt en ik wil haar belonen’, Hij ﷺ zei niets, de vrouw ging weg, en kwam toen terug.” Deze overlevering (Hadith) geeft aan dat vrouwen Bay’a gaven met de hand, omdat deze vrouw haar hand terugtrok nadat zij deze had uitgestoken voor de Bay’a. Het feit dat de overlevering (Hadith) vermeldt dat de vrouw haar hand terugtrok toen zij de voorwaarden van de eed (Bay’a) hoorde, toont duidelijk aan dat de Bay’a met de hand plaatsvond en dat de Profeet ﷺ de eed met zijn edele hand aannam. Wat er over 'Aisha (radhiyallahu 'anha) is overgeleverd, namelijk dat zij zei: “De hand van de Boodschapper van Allah ﷺ raakte de (hand van) geen enkele vrouw aan, behalve zijn eigen echtgenotes.” Dit is een mening van 'Aisha en een uitdrukking van de grens van haar kennis. Als we de uitspraak van 'Aisha vergelijken met deze overlevering (Hadith) van Umm 'Atiyya, dan geniet de overlevering (Hadith) van de laatste de voorkeur. Dit komt omdat zij een handeling specificeert die plaatsvond in de aanwezigheid van de Boodschapper ﷺ en een handeling van de Boodschapper ﷺ aangeeft, waardoor het de voorkeur heeft boven een loutere mening van 'Aisha. Daarom gaven overleveraars de voorkeur aan de overlevering (Hadith) van Umm 'Atiyya. Ze namen het over en maakten het een man toegestaan om de hand van een vrouw te schudden.

4. Abu Bakr narrated on the authority of Ibn Jurayj who said that 'Aisha said: “My cousin came while she was wearing her ornaments. The Prophet came in and turned away from her (when He saw her). So I said: “Oh Messenger of Allah! She is only my cousin, a mere maiden.” He said: “Oh Aisha, when a woman reaches puberty then it is not permitted that any part of her body should be seen (by non-mahrams) except her face and what is below this”. So He clenched his arm just above the joint of the hand leaving a space in-between for another fist to be clenched.” 5. What indicates that the hand is not part of the 'Awrah is the Prophet's handshaking of women in the Bay’a. Umm 'Atiyya said: “We gave our Bay’a to the Messenger of Allah (pbuh), so He (pbuh) recited to us they should associate none with Allah and He forbade us from wailing (for the dead). A woman amongst us withdrew her hand saying: ‘so and so woman has made me happy and I want to reward her’, He (pbuh) said nothing, the woman went, then came back”. This Hadith indicates that women used to give Bay’a by hand because this woman withdrew her hand after extending it for the Bay’a. The fact the Hadith states that the woman withdrew her hand when she heard the terms of the pledge (Bay’a), demonstrates clearly that the Bay’a used to take place by hand and that the Prophet (pbuh) used to take the pledge by his noble hand. As for what has been narrated about 'Aisha (ra) that she said: “The hand of the Messenger of Allah (pbuh) did not touch the (hand of) any woman other than his own wives.” This is an opinion of Aisha and an expression of the limit of her knowledge. If we compare 'Aisha's statement with this Hadith of Umm 'Atiyya then the latter's Hadith is preferred. This is because it specifies an action which happened in the presence of the Messenger (pbuh) and indicates an action of the Messenger (pbuh), thus it is preferable to a mere opinion of 'Aisha. That is why transmitters preferred Umm 'Atiyyaa's Hadith. They adopted it and permitted a man to shake the hand of a woman.

“En dat zij hun hoofdbedekkingen (khumur) over hun hals en de halsopeningen (juyub) trekken.” [An-Nur: 31] Khumur is het meervoud van Khimar en het wordt gebruikt om het hoofd te bedekken. Juyub is het meervoud van Jayb. Het is de halsopening. Zo heeft Allah (SWT) bevolen dat de Khimar rond de hals en de borst gedragen moet worden. Dit geeft de verplichting aan om beide gebieden te bedekken. Maar Hij heeft niet bevolen dat de Khimar over het gezicht gedragen moet worden, wat aangeeft dat het gezicht geen deel uitmaakt van de 'Awrah. Jayb betekent niet de borst zoals sommigen zouden aannemen. Het is eerder de halsopening, de opening die zich rond de hals en het bovenste deel van de borst bevindt. Het dragen van de Khimar over de Jayb betekent het dragen ervan rond de boord van het overhemd vanaf de hals en de borst. Dus, door het bedekken van het hoofd te bevelen, wat de hals en de borst omvat, sluit dit het gezicht uit, wat aangeeft dat het geen deel uitmaakt van de 'Awrah. Bijgevolg bestaat Hijab (gezichtsbedekking) niet en heeft Allah ﷺ de Hijab niet wettelijk vastgesteld.

