De opvatting dat de sluier (Hijab of gezichtbedekking) verplicht is gesteld voor vrouwen in de islam, waarbij hun gezichten, met uitzondering van de ogen, bedekt moeten worden, is een islamitische mening. Sommige zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) imams uit de mazahib hebben deze opvatting ingenomen. Een andere islamitische mening is dat de sluier niet verplicht is gesteld voor vrouwen in de islam en dat hun gezichten onder geen enkele omstandigheid bedekt hoeven te worden. Deze opvatting is ook ingenomen door sommige zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) imams uit de Mazahib. Dit is een van de ernstige sociale problemen, aangezien het aannemen van een van deze twee meningen invloed zal hebben op de stijl van het islamitische leven. Een uitgebreide uiteenzetting van de sharia-bewijzen met betrekking tot dit probleem, door de studie, het volgen en de toepassing ervan op het probleem, is noodzakelijk, zodat moslims alleen de sterkste mening kunnen aannemen in termen van het bewijs en opdat de Islamitische Staat de sterkste mening aanneemt volgens de overtuigingskracht van het bewijs.

The view that the veil (Hijab or face cover) has been made compulsory for women in Islam, by which their faces, excluding the eyes, should be covered, is an Islamic opinion. Some Mujtahid- Imams from the mazahib have taken this view. Another Islamic opinion is that veil has not been made compulsory for women in Islam and that their faces do not have to be covered under any circumstance. This view has also been held by some Mujtahid-Imams from amongst the Mazahib. This is one of the serious social problems as the adoption of either of these two opinions, will effect the style of the Islamic life. A comprehensive exposition of the Shari'ah evidences relating to this problem, by its study, pursuance and application to the problem is imperative so as Muslims can only adopt the strongest opinion in terms of the evidence and in order that the Islamic State adopts the strongest opinion according to the preponderance of the evidence.

Inderdaad, gedurende bijna een halve eeuw hebben er discussies over vrouwen plaatsgevonden. Deze discussies werden gegenereerd door de ongelovige kolonialisten in de geesten van degenen die verblind waren door het Westen en verliefd waren op de westerse cultuur en visie op het leven. Zij probeerden on-islamitische meningen in de islam te introduceren en de geloofsleer (Aqeedah) van de moslims te corrumperen. De kolonialisten introduceerden het concept van het sluieren (Hijab) of het ontsluieren van vrouwen. De intellectuelen onder de geleerden (Ulama) daagden deze mensen niet uit. Het waren auteurs, letterkundigen en nauwziende geschoolde mensen die hen confronteerden, wat leidde tot de versterking van de standpunten van degenen die door de westerse cultuur waren betoverd. Dit maakte hun gedachten het onderwerp van studie en discussie, ondanks het feit dat het westerse gedachten waren, die werden geïnitieerd om de islam aan te vallen, de moslims te corrumperen en twijfel te zaaien over hun religie (Deen). Inderdaad, deze discussies hebben plaatsgevonden en hun resten en effecten zijn vandaag de dag nog steeds aanwezig. Ze verdienen echter geen studie en bereiken niet de status van een wetgevende en maatschappelijke discussie. De correcte discussie betreft enkel de sharia-regels afgeleid door de Mujtahidin, waarbij zij vertrouwden op een bewijs (Daleel) of een schijn van een bewijs (Shubhat Daleel), en niet de studie van de meningen van schrijvers, de benamingen van actoren, de sofistiek van de misleiden en de leugens van degenen die verliefd zijn op de westerse cultuur. Wat betreft wat de Mujtahidin hebben gesteld als afgeleide van de sharia-bewijzen, dit is wat het onderwerp van studie en discussie zou moeten zijn vanuit het wetgevende oogpunt. Naast de meningen van de Mujtahidin zullen de meningen van bepaalde rechtsgeleerden (Fuqaha), sheikhs en degenen die partij kiezen voor Hijab worden bestudeerd om elke twijfel uit hun geest weg te nemen. De meningen van de Mujtahidin en hun bewijzen zullen worden onderzocht totdat het sterkste standpunt duidelijk is, en wie dit standpunt als doorslaggevend beschouwt, is verplicht daarnaar te handelen en eraan te werken om het toe te passen.

Indeed, for nearly half a century discussions concerning women have taken place. These discussions were generated by the disbelieving colonialists in the minds of those infatuated by the West, and smitten by its culture and viewpoint about life. They attempted to insert un-Islamic opinions into Islam and corrupt the Muslims Aqeedah. The colonialists inserted the notion of veiling (Hijab) or unveiling of women. The intellectuals amongst the Ulama did not challenge these people. It was authors, men of letters and narrow minded educated people who confronted them and led to the strengthening of the views of those smitten by the western culture. This made their thoughts the subject of study and discussion despite the fact that they were western thoughts, which were initiated to attack Islam, corrupt the Muslims and cause doubt concerning their Deen. Indeed, these discussions did take place and their remnants and effects are still present today. However, they do not merit study or reach the status of a legislative and societal discussion. The correct discussion only concerns the Shari'ah rules derived by the Mujtahidin in which they relied on a Daleel or a semblance of a daleel (Shubhat Daleel) and not the study of the views of writers, designations of agents, the sophistry of the deceived, and the lies of the ones enamoured by the western culture. As for what the Mujtahidin have stated by way of derivation from the Shari'ah evidences, this what should be made the subject of study and discussion from the legislative point of view. In addition to the views of Mujtahidin, the views of certain Fuqaha, sheikhs and those partisan to Hijab will be studied in order to eliminate any doubt from their minds. The views of the Mujtahidin and their evidences will be examined until the strongest view is apparent and whoever considers this view preponderant is required to act according to it and work to apply it.

Degenen die de sluier bepleitten, namen het standpunt in dat de 'Awrah van de vrouw het hele lichaam omvat, behalve de handen en het gezicht, een zaak die alleen geldt tijdens het gebed. Wanneer zij niet aan het bidden zijn, zeiden zij dat haar hele lichaam 'Awrah is, inclusief de handen en het gezicht. Deze mening is gebaseerd op hun visie op de Kitab en de profetische traditie (Sunnah). Wat de Kitab betreft, zegt Allah (SWT):

Those who advocated the veil took the opinion that the 'Awrah of the woman includes the whole body except the hands and face, a matter which only applies in prayer. Whilst not praying, they said that her whole body is 'Awrah, including the hands and face. This opinion is based on their view of the Kitab and Sunnah. As for the Kitab, Allah (swt) says:

“En wanneer jullie (zijn echtgenotes) iets van hen wensen, vraag het hen dan vanachter een scherm (Hijab).” [Al-Ahzab: 53] De vers is duidelijk wat betreft de oplegging van het scherm (sluier) aan hen. Allah (SWT) zegt:

“And when you ask (his wives) for anything you want, ask them from behind a screen (Hijab)”. [Al- Ahzab: 53] The verse is clear in terms of its imposition of the screen (veil) on them. Allah (swt) says:

“O Profeet ﷺ! Zeg tot uw echtgenotes en uw dochters en de vrouwen van de gelovigen dat zij hun gewaden over hun lichamen moeten trekken. Dat zal beter zijn, zodat zij herkend worden en niet lastiggevallen worden.” [Al-Ahzab: 59] Zij stelden dat de betekenis van 'hun gewaden over hun lichamen trekken' is dat zij deze over hun personen moeten werpen en daarmee hun gezichten en figuren moeten verbergen. Zij dachten dat vrouwen in de vroege periode van de Islam de gewoonte uit de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah) volgden, waarbij zij op onbehoorlijke wijze een chemise en een Khimar (hoofdbedekking) droegen, zonder verschil tussen een vrije vrouw en een slavin. De kwaadwillenden onder de jeugd (van Madinah) plaagden de slavin wanneer zij door de palmboomgaarden in de velden gingen om hun natuurlijke behoefte te doen. Soms plaagden zij vrije vrouwen en beweerden dat zij slavin waren; zij zeiden: wij dachten dat zovan en zovan een slavin was. Vrije vrouwen werden er dus toe bevolen om in hun kledij te verschillen van de kleding van slavinnen, namelijk door een losvallend buitenkleed (Ardiya) en een omslag (Malahif) te dragen, en door hun hoofden en gezichten te bedekken om bescheiden te lijken en stevig door te lopen, zodat degenen met begeerte niets van hen zouden wensen. Dit werd als gepaster beschouwd, zodat zij herkend zouden worden en niet lastiggevallen zouden worden. Sommigen onder hen zeggen (met betrekking tot het deel van het vers); dat zij herkend moeten worden, wat betekent dat er een weglating is van de 'la' (van ontkenning). Met andere woorden: het is gepaster dat aantrekkelijke en niet-aantrekkelijke vrouwen niet herkend worden, zodat zij niet tegengewerkt worden. Allah (SWT) zegt ook:

“Oh Prophet ! Tell your wives and your daughters and the woman of the believers to draw their cloaks all over their bodies. That will be better, that they should be known so as not to be annoyed.” [Al- Ahzab: 59] They maintained that the meaning of 'to draw their cloaks all over their bodies' is that they should cast it over their persons and conceal their faces and figures with them. They thought that women in the early period of Islam followed the custom in Jahiliyya, thus indecently wearing a chemise and a Khimar (head cover), with no difference between a free woman and a slave girl. The devious amongst the youth (of Madinah) used to molest the slave girls when they used to go out through the palm trees in the fields to answer the call of nature. Sometimes they would molest free women and claim that they were slave girls, they would say we thought that so and so is a slave girl. Free women were thus ordered to differ in their attire from the clothing of slave girls i.e. by wearing a loose outer garment (Ardiya) and cover (Malahif), and by covering their heads and faces in order to look modest and walk briskly so that the wishful do not desire anything of them. This was considered more appropriate so that they are recognised and not molested. Some amongst them say (with respect to the part of the verse); that they should be known that there is an elision of the la (of negation). In other words it is more appropriate that attractive and non-attractive women should not be recognised so that they are not antagonised. Allah (swt) also says:

