مسلمانان اوس د ډیرو سختو ازمېنو او بدترینو مصیبتونو سره مخ دي. د دوی لپاره مؤثره درملنه په دې کې ده چې دوی وګوري چې آیا د دوی ستونزې حیاتي دي که نه، او هر حیاتي مسئلې ته د ژوند او مرګ اندازه ونیسي، په ځانګړې توګه که څېړل شوې مسئله ټولې حیاتي مسئلې یو ځای ځان کې راټولې کړي. تر هغه وخته چې دا لیدلوری داسې طریقه ونه مومي چې په روحونو او چاپېریالونو باندې حاکم شي، مسلمانان به تل په زوال او تنزل کې پاتې وي، او هېڅکله به د ملتونو په منځ کې نه پورته کېږي. له همدې امله، مسلمانانو باندې دا فرض دی چې خپلې حیاتي مسئلې وپېژني، او دا لیدلوری یې زړونو، روحونو او عمومي چاپېریالونو ته ورسېږي، ترڅو داسې لیدلوری شي چې دوی د هغه څه کولو ته وهڅوي چې حیاتي مسئلې یې په ژوند او مرګ اندازه کې د نه ماتیدونکي عزم او نه ستړي کېدونکي جوش سره اړ کوي. دا اصلي خبره ده، او دا د ټول هغه څه بنسټ دی چې مسلمانان یې د دې واقعیت د حل لپاره، چې اوس ورسره مخ دي، کوښښ کوي.

The Muslims are at present experiencing the severest of trials and the worst of ordeals. The effective remedy for them lies in the perception of whether their issues are vital or not, and in undertaking of a life and death measure towards every vital issue, especially if the issue in question encompasses all the vital issues put together. As long as this perception is not achieved in a manner that dominates over the souls and the atmospheres, the Muslims will continue to be in a constant decline and degeneration, and they will never rise amongst the nations. Therefore, it is incumbent upon the Muslims to discern their vital issues and to have their perception of these issues find its way to the hearts, the souls and the general atmospheres so that it becomes a perception that drives them towards undertaking what the vital issues necessitate in terms of life and death measures with an unshakable resolve and unrelenting zeal. This is the point at issue, and this is the basis of all that which the Muslims are attempting to undertake to deal with the reality they are currently facing.

دا چې مسلمانان نن په څه حال کې دي، دا هر مسلمان احساسوي؛ دا ته تشریح ته اړتیا نشته او نه دې ته د تفصیل ضرورت دی. د دوی ځمکې د کفر نظامونو لخوا اداره کیږي، نو دوی په قطعي ډول د کفر کور (دار الکفر) دي. دوی د څلورو څخه ډیرو واحدونو ته وېشل شوي دي، چې دولتونه، امارات، سلطنتونه او شیخ‌نشینونه پکې شامل دي. دوی د کفارو په وړاندې د ولاړېدو توان نه لري او له هغوی ډیر کمزوري دي. له همدې کبله د اسلامي نړۍ هر هېواد مسئله دا ده چې هغه د اسلام کور (دار الاسلام) جوړ کړي، او بیا د نورو اسلامي هېوادونو سره یو ځای شي. دا مسئله حیاتي مسئله ده؛ بلکې د ټولو حیاتي مسئلو مجموعه ده، نو د دې لپاره د ژوند او مرګ اندازه ځان ته لازمه ده چې ترسره شي.

The reality of the Muslims today is sensed by every Muslim, it does not require any explanation nor does it necessitate any elaboration. Their lands are ruled by Kufr systems, thus they are conclusively a Kufr household (Dar ul-Kufr). They are divided into more than four entities, ranging from States, Emirates, Sultanates and Sheikhdoms. They are weaker than being capable of standing up to the Kuffar. Hence the issue of every country in the Islamic world is to turn it into an Islamic household (Dar ul-Islam) and then unite with the rest of the Islamic countries. This issue is a vital issue; it is even the whole of the vital issues put together; thus it is imperative to undertake towards it the measure of life and death.