“And to draw their head-coverings (khumur) over their necks and v-neck (juyub)”. [An- Nur: 31] Khumur is the plural of Khimar and it is used to cover the head. Juyub is the plural of Jayb. It is the v-neck. Thus, Allah (swt) has ordered that the Khimar should be worn round the neck and chest. This indicates the obligation to cover both areas. But He did not order that the Khimar should be worn over the face, thereby indicating the face is not part of the 'Awrah. Jayb does not mean the chest as some would assume. Rather it is the v-neck, the opening which is around the neck and the upper portion of the chest. Wearing the Khimar over the Jayb means wearing it around the shirt collar from the neck and chest. So, by ordering the covering of the head, which includes the neck and chest, this excludes the face, indicating that it is not part of the 'Awrah. Consequently, Hijab (face covering) is non existent and Allah (pbuh) did not legislate the Hijab.

Dit is in termen van de bewijzen (Daleel) uit de Koran. Daarnaast zijn dit bewijzen (Daleel) uit de overlevering (Hadith) die aantonen dat Allah (SWT) geen Hijab heeft voorgeschreven en dat de handen en het gezicht geen deel uitmaken van de 'Awrah. Abu Dawood overlevert op gezag van 'Aishah (vrede zij met haar), dat Asmaa bint Abi Bakr de verblijven van de Boodschapper van Allah ﷺ binnenging terwijl zij dunne kleding droeg. De Boodschapper ﷺ keerde zijn gezicht af en zei: “O Asmaa, wanneer de vrouw de puberteit bereikt, is het niet toegestaan dat er van haar behalve dit en dit te zien is,” en hij wees naar zijn gezicht en zijn handen. Abu Dawood overlevert op gezag van Qatada dat de Profeet ﷺ zei: “Wanneer een jonge dame begint te menstrueren, is het niet juist dat er iets van haar te zien is behalve haar gezicht en handen, met uitzondering van de pols.” Al-Bayhaqi overlevert op gezag van Asma' bint 'Umays dat zij zei: “De Boodschapper van Allah ﷺ kwam het huis van 'Aisha bint Abu Bakr binnen terwijl haar zus, Asmaa bint Abu Bakr, bij haar was. Zij droeg een Shammi (Syrische) jurk met wijde mouwen. Toen de Boodschapper van Allah ﷺ haar zag, stond Hij op en ging naar buiten.” 'Aisha zei: “Verlaat de kamer, want de Boodschapper van Allah ﷺ heeft iets gezien wat Hij niet prettig vindt.” Dus zij trok zich terug. Daarna kwam de Boodschapper van Allah ﷺ binnen en 'Aisha (vrede zij met haar) vroeg waarom Hij opstond om te vertrekken? Hij ﷺ zei: “Heb je niet gezien wat zij droeg? Het is niet toegestaan dat er iets van een moslima te zien is behalve dit en dit.” Hij pakte zijn mouwen en bedekte het bovenste deel van zijn handen totdat er niets meer van zijn handen te zien was behalve zijn vingers. Daarna tilde Hij zijn handen naar zijn slapen totdat alleen het gezicht te zien was.” Deze overleveringen (Hadith) zijn duidelijk dat de handen en het gezicht geen deel uitmaken van de 'Awrah. Ze zijn ook expliciet dat Allah (SWT) het bedekken van de handen en het gezicht niet heeft voorgeschreven, en dat Hij geen Hijab heeft voorgeschreven. Als iets dergelijks was voorgeschreven, dan zou het in strijd zijn met de tekst van deze overleveringen (Hadith) die niet ruimte laten voor enige andere verklaring (Tafsir) of interpretatie (Taweel). Integendeel, zij tonen duidelijk en ondubbelzinnig aan dat de moslimvrouw naar de markt ging met haar gezicht en handen onbedekt, en sprak met niet-mahram mannen terwijl haar gezicht en handen zichtbaar waren. En zij verrichtte alle rechtmatige transacties met mensen, zoals kopen, verkopen, huren, leasen, het recht van voorkoop en vertegenwoordiging, terwijl haar handen en gezicht onbedekt waren. Zij tonen ook aan dat Allah (SWT) de Hijab niet heeft voorgeschreven, behalve voor de echtgenotes van de Boodschapper ﷺ. Hoewel de visie met betrekking tot de Hijab een islamitische mening is omdat deze een schijn van een bewijs (Shubhat al-Daleel) heeft en zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) imams binnen de rechtsscholen (Madhhab) deze visie hebben aangenomen, is de schijn van een bewijs (Daleel) die zij gebruiken onhoudbaar, waarbij er nauwelijks enige geloofwaardige redenering in zicht is.