“En verblijf in jullie huizen en maak u niet versier zoals in de tijd van onwetendheid.” [Al-Ahzab: 33] Zij zeiden dat het gebod van Allah aan de vrouwen om in hun huizen te blijven een bewijs is voor de sluier. Wat de profetische traditie (Sunnah) betreft, baseren zij hun mening op de overlevering dat de Profeet ﷺ zei: “De vrouw (zelf) is ‘Awrah”, en vanwege het zeggen van de Profeet ﷺ: “Als een van jullie (de vrouwen) een (mannelijke) slaaf heeft die zichzelf wil vrijkopen en zij bezit de prijs, dan moeten jullie u van hem afzonderen”. En vanwege wat is overgeleverd van Umm Salama die zei: Hafsa en ik zaten bij de Profeet ﷺ toen Ibn Umm Maktum toestemming vroeg om binnen te komen. De Profeet ﷺ zei toen: “Zelfonderhoud u van hem”. Ik zei: “O Boodschapper van Allah, hij is blind, hij kan niet zien.” Hij ﷺ zei: “Zijn jullie beiden ook blind? Kunnen jullie hem niet zien?” Abu Dawood overleverde dat: Al-Fadhl b. Abbas de ruiterlijke metgezel van de Profeet ﷺ was toen een vrouw van Banu Khath'am kwam om een rechtsregel (Hukm) te zoeken. Al-Fadhl begon naar haar te kijken en zij naar hem, waarna de Boodschapper van Allah ﷺ Al-Fadhl beval zijn gezicht van haar af te wenden. Jarir b. Abdullah vertelt: “Ik vroeg de Boodschapper van Allah ﷺ naar de plotselinge blik (Nazrat al-Fuja'a), waarna Hij mij instrueerde om de andere kant op te kijken.” Er is overgeleverd van Ali (vrede zij met hem) dat hij zei: “De Boodschapper van Allah ﷺ zei tegen mij: ‘Volg de (eerste) blik niet op met een tweede blik. De eerste is toegestaan voor jou, maar de tweede niet.’” Dit zijn de bewijzen van degenen die het Hijab bepleiten en zeggen dat het hele lichaam van een vrouw ‘Awrah is. Echter, het zijn bewijzen die niet van toepassing zijn op het onderwerp waarvoor ze worden aangehaald, omdat geen van hen betrekking heeft op het betreffende onderwerp. Wat de vers (Ayah) van Hijab en het vers “verblijf in jullie huizen” betreft, er is absoluut geen verband tussen deze en de vrouwen van de moslims. Beiden zijn specifiek voor de vrouwen van de Boodschapper ﷺ, zoals het vers expliciet aangeeft wanneer het in zijn geheel wordt gelezen. Het vormt één enkel vers dat door woorden en betekenis met elkaar verbonden is. De (volledige) tekst van het vers (Ayah) is:

“And stay in your houses, and do not display yourselves as in the times of ignorance”. [Al- Ahzab: 33] They said that Allah's command to women to stay in their houses is an evidence for the veil. As for the Sunnah, they base their opinion on the narration that the Prophet (pbuh) said: “The woman (herself) is ‘Awrah”, and because of the Prophets saying: “If anyone of you (the women) has a (male) slave who wants to free Himself (by buying Himself) and He possessed the price, you should seclude yourself from Him”. And due to what has been narrated from Umm Salama who said: Hafsa and I were sitting with the Prophet (pbuh) when Ibn Umm Maktum asked permission to enter. So the Prophet said: “seclude yourselves from Him”. So I said “Oh Messenger of Allah. He is blind, He cannot see.” He (pbuh) said: “Are you both also blind. Can you not see Him?”. Abu Dawood narrated that: Al-Fadhl b. Abbas was the Prophet's riding partner when a woman from Banu Khath'am came seeking a Hukm. Al-Fadhl began looking at her and she at Him, so the Messenger of Allah made al- Fadhl turn his face away from her. Jarir b. Abdullah narrates: “I asked the Messenger of Allah about the sudden glance (Nazrat al-Fuja'a), so He instructed me to look the other way.” It has been narrated from Ali (ra) that He said: “The Messenger of Allah (pbuh) told me: “Do not follow up the (first) glance with a second look. The first is permitted for you but not the second.” These are the evidences of those who advocate Hijab and say that a woman's entire body is 'Awrah. However, they are evidences, which do not apply to the issue they are quoted for, because none of them relates to the subject at hand. As for the Ayah of Hijab and the verse “stay in your houses”, there is absolutely no connection between them and the wives of the Muslims. Both are specific to the wives of the Messenger (pbuh) as the verse explicitly indicates when it is read in full. It constitutes a single verse interlinked by words and meaning. The (full) text of the Ayah is:

“O jullie die geloven! Betreed niet de huizen van de Profeet ﷺ, behalve wanneer jullie toestemming zijn gegeven voor een maaltijd, en (dan) niet (zo vroeg als) om te wachten tot de bereiding ervan. Maar wanneer jullie zijn uitgenodigd, betreed dan [het huis], en wanneer jullie hebben gegeten, vertrekken jullie, zonder te blijven voor een gesprek. Voorwaar, dergelijke (gedragingen) irriteren de Profeet ﷺ, en Hij is beschaamd om jullie (te vragen om te gaan), maar Allah is niet beschaamd om jullie de waarheid te vertellen. En wanneer jullie (zijn vrouwen) iets vragen wat jullie willen, vraag hen dan van achter een scherm (Hijab) dat zuiverder is voor jullie harten en voor hun harten. En het is niet (gepast) voor jullie dat jullie de Boodschapper van Allah ﷺ irriteren, noch dat jullie ooit zijn vrouwen na Hem zouden huwen. Voorwaar! Bij Allah zal dat een grote zonde zijn.” [Al-Ahzab: 53] Dus het vers is een tekst betreffende de vrouwen van de Profeet ﷺ en is specifiek alleen voor hen. Het heeft geen verband met de vrouwen van de moslims of met enige vrouw behalve de vrouwen van de Boodschapper ﷺ. Ondersteunend bij het feit dat dit vers specifiek is voor de vrouwen van de Boodschapper ﷺ is de overlevering (Hadith) van 'Aisha (moge Allah tevreden met haar zijn) die zei: “Ik was voedsel (Hais) aan het eten met de Profeet ﷺ uit één schaal. Umar kwam voorbij, dus de Profeet ﷺ nodigde hem uit en hij at. Mijn vinger raakte de zijne, Umar zei: ‘Als mijn mening over jullie (de vrouwen van de Profeet) gevolgd was, had niemand jullie mogen zien. Toen werd de afzondering (Hijab-vers) geopenbaard’.” Dit wordt ook ondersteund door de overlevering (Hadith) dat Umar zei: “O Boodschapper van Allah ﷺ, de rechtvaardige persoon en de Fajir worden bij u toegelaten. Heeft u de moeders van de gelovigen niet afgezonderd?” Toen openbaarde Allah het vers van al-Hijab. Ook werd overgeleverd dat Umar de vrouwen van de Profeet ﷺ passeerde terwijl zij bij de vrouwen in de Moskee waren, hij zei: “Als jullie jullie afzonderden, zouden jullie een status boven de vrouwen hebben, zoals jullie echtgenoot de status boven de mannen heeft.” Zainab (moge Allah tevreden met haar zijn) zei: “O zoon van al-Khattab! Voorwaar, jij bent bezorgder over ons, terwijl de openbaring (Wahy) in onze huizen neerdaalt.” Niet lang daarna werd het vers (Ayah) over de Hijab geopenbaard. Daarom is de tekst van het vers (Ayah) en deze overleveringen (Hadith) eenduidig in de betekenis dat zij werden geopenbaard met betrekking tot de echtgenotes van de Profeet ﷺ en voor niemand anders.

“Oh you who believe! Enter not the Prophet's houses, except when permission is given to you for a meal, (and then) not (so early as) to wait for its preparation. But when you are invited, enter, and when you have taken your meal, disperse, without staying for a conversation. Verily, such (behaviour) annoys the Prophet, and He is shy of (asking) you (to go), but Allah is not shy of telling you the truth. And when you ask (his wives) for anything you want, ask them from behind a screen (Hijab) that is purer for your hearts and for their hearts. And it is not (right) for you that you should annoy the Messenger of Allah, nor that you should ever marry his wives after Him. Verily! With Allah that shall be an enormity”. [Al- Ahzab: 53] So the verse is a text concerning the wives of the Prophet (pbuh) and is specific only to them. It has no connection to the wives of the Muslims or to any woman other than the wives of the Messenger (pbuh). Supporting the fact that this verse is specific to the wives of the Messenger (pbuh) is the narration from 'Aisha (ra) who said: “I was eating food (Hais) with the Prophet (pbuh) in a dish. Umar passed by, so the Prophet (pbuh) invited Him in and He ate. My finger touched his, Umar said: ‘Had my view about you (the Prophets wives) been taken, no one should have seen you. Then the seclusion (Hijab verse) was revealed’”. This is also supported by the narration that Umar said: “O Messenger of Allah, the righteous person and the Fajir one are admitted to you. Have you not secluded the mothers of the believers?” Then Allah revealed the verse of al-Hijab. Also it was narrated that Umar passed by the Prophet's wives while they were with the women in the Mosque, He said: “If you secluded yourselves you would have status over the women as your husband has the status over the men.” Zainab (may Allah be pleased with her) said “O son of al-Khattab! Indeed you're more concerned about us while the Wahy comes down in our houses.” It was not long after that, that the Ayah of Hijab was revealed. Therefore, the text of the Ayah and these Ahadith are definite in meaning that they were revealed regarding the wives of the Prophet (pbuh) and for none other.

Wat betreft het vers: “En blijf in jullie huizen”, dit is ook specifiek bedoeld voor de echtgenotes van de Boodschapper ﷺ. Het volgende is de volledige tekst:

As for the verse: “And stay in your houses”, it is also specific to the wives of the Messenger (pbuh). The following is the complete text:

“O vrouwen van de Profeet ﷺ! Jullie zijn niet zoals andere vrouwen. Als jullie jullie plicht (tegenover Allah) nakomen, wees dan niet zachtmoedig in de spraak, opdat hij in wiens hart een ziekte is, met begeerte wordt bewogen, maar spreek op een gepaste wijze. En verblijf in jullie huizen, en maak jullie niet op zoals in de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah), en vestig de As-Salat, en geef de armenbelasting (Zakah) en gehoorzaam Allah en Zijn Boodschapper ﷺ. Allah wenst slechts Ar-Rijs van jullie te verwijderen, o leden van het gezin (van de Profeet ﷺ), en jullie te zuiveren met een grondige zuivering.” [Al-Ahzab: 32-33] Hiermee is het expliciet dat het vers specifiek werd geopenbaard betreffende de vrouwen van de Profeet ﷺ, omdat de spraak tot hen is gericht en specifiek voor hen is; “O vrouwen van de Profeet ﷺ! Jullie zijn niet zoals andere vrouwen”. Er kan geen tekst informatiever en indicatiever zijn dan het feit dat dit vers werd geopenbaard betreffende de vrouwen van de Profeet ﷺ en dat het specifiek voor hen is. Dit begrip wordt bevestigd in het laatste deel van de spraak van Allah aan het einde van het vers zelf; “Allah wenst slechts Ar-Rijs van jullie te verwijderen, o leden van het gezin (van de Profeet ﷺ), en jullie te zuiveren met een grondige zuivering” [Al-Ahzab: 33]. Het is duidelijk dat deze beschrijving specifiek is voor de vrouwen van de Profeet ﷺ en dat Hij hen met het voorgaande heeft bevolen om Ar-Rijs van hen te verwijderen en hen te zuiveren omdat zij behoren tot het gezin van de Profeet ﷺ. Dit is ook bevestigd door het vers dat er direct op volgt. Na Zijn (SWT) uitspraak: “en jullie te zuiveren met een grondige zuivering”, zegt Allah (SWT):