لیکن دا حیاتي مسئله، یعنې د سیمو د دارالاسلام ته اړولو او د نورو اسلامي سیمو سره د یوځای کیدو مسئله، یو داسې هدف دی چې مسلمانان یې د ترلاسه کولو موخه لري۔ د دې هدف د ترلاسه کولو لاره دا ده چې خلافت قایم شي او په دې ترتیب د هغې موجودیت بیرته راژوندی شي۔ له همدې امله، نن مسلمانانو ته مخ شوې مسئله د خلافت د قیامولو مسئله ده، د یوې حاکمیت سیستم په توګه، چې په هغې سره سیمې دارالاسلام ته اړول کیږي او په پایله کې د اسلامي نورو سیمو سره یوځای کیږي۔ خو باید په بشپړه توګه څرګنده شي چې نن مسلمانانو ته مخ شوې مسئله یوازې د یو خلیفه ټاکل نه دي، ترڅو ووایو چې دا د فرض کفایه دنده ده، او په دې توګه دا یوه غیر حیاتي مسئله وګرځي۔ بلکه نن د امت مسلمې ته مخ شوې مسئله د خلافت قیامول دي، یعنې د خلافت سیستم د یوې حاکمیت سیستم په توګه رامنځته کول۔ د دې دندې مسئولیت ډیر لوی دی، او حقیقت یې له یوازې خلیفه ټاکلو وروسته دی، که څه هم د خلافت قیامول د یو خلیفه ټاکل ضروري کوي۔ ابن عمر (رض) روایت کوي چې د الله رسول ﷺ وفرمایل: «او څوک چې داسې مړ شي چې په غاړه یې د بیعت بار نه وي (یعنې د بیعت سیستم شتون نه ولري)، نو هغه د جاهلیت په مرګ مړ شوی دی»۔

However this vital issue, i.e. the issue of transforming the lands into Dar ul-Islam and uniting them with the rest of the Islamic lands, is an objective the Muslims aim to achieve. The method which ought to be undertaken to achieve this objective is to establish the Khilafah, thus restoring it’s existence. Hence, the issue facing the Muslims today is the establishment of the Khilafah as a ruling system through which the transformation of the lands into Dar ul-Islam is achieved, and consequently, unity with the rest of the lands of Islam. However, it should be made absolutely clear that what is facing the Muslims today is not merely the appointment of a Khaleefah so as to say that this is a duty of sufficiency (Fard al Kifayah), thus making it a non-vital issue. Rather, what is facing the Muslim Ummah today is the establishment of the Khilafah, meaning the generating of the Khilafah system as a ruling system. The responsibility of this task is huge, and the reality of it is other than merely appointing a Khaleefah, although the establishment of the Khilafah necessitates the appointing of a Khaleefah. Ibn ‘Umar (r.a.) reported that the Messenger of Allah (saw) said: “And whosoever dies without having a Bay’ah upon his neck (without a system of Bay’ah existing), he dies the death of Jahiliyyah”.

إن إقامة الخلافة مسألة حيوية بلا شك، لأنها وسيلة لتحويل أراضينا من دار الكفر إلى دار الإسلام، وإقامتها تهدف أيضاً إلى هدم أنظمة الكفر، فيزول بذلك الكفر الصريح، وهذا بحد ذاته أمر حيوي. ولذلك أمر رسول الله ﷺ بالكف عن سفك الدماء: «إلا أن تروا كفراً بواحاً». وكذلك لما ورد في الحديث: «... قالوا: يا رسول الله، ألا ننابذهم بالسيف؟ فقال ﷺ: لا، ما أقاموا فيكم الصلاة». فبإقامة الدولة تتحقق مسألة حيوية، وهي إزالة الكفر الصريح. وبناءً على ذلك، فإن إقامة الخلافة مسألة حيوية، لأنها وسيلة لتحقيق أمر حيوي، ولأن الدليل الشرعي من السنة يدل على ذلك. ولهذا يجب أن يُبذل في سبيلها كل ما يُبذل من الجهد في الحياة والموت.

Establishing the Khilafah is conclusively a vital issue. This is because, in addition to being a method to transform our lands from Dar ul-Kufr into Dar ul-Islam, it’s establishment is also aimed at destroying the Kufr systems thus removing the flagrant Kufr, which is in itself a vital issue. So the Messenger of Allah (saw) ordered restraint from the spilling of blood: “Unless you witness a flagrant Kufr”. Also because it is mentioned in the Hadith: “ … They said: ‘O Messenger of Allah, should we not resist them with the sword?’ He (saw) said: ‘No, as long as they establish prayer amongst you”. Therefore, by establishing the State the vital issue of removing the flagrant Kufr is attained. Consequently, the establishment of the Khilafah is a vital issue, because it is the method to achieve a vital issue, and because the Shari’ah evidence from the Sunnah indicates that it is so. Thus, it is imperative to undertake towards it the measure of life and death.