This is in terms of the evidences from the Qur'an. In addition these are evidences from the Hadith which show Allah (swt) has not legislated Hijab and that the hands and face are not part of the 'Awrah. Abu Dawood narrates on the authority of 'Aishah (ra), that Asmaa bint Abi Bakr entered the quarters of Allah's Messenger wearing thin clothes. The Messenger (pbuh) turned his face away and said: “O Asmaa, if the woman reaches puberty, it is not allowed to be seen from her except this and this, and He pointed to his face and hands”. Abu Dawood narrates on the authority of Qatada that the Prophet (pbuh) said: “When a young lady begins to menstruate, it is not correct that anything should be seen of her except her face and hands excluding the wrist.” Al-Bayhaqi narrates on the authority of Asma' bint 'Umays that she said: “The Messenger of Allah entered the house of 'Aisha bint Abu Bakr while her sister, Asmaa bint Abu Bakr, was with her. She was wearing a Shammi (Syrian) dress with wide sleeves. When the Messenger of Allah (pbuh) saw her He got up and went out.” 'Aisha said: “leave the room for the Messenger of Allah has seen something He does not like.” So she withdrew. Then the Messenger of Allah (pbuh) entered and 'Aisha (ra) inquired as to why He stood to leave? He (pbuh) said: “Did you not see what she was wearing? It is not permitted for anything to be seen of a Muslim woman except this and this.” He took his sleeves and covered the upper part of his hands until nothing could be seen of his hands except his fingers. Then He lifted his hands to his temples until only the face could be seen.” These Ahadith are clear that the hands and face are not part of the 'Awrah. They are also explicit that Allah (swt) has not legislated the covering of the hands and face, and He has not legislated Hijab. If anything like that was legislated then it would have contradicted the text of these Ahadith which are not open to any other explanation (Tafseer) or interpretation (Taweel.) On the contrary, they clearly and unambiguously show that the Muslim woman used to go out to the market with her face and hands uncovered, and conversed with non-mahram men whilst her face and hands were revealed. And she made all lawful transactions with people such as buying, selling, renting, leasing, right of pre-emption, representation, whilst her hands and face were uncovered. They also show that Allah (swt) has not legislated Hijab except for the wives of the Messenger (pbuh). Even though the view concerning Hijab is an Islamic opinion because it has a semblance of an evidence (Shubhat al-Daleel) and Mujtahid-Imams amongst the madhahib have taken this view, the semblance of a daleel which they use is untenable with hardly any credible reasoning apparent in it.

Ten eerste, wat betreft het verbod op het ontbloten van het gezicht vanwege de angst voor beproeving (Fitnah), is er geen islamitische (Shar’i) bepaling, noch in het Kitab, de profetische traditie (Sunnah), de consensus (Ijma’) van de metgezellen (Sahabah), noch is er een islamitische (Shar’i) bepaling op basis van een islamitische (Shar’i) reden (Illa Shariyya) waaruit een analogie wordt getrokken. Bijgevolg heeft deze mening geen islamitische (Shar’i) waarde en wordt het niet beschouwd als een islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm), omdat een islamitische (Shar’i) rechtsregel de spraak van de Wetgever is, maar het verbod op het ontbloten van het gezicht niet is opgenomen in de spraak van de Wetgever. Het is ook bekend dat de islamitische (Shar’i) bewijzen in volledige tegenspraak hiermee zijn gekomen, en dat het vers (Ayah) en de overleveringen (Hadith) het ontbloten van het gezicht en de handen onvoorwaardelijk toestaan, zonder beperkt te worden door iets of gespecificeerd te worden door een bepaalde omstandigheid. Dus de mening dat het tonen van het gezicht verboden is en dat het verplicht is om het te bedekken, is een mening die dat verbiedt wat Allah heeft toegestaan. Het is een verplichting die Allah, de Heer der Werelden, niet heeft bepaald. Dus deze mening, naast het feit dat deze niet als een islamitische (Shar’i) rechtsregel wordt beschouwd, maakt de islamitische (Shar’i) rechtsregels ongeldig die door duidelijke tekst zijn vastgesteld.