“Oh wives of the Prophet! You are not like any other women. If you keep your duty (to Allah), be not soft of speech, lest He in whose heart is a disease should be moved with desire, but speak in a fitting manner. And stay in your houses, and do not display yourselves as in the days of ignorance (Jahiliyya), and perform As-Salat, and give Zakat and obey Allah and his Messenger. Allah wishes only to remove Ar-Rijs from you, Oh members of the household (of the Prophet) and to purify you with a thorough purification”. [Al- Ahzab: 32-33] Thus, it is explicit that the verse was specifically revealed concerning the Prophets wives because the speech is addressed to them and is specific to them; “Oh wives of the Prophet! You are not like any other women”. There cannot be a text more informative and indicative than the fact that this verse was revealed concerning the Prophet's wives and that it is particular to them. This understanding is confirmed in the last part of the speech of Allah at the end of the verse itself; “Allah wishes only to remove Ar-Rijs from you, Oh members of the household (of the Prophet) and to purify you with a thorough purification” [ Al- Ahzab: 33] It is clear that this description is specific to the wives of the Prophet and that He has instructed them with the foregoing in order to remove from them the rijs and purify them because they belong to the household of the Prophet. This has also been confirmed by the verse that directly follows it. After his (swt) saying: “to purify you with a thorough purification”, Allah (swt) says:

“En denk aan datgene wat in jullie huizen wordt voorgelezen van de verzen van Allah en Al-Hikmah. Voorwaar, Allah is de Zeer Edelmoedige, de Alwetende van alle zaken” [Al-Ahzab: 34]. Zo herinnert Allah (SWT) hen eraan dat hun huizen de wieg van de openbaring (Wahy) zijn en Hij heeft hen bevolen niet te vergeten wat er in hen uit de Qur'an wordt voorgelezen.

“And remember (Oh you members of the Prophets household, that which is recited in your houses of the Verses of Allah and Al-Hikmah. Verily, Allah is Ever Most Courteous, Well-Acquainted with all things” [Al- Ahzab: 34] Thus, Allah (swt) reminds them that their houses are the cradle of revelation (Wahy) and He has commanded them not to forget what is recited in them from the Qur'an.

Deze twee verzen zijn duidelijk in het feit dat ze betrekking hebben op de vrouwen van de Profeet ﷺ en dat ze specifiek voor hen zijn. Er is in geen van de twee verzen een indicatie dat het gebod bedoeld is voor moslimvrouwen behalve de vrouwen van de Profeet ﷺ. Er zijn nog andere verzen die specifiek zijn voor de vrouwen van de Boodschapper ﷺ, zoals de uitspraak van Allah (SWT): “En dat jullie nooit zijn echtgenotes na hem mogen huwen”. Het is de vrouwen van de Profeet ﷺ dus niet toegestaan om na hem te trouwen, in tegenstelling tot het voorbeeld van moslimvrouwen die kunnen trouwen na de dood van hun echtgenoten. Beide Hijab-verzen zijn specifiek voor de vrouwen van de Profeet ﷺ, net als het vers dat hun huwelijk na de Profeet ﷺ verbiedt.

These two verses are clear in that they concern the Prophet's wives and that they are specific to them. There is no indication in any of the two verses that the command is intended for Muslim women other than the Prophet's wives. There are yet other verses which are specific to the wives of the Messenger (pbuh) such as the saying of Allah (swt): “And nor that you should ever marry his wives after Him”. So it is not permitted for the Prophet's wives to marry after Him contrary to the example of Muslim women who can get married after the death of their husbands. Both verses of Hijab are specific to the Prophet's wives just as the verse, which prohibits their marriage after the Prophet.

Het is niet juist om in deze context te zeggen dat het er niet toe doet dat de uitdrukking algemeen is en dat het er weinig toe doet dat de oorzaak specifiek is. En dat de oorzaak (Sabab) van de openbaring van de verzen de vrouwen van de Profeet ﷺ zijn, maar dat deze verzen algemeen (Aam) zijn voor de vrouwen van de Profeet ﷺ en anderen. Dit is niet waar, omdat de oorzaak (Sabab) van de openbaring een gebeurtenis is die heeft plaatsgevonden. Dus de gebeurtenis is de oorzaak (Sabab) van de openbaring. Wat betreft de situatie hier, de vrouwen van de Boodschapper ﷺ vormen geen gebeurtenis die heeft plaatsgevonden, maar het is een geval van een specifieke tekst die is geopenbaard met betrekking tot specifieke personen wier identiteit is vermeld. Zo zei Allah (SWT): “O vrouwen van de Profeet ﷺ! Jullie zijn niet zoals andere vrouwen.” Hij zei ook: “En wanneer jullie hen iets vraagt wat jullie willen.” Het persoonlijk voornaamwoord zij (Hunna) verwijst naar de vrouwen van de Profeet ﷺ en duidt hen aan met uitsluiting van anderen. En dat wordt gevolgd door de uitspraak van Allah: “En het is niet (gepast) voor jullie dat jullie de Boodschapper van Allah ﷺ lastigvallen”, wat ons informeert over de reden (Illa) voor hun sluier (Hijab). Al dit wijst erop dat de twee verzen teksten zijn die zijn gekomen met betrekking tot de vrouwen van de Boodschapper ﷺ. Daarom is het principe: "Het gaat om de algemeenheid van de uitdrukking en niet om de specificiteit van de oorzaak (Al-'ibra bi 'umum al'lafz la bi khusus as-sabab)" niet van toepassing op deze twee verzen.

It is not correct to say in this context that what matters is that the expression is general and that it matters little that the cause is specific. And that the cause (Sabab) of the revelation of the verses is the Prophet’s wives but these verses are general (Aam) to the Prophet's wives and others. This is not true, because the cause (Sabab) of revelation is an event that has happened. Thus, the event is the cause (Sabab) of revelation. With regards to the situation here, the wives of the Messenger (pbuh) do not constitute an event that has happened, rather it is a case of a specific text that has been revealed concerning specific persons whose identity has been stated. Thus, Allah (swt) said: “Oh wives of the Prophet! You are not like any other women.” He also said: “And when you ask them for anything you want.” The personal pronoun they (Hunna) refers to the Prophet's wives and designates them to the exclusion of others. And that is followed by Allah's saying: “And it is not (right) for you that you should annoy Allah's Messenger”, which informs us of the reason (Illa) for their veil (Hijab). All of this indicates that the two verses are texts that have come concerning the wives of the Messenger (pbuh). Therefore, the principle: What matters is the generality of expression and not the specificity of the cause (Al-'ibra bi 'umum al'lafz la bi khusus as-sabab) does not apply to these two verses.

Op dezelfde wijze mag men niet zeggen dat de aanspraak (Khitab) tot de vrouwen van de Boodschapper een aanspraak tot de moslimvrouwen is, omdat het feit dat een specifieke aanspraak tot een specifiek persoon een aanspraak tot de gelovigen is, uitsluitend betrekking heeft op de Boodschapper Muhammad ﷺ. Het omvat niet zijn vrouwen. Daarom is de aanspraak (Khitab) tot de Boodschapper (SWT) een aanspraak tot de gelovigen. Wat betreft de aanspraak tot zijn vrouwen, deze is specifiek voor hen, omdat alleen de Boodschapper ﷺ het object van navolging is in elke aanspraak, handeling of stilte, zolang het niet de zaken omvat die Hem specifiek zijn. Wat de vrouwen van de Boodschapper betreft, zij zijn niet het object van navolging, omdat Allah (SWT) zegt:

Similarly, it should not be said that the speech (Khitab) to the wives of the Messenger is an address to Muslim women because the fact that a specific address for a specific person is a speech for the believers only pertains to the Messenger Muhammad (pbuh). It does not include his wives. Therefore, the speech (Khitab) to the Messenger (swt) is speech to the believers. As for the address to his wives, it is specific to them because only the Messenger (pbuh) is the object of emulation in each address, action or silence, as long as it does not include those things that are particular to Him. As for the wives of the Messenger they are not the object of emulation because Allah (swt) says:

“Voorwaar, in de Boodschapper van Allah hebben jullie een goede voorbeeld” [Al-Ahzab: 21]. Het is niet juist dat de vrouwen van de Profeet ﷺ nagevolgd moeten worden in de zin dat een handeling wordt verricht omdat zij het deden, of dat een eigenschap bezeten moet worden omdat zij ermee gekenmerkt zijn. Dit heeft enkel betrekking op de Boodschapper ﷺ, omdat hij ﷺ niets volgt behalve de openbaring. Evenzo mag er niet gezegd worden dat, aangezien zij de vrouwen van de Boodschapper ﷺ zijn en zij puur zijn, en aangezien de openbaring in hun huizen is voorgelezen en zij verplicht zijn tot afzondering (Hijab), dan andere moslimvrouwen bij grotere reden (Bab-awla) verplicht zouden moeten zijn tot afzondering (Hijab). Dit kan om twee redenen niet worden beweerd: Ten eerste: dit oordeel is niet op basis van een grotere reden, omdat het (principe) van de grotere reden (Al-awla) is dat Allah een kleine zaak verbiedt, wat dan door een grotere reden (Min bab awla) een verbod op een grote zaak wordt, zoals de uitspraak van Allah (SWT):

“Indeed in the Messenger of Allah you have a good example” [Al- Ahzab: 21] It is not right that the Prophet's wives should be emulated, in the sense that an action is done because they did it, or an attribute should be possessed because they have been characterised with it. This only pertains to the Messenger (pbuh) because He (pbuh) doesn't follow anything but the revelation. Likewise, it should not be said that since they are the wives of the Messenger and they are pure, and since the revelation has been recited in their houses and they have been required to seclude (Hijab) themselves, then other Muslim women by greater reason (Bab-awla) should be required to stay in seclusion (Hijab). This cannot be claimed for two reasons: Firstly: this judgement is not by way of greater reason because the (principle) of greater reason (Al-awla) is that Allah forbids a small issue which then becomes prohibition of a large issue by greater reason (Min bab awla), such as the saying of Allah (swt):

“Zeg niet tegen hen een woord van minachting (uff)” [Al-Isra: 23] Bij evenredig grotere reden dient een persoon dus zijn ouders niet te slaan. Het principe van de grotere reden wordt begrepen uit de context van de uitspraak, zoals de uitspraak van Allah (SWT):

“Say not to them a word of disrespect (uff)” [Al- Isra: 23] Thus, by greater reason a person should not beat his parents. The principle of greater reason is understood from the context of the statement such as the saying of Allah (swt):

“Onder de mensen van het Boek (Joden en Christenen) is hij die, indien hem een qintar (aan rijkdom) wordt toevertrouwd, deze onmiddellijk zal terugbetalen; en onder hen is hij die, indien hem een enkele zilveren munt wordt toevertrouwd, deze niet zal terugbetalen.” [Al-Imran: 75] De betaling van minder dan een qintar is bij grotere reden en het niet-betalen van meer dan een zilveren munt (Dinar) is bij grotere reden. Het vers van Hijab is niet van dit type, omdat de volgorde van het vers niets anders aangeeft dan de vrouwen van de Profeet ﷺ, noch geeft het een andere interpretatie aan. De uitdrukking 'vrouwen van de Profeet ﷺ' is een defecte naam die geen enkele andere interpretatie kan hebben (in het bijzonder een tegenovergestelde interpretatie). De uitspraak is dus specifiek voor hetgeen waarover de tekst is gekomen en strekt zich niet uit tot iemand anders of heeft geen andere betekenis. Er ontstaat absoluut geen probleem in het vers via de weg van de grotere reden, noch wat betreft de bewoording van het vers, noch wat betreft de volgorde ervan.