له هغه وخته چې د دوی کارونه د کفارو، منافقینو او مرتدینو په لاسونو کې ولړل، مسلمانان د کفر د واک له کمندې او د هغې د مشرانو او مزدورانو د تسلط څخه د خلاصون لپاره هڅې کوي، خو دوی دا نه دي پوهیدلي چې هغه موضوع چې دوی یې د لاسته راوړلو لپاره جدوجهد کوي، حیاتي ده، او د ژوند او مرګ له پیمانې پرته بل هیڅ پیمانه نه لري. له همدې امله، د مسلمانانو د ډلو په منځ کې دا د پوهې کمښت و چې دوی د یوې ټولنې یا امت په توګه له هغې تیارۍ څخه محروم کړل چې زیان، بندیخانه او شکنجه وګالي، سربیره پر دې چې غربت، ویجاړي او مرګ هم زغمي، هغه څه چې د حیاتي موضوعاتو د مبارزو له جګړو نه شي بیلیدلی. په دې ترتیب دا هڅې له پخوا څخه د ناګزیره ناکامۍ لپاره مقدرې وې، او دوی د هغه څه د لاسته راوړلو په لور یو قدم هم مخته نه شول چې د هغې لپاره یې مبارزه کوله.

Ever since their affairs were controlled by the hands of the Kuffar, the hypocrites and the apostates, the Muslims have not ceased in attempting to break free from the noose of the Kufr authority and the hegemony of its masters and agents. However, they failed to realise that the issue for which they were struggling was vital, and that it had no other measure but the measure of life and death. Hence, it was this lack of perception among the masses of the Muslims, that stripped them in their quality as a community, or an Ummah, from their readiness to endure harm, imprisonment and torture, in addition to enduring poverty, devastation and death, something which can never be detached from the battles of struggle over the vital issues. Therefore, these attempts had been predestined to inevitable failure and they failed to move one single step forward towards achieving the issue they were struggling for.

په دې کې مسلمانانو ته د ډېر فکر کولو ضرورت نه و چې پوه شي چې د دوی مسئله حیاتي ده. هر بینا انسان ته دا ښکاره وه، لکه څنګه چې نن ورځ هم ښکاره ده، چې کافرانو ته د عقل له مخې ناشونې ده چې اسلام په واکمنۍ کې بیرته سیاسي صحنې ته راستون شي. تر هغې چې کافر د هغو کسانو په وړاندې د یوې ذرې په اندازه ظلم هم کاوه چې د خلافت لپاره کار کوي، دا خبره ښکاره پاتې وه چې دا یوه حیاتي مسئله ده. مرتدین او منافقین هم د جرم او ظلم له پلوه په همدې اندازه وحشي وو. دوی خپل ټول واک د جګړې میدان ته راوړ ترڅو هغه مؤمنان ودروي چې غوښتل یې له دوی څخه واک واخلي، ترڅو د الله احکام تطبیق کړي او د حدود په ټاکلو سره د الله حرمتونه وساتي. له همدې امله دا خبره هم ښکاره وه چې دا یوه حیاتي مسئله ده.

There was no need for the Muslims to exert extraordinary thought in order to perceive that their issue was a vital one. It was immediately evident to any sighted person, as it is evident today, that it is rationally impossible for the Kuffar to allow Islam to return to the political scene in the form of ruling. As long as the Kuffar persisted in one iota of oppression against those who worked towards the Khilafah it remained self-evident that this was a vital issue. The rank of the apostates and the hypocrites were equally brutal in terms of crime and oppression. They threw everything they had of their power into the battlefield to fight those believers who aimed at exacting the power from them in order to establish the rules of Allah and to protect the sanctities of Allah through establishing the limits (Hudood) of Allah. Thus, it was self-evident that this was a vital issue.