Firstly for the prohibition of unveiling the face due to the fear of Fitna, there is no Shari'ah provision whether in the Kitab, Sunnah, Ijma’a of the Sahabah and nor is there a Shar’a provision from a Shari'ah reason (Illa Shariyya) according to which an analogy is made. Consequently, this opinion has no Shari'ah value nor is it considered a Shari'ah rule (Hukm Shar'i), because a Shari'ah rule is the speech of the legislator, but the prohibition of unveiling the face is not included in the speech of the legislator. It is also known that the Shari'ah evidences have come in complete contradiction to it, and that the Ayah and Ahadith unconditionally permit the uncovering of the face and hands without being restricted by something nor being specified by a particular circumstance. Thus, the opinion that showing the face is forbidden and it is obligatory to conceal it, is an opinion which prohibits that which Allah permitted. It is an obligation that Allah the Lord of the Worlds has not decreed. Thus, this opinion beyond not being considered as a Shari'ah rule, it invalidates the Shari'ah rules that are established by clear text.

Ten derde geldt het principe: 'het middel tot een verboden (Haram) is (zelf) verboden' (Alwasila il al-Haram muharrama), niet voor het verbieden van het tonen van het gezicht uit angst voor een beproeving (Fitnah). Dit komt doordat dit principe vereist dat er aan twee voorwaarden wordt voldaan; ten eerste moet het middel (Wasila) met de minste mate van twijfel (Bi ghalabat al-zann) tot een verboden (Haram) leiden, en moet het de oorzaak van het verboden (Haram) zijn, zodanig dat het het gevolg definitief voortbrengt en er niet van afwijkt. Ten tweede moet er een tekst zijn die verbiedt waartoe het middel (Wasila) leidt, en mag het niet door het verstand verboden worden. Dit is niet het geval met betrekking tot het tonen van het gezicht uit angst voor een beproeving (Fitnah). Want zij zeggen dat het gezicht gesluierd moet worden uit angst voor een beproeving (Fitnah) en niet vanwege het optreden van een beproeving (Fitnah). Bijgevolg is het tonen van het gezicht vanwege de angst voor een beproeving (Fitnah) niet van toepassing op het principe van het verbieden van de oorzaak van een verboden (Haram); uitgaande van het feit dat de beproeving (Fitnah) verboden is door de sharia voor degene die erdoor wordt verleid, omdat het er niet definitief toe leidt. En er is geen tekst die de angst voor een beproeving (Fitnah) verboden (Haram) maakt. Integendeel, de sharia maakte de beproeving (Fitnah) zelf niet verboden (Haram) voor degene die het object is van de beproeving (Fitnah) door mensen. In plaats daarvan verbood de sharia degene die kijkt om te kijken met beproeving (Fitnah), en verbood het niet voor degene naar wie gekeken wordt.

Thirdly the principle of: 'the means to a Haram is (itself) prohibited' (Alwasila il al-Haram muharrama), does not apply to prohibiting the showing of the face due to fear of temptation (Fitna). This is because this principle requires that two conditions are met; first, the means (Wasila) must lead to a Haram by the least amount of doubt (Bi ghalabat al-zann), and that it must be the cause of the Haram such that it definitely produces the effect and does not deflect from it. Second, there must be a text prohibiting what the means (Wasila) leads to, and it is not to be prohibited by the mind. This is not present with regards to showing the face in fear of temptation. For they say the face should be veiled in fear of temptation and not because of the occurrence of a temptation. Consequently, showing the face due to the fear of temptation does not apply to the principle of forbidding the cause of a Haram; assuming that the temptation is prohibited by the Shari'ah for the one tempted by it, because it does not definitely lead to it. And, there is no text making the fear of temptation Haram. On the contrary, the Shar’a did not make the temptation itself Haram for the one who is the object of temptation of people. Rather, the Shar’a prohibited the one who looks from watching with temptation, and it did not prohibit it for the one who is looked at.