“Among the people of the Scripture (Jews and Christians) is He who, if entrusted with a qintar (of wealth), will readily pay it back; and among them there is He who, if entrusted with a single silver coin, will not repay it”. [Al- Imran: 75] The payment of less than a qintar is by greater reason and the non-payment of more than a silver coin (Dinar) is by greater reason. The verse of Hijab is not of this type because the sequence of the verse does not indicate anything other than the Prophet's wives nor does it indicate any other understanding. The expression 'wives of the Prophet' is a defective noun which cannot have any other understanding (particularly an opposite understanding). The statement is thus specific to the thing for which the text has come and does not extend to anyone else or have any other meaning. There is absolutely no issue arising in the verse by way of greater reason, whether in terms of the wording of the verse or its sequence.

Ten tweede: deze twee verzen zijn een instructie aan specifieke personen die zijn geïdentificeerd door hun bijzondere eigenschappen. De instructie is daarom op geen enkel moment bedoeld voor mensen buiten hen, noch voor mensen die boven of onder hen staan, omdat het een specifieke beschrijving is. Het is een instructie aan de vrouwen van de Boodschapper ﷺ, aangezien zij niet gelijk zijn aan andere vrouwen en omdat deze handeling de Boodschapper ﷺ irriteert.

Secondly: those two verses are an instruction to specific persons who have been identified by their particular attributes. The instruction, therefore, can be at no time for people other than them, nor for people superior or inferior to them, because it is a specific description. It is an instruction to the wives of the Messenger (pbuh), as they are not like any other women and because this action annoys the Messenger.

De toepassing van het principe: ‘Wat ertoe doet is de algemeenheid van de bewoording en niet de specifiekheid van de oorzaak' is weerlegd, evenals de kwestie van het navolgen van de vrouwen van de Boodschapper ﷺ. Daarnaast is ook het overwegen van mensen buiten de vrouwen van de Profeet om redenen van een sterker argument weerlegd, en is vastgesteld dat de tekst definitief is in zijn verwijzing naar de vrouwen van de Boodschapper ﷺ. Het volgt daaruit dat die twee verzen specifiek zijn voor de vrouwen van de Boodschapper ﷺ en dat zij op geen enkele wijze moslima's omvatten. Hieruit kan worden vastgesteld dat Hijab specifiek is voor de vrouwen van de Boodschapper ﷺ en dat het gebod om in het huis te blijven ook specifiek voor hen is.

The application of the principle: ‘What matters is the generality of expression and not the specificity of the cause' has been disproved as well as the question of emulating the wives of the Messenger (pbuh). Additionally the consideration of people other than the Prophet's wives by greater reason has also been refuted, and it has been established that the text is definite in its reference to the wives of the Messenger (pbuh). It follows therefore that those two verses are specific to the wives of the Messenger (pbuh) and they definitely do not include Muslim women in any way whatsoever. From this, it can be determined that Hijab is specific to the wives of the Messenger (pbuh) and the order to remain in the house is also specific to them.

Wat betreft het tweede vers, zijnde de uitspraak van Allah (SWT): “om hun gewaden (Jalabeeb) over hun hele lichaam te trekken”, dit geeft op geen enkele wijze het bedekken van het gezicht aan. Noch in termen van de bewoording (Mantuq), noch in termen van de betekenis (Mafhum). Er is ook geen woord dat hierop wijst, noch op zichzelf, noch als onderdeel van een zin, uitgaande van de correctheid van de aanleiding (Sabab) van de openbaring. Het vers zegt: “om hun gewaden (Jalabeeb) over hun hele lichaam te trekken”. De betekenis is dat vrouwen een deel van (Min) hun gewaden over hun lichaam moeten werpen, en het voorzetsel (Min) wordt hier niet partitief gebruikt, maar enkel om uit te leggen (Lil-bayan) dat zij het over hun lichaam moeten werpen. Het verlagen van de bedekking betekent het laten neerkomen. Het verlagen van de kleding betekent het laten neerkomen van de kleding, en zij verlaagden hun kleding betekent dat zij het lieten neerkomen. De Jilbab is een bedekking (Milhafa), gebruikt om een jurk en andere kledingstukken te verbergen. Het kan ook kleding zijn die het gehele lichaam bedekt. In al-Qamus (woordenboek) al-Muhit wordt vermeld: dat de Jilbab de vorm heeft van de Sirdab of de Sinmar, wat de japon of een groot kledingstuk voor vrouwen is onder de bedekking (Milhafa), zijnde datgene wat haar kleding verbergt als een bedekking (Milhafa). Al-Jawhari heeft in al-Sihah (een ander woordenboek) vermeld dat: De Jilbab de bedekking (Milhafa) is en sommigen zeggen dat het een laken (Mulaah) is. Jilbab is in de overlevering (Hadith) genoemd met de betekenis van Mulaah (laken) dat de vrouw over haar kleding wikkelde. Het is overgeleverd op gezag van Umm Atiyya (ra.): “Wij werden bevolen om onze menstruerende vrouwen en de gesluierde vrouwen naar buiten te brengen bij de religieuze bijeenkomsten en de aanroeping van de moslims tijdens de twee 'Eid-feesten. Deze menstruerende vrouwen moesten zich onthouden van het gebed en het getuigen van de zegening en de oproep aan de moslims. Ik vroeg: ‘O Boodschapper van Allah ﷺ! Wat als een van ons geen Jilbab heeft?’ Hij zei: ‘Laat zij de Jilbab van haar zus dragen.’” Dit betekent dat zij geen kledingstuk had om over haar kleren te dragen wanneer zij naar buiten ging. Dus beval de Profeet ﷺ haar om er een te lenen van haar zus, die zij over haar jurk kon dragen. Het vers maakt duidelijk dat Allah (SWT) de Profeet ﷺ heeft verzocht om zijn vrouwen en de vrouwen en dochters van de moslims te bevelen om kledingstukken over hun kleren te dragen die tot aan de voeten reiken, zoals blijkt uit de overlevering (Hadith) van Ibn Abbas: “De Jilbab is de Rida (een groot doek) die van boven naar beneden bedekt.” De vers geeft dus aan dat de Jilbab, wat een groot kledingstuk is, tot aan de onderkant (voeten) moet worden gedrapeerd, en geeft niets anders aan dan dit. Als dit het geval is, hoe is het dan mogelijk om te begrijpen dat het werpen van hun buitenkleding (Jalabeeb) over hun lichamen betekent dat zij hun kleding over hun gezichten werpen? Hoeveel het woord Yudnina (om naar beneden te draperen) of het woord Jilbab ook wordt geïnterpreteerd binnen de grenzen van de taalkundige (Ma'na loghawi) en juridische betekenis, de vers stelt het naar beneden draperen van het kledingstuk voor. Draperen kan alleen betekenen het naar beneden te draperen tot de onderkant (voeten) en niet het op te tillen naar het hoofd. Daarom is er in deze vers geen bewijs om Hijab te bewijzen. Er is zelfs geen schijn van bewijs, hoe men het ook probeert te verbeelden. De woorden en zinnen van de Qur'an worden geïnterpreteerd volgens hun taalkundige en juridische betekenissen; het is onjuist om ze op een andere manier te interpreteren. De taalkundige betekenis geeft duidelijk aan dat vrouwen zijn bevolen hun buitenkleding (Jalabeeb) over hun lichamen te werpen, om hen hun kleding over hun kleren tot op de vloer te laten laten hangen totdat de voeten bedekt zijn. Deze betekenis, in termen van het laten hangen van de Jilbab, wordt gevonden in de nobele overlevering (Hadith). Het is overgeleverd op gezag van Ibn Umar dat de Boodschapper van Allah ﷺ zei: “Op de dag des oordeels zal Allah niet met barmhartigheid kijken naar degene die zijn kleding achter zich aan sleept in hoogmoedige trots.” Umm Salama vroeg: “Wat moeten de vrouwen doen met de zomen van hun gewaden?” Hij ﷺ antwoordde: “Laat hen de lengte van hun zomen met een handbreedte vergroten.” Zij antwoordde: “Dan zullen hun voeten onbedekt zijn!” Hij ﷺ antwoordde toen: “Laat hen de lengte van een onderarm vergroten en niet meer.” [Tirmidhi] Dit is met betrekking tot de verzen die als bewijs worden gebruikt door degenen die beweren dat Hijab voor moslimvrouwen door Allah is bepaald. Wat betreft de overleveringen (Hadith) die worden gebruikt om Hijab te bewijzen, deze geven dit niet aan. De Profeet ﷺ zei: “Als een van jullie (de vrouwen) een (mannelijke) slaaf heeft die zichzelf wil vrijkopen en zij bezit de prijs, dan moeten jullie je van hem afzonderen.”