لہٰذا، مسلمانوں کی طرف سے اس مسئلے کے لیے کی جانے والی کوئی بھی کوشش ثمر آور نہیں ہو سکتی، جب تک وہ اسے ایک حیاتی مسئلہ نہ سمجھیں، جس کا حصول زندگی اور موت کے معیار پر منحصر ہو۔ چونکہ مسلمان اس جنگ کی نوعیت اور اس کے بارے میں اللہ (سبحانہ و تعالیٰ) کے درست قانون کو سمجھنے میں ناکام رہے، اس لیے انہوں نے اپنی آزادی کے لیے ایسے طریقے اختیار کیے جو حیاتی مسائل کے شایانِ شان نہیں تھے۔ اسی لیے اس کے بارے میں ان کا معیار زندگی اور موت کے معیار سے کم تر رہا۔ تاہم حقیقت یہ ہے کہ وہ مسئلہ جس کی نوعیت حیاتی ہو، جیسے کفر کے نظاموں کا خاتمہ اور اسلام کے نظام کا قیام، خواہ اسے اس بنیاد پر سمجھا گیا ہو یا نہ سمجھا گیا ہو، کبھی بھی حاصل نہیں ہو سکتا، چاہے کتنی ہی بڑی قوت یا کتنی ہی زبردست کوشش کیوں نہ استعمال کی جائے، جب تک کہ اس عمل کے دوران اسے حیاتی نہ سمجھا جائے اور نہ دکھایا جائے۔ یعنی اس کے لیے زندگی اور موت کا معیار اختیار کیا جائے۔

Therefore, it would be impossible for any attempt, undertaken by the Muslims for the sake of this issue, to bear fruit unless they considered it to be a vital issue, whose achievement depended upon the measure of life and death. Due to the fact that the Muslims failed to perceive the nature of the battle and the sound rule of Allah (swt) pertaining to this battle, they set about liberating themselves in a method unworthy of the vital issues. Hence, their measure towards this was below the measure of life and death. Nevertheless, the fact is that the issue whose nature is vital, such as the removal of the Kufr systems and the establishment of the system of Islam, regardless of whether it was perceived on this basis or not, could never be achieved, no matter how great a force or how tremendous an effort used, unless it was considered, and illustrated, during this process as being vital. That is to say, the measure of life and death was undertaken towards it.

بناءً على دې، باید مسلمانانو ته، که دا افراد وي که ډلې، صاف صاف ووایو چې دوی ته بل هېڅ انتخاب نه پاتې کېږي، پرته له دې چې د کفر په وړاندې مبارزه د ژوند او مرګ د اندازې پر بنسټ وکړي. دا ځکه چې د دوی د مسئلې ماهیت همدا اندازه غواړي، او ځکه چې شریعت په کتاب او سنت کې دا اندازه حکم کړې ده. سربیره پر دې، د الله رسول ﷺ موږ ته ښوولي دي چې خپلې مسئلې څنګه وټاکو، او موږ یې امر کړی دی چې د هرې حیاتي مسئلې په وړاندې د ژوند او مرګ اندازه ونیسو. کله چې الله ﷺ هغه د اسلام پیغام سره ولېږه، او هغه د فکري مبارزې له لارې دعوت پیل کړ، نو هغه ﷺ خپله مسئله د اسلام د بریا په توګه وټاکله، او د دې لپاره یې د ژوند او مرګ اندازه ونیوله. روایت دی چې کله د هغه ﷺ تره ابوطالب ته وویل شول چې قریش له هغه څه غوښتل، یعنې دا چې محمد ﷺ دوی ته د بریدونو له کولو منع کړي، او ابوطالب هغه ته وویل: "ما او ځان وژغوره، او په ما داسې بار مه اچوه چې زه یې نشم کولای." نو د الله رسول ﷺ ورته وویل: "ای تره، په الله قسم، که دوی لمر زما په ښي لاس او سپوږمۍ زما په کیڼ لاس کې کېږدي، په دې شرط چې زه له دې کار لاس واخلم، زه به یې نه پرېږدم، تر دې چې الله دا دین غالب کړي یا زه پکې له مینځه لاړ شم." کله چې هغه ﷺ دولت جوړ کړ او د توري په زور یې جهاد وکړ، نو بیا هم خپله مسئله د اسلام د بریا په توګه وټاکله، او په دې مسئله کې یې د ژوند او مرګ اندازه ونیوله. روایت شوی چې د حدیبیې په پېښه کې، کله چې هغه ﷺ د عمرې لپاره د مکې په لور روان و او په عسفان کې و، چې د مکې له دوو منزلو لرې دی، نو د بني کعب یو سړی ورسره مخامخ شو او هغه ﷺ ترې وپوښتل چې ایا د قریشو په اړه څه خبر لري. هغه ځواب ورکړ: "قریش خبر شوي دي چې ته راځې، نو دوی د پلنګانو پوستکي اغوستي او راووتي دي، او په ذي طوی کې یې کمپ وهلی دی، او قسم یې خوړلی دی چې ته به هېڅکله د دوی په مقابل کې مکې ته ننوځې." دا سړی خالد بن الولید د دوی د سپاره ځواک سره دی چې دوی د کراع الغمیم لور ته مخکې لیږلی دي. په دې وخت کې د الله رسول ﷺ وفرمایل: «د قریشو لپاره ویره ده! جګړې هغوی وخوړل. که دوی زه او نور عرب خپل حال ته پرېښودلي وای، نو څه زیان به یې لیدلی وای؟ که دوی ما ووژنئ، نو دا هغه څه دي چې دوی یې غوښتل، او که الله ماته د دوی په وړاندې بریا راکړي، نو دوی به دلې دلې اسلام ته داخل شي. او که دا ونه کړي، نو دوی به تر هغه وخته جنګ کوي چې ځواک ولري؛ نو قریش څه فکر کوي؟ په الله قسم، زه به د هغه دعوت لپاره جګړه نه پرېږدم چې الله ما ته سپارلی دی، تر دې چې الله دا دعوت غالب کړي یا دا سلیفه پرې شي». سلیفه د غاړې سطحه ده، او د هغې پرېکول د مرګ په شان دی. بیا د الله رسول ﷺ خپل سفر ته دوام ورکړ تر دې چې الحدیبیه ته ورسید.