Abu Dawood overlevert (Hadith) dat Al-Fadhl b. Abbas de ruitervriend van de Profeet ﷺ was op het moment dat een vrouw van Banu Khath’am kwam om een rechtsregel (Hukm) te zoeken, en al-Fadhl begon naar haar te kijken en zij naar Hem, waarna de Boodschapper van Allah ﷺ Hem deed omdraaien van haar. Dat wil zeggen, Hij draaide het gezicht van al-Fadhl van haar af, zoals wordt aangetoond door een andere variant van deze overlevering (Hadith): Zo greep de Profeet ﷺ de baard van al-Fadhl vast en draaide zijn gezicht de andere kant op. Dit verhaal is overgeleverd door Ali b. Aby Talib, waaraan Hij toevoegt: “Abbas zei tegen de Profeet ﷺ: ‘O Boodschapper van Allah, waarom draaide U de nek van uw neef weg?’ Hij ﷺ antwoordde: ‘Ik zag een jonge man en een jonge vrouw in een dergelijke situatie dat ik vreesde welke invloed de duivel (Shaytan) op hen zou hebben.’” Het is hieruit duidelijk dat de Boodschapper ﷺ het gezicht van al-Fadhl van de Khath'ami-vrouw wegdraaide. Hij beval haar niet om haar gezicht te bedekken. Haar gezicht was zichtbaar voor Hem. Als verleiding verboden (Haram) was voor degene die het object van verleiding was, dan zou de Boodschapper ﷺ de Khath'ami-vrouw hebben bevolen haar gezicht te sluieren nadat vastgesteld was dat al-Fadhl met een verlangende blik naar haar had gekeken. Hij beval haar echter niet dit te doen, maar Hij draaide de nek van al-Fadhl, wat aangeeft dat het verbod is voor degene die kijkt en niet voor degene naar wie gekeken wordt.

Abu Dawood narrates that Al-Fadhl b. Abbas was the Prophet’s riding partner at the time when a woman from Banu Khath’am came seeking a hukm (opinion), and al-Fadhl began to look at her and she at Him so the Messenger of Allah made Him turn his face from her. i.e. He turned the face of al-Fadhl away from her, as evidenced by another variant of this Hadith: Thus, the Prophet took hold of al-Fadhl’s beard and turned his face away from the other side. This story has been narrated by Ali b. Aby Talib to which He adds: “Abbas said to the Prophet: ‘O Messenger of Allah, why did you turn your cousins neck?’ He (pbuh] replied: ‘I saw a young man and a young woman in such a situation that I feared what effect Shaytan might have upon them.’” It is clear from this that the Messenger (pbuh) turned the face of al-Fadhl away from the Khath'ami woman. He did not order her to cover her face. Her face was visible to Him. If temptation was Haram for the one who was the object of temptation then the Messenger (pbuh) would have ordered the Khath'ami woman to veil her face after it had transpired that al-Fadhl had looked at her, with the look of desire. However, He did not order her to do this but He turned the neck of al-Fadhl, which indicates that the prohibition is for the one who is looking and not for the one who is looked at.

Daarom is er, met betrekking tot het verbod op de begeerte van mensen voor de vrouw, geen tekst die dit voor de vrouw verbiedt, door wie mensen in verleiding worden gebracht. Integendeel, de tekst zegt dat het voor haar niet verboden is. Daarom is de zaak waartoe het leidt niet verboden (Haram), zelfs niet als het daar definitief toe zou hebben geleid. Het is echter toegestaan voor de staat die de zaken van de mensen beheert, om specifieke individuen weg te houden van het zicht van degenen die door hen betoverd zijn, om degene die anderen verleidt ontoegankelijk te maken voor mensen, indien de verleiding voor die persoon wijdverspreid is. Zoals Umar b. al-Khattab deed met betrekking tot Nasr b. Hajjaj toen hij hem naar Basra verbande, omdat vrouwen in verleiding werden gebracht door zijn goede uiterlijk. Dit is algemeen van toepassing op mannen en vrouwen. Men mag dus niet zeggen dat vrouwen verboden moet worden om hun gezichten te ontbloten vanwege de angst voor verleiding, zelfs niet vanwege het voorkomen van verleiding. Dit kan niet worden gezegd met behulp van het principe 'het middel tot een verboden (Haram) zaak is op zichzelf verboden (Haram)'.

Therefore, regarding the prohibition of people's desire for the woman, there is no text which prohibits it upon the woman, by whom people are tempted. Rather the text says it is not prohibited for her. Therefore, the matter which it leads to is not Haram even if it had definitely led to it. However, it is permitted for the state which is working to look after the affairs of the people to move specific individuals away from the view of those who are infatuated by them, in order to make the one who tempts others inaccessible to people, if the infatuation for that person is widespread. As Umar b. al-Khattab did with regards to Nasr b. Hajjaj when He exiled Him to Basra, because women used to be tempted by his good looks. This is general to men and women. So it should not be said that women must be forbidden from unveiling their faces due to the fear of temptation, even due to the occurrence of temptation. This cannot be said by using the principle of 'the means to a Haram is itself Haram'.