En vanwege wat is overgeleverd (Hadith) van Umm Salama, die zei: Hafsa en ik zaten bij de Profeet ﷺ toen Ibn Umm Maktum toestemming vroeg om binnen te komen. De Profeet ﷺ zei toen: “Sluit jullie voor hem af.” Ik zei: “O Boodschapper van Allah ﷺ, hij is blind, hij kan hem niet zien.” Hij ﷺ zei: “Zijn jullie beiden ook blind? Kunnen jullie hem niet zien?” Abu Dawood overleverde (Hadith) dat: Al-Fadhl b. Abbas destijds de ruitervriend van de Profeet ﷺ was, toen een vrouw van Banu Khath'am kwam om een rechtsregel (Hukm) te zoeken. Al-Fadhl begon naar haar te kijken en zij naar Hem, waarna de Boodschapper van Allah ﷺ Al-Fadhl opdracht gaf zijn gezicht van haar af te wenden. Jarir b. Abdullah overleverde (Hadith): Ik vroeg de Boodschapper van Allah ﷺ over de plotselinge blik, waarop Hij mij instrueerde de andere kant op te kijken. Er is overgeleverd (Hadith) van Ali dat hij zei: De Boodschapper van Allah ﷺ vertelde mij: “Volg de (eerste) blik niet op met een tweede blik. De eerste is toegestaan voor jou, maar de tweede niet.” Er is geen indicatie in deze overleveringen (Hadith) dat moslima's zich moeten afsluiten. In het bijzonder is de overlevering (Hadith) van Umm Salama en het verzoek van de Profeet ﷺ aan Hafsa en haar om zich af te sluiten, daif (zwak) en kan deze niet als bewijs worden aangevoerd. In elk geval is de overlevering (Hadith) specifiek voor de vrouwen van de Profeet ﷺ, aangezien het een tekst betreft over Umm Salama en Hafsa. Wat betreft wat is overgeleverd (Hadith) dat Aisha zei: “De ruiter passeerde ons vaak terwijl wij bij de Profeet ﷺ waren, gekleed in ihram-kleding (voor de hadj). Als hij in de buurt van een van ons kwam, trokken wij onze jilbabs van ons hoofd tot over ons gezicht. Zodra hij voorbijliep, ontblootten wij ons (gezicht).” Dit spreekt in strijd met wat is overgeleverd (Hadith) door Bukhari op gezag van Ibn Umar, dat de Profeet ﷺ zei: “De Muhrima (een vrouw in de staat van Ihram) mag haar gezicht niet bedekken of handschoenen dragen.” Ibn Hajar heeft in Fath al-Bari vermeld: “De sluier (Niqab) of Khimar wordt vastgemaakt bij de neus of onder de ogen.” Dus de overlevering (Hadith) van 'Aisha (radhiyallahu 'anha) stelt dat vrouwen in de staat van ihram hun gezichten bedekten toen een groep ruiters langs hen reed. De overlevering (Hadith) van Ibn Umar duidt op het verbod op het dragen van een Niqab die slechts de onderste helft van het gezicht verbergt. Hoe kan dit worden verzoend met het volledig bedekken van het gezicht door het kledingstuk over het gezicht te laten zakken? Met betrekking tot de twee Ahadith wordt duidelijk dat de overlevering (Hadith) van 'Aisha gebrekkig is, aangezien de overlevering van Mujahid van 'Aisha is. Yahya b. Said al-Qattan heeft vermeld dat Mujahid niet rechtstreeks van 'Aisha heeft gehoord. Wat betreft de overlevering (Hadith) van Ibn Umar, die door Bukhari is overgeleverd, deze is Sahih. De overlevering (Hadith) van 'Aisha wordt daarom verworpen omdat deze zwak is en in strijd is met een authentieke (Sahih) overlevering (Hadith). Daarom wordt deze niet als bewijs gebruikt. Wat betreft de overlevering (Hadith) waarin al-Fadhl b. al-Abbas aanwezig is, is er geen indicatie in aanwezig die Hijab verplicht maakt. Integendeel, het is een bewijs dat Hijab geen verplichting is, omdat de Khath'ami-vrouw de Profeet ﷺ iets vroeg terwijl haar gezicht onbedekt was. Dit wordt aangetoond door het feit dat al-Fadhl naar haar keek. Een andere variant van deze overlevering (Hadith) stelt: “Zo greep de Profeet ﷺ de (baard van) al-Fadhl vast en draaide zijn gezicht weg van de andere kant.” Dit verhaal is overgeleverd door Ali b. Abuy Talib, die toevoegt: “al-Abbas zei tegen de Profeet ﷺ: ‘O Boodschapper van Allah, waarom draaide U de nek van uw neef weg?’ Hij ﷺ antwoordde: ‘Ik zag een jonge man en een jonge vrouw in een situatie waarin ik vreesde welke invloed de duivel (Shaytan) op hen zou kunnen hebben’.” De overlevering (Hadith) van de Khath'ami-vrouw is een bewijs voor de afwezigheid van Hijab en niet een bewijs voor de aanwezigheid ervan. Dit komt doordat de Profeet ﷺ naar haar keek terwijl haar gezicht onbedekt was. Wat betreft het wegwenden van de blik van al-Fadhl door de Profeet ﷺ, dit is omdat Hij opmerkte dat hij naar haar keek, en zij naar Hem, met begeerte, zoals blijkt uit de overlevering van Ali: “Ik vreesde welke invloed de duivel (Shaytan) op hen zou kunnen hebben.” Daarom leidde Hij ﷺ de blik van al-Fadhl af, omdat hij naar haar keek met begeerte en niet slechts zomaar keek. De begeerlijke blik, zelfs als deze naar het gezicht en de handen is, is verboden (Haram). Wat betreft de plotselinge blik (Nazrat al-faja'a), de Profeet ﷺ beval Jarir om zijn blik af te wenden of te verlagen. Dit is het type van het verlagen van de blik dat in de Qur'an wordt vermeld:

“Zeg de gelovige mannen dat zij hun blik neer moeten slaan” [An-Nur: 30]. Hiermee wordt de plotselinge blik bedoeld op alles behalve de handen en het gezicht dat de 'Awrah vormt, en niet het kijken naar de handen en het gezicht. Dit komt doordat het kijken naar de handen en het gezicht is toegestaan, ongeacht of het plotseling is of niet, zoals blijkt uit de toelaatbaarheid van het kijken naar een vrouw in de eerder genoemde overlevering (Hadith) van al-Khath'amiyya. Dit wordt ook bewezen door het feit dat de Profeet ﷺ naar de gezichten van vrouwen keek wanneer zij aan Hem Bay’a gaven en wanneer Hij tot hen preekte. Al deze zaken geven aan dat men voorzichtig moet zijn met de plotselinge blik op alles behalve de handen en het gezicht. Wat betreft de overlevering (Hadith) van Ali: “Volg de (eerste) blik niet op met een tweede blik.” Dit is een verbod op het herhaaldelijk kijken en niet op de blik op zich.

“Tell the believing men to lower from their gaze” [An -Nur: 30] What is intended here is the sudden look at other than the hands and face which constitutes the 'Awrah and not looking at the hands and face. This is because looking at the hands and face is permitted irrespective of whether it is sudden or not, as evidenced by the permissibility of looking at a woman in the aforementioned Hadith of al-Khath'amiyya. This is also proven by the fact that the Prophet (pbuh) used to look at the faces of women when they gave Bay’a to Him and when He preached to them. All of which indicates that what one needs to be careful about is the sudden look at other than the hands and face. As for the Hadith of Ali: “Do not follow up the (first) glance with a second look.” This is a prohibition from looking repeatedly and not from the mere look.

Zo kan er geen bewijs worden gevonden dat Hijab (gezichtbedekking) verplicht stelt in de overleveringen (Hadith) die zijn aangehaald door degenen die beweren dat Allah (SWT) Hijab heeft voorgeschreven. Daarom wordt het duidelijk dat er geen bewijs is om te zeggen dat Allah (SWT) Hijab verplicht heeft gesteld voor moslimvrouwen, of dat de handen en het gezicht als 'Awrah moeten worden beschouwd, zowel binnen als buiten het gebed. De bewijzen die zij aanhalen, hebben geen sterke reden om tot de conclusie te komen dat Hijab verplicht is. Ze zijn zwak in de overlevering en zwak in de redenering.

Thus, no evidence can be found to oblige Hijab (face covering) in the Ahadith which have been quoted by those who claim Allah (swt) has legislated Hijab. Therefore, it becomes clear that there is no evidence to say Allah (swt) has made Hijab obligatory for Muslim women or that the hands and the face should be considered as 'Awrah, whether inside or outside prayer. The evidences which they quote have no strong reason for concluding that Hijab is compulsory. They are weak in narration and weak in reasoning.

Wat betreft het feit dat de handen en het gezicht geen deel uitmaken van de 'Awrah en de toestemming voor vrouwen om naar elke marktplaats en weg te gaan met haar handen en gezicht onbedekt, dit is bewezen uit de Qur'an en de overlevering (Hadith).

As for the hands and face not being part of the 'Awrah and the permission for women to go out to any marketplace and roadway with her hands and face uncovered, this is proven from the Qur'an and Hadith.

Wat de Qur'an betreft, zegt Allah (SWT):

As for the Qur'an Allah (swt) says:

“En zij mogen hun schoonheid (Zeena) niet vertonen, behalve dat wat zichtbaar is, en zij moeten hun hoofdbedekkingen (khumur) over hun hals en borsten (juyub) trekken” [An-Nur: 31]. Allah (SWT) heeft gelovige vrouwen verboden hun schoonheid (Zeena) te vertonen, oftewel verbood hen de plaatsen van hun schoonheid (Zeena) te tonen, aangezien dit is waar het verbod op gericht is. Hij sloot van de plaatsen van hun schoonheid uit wat daarvan zichtbaar is, en dit is een expliciete uitzondering. Dit betekent dat er een deel van de schoonheid van de vrouw is dat getoond wordt, en dat niet onder het (algemene) verbod valt van vrouwen die de plaatsen van hun schoonheid tonen. Er valt hierover niets meer te zeggen. Dus, Allah heeft vrouwen verboden hun Zeena te vertonen, behalve dat wat daarvan zichtbaar is. Wat betreft welke delen bedoeld worden met: “behalve dat wat zichtbaar is” [An-Nur: 31], de interpretatie hiervan moet worden verwezen naar twee zaken. Ten eerste, naar de overgeleverde tafseer (Tafsir Manqul) en ten tweede naar wat werd begrepen uit de bewoording: “dat wat daarvan zichtbaar is”; en de toepassing daarvan op wat de moslimvrouwen gewoonlijk vertoonden in de aanwezigheid van de Profeet ﷺ, in zijn tijd en in de tijd van de openbaring van dit vers.

“And they do not show off their charm (Zeena) except only that which is apparent and let them draw their head coverings (khumur) over their necks and bosoms (juyub)” [An- Nur: 31] Allah (swt) forbade believing women from displaying their charms (Zeena) i.e. forbade them from showing the place of their charm (Zeena) since this is what the prohibition is from. He excluded from the place of their charms that which is apparent from it, and this is an explicit exception. This means that there is a part of the woman's charm which is shown, and does not come under the (general) prohibition of women displaying the places of their charms. Nothing more remains to be said about this. So, Allah has forbidden women from displaying their Zeena except that which is apparent from it. As for which parts are intended by: “except only that which is apparent from it” [An- Nur: 31] its interpretation must be referred to two matters. First, to the transmitted tafseer (Tafseer Manqul) and secondly to what was understood from the expression: “that which is apparent from it”; and its application to what the Muslim women used to display in the presence of the Prophet (pbuh), in his time and in the time of the revelation of this verse.