Hence, the Muslims should be frankly told, be it individuals or groups, that they have no other choice, but to carry out the struggle against Kufr on the basis of the life and death measure. This is because the nature of their issue necessitates such a measure and because the Shari’ah has in the Book and the Sunnah decreed this measure. Besides, the Messenger of Allah (saw) has taught us how to determine our issues and ordered us to undertake the measure of life and death towards every vital issue. When Allah (swt) sent him with the Message of Islam, and when he started conveying the Da’awah through the intellectual struggle, he (saw) determined his issue as being the triumph of Islam and he undertook towards it the measure of life and death. It is reported that when he (saw) was told by his uncle Abu Talib what the Quraysh had wanted from him, i.e. to make Muhammad (saw) refrain from attacking them, and when Abu Talib said to him: “Spare me and yourself, and do not put on me a burden greater than I can bear.” The Messenger of Allah (saw) said to him: “O uncle, by Allah, if they were to put the sun in my right hand and the moon in my left on condition that I relinquish this matter, I would not relinquish it until Allah has made it dominant or I perish therein.” When he (saw) established the State and performed Jihad by the sword, he also determined his issue as being the triumph of Islam and he undertook towards this issue the measure of life and death. It has been reported that, at the incident of al-Hudaybiah, when he (saw) was in Usfan, two junctions away from Makkah, on his way to perform Umrah, he met a man from Bani Ka’ab and asked him whether he had any news about the Quraysh. His answer was: “There are Quraysh who have heard of your coming and have come out wearing leopards’ skins and have encamped at Dhu Tuwa vowing that you shall never enter Makkah in defiance of them. This man Khalid ibn al-Walid is with their cavalry which they have sent in advance to Kura-Al-Ghamim”. Upon this the Messenger of Allah (saw) said: “Woe unto Quraysh! War has devoured them. What harm would they have suffered if they had left me and the rest of the Arabs to go our own ways? If they should kill me, that is what they desired, and if Allah should give me victory over them they would enter Islam in flocks. If they do not do that they will fight while they have the strength; so what are Quraysh thinking of? By Allah, I shall not cease to fight for the mission with which Allah has entrusted me until He makes it triumphant or this Salifah gets severed”. The Salifah is the surface of the neck, and its severance is tantamount to death. Then the Messenger of Allah (saw) continued his march until he reached Al-Hudaybiah.