Wat betreft wat is overgeleverd, wordt er verteld dat Ibn Abbas in de Koranexegese (Tafsir) van dit vers (de uitdrukking) “dat wat daarvan duidelijk is” interpreteerde als de handen en het gezicht. Deze mening werd algemeen aangenomen door de mufassireen. Imam Ibn Jarir at-Tabari zegt: “De meest correcte van deze meningen is die welke stelt dat de bedoelde betekenis de handen en het gezicht zijn”, en Qurtubi zei: “Aangezien het gezicht en de handen, volgens de gewoonte en tijdens aanbidding zoals tijdens de hadj en het gebed (Salah), het meest gewoonlijk worden getoond, dan moet de uitzondering naar hen verwijzen.” Imam al-Zamakhshri zei: “Een vrouw heeft geen andere keuze dan dingen met haar handen te doen en door haar gezicht te ontbloten, vooral wanneer zij moet getuigen, wordt beproefd, trouwt, of wanneer zij gedwongen wordt om over straat te lopen terwijl zij haar voeten laat zien, vooral degenen onder hen die arm zijn.” Dit is de betekenis van: “behalve dat wat daarvan duidelijk is”.

As for what has been transmitted, it is narrated that Ibn Abbas in the tafseer of this verse took (the expression) “that which is apparent from it” to mean the hands and face. This opinion became commonly held by the mufassireen. Imam Ibn Jarir at-Tabari says: “The most correct of these views is that which states that the intended meaning is the hands and face”, and Qurtubi said: “Since the face and hands are, by custom and during worship such as in Hajj and Salat, most ordinarily displayed then the exception must refer to them.” Imam al-Zamakhshri said: “A woman has no choice but to do things with her hands and by uncovering her face especially when she has to testify, is being tried, is getting married, or when she is forced to walk in the streets displaying her feet, especially those amongst them who are poor.” This is the meaning of: “except that which is apparent from it”.

Wat betreft wat wordt begrepen uit de uitdrukking “dat wat daaruit duidelijk is”, dan is het duidelijk dat datgene wat duidelijk was op het moment van de openbaring van dit vers, de handen en het gezicht waren. Vrouwen toonden hun gezicht en handen in zijn ﷺ aanwezigheid en Hij maakte geen bezwaar tegen het feit dat zij dit deden. Zij ontblootten hun gezicht en handen op de markt of op de weg. Dergelijke incidenten zijn talloze. Hier zijn enkele voorbeelden:

As for what is understood from the expression “that which is apparent from it”, it is clear that what used to be apparent in the time of the revelation of this verse is the hands and face. Women used to show their face and hands in his (pbuh) presence and He did not object to their doing so. They used to uncover their face and hands in the market or on the road. Such incidents are innumerable. Here are a few examples:

1. Jabir b. Abd Allah zei: “Ik was aanwezig bij het gebed op de Eid-dag met de Boodschapper van Allah ﷺ. Hij begon met het gebed, vóór de Khutbah, zonder enige oproep tot het gebed (Adhan) of Iqamah. Daarna stond Hij op, leunend op Bilal, en sprak Hij de aanwezigen voor Hem toe, gebood hen Allah te vrezen en vermaande hen Hem te gehoorzamen. Hij vermande en waarschuwde hen verder. Daarna ging Hij verder totdat Hij bij de vrouwen kwam, tot wie Hij zei: “Geef aalmoezen, want werkelijk de meesten van jullie zijn brandstof voor het vuur van de hel”, waarna er vanuit het midden van de vrouwelijke gemeente een vrouw met donkere wangen opstond die vroeg: “Waarom is dat, o Boodschapper van Allah ﷺ?” Hij antwoordde: “Omdat jullie vrouwen te veel klachten hebben, en jullie weigeren de goede behandeling van jullie echtgenoot te erkennen.” Na het horen hiervan begonnen de vrouwen hun sieraden als aalmoezen op het (uitgespreide) kleed van Bilal te werpen.” 2. Overgeleverd door 'Ata'a b. Rabah, die zei: “Ibn Abbas zei tegen mij: ‘Zal ik je een vrouw laten zien die naar het Paradijs (Jannah) zal gaan?’ Ik zei: ‘Ja.’ Hij zei: ‘Deze zwarte vrouw kwam naar de Profeet ﷺ en zei: Ik heb epilepsie en ik raak ontbloot, dus doe dua tot Allah voor mij.’ Dus zei hij ﷺ tegen haar: “Als je geduldig zult zijn, zal het Paradijs (Jannah) het jouwe zijn. En als je wilt, zal ik dua tot Allah doen om je te genezen.” Zij zei: ‘Ik zal geduldig zijn.’ Zij zei: ‘Ik raak ontbloot, dus doe dua tot Allah dat ik mezelf niet ontbloot.’ Dus hij ﷺ deed dua voor haar.” 3. Overgeleverd door Fatimah b. Qays dat Abu Amr b. Hafs haar onherroepelijk scheidde (door drie uitspraken) toen hij van huis was. Zij ging naar de Boodschapper van Allah ﷺ en meldde dit aan Hem. Dus gebood Hij haar de Iddah (wachttijd) door te brengen in het huis van Umm Shareek, maar zei toen: “Dat is een vrouw die mijn metgezellen bezoeken. Dus je kunt deze periode beter doorbrengen in het huis van Ibn Umm Maktum, want hij is een blinde man, zodat je je kleding kunt uittrekken en hij je niet zal zien.” Zo accepteerde de Profeet ﷺ dat de dochter van Qays door mannen gezien werd toen Hij haar beval de Iddah in het huis van Umm Shareek door te brengen. Maar Hij accepteerde niet dat zij haar kleding uittrok in het huis van Umm Shareek terwijl dit door mannen bezocht werd, anders zou datgene wat verboden is van haar zichtbaar kunnen worden, dus beval Hij haar te verhuizen en haar iddah in het huis van Ibn Umm Maktum door te brengen.

1. Jabir b. Abd Allah said: “I attended prayer on Eid day with the Messenger of Allah (pbuh). He commenced with the prayer, before the Khutbah, without any Adhan or Iqamah. Then He rose, leaning on Bilal and addressing those present before Him, commanded them to fear Allah and exhorted them to obey Him. He further admonished and warned them. Then He moved on until He came to the women whom He addressed saying: “Give charity, for verily most of you are fuel for the hellfire”, whereupon there arose from among the middle ladies congregation, a dark-cheeked woman who said: “Why is that, Oh Messenger of Allah”? He replied: “Because you women make too many complaints, and you refuse to acknowledge your husband’s good treatment”. Upon hearing this the women began tossing their jewellery in charity upon Bilal's (outspread) cloth.” 2. Narrated by 'Ata'a b. Rabah who said: “Ibn Abbas said to me; Shall I show you a woman who will go to Paradise (Jannah)”? I said: “Yes.” He said: “This black woman came to Prophet and said: 'I have epilepsy and I get uncovered, so make dua to Allah for me'. So He (pbuh) said to her: “If you will be patient the Paradise (Jannah) shall be yours. And if you want I will make dua to Allah to cure you”. So she said: 'I will be patient'. She said: 'I get uncovered so make dua to Allah that I don't uncover myself'. So He (pbuh) made dua for her.” 3. Narrated by Fatimah b. Qays that Abu Amr b. Hafs divorced her irrevocably (by three pronouncements) when He was away from home. She went to the Messenger of Allah (pbuh) and mentioned that to Him. So He commanded her to spend the Iddah (waiting period) in the house of Umm Shareek, but then said: “That is a woman whom my companions visit. So you had better spend this period in the house of Ibn Umm Maktum, for He is a blind man, so you can take off your garments and He will not see you”. Thus the Prophet (pbuh) accepted the daughter of Qays to be seen by men when He ordered her to spend the Iddah in the house of Umm Shareek. But He did not accept her to take of her garments in the house of Umm Shareek while this is visited by men, otherwise what is prohibited might appear from her, so He ordered her to move and spend her iddah in the house of Ibn Umm Maktum.

4. Abu Bakr overleverde op gezag van Ibn Jurayj, die zei dat 'Aisha zei: “Mijn nicht kwam langs terwijl zij haar versieringen droeg. De Profeet ﷺ kwam binnen en keerde zich van haar af (toen Hij haar zag). Dus zei ik: “O Boodschapper van Allah ﷺ! Zij is slechts mijn nicht, een jong meisje.” Hij zei: “O 'Aisha, wanneer een vrouw de puberteit bereikt, dan is het niet toegestaan dat welk deel van haar lichaam dan ook gezien wordt (door niet-mahrams), behalve haar gezicht en wat daaronder ligt”. Vervolgens balde Hij zijn arm net boven het gewricht van de hand, waarbij Hij een ruimte tussen de vuisten liet voor een andere gebalde vuist.” 5. Wat aangeeft dat de hand geen deel uitmaakt van de 'Awrah, is het handen schudden van vrouwen door de Profeet ﷺ tijdens de Bay’a. Umm 'Atiyya zei: “Wij gaven onze Bay’a aan de Boodschapper van Allah ﷺ, waarna Hij ﷺ aan ons voordroeg dat zij niets aan Allah zouden toekennen en Hij verbood ons om te wenen (om de doden). Een vrouw onder ons trok haar hand terug en zei: ‘zo en zo vrouw heeft mij blij gemaakt en ik wil haar belonen’, Hij ﷺ zei niets, de vrouw ging weg, en kwam toen terug.” Deze overlevering (Hadith) geeft aan dat vrouwen Bay’a gaven met de hand, omdat deze vrouw haar hand terugtrok nadat zij deze had uitgestoken voor de Bay’a. Het feit dat de overlevering (Hadith) vermeldt dat de vrouw haar hand terugtrok toen zij de voorwaarden van de eed (Bay’a) hoorde, toont duidelijk aan dat de Bay’a met de hand plaatsvond en dat de Profeet ﷺ de eed met zijn edele hand aannam. Wat er over 'Aisha (radhiyallahu 'anha) is overgeleverd, namelijk dat zij zei: “De hand van de Boodschapper van Allah ﷺ raakte de (hand van) geen enkele vrouw aan, behalve zijn eigen echtgenotes.” Dit is een mening van 'Aisha en een uitdrukking van de grens van haar kennis. Als we de uitspraak van 'Aisha vergelijken met deze overlevering (Hadith) van Umm 'Atiyya, dan geniet de overlevering (Hadith) van de laatste de voorkeur. Dit komt omdat zij een handeling specificeert die plaatsvond in de aanwezigheid van de Boodschapper ﷺ en een handeling van de Boodschapper ﷺ aangeeft, waardoor het de voorkeur heeft boven een loutere mening van 'Aisha. Daarom gaven overleveraars de voorkeur aan de overlevering (Hadith) van Umm 'Atiyya. Ze namen het over en maakten het een man toegestaan om de hand van een vrouw te schudden.

4. Abu Bakr narrated on the authority of Ibn Jurayj who said that 'Aisha said: “My cousin came while she was wearing her ornaments. The Prophet came in and turned away from her (when He saw her). So I said: “Oh Messenger of Allah! She is only my cousin, a mere maiden.” He said: “Oh Aisha, when a woman reaches puberty then it is not permitted that any part of her body should be seen (by non-mahrams) except her face and what is below this”. So He clenched his arm just above the joint of the hand leaving a space in-between for another fist to be clenched.” 5. What indicates that the hand is not part of the 'Awrah is the Prophet's handshaking of women in the Bay’a. Umm 'Atiyya said: “We gave our Bay’a to the Messenger of Allah (pbuh), so He (pbuh) recited to us they should associate none with Allah and He forbade us from wailing (for the dead). A woman amongst us withdrew her hand saying: ‘so and so woman has made me happy and I want to reward her’, He (pbuh) said nothing, the woman went, then came back”. This Hadith indicates that women used to give Bay’a by hand because this woman withdrew her hand after extending it for the Bay’a. The fact the Hadith states that the woman withdrew her hand when she heard the terms of the pledge (Bay’a), demonstrates clearly that the Bay’a used to take place by hand and that the Prophet (pbuh) used to take the pledge by his noble hand. As for what has been narrated about 'Aisha (ra) that she said: “The hand of the Messenger of Allah (pbuh) did not touch the (hand of) any woman other than his own wives.” This is an opinion of Aisha and an expression of the limit of her knowledge. If we compare 'Aisha's statement with this Hadith of Umm 'Atiyya then the latter's Hadith is preferred. This is because it specifies an action which happened in the presence of the Messenger (pbuh) and indicates an action of the Messenger (pbuh), thus it is preferable to a mere opinion of 'Aisha. That is why transmitters preferred Umm 'Atiyyaa's Hadith. They adopted it and permitted a man to shake the hand of a woman.

Deze vijf incidenten zijn goed gevestigd in de overleveringen (Hadith) die ondubbelzinnig aangeven dat wat van vrouwen getoond mag worden de handen en het gezicht zijn. De vierde overlevering (Hadith) geeft aan dat de Boodschapper ﷺ zijn blik afwendde van de versierde vrouw omdat zij meer toonde dan wat daaruit blijkt. Vervolgens legde hij aan haar uit dat het haar niet is toegestaan haar Zeena te tonen, behalve haar handen en gezicht. Dit toont aan dat de handen en het gezicht geen deel uitmaken van de 'Awrah, zowel tijdens als buiten het gebed, omdat de vers een algemene betekenis (Aam) heeft:

These five incidents are well established in the Ahadith which unambiguously indicate that what was shown of women is the hands and face. The fourth Hadith indicates that the Messenger (pbuh) diverted his view away from the adorned woman because she was displaying more than what is apparent from it. Then He explained to her that it is not permitted for her to display her Zeena except her hands and face. This shows that the hands and face are not part of the 'Awrah whether in or outside prayer because the verse is of general import (Aam):

“En zij mogen hun schoonheid (Zeena) niet tonen, behalve dat wat daarvan zichtbaar is” [An-Nur: 31]. Wat betreft het vers dat daarna komt, geeft de betekenis ervan ook aan dat de handen en het gezicht geen deel uitmaken van de 'Awrah. Allah (SWT) zegt:

“And they do not show off their charms (Zeena) except only that which is apparent of it” [An- Nur: 31] As for the verse which comes after, its understanding also indicates that the hands and face are not part of the 'Awrah'. Allah (swt) says:

“En dat zij hun hoofdbedekkingen (khumur) over hun hals en de halsopeningen (juyub) trekken.” [An-Nur: 31] Khumur is het meervoud van Khimar en het wordt gebruikt om het hoofd te bedekken. Juyub is het meervoud van Jayb. Het is de halsopening. Zo heeft Allah (SWT) bevolen dat de Khimar rond de hals en de borst gedragen moet worden. Dit geeft de verplichting aan om beide gebieden te bedekken. Maar Hij heeft niet bevolen dat de Khimar over het gezicht gedragen moet worden, wat aangeeft dat het gezicht geen deel uitmaakt van de 'Awrah. Jayb betekent niet de borst zoals sommigen zouden aannemen. Het is eerder de halsopening, de opening die zich rond de hals en het bovenste deel van de borst bevindt. Het dragen van de Khimar over de Jayb betekent het dragen ervan rond de boord van het overhemd vanaf de hals en de borst. Dus, door het bedekken van het hoofd te bevelen, wat de hals en de borst omvat, sluit dit het gezicht uit, wat aangeeft dat het geen deel uitmaakt van de 'Awrah. Bijgevolg bestaat Hijab (gezichtsbedekking) niet en heeft Allah ﷺ de Hijab niet wettelijk vastgesteld.

“And to draw their head-coverings (khumur) over their necks and v-neck (juyub)”. [An- Nur: 31] Khumur is the plural of Khimar and it is used to cover the head. Juyub is the plural of Jayb. It is the v-neck. Thus, Allah (swt) has ordered that the Khimar should be worn round the neck and chest. This indicates the obligation to cover both areas. But He did not order that the Khimar should be worn over the face, thereby indicating the face is not part of the 'Awrah. Jayb does not mean the chest as some would assume. Rather it is the v-neck, the opening which is around the neck and the upper portion of the chest. Wearing the Khimar over the Jayb means wearing it around the shirt collar from the neck and chest. So, by ordering the covering of the head, which includes the neck and chest, this excludes the face, indicating that it is not part of the 'Awrah. Consequently, Hijab (face covering) is non existent and Allah (pbuh) did not legislate the Hijab.

Dit is in termen van de bewijzen (Daleel) uit de Koran. Daarnaast zijn dit bewijzen (Daleel) uit de overlevering (Hadith) die aantonen dat Allah (SWT) geen Hijab heeft voorgeschreven en dat de handen en het gezicht geen deel uitmaken van de 'Awrah. Abu Dawood overlevert op gezag van 'Aishah (vrede zij met haar), dat Asmaa bint Abi Bakr de verblijven van de Boodschapper van Allah ﷺ binnenging terwijl zij dunne kleding droeg. De Boodschapper ﷺ keerde zijn gezicht af en zei: “O Asmaa, wanneer de vrouw de puberteit bereikt, is het niet toegestaan dat er van haar behalve dit en dit te zien is,” en hij wees naar zijn gezicht en zijn handen. Abu Dawood overlevert op gezag van Qatada dat de Profeet ﷺ zei: “Wanneer een jonge dame begint te menstrueren, is het niet juist dat er iets van haar te zien is behalve haar gezicht en handen, met uitzondering van de pols.” Al-Bayhaqi overlevert op gezag van Asma' bint 'Umays dat zij zei: “De Boodschapper van Allah ﷺ kwam het huis van 'Aisha bint Abu Bakr binnen terwijl haar zus, Asmaa bint Abu Bakr, bij haar was. Zij droeg een Shammi (Syrische) jurk met wijde mouwen. Toen de Boodschapper van Allah ﷺ haar zag, stond Hij op en ging naar buiten.” 'Aisha zei: “Verlaat de kamer, want de Boodschapper van Allah ﷺ heeft iets gezien wat Hij niet prettig vindt.” Dus zij trok zich terug. Daarna kwam de Boodschapper van Allah ﷺ binnen en 'Aisha (vrede zij met haar) vroeg waarom Hij opstond om te vertrekken? Hij ﷺ zei: “Heb je niet gezien wat zij droeg? Het is niet toegestaan dat er iets van een moslima te zien is behalve dit en dit.” Hij pakte zijn mouwen en bedekte het bovenste deel van zijn handen totdat er niets meer van zijn handen te zien was behalve zijn vingers. Daarna tilde Hij zijn handen naar zijn slapen totdat alleen het gezicht te zien was.” Deze overleveringen (Hadith) zijn duidelijk dat de handen en het gezicht geen deel uitmaken van de 'Awrah. Ze zijn ook expliciet dat Allah (SWT) het bedekken van de handen en het gezicht niet heeft voorgeschreven, en dat Hij geen Hijab heeft voorgeschreven. Als iets dergelijks was voorgeschreven, dan zou het in strijd zijn met de tekst van deze overleveringen (Hadith) die niet ruimte laten voor enige andere verklaring (Tafsir) of interpretatie (Taweel). Integendeel, zij tonen duidelijk en ondubbelzinnig aan dat de moslimvrouw naar de markt ging met haar gezicht en handen onbedekt, en sprak met niet-mahram mannen terwijl haar gezicht en handen zichtbaar waren. En zij verrichtte alle rechtmatige transacties met mensen, zoals kopen, verkopen, huren, leasen, het recht van voorkoop en vertegenwoordiging, terwijl haar handen en gezicht onbedekt waren. Zij tonen ook aan dat Allah (SWT) de Hijab niet heeft voorgeschreven, behalve voor de echtgenotes van de Boodschapper ﷺ. Hoewel de visie met betrekking tot de Hijab een islamitische mening is omdat deze een schijn van een bewijs (Shubhat al-Daleel) heeft en zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) imams binnen de rechtsscholen (Madhhab) deze visie hebben aangenomen, is de schijn van een bewijs (Daleel) die zij gebruiken onhoudbaar, waarbij er nauwelijks enige geloofwaardige redenering in zicht is.

Wat overblijft is een kwestie waar sommige zelfstandig rechtsgeleerden (Mujtahidin) zich bij hebben aangesloten, namelijk dat de Hijab voor vrouwen is voorgeschreven vanwege de vrees voor beproeving (Fitnah). Zij zeggen dus dat het de vrouw is verboden haar gezicht te onthullen, niet omdat het 'Awrah is, maar vanwege de vrees voor het veroorzaken van beproeving (Fitnah). Dit standpunt is vanuit verschillende invalshoeken niet geldig:

What remains is an issue which some Mujtahidin have subscribed to, namely, that Hijab has been legislated for women due to the fear of temptation (Fitna.) Thus, they say that the woman has been forbidden from revealing her face not because it is 'Awrah but due to the fear of causing temptation Fitna. This view is not valid from a number of angles:

Ten eerste, wat betreft het verbod op het ontbloten van het gezicht vanwege de angst voor beproeving (Fitnah), is er geen islamitische (Shar’i) bepaling, noch in het Kitab, de profetische traditie (Sunnah), de consensus (Ijma’) van de metgezellen (Sahabah), noch is er een islamitische (Shar’i) bepaling op basis van een islamitische (Shar’i) reden (Illa Shariyya) waaruit een analogie wordt getrokken. Bijgevolg heeft deze mening geen islamitische (Shar’i) waarde en wordt het niet beschouwd als een islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm), omdat een islamitische (Shar’i) rechtsregel de spraak van de Wetgever is, maar het verbod op het ontbloten van het gezicht niet is opgenomen in de spraak van de Wetgever. Het is ook bekend dat de islamitische (Shar’i) bewijzen in volledige tegenspraak hiermee zijn gekomen, en dat het vers (Ayah) en de overleveringen (Hadith) het ontbloten van het gezicht en de handen onvoorwaardelijk toestaan, zonder beperkt te worden door iets of gespecificeerd te worden door een bepaalde omstandigheid. Dus de mening dat het tonen van het gezicht verboden is en dat het verplicht is om het te bedekken, is een mening die dat verbiedt wat Allah heeft toegestaan. Het is een verplichting die Allah, de Heer der Werelden, niet heeft bepaald. Dus deze mening, naast het feit dat deze niet als een islamitische (Shar’i) rechtsregel wordt beschouwd, maakt de islamitische (Shar’i) rechtsregels ongeldig die door duidelijke tekst zijn vastgesteld.