په دواړو حالتونو کې، یعنې د فکري مبارزې له لارې د دعوت رسولو حالت، او د جهاد له لارې د دعوت رسولو حالت، رسول الله ﷺ خپل مقصد د اسلام د غلبې په توګه ټاکلی و، او دغه موضوع یې د ژوند مسئله ګرځولې وه، ځکه چې دواړو صورتونو کې ده د ژوند او مرګ اندازه ضروري او ناګزیره وه. له همدې امله، رسول الله ﷺ د لومړي حالت په اړه وفرمایل:

In these two cases: the case of carrying the Da’awah through intellectual struggle, and the case of carrying it through Jihad, the Messenger of Allah (saw) determined his issue as being the triumph of Islam, and he (saw) made it a vital issue, thus undertaking towards it the required and inevitable measure in both cases, that is the measure of life and death. Therefore, the Messenger of Allah (saw) said in the first instance:

«اې چاره، په الله قسم، که دوي زما په ښي لاس لمر او په کېڼ لاس سپوږمۍ راکېږدي د دې شرط سره چې زه دې کار څخه لاس واخلم، زه به هېڅکله دا کار نه پرېږدم تر دې چې الله تعالیٰ دا دین غالب کړي يا زه پکې هلاک شم.» او په دوهم ځل کې يې وفرمايل: «په الله قسم، زه به هغه دعوت چې الله ما ته سپارلی دی، هېڅکله نه پرېږدم تر دې چې الله يې غالب کړي، يا دا (سالفه) ټوټه شي.» که رسول الله ﷺ دا مسئله ژوندۍ او حياتي نه وای ګرځولې او د ژوند او مرګ اقدام يې پرې نه وای کړی، نو اسلام به نه غالب کېده، نه به د فکري جهاد له لارې دعوت رسېدای او نه به د توري جهاد له لارې. دا د مسلمانانو نن ورځې حالت ته ورته دی؛ يعني د کفر نظامونو غلبه پر دوی او د کافرانو او منافقانو تسلط پر دوی، که دوی خپله مسئله حياتي مسئله نه ګڼي او د دې لپاره د ژوند او مرګ اقدام نه کوي، نو د دوی هڅې به هېڅ ثمر ورنه کړي او دوی به يو قدم هم مخته نه شي وړاندې کېدای.

“O uncle, by Allah, if they were to put the sun in my right hand and the moon in my left on condition that I relinquish this matter, I would not relinquish it until Allah has made it dominant or I perish therein”, and he (saw) said in the second instance: “By Allah, I shall not cease to fight for the mission with which Allah has entrusted me until He makes it triumphant or this Salifah gets severed.” Had the Messenger of Allah (saw) not made this issue a vital one and had he not undertaken the measure of life and death towards it, Islam would not have triumphed, neither by conveying the Da’awah through intellectual struggle, nor by conveying it through Jihad with the sword. This is similar to the Muslims’ reality today, that is the dominance of the Kufr systems over them and the hegemony of the Kuffar and the hypocrites over them, if they do not treat their issue as vital issue, and if they do not undertake the measure of life and death towards it, their endeavour would not yield anything and they would not be able to move one single step forward.

لهذا نحن ندعو كل مسلم، في ظل هذا الكفر المسيطر على بلاد المسلمين، إلى العمل لإقامة الخلافة كوسيلة لتحويل بلده إلى دار الإسلام وتوحيده مع بقية بلاد المسلمين، حاملين الدعوة إلى العالم لإعلاء الإسلام. ويجب أن يكون هذا العمل مبنياً على الإيمان الصادق والبصيرة والوعي، مستحضرين قول رسول الله ﷺ: «...والله لو وضعوا الشمس في يميني والقمر في يساري على أن أترك هذا الأمر ما تركته حتى يظهره الله أو أهلك دونه»، وقوله ﷺ: «والله لأستمرن في الأمر الذي بعثني الله به حتى يظهره الله أو تنقطع هذه السالفة».

Therefore, we call upon every single Muslim, amidst this Kufr dominating the Islamic lands, to work towards establishing the Khilafah as a method to transform his own country into Dar ul-Islam and to unite it with the rest of the Islamic lands carrying the Da’awah to the world in order to make Islam triumphant. This work must reflect with truthful belief, enlightenment and awareness the saying of the Messenger of Allah (saw) : “...by Allah, if they were to put the sun in my right hand and the moon in my left on condition that I relinquish this matter, I would not relinquish it until Allah has made it dominant or I perish therein”, and his (saw) saying: “By Allah, I shall not cease to fight for the mission with which Allah has entrusted me until He makes it triumphant or this Salifah gets severed.”