Firstly for the prohibition of unveiling the face due to the fear of Fitna, there is no Shari'ah provision whether in the Kitab, Sunnah, Ijma’a of the Sahabah and nor is there a Shar’a provision from a Shari'ah reason (Illa Shariyya) according to which an analogy is made. Consequently, this opinion has no Shari'ah value nor is it considered a Shari'ah rule (Hukm Shar'i), because a Shari'ah rule is the speech of the legislator, but the prohibition of unveiling the face is not included in the speech of the legislator. It is also known that the Shari'ah evidences have come in complete contradiction to it, and that the Ayah and Ahadith unconditionally permit the uncovering of the face and hands without being restricted by something nor being specified by a particular circumstance. Thus, the opinion that showing the face is forbidden and it is obligatory to conceal it, is an opinion which prohibits that which Allah permitted. It is an obligation that Allah the Lord of the Worlds has not decreed. Thus, this opinion beyond not being considered as a Shari'ah rule, it invalidates the Shari'ah rules that are established by clear text.

Ten tweede is het maken van de angst voor beproeving (Fitnah) tot een reden (Illa) voor het verbieden van het ontbloten van het gezicht en voor de verplichting om het te bedekken, een mening waarvoor er geen sharia-tekst bestaat, hetzij expliciet (Sarahatan), door indicatie (Dalalatan), extractie (Istanbatan) of door analogie (Qiyas). Daarom is het onder geen enkele omstandigheid een sharia-reden (Illa shariyya). Het is eerder een rationele reden (Illa Aqliyya) die geen gewicht heeft met betrekking tot de sharia-regels. Echter, wat ertoe doet is de sharia-reden (Illa Shariyya) en niets anders. Dienovereenkomstig wordt er geen gewicht toegekend aan de angst voor beproeving (Fitnah) bij het vastleggen van het verbod op het tonen van het gezicht of het verplichten van het bedekken ervan, omdat het niet aanwezig is in de sharia.

Secondly, making the fear of Fitna a reason (Illa) for prohibiting the unveiling of the face and for the obligation to conceal it is an opinion for which there is no Shari'ah text whether explicitly (Sarahatan), by indication (Dalalatan), extraction (Istanbatan) or by analogy (Qiyas). Therefore, under no circumstances is it a Shari'ah reason (Illa shariyya). Rather it is a rational reason (Illa Aqliyya) which is of no consideration with regards to the Shari'ah rules. However, what is considered is the Shari'ah reason (Illa Shariyya) and none other. Accordingly, no weight is given to the fear of Fitna in legislating the prohibition of showing the face or obligating the concealment of it because it is not present in the Shari'ah.

Ten derde geldt het principe: 'het middel tot een verboden (Haram) is (zelf) verboden' (Alwasila il al-Haram muharrama), niet voor het verbieden van het tonen van het gezicht uit angst voor een beproeving (Fitnah). Dit komt doordat dit principe vereist dat er aan twee voorwaarden wordt voldaan; ten eerste moet het middel (Wasila) met de minste mate van twijfel (Bi ghalabat al-zann) tot een verboden (Haram) leiden, en moet het de oorzaak van het verboden (Haram) zijn, zodanig dat het het gevolg definitief voortbrengt en er niet van afwijkt. Ten tweede moet er een tekst zijn die verbiedt waartoe het middel (Wasila) leidt, en mag het niet door het verstand verboden worden. Dit is niet het geval met betrekking tot het tonen van het gezicht uit angst voor een beproeving (Fitnah). Want zij zeggen dat het gezicht gesluierd moet worden uit angst voor een beproeving (Fitnah) en niet vanwege het optreden van een beproeving (Fitnah). Bijgevolg is het tonen van het gezicht vanwege de angst voor een beproeving (Fitnah) niet van toepassing op het principe van het verbieden van de oorzaak van een verboden (Haram); uitgaande van het feit dat de beproeving (Fitnah) verboden is door de sharia voor degene die erdoor wordt verleid, omdat het er niet definitief toe leidt. En er is geen tekst die de angst voor een beproeving (Fitnah) verboden (Haram) maakt. Integendeel, de sharia maakte de beproeving (Fitnah) zelf niet verboden (Haram) voor degene die het object is van de beproeving (Fitnah) door mensen. In plaats daarvan verbood de sharia degene die kijkt om te kijken met beproeving (Fitnah), en verbood het niet voor degene naar wie gekeken wordt.

Thirdly the principle of: 'the means to a Haram is (itself) prohibited' (Alwasila il al-Haram muharrama), does not apply to prohibiting the showing of the face due to fear of temptation (Fitna). This is because this principle requires that two conditions are met; first, the means (Wasila) must lead to a Haram by the least amount of doubt (Bi ghalabat al-zann), and that it must be the cause of the Haram such that it definitely produces the effect and does not deflect from it. Second, there must be a text prohibiting what the means (Wasila) leads to, and it is not to be prohibited by the mind. This is not present with regards to showing the face in fear of temptation. For they say the face should be veiled in fear of temptation and not because of the occurrence of a temptation. Consequently, showing the face due to the fear of temptation does not apply to the principle of forbidding the cause of a Haram; assuming that the temptation is prohibited by the Shari'ah for the one tempted by it, because it does not definitely lead to it. And, there is no text making the fear of temptation Haram. On the contrary, the Shar’a did not make the temptation itself Haram for the one who is the object of temptation of people. Rather, the Shar’a prohibited the one who looks from watching with temptation, and it did not prohibit it for the one who is looked at.

Abu Dawood overlevert (Hadith) dat Al-Fadhl b. Abbas de ruitervriend van de Profeet ﷺ was op het moment dat een vrouw van Banu Khath’am kwam om een rechtsregel (Hukm) te zoeken, en al-Fadhl begon naar haar te kijken en zij naar Hem, waarna de Boodschapper van Allah ﷺ Hem deed omdraaien van haar. Dat wil zeggen, Hij draaide het gezicht van al-Fadhl van haar af, zoals wordt aangetoond door een andere variant van deze overlevering (Hadith): Zo greep de Profeet ﷺ de baard van al-Fadhl vast en draaide zijn gezicht de andere kant op. Dit verhaal is overgeleverd door Ali b. Aby Talib, waaraan Hij toevoegt: “Abbas zei tegen de Profeet ﷺ: ‘O Boodschapper van Allah, waarom draaide U de nek van uw neef weg?’ Hij ﷺ antwoordde: ‘Ik zag een jonge man en een jonge vrouw in een dergelijke situatie dat ik vreesde welke invloed de duivel (Shaytan) op hen zou hebben.’” Het is hieruit duidelijk dat de Boodschapper ﷺ het gezicht van al-Fadhl van de Khath'ami-vrouw wegdraaide. Hij beval haar niet om haar gezicht te bedekken. Haar gezicht was zichtbaar voor Hem. Als verleiding verboden (Haram) was voor degene die het object van verleiding was, dan zou de Boodschapper ﷺ de Khath'ami-vrouw hebben bevolen haar gezicht te sluieren nadat vastgesteld was dat al-Fadhl met een verlangende blik naar haar had gekeken. Hij beval haar echter niet dit te doen, maar Hij draaide de nek van al-Fadhl, wat aangeeft dat het verbod is voor degene die kijkt en niet voor degene naar wie gekeken wordt.

Abu Dawood narrates that Al-Fadhl b. Abbas was the Prophet’s riding partner at the time when a woman from Banu Khath’am came seeking a hukm (opinion), and al-Fadhl began to look at her and she at Him so the Messenger of Allah made Him turn his face from her. i.e. He turned the face of al-Fadhl away from her, as evidenced by another variant of this Hadith: Thus, the Prophet took hold of al-Fadhl’s beard and turned his face away from the other side. This story has been narrated by Ali b. Aby Talib to which He adds: “Abbas said to the Prophet: ‘O Messenger of Allah, why did you turn your cousins neck?’ He (pbuh] replied: ‘I saw a young man and a young woman in such a situation that I feared what effect Shaytan might have upon them.’” It is clear from this that the Messenger (pbuh) turned the face of al-Fadhl away from the Khath'ami woman. He did not order her to cover her face. Her face was visible to Him. If temptation was Haram for the one who was the object of temptation then the Messenger (pbuh) would have ordered the Khath'ami woman to veil her face after it had transpired that al-Fadhl had looked at her, with the look of desire. However, He did not order her to do this but He turned the neck of al-Fadhl, which indicates that the prohibition is for the one who is looking and not for the one who is looked at.

Daarom is er, met betrekking tot het verbod op de begeerte van mensen voor de vrouw, geen tekst die dit voor de vrouw verbiedt, door wie mensen in verleiding worden gebracht. Integendeel, de tekst zegt dat het voor haar niet verboden is. Daarom is de zaak waartoe het leidt niet verboden (Haram), zelfs niet als het daar definitief toe zou hebben geleid. Het is echter toegestaan voor de staat die de zaken van de mensen beheert, om specifieke individuen weg te houden van het zicht van degenen die door hen betoverd zijn, om degene die anderen verleidt ontoegankelijk te maken voor mensen, indien de verleiding voor die persoon wijdverspreid is. Zoals Umar b. al-Khattab deed met betrekking tot Nasr b. Hajjaj toen hij hem naar Basra verbande, omdat vrouwen in verleiding werden gebracht door zijn goede uiterlijk. Dit is algemeen van toepassing op mannen en vrouwen. Men mag dus niet zeggen dat vrouwen verboden moet worden om hun gezichten te ontbloten vanwege de angst voor verleiding, zelfs niet vanwege het voorkomen van verleiding. Dit kan niet worden gezegd met behulp van het principe 'het middel tot een verboden (Haram) zaak is op zichzelf verboden (Haram)'.

Therefore, regarding the prohibition of people's desire for the woman, there is no text which prohibits it upon the woman, by whom people are tempted. Rather the text says it is not prohibited for her. Therefore, the matter which it leads to is not Haram even if it had definitely led to it. However, it is permitted for the state which is working to look after the affairs of the people to move specific individuals away from the view of those who are infatuated by them, in order to make the one who tempts others inaccessible to people, if the infatuation for that person is widespread. As Umar b. al-Khattab did with regards to Nasr b. Hajjaj when He exiled Him to Basra, because women used to be tempted by his good looks. This is general to men and women. So it should not be said that women must be forbidden from unveiling their faces due to the fear of temptation, even due to the occurrence of temptation. This cannot be said by using the principle of 'the means to a Haram is itself Haram